Coş Mak-Dauel

ŞAHID

— I —

1

Onun qızı sağ deyildi, həyat yoldaşı isə qaçırılmışdı. Rafik Rəmzi öz həyatına görə çox qorxurdu.

— Cəmi iki gün qalıb, — deyə Monte-Karloda, zəngin mənzilində yaşayan bu yaşlı adam qonaq otağında iri addımlarla gəzərək ara vermədən siqar çəkirdi. Sanki ağ ciyər xərçəngindən, yaxud, güllə ilə ölməyə üstünlük verirdi. — Sizin gəlişinizdən qabaq mən daha bir məktub almışam. Onlar deyir ki, əgər mən cümə gününə qədər yenə də pul göndərməsəm, onda onlar əvvəl Klodetti, sonra isə məni öldürəcəklər. Ona görə də, cənab Akkad, yaxşı xəbərlərlə gəldiyinizi deyin, yoxsa artıq dözə bilmirəm.

— Onlar indi nə qədər istəyirlər?

— Ödədiyim on bir milyon avrodan əlavə, onlar daha iyirmi beş milyon istəyirlər, — deyə Rəmzi cavab verdi.

Adi adam üçün bu, çox böyük məbləğ idi. Lakin yetmiş doqquz yaşlı Rəmzi adi adam deyildi. Yarım il bundan əvvəl o, 1963-cü ildə mərhum qardaşı ilə birgə təsis etdiyi «Blyu Nayl Holdinq» adlı øirkÿtini 563 milyon avroya bir fransız konqlomeratına satmışdı. İndi isə o, Misirin ən varlı adamlarından biri, Şimali Afrika və Yaxın Şərqdə əfsanəvi iş adamı idi.

Marvan Akkad qiymətli italyan dərisindən olan uzun divana oturub, vəziyyət haqqında dərindən düşünməyə başladı. Rəmzi Akkad üçün ideal müştəri idi. Qoca, zəngin olan bu insan çox qorxudulmuşdu. Akaddın işi məhz belə insanları müdafiə etməkdən ibarət idi.

Lakin bu işlə məşğul olarkən o, həmişə hər yerdəinsana xas olan nöqsanlarla, yəni xəsislik, rüşvətxorluq, hədələmə və qatilliklə rastlaşırdı. O, iki əziz adamını itirmiş bu yaşlı adama təsəlli verəcək heç bir söz tapabilmirdi. Artıq mühafizəlikdən getməyinin vaxtı deyilmi? — deyə özlüyündə düşünürdü. Akkad espressodan içə-i÷a, şəfəq saçan Aralıq dənizinin səthinə baxırdı. Günəşin batması dəniz sahilindəki təmtəraqlı mənzillərinpəncərələrində əks olunurdu. Valideynləri onun indikihəyat tərzini — vertolyotlarda, limuzinlərdə, Almaniyadan gətirilmiş kostyumlarda və bahalı qoruyucu jiletlərdə gəzdiyini görüb nə deyərdilər? Təhlükə çoxaldıqca, pul da çoxalır. Məgər uğurlu biznesin yolu budeyilmi?

Anasının nə deyəcəyini o, yaxşı bilirdi. Anası Akkadın əsgərlikdən qayıdandan sonra Beyrutdan gedib sevgilisi Raniyanı taparaq Parisdə məksən salması, həkim və ya mühəndis olması üçün ÷ox yalvarırdı. Anası istəyirdi ki, o, övladları ilə birlikdə sakit və təhlükəsiz həyat yaşasın. Lakin Akkad ağılsızlıq edib anasının sözünə qulaq asmadı. Görəsən, anası təsəvvür edə bilərdimi oğlu pul qoparan narkomaqnat adamlardan varlıların arvadlarının qaytarılmasına kömək edir, yaxud müştərilərini Bağdad, Mosul və Fəlluc şəhərlərindən çıxarır?

— Əlbəttə, xəbər var. Amma qorxuram, ürəkaçan olmasın, — deyə Marvan Akkad cavab verdi.

— Klodett haqqındadır? — deyə Rəmzi cavab tələb etdi. — Bu vəhşilər ona nəsə ediblər? Mən onları öldürəcəm! And içirəm, cənab Akkad, onları izləyib əvəzlərini verməyənəcən, sakitləşməyəcəm.

Akkad başını yellədi.

— Bu, sizin düşündüyünüz kimi deyil. Bu, Klodett xanıma aiddir. Xahiş edirəm, əyləşin.

— De görüm, sənə nə məlumdur?

— Cənab Rəmzi, xahiş edirəm, əyləşin. Mən hər şeyi sizə danışacağam.

Rəmzi çox iri adam idi. Onun səhhəti son iki həftə ərzində zəifləmişdi. Yavaşca kresloya əyləşib, novbəti siqaretini çəkməyə başladı. Onun qızarmış gözlərində səbirsizlik hiss olunurdu. O, qabağa əyilib dedi:

— Xahiş edirəm, Cənab Akkad, mənimlə oyun oynamayın. Sözü uzatmayın.

Akkad başı ilə razılığını bildirdi:

— Cənab Rəmzi, siz San-Paulo haqqında nə bilirsiniz?

Sual qocanı çaşdırdı.

— Siz Braziliyanın şəhərini nəzərdə tutursunuz?

— Bəli.

— Xeyr, mən ora haqda heç nə bilmirəm, — deyə Rəmzi çiyinlərini çəkdi.— Nəyə görə soruşursunuz ki?

— Həqiqətən heç nə bilmirsiniz? — deyə Akkad təkidlə soruşdu.

— Məgər mən nəsə bilməliyəm ki?

— Orada «Blyu-Nayl»ın nümayəndəliyi, yaxud zavodu var?

— Xeyr.

— Sizin rəhbərlərinizdən də oradan gələn olmayıb?

— Xeyr.

— Bəlkə, əməkdaşlarınızdan hansısa oradandır?

— Düşünürəm ki, yox.

— Bəs siz işlə əlaqədar San-Pauloda olmusunuz?

— Dedim axı, yox.

— Bəs orada həyat yoldaşınızla mənzuniyyətdə dəolmamısınız?

— Hansı mənzuniyyətdən danışırsınız? — Rəmzidonquldanaraq cavab verdi. — Mən məşğul adamam.

— Bəs xanım təkbaşına San-Pauloya getməyib ki?

— Əlbəttə, yox.

— Siz təmamilə əminsiniz?

— Mən başa düşə bilmirəm, siz…

— Cənab Rəmzi, siz həqiqətən əminsiniz? — deyə Akkad təkidlə cavab gözləyirdi. — Yaxşı-yaxşı fikirləşin.

Rafik Rəmzi ayağa qalxıb siqaret çəkə-çəkə yenidən otaqda gəzişməyə başladı.

— Bəlkə də o, oraya gedib, — bir az düşündükdən sonra cavab verdi.

— Bu barədə mənə danışın.

— Danışılası bir şey yoxdur. Klodettin yaxın qohumlarından biri nə vaxtsa bir braziliyalı adama ərə getmişdi. Onlar yarım illik nigahlarından sonra boşandılar.

— Siz onların toyuna getmişdiniz? — deyə Akkad soruşdu.

— Mən yox, amma Klodett getmişdi. San-Paulo onun xoşuna gəlməmişdi. Ora həddindən artıq səs-küylü və tünlükdür. O deyirdi ki, ora Nyu-York kimidir, amma Nyu-York qədər gözəl deyil.

— Bəs toy nə vaxt olub?

— Dəqiq bilmirəm, 3-4 il bundan qabaq olar, — deyə Rəmzi özünə içki süzərək cavab verdi. — Nə olub ki? Nəyə görə soruşursunuz?

Akkad portfelin içindən böyük bir zəfr çıxardıb Rəmziyə uzatdı.

— Bu nədir? — qoca martinidən bir qurtum alaraq soruşdu.

— Açın, görəcəksiniz — deyə Akkad cavab verdi.

Rəmzi stəkanı yerə qoyaraq diqqətlə Akkada baxdı, sonra astaca zərfi açdı. Orada 20x25 ölçüsündə ağlı-qaralı bir şəkil var idi. O, şəkli gördükdə təəccübdən rəngi ağardı. Əlindəki şəklin üstündəki tarixə əsasən, bu, arvadının iki gün bundan qabaq çəkilmiş şəkli idi. Pul almaq məqsədilə göndərilən şəkillərdən indiki şəklin fərqi onda idi ki, bu şəkildə arvadının nə əli-qolu, nə də ki, ağzı bağlı deyildi. O, hansısa bir müəssisədə, masa axasında oturub klerkla (Qərbi Avropanın bəzi ölkələrində kantor xidmətçisi) danışırdı.

— Mən… heç nə başa düşə bilmirəm, — nəhayət, Rəmzi asta səslə cavab verdi. Onun əlləri titrəyirdi. — Bu, nə deməkdir? Bu şəkil harada çəkilib?

— Bu şəkil San-Paulonun banklarının birində gizli kamera ilə çəkilib, — deyə Akkad izah etdi. — Sizin həyat yoldaşınız girovdan azad olunması üçün göndərdiyiniz pulları özünə götürürmüş.

Rəmzi üçün bunu eşitmək ağır idi.

— Siz nə danışırsınız, cənab Akkad? — qoca dilləndi. — Mənim arvadım… siz elə düşünürsünüz ki, bütün bunları o planlaşdırıb? O, mənə xəyanət edir?

Akkad cavab vermədi. O, öz planını təklif etməzdən əvvəl gözləyirdi ki, müştərisi bu acı həqiqətin dərinliyini olduğu kimi dərk etsin. Lakin o, buna nail ola bilmədi, çünki qəfildən atəş açıldı. Otaqdakı güzgülər çilik-çilik oldu. Qoca yerə yıxıldı və onun ağzından qan gəlməyə başladı. Rafik Rəmzi ölmüşdü. Marvan Akkad isə qorxurdu ki, indi onun növbəsi ola bilər.

2

Marvan palıd ağacından olan böyük masanın altında gizləndi. Atəş səsləri kəsilmirdi. Açılan atəş bütün qab-qacaqları və şəkillərin çərçivəsini çilik-çilik etmişdi. Qəlpələr evin hər tərəfinə yayılmışdı. Rəmzinin silahlanmış iki mühafizəçisi qaça-qaça otağa daxil oldu. Lakin onlar mahir atıcının yerini müəyyənləşdirməmiş və cavab atəşi ilə düşməni susdurmamış güllələndilər.

Marvan cəld telefona əl atdı. Amma xətt kəsilmişdi. O, silahına əl atıb götürmək istəyəndə, yadına düşdü ki, içəri girərkən onu mühafizəçilər götürüblər. Qədimi güldanlar çiliklənib yerə tökülürdü. Güllələr mebellərin hər tərəfini dəlik-deşik etmişdi.

Burada qalmaq çox təhlükəli idi. Çox güman ki, Rəmzinin qatilləri optik nişangahdan istifadə edirdilər. Çünki onlar onun otağın hansı yerində olduğunu dəqiq bilirdilər.

Marvan sol istiqamətə diyirlənərək ölmüş mühafizəçilərin yanına süründü. Atəş daha da güclənmişdi. O, onların silahını və Rəmzinin arvadının şəklini götürərək özünü açıq qapıdan dəhlizə atdı. Liftdən daha iki mühafizəçi çıxdı.

— Uzanın! Uzanın! — deyə Marvan qışqırdı.

Yenidən atəş səsləri gəldi. Mühafizlərdən biri özünü dərhal yerə atdı. O birinin isə bəxti gətirmədi. Ona dəyən iki güllə yarasından inildəməyə başladı.

— Tez olun, cənab Akkad, pilləkənlərə tərəf gedin! — deyə birinci mühafizəçi qışqırdı, özü isə yaralanmış yoldaşına kömək edirdi. Lakin görünür, artıq köməyə ehtiyac yox idi.

Marvan silahı hazır vəziyyətdə saxlayaraq pilləkənlərə tərəf qaçdı. Orada düşmənlə rastlaşa bilərdi. Lakin orada heç kim yox idi. O, fikirləri dağınıq halda, qorxu və həyacan içində pilləkənlərlə aşağı düşdü.

Birinci mərtəbəyə çatanda düşündü ki, bəlkə, onun sürücüsü hələ də oradadır. O, təlaş içində olan insanların arasında tanış sifət axtardı, amma tapa bilmədi. Uzaqdan polis və yanğınsöndürən maşınların səsləri eşidilirdi.Camaat qorxu içində idi. Küçədə əməlli-başlı hay-küy var idi. Atəş səsləri isə kəsilmişdi. Hər halda, bu, müvəqqəti idi.

— Cənab Akkad! — deyə izdihamın içindən bir səs onu çağırdı.

Ştatın agentləri və mühafizəçilər binaya daxil oldular. Vahimələnmiş sakinlərin çoxu liftdən çıxırdılar. Ətrafda tanış heç kim yox idi, lakin o, yenə də həmin səsi eşitdi.

— Cənab Akkad, mən buradayam!

Arxaya çevrilərkən mehriban sürücüsünün ona tərəf qaçdığını gördü.

— Cənab Akkad, siz dərhal buradan getməlisiniz, — təngnəfəs halda dedi. — Burada gözləyin, mən maşının dalınca gedirəm.

— Mən sizinlə gedəcəm, — deyə Marvan cavab verdi.

— Yox, yox, cənab, — sürücü təkid etdi. — İndi qayıdıram.

O, Monakkoda ən dəbdəbəli və nüfuzlu yaşayış məntəqələrini tərk edən sakinlərin arasından dolayı yolla çıxışa doğru tələsirdi.

Marvan sürücü ilə mübahisə etmədi. O, nəsə düşünməli idi. Görəsən, Klodett Rəmzi və onun ortaqları onun pul köçürmələrindən xəbərdar olduğunu və onları San-Pauloda gördüyünü bilirdilərmi? Görəsən, Rafik Rəmzini bu şeylərin üstünə düşməsin deyə öldürüblər? Bəs bu, necə ola bilər? Axı, o, bütün bunları ölümündən bir necə dəqiqə qabaq Rəmziyə demişdi.

Rəmzi on gün əvvəl «Akkad və partnyorlar» agentliyini özünə mühafizə kimi tutmuşdu. Bundan əvvəl onun təhlükəsizliyi ilə Paris firması məşğul olurdu. Rəmzi qızının ölümündən və arvadının qaçırılmasından sonra, bu cinayətləri araşdırmaq üçün Akkadın kampaniyasına müraciət etmişdi. Marvan Rəmziyə daha çox mühafizəçinin olmasını və ya öz adamlarını fransız mühafizəçiləri ilə əvəz etməsini təklif etmişdi, amma o, bu təlkifdən imtina etmişdi. O, bu dəyişikliklə ondan pul qoparan insanların diqqətini cəlb edib, çox sevdiyi arvadına zərər gəlməsini istəmirdi. Lakin bu, onun böyük səhvi idi.

Marvan hər tərəfdən gələn polis və digər maşınları gördükdə başa düşdü ki, onlar özləri ilə kütləvi informasiya vasitələrənin əməkdaşlarını da bura gətirəcəklər. O, Avropa və Yaxın Şərq qəzetlərinin səhifələrində üzünün işıqlanmasını istəmirdi. Çünki bu, mühafizə agentliyinin baş administratorunun arzuladığı reklam deyildi.

O, saatına baxıb izdihamı gözdən keçirtdi. Nəhayət, o, sürücüsünün təzə «Renc Rover»i işə saldığını gördü.

Marvan binadan çölə çıxdı. O, oradan bacardıqca tez çıxmaq istəyirdi. Lakin meydanı keçmək istərkən, qəfildən maşınının partladığını gördü. Dəhşətli partlayış nəticəsində tikə-tikə olmuş cipin dalğası onu küçənin ortasına atdı. Avtomaşının alovu və tüstüsü göyə qalxdı. Maşının yanan korpusu və qırıntıları ətrafa səpələndi. Bu dəhşətli anda Marvan başa düşdü ki, artıq o, hədəfdədir.

3

Ətrafda cəsədlər var idi. Yaralılar qışqıraraq kömək istəyirdilər. Digərləri isə şok vəziyyətindən nə baş verdiyini başa düşməyərək yaxınlarını və dostlarını axtarırdılar. Marvan ayağa qalxaraq üst-başını çırpıb üzündəki qanı sildi. O, mühafizəçilərdən aldığı silahin patron darağını çıxardaraq üstündəki əl izlərini silib yaxınlıqdakı zibil qutusuna atdı. Digər silahı isə pencəyinin altında gizlədərək şəhərin mərkəzinə yollandı.

O, təcili mehmanxanaya qayıdıb əşyalarını yığmalû, şəhərdən getməli idi. Heç kim onu saxlamağa cəhd etmədi. Hamı həddindən artıq sarsıldığı üçün onun kim olduğu və hara belə tələsdiyi heç kimi maraqlandırmırdı.

Marvan bir taksi saxlatdı.

— «Le Meridian»a — deyə sürücüdən xahiş etdi.

Günəş batmaqda idi. Şəhərin işıqları yanırdı. Kafe və kazinolar öz işlərinə başlamışdı. Varlıların və görkəmli insanların əyləncə mərkəzi olan Monte-Karlo canlanırdı. Lakin baş verən hadisələr tezliklə hər yerə yayılacaqdı.

Marvan limandakı yaxtaların çevrəsini görürdü. O fikirləşdi ki, qardaşına zəng etsin. Ona pul və təyyarəyə bilet lazım idi. Amma hara? İtaliyaya, yoxsa Fransaya?

O, başa düşürdü ki, qaçmaqla sanki təqsirkar olduğunu etiraf edir. Lakin baş verənləri nəzərə alsa, onun başqa çıxış yolu yox idi. Ölkədə qalmaq isə özünə ölüm hökmü çıxarmaq demək idi. Təbii ki, onu polis bölməsində ətraflı şəkildə dindirəcəkdilər. Onu Rafik Rəmzi ilə kim tanış etmişdi? Bilə-bilə ki, onu fransız mühafizə xidməti qoruyur, nəyə görə o, Monte-Karlodan buraya gəlib? O, necə başa salacaqdı ki, onların görüşü niyə Rafik Rəmzinin ölümü ilə bitdi? Nə üçün o, mühafizəçilərin silahını götürmüşdü? Nəyə görə o, öz şəxsi silahını geri götürməyib?

Onlar başqa suallar da verəcəkdirlər. Akkad Rəmzinin ilk görüşdə ona dedikləri haqqında düşündü.

Taksi mehmanxananın qarşısında dayandı. Marvan sürücünün haqqını verib, ondan gözləməsini xahiş etdi, çünki mehmanxanada yubanmaq istəmirdi. O, binaya daxil olub liftlə beşinci mərtəbəyə qalxdı.

Liftdə o, arvadı Raniyanı xatırladan iyirmi yaşlarında cazibədar bir qadınla rastlaşdı. Onun uzun qara saçları, qəhvəyi gözləri, əynində ipəkdən ağ köynək, qara yubka, qara uzunboğaz corab, boynunda mirvari boyunbağı, əlvan qırmızı dırnaqları, dodağında qırmızı boya, gözündə isə tünd rənqli göz kölqəsi var idi. Qadın utancaqlıqla gülümsədi. Adətən, Marvan belə vəziyyətlərdə gülümsəyər söhbət etməyə cəhd göstərərdi, lakin bu gün yox.

Marvan fikirlərini cəmləyib iki həftə bundan qabaq Rəmzi ilə telefon danışığını xatırlamağa çalışdı. Söhbətin ümumi məzmununu yaxşı xatırlayırdı. Rəmzi ona gözəllik salonundan qaçırılmış arvadından və öldürülmüş qızından danışmışdı. Qızın qaçırılması onun ölümü ilə nəticələndi, arvadına görə isə külli miqdarda pul istədilər. Marvan düşüncələrində şübhələndiyi şəxsləri bir-bir fikrindən keçirirdi. Rəmzi Akkada ailəsinə zərər vura biləcək keçmiş rəqib və işçilərin adlarını sadalamışdı. Çünki onların əlində bunları edə biləcək ciddi dəlillər və imkanları var idi. Lakin Marvanı daha bir məqam narahat edirdi.

Liftin zəngi çalındı. O, üçüncü mərtəbədə dayandı. Qadın liftdən çıxdıqda əl telefonunu götürüb nömrə yığmağa başladı. Onun düz qaməti və özünə əmin yerişi bir daha Marvana Raniyanı xatırlatdı.

Liftin qapıları bağlandı. Marvan düşüncələrində yenidən Rəmzi ilə olan söhbətinə qayıtdı. Qoca danışırdı ki, bir neçə il əvvəl iki fransız kəşfiyyatının agentləri 250 min avro pul istəyərək onu şantaj edirdilər. Əks halda onların vergi xidmətində işləyən dostları «Blyu Nayl Holdinq» şirkətini vergilərdən yayınmaqda və maliyyə hesablarının pozulmasında təqsirləndirəcəklər. Onlar hətta bildirmişdilər ki, bu məlumatları qəzetlərə verməklə onun sirkÿtini nüfuzdan salacaqlar.

O zaman Rəmzi kompaniyasını mərkəzi Parisdə yerləşən beynəlxalq korpoorasiyaya satmaq qərarına gəlmişdi. Hətta uzun rəsmi araşdırmalar aparılıb məlumatların əsassız olduğu sübut olunsa da, bütün bunlar onun müqavilələrinə böyük ziyan vura bilərdi. O, Marvana bildirdi ki, tələb olunan məbləği «məsləhət xidməti»ni ayağına yazaraq pulu ödəmişdi. Lakin onlar bir daha milyon avro istəyəndə o, İnterpola müraciət etdi. Agentləri həbs edib onlara iyirmi beş il cəza verdilər. Agentlər cəzalarını yüngülləşdirməkdən ötrü bu cinayətdə onlarla əlbir olan digərlərinin də adlarını çəkməyə söz verdilər. Amma onları kamerada öldürülmüş halda tapmışdılar. Qətlin üstü açılmadığı üçün bu işi bağlamışdılar.

Fransanın rəsmi şəxsləri öz adlarından Rəmzidən üzr istədilər, baxmayaraq ki, Rəmzi onları heç nədə ittiham etmirdi. Onlar Rəmzini əmin edirdilər ki, təqsirləndirilən şəxslər fransız hakimiyyəti və xüsusi xidmət adından deyil, yalnız öz adlarından hərəkət ediblər.

Lakin Rəmzi bütün bu şeylərin arxasında ən azı fransız kəşfiyyatının əməkdaşının durduğundan şübhələnirdi. Onun fikrincə, məhz bu əməkdaş həbsxanaya düşən agentlərin danışmaması üçün onların ölümünü sifariş etmiş və indi də ondan pul istəyirdi.

Buna görə də Rəmzi heç kimə etibar etmədiyindən Marvana müraciət etmişdi. Əgər fransanın xüsusi xidmətindən hansısa bir məmur ona qarşıdırsa, onda bu işdə polisə necə güvənmək olar?

Lift beşinci mərtəbədə dayandı. Marvan fikirlərə qapıldığı üçün liftdən çıxmadı. Bəlkə də Rəmzi haqlıdır? Bəlkə də onun arvadı əvvəlcədən bu naməlum agentlə birgə işləyib? Onda nəyə görə? Onun bu işdə məqsədi nə idi? Rafik və Klodett Rəmzi xoşbəxt cütlük kimi görünürdü. Onlar varlı idilər, həm də bir-birlərini sevirdilər. Rəmzi öz işlərini bitirən kimi onlar bir-birlərinə vaxt ayırırdılar. Onda nə baş vermişdi?

Liftin qapısı bağlanmağa başladı.

Marvan reallığa qayıtdı. Onun hər şeyi aydınlaşdırmağa hələ çox vaxtı olacaqdı. İndi isə ona təcili əşyalarını yığıb şəhərdən getmək lazım idi. Çünki polislər onunla danışmaq istəsələr, onu tapacaqdılar. Lakin o, snayperin gülləsini və ya növbəti partlayışı gözləmək fikrində deyildi.

Nəhayət, liftdən çıxıb dəhlizin sol tərəfinə yollandı. Ora adi günlərdən fərqli olaraq çox qaranlıq idi, sanki bir necə lampa yanmış və ya burub çıxarılmışdı.

Birdən dəhlizin sonunda qaraltı göründü. Marvan tətik səsi eşitdi və başa düşdü ki, onu tapıblar.

4

Atəş açılan kimi Marvan özünü dəhlizin sol tərəfinə atdı. Güllə divarı dəlib keçərək divarın malasını yerə tökdü.

O, Rəmzinin evində mühafizÿçilərdən götürdüyü silahı əlinə alıb cavab atəşi açdı. Bu an dəhlizin o biri başında başqa bir qapı açıldı. Marvan alaqaranlıqda arxaya çöndükdə daha bir adam gördü. Bu, liftdəki həmin o qadın idi.

Marvan özünü yerə atdı. Elə o an başının üstündən daha iki güllə açıldı. O, əvvəlcə qadına, sonra önündəki adama da iki dəfə atəş açdı. Açdığı atəşlərin heç biri hədəfə dəyməmişdi.

Sağ tərəfdə bir az qabaqda otaqların birinə aparan bir keçid var idi. Həmin bu yer gizlənmək üçün çox da etibarlı deyildi, lakin başqa çıxış yolu yox idi. O, bir daha hər iki istiqamətə atəş açdı, cavab atəşləri gələn kimi özünü küncə atdı. Ona hücum edənlərin heç biri onu vura bilməmişdi.

Lakin bu uzun çəkməyəcəkdi.

Yenə də atəş səsləri eşidildi.

Onlar getdikcə yaxınlaşırdılar.

Marvanın vaxtı çox az idi.

Marvan sağ və sol tərəfə iki dəfə atəş açdıqdan sonra diyirlənərək başının üstündə «Narahat etməyin» yazılmış lövhəni vurdu.

Sonra ayaqları ilə qapını sındırıb içəri soxuldu. Yenə atəş səsləri eşidildi.

Otaqda yeni ailə qurmuş bir cütlük qorxudan sarsılaraq yemək arabasının arxasında bir-birlərinə sarılmışdılar.

— Tez olun! Çarpayının altna girin! — pıçıltı ilə Marvan onlara əmr etdi.

Marvanın onlara cinayətkar olmadığını başa salmağa vaxtı yox idi. O, sadəcə mümkün qədər onların təhlükəsizliyini təmin etmək istəyirdi. Onlar çarpayının altına girib Marvandan gözlərini çəkməyərək onun silahın boş patron darağını dolusu ilə əvəz etdiyinə tamaşa edirdilər. Sonra o, şüşə qapını açıb eyvana çıxdı.

Yenidən atəş səsləri eşidildi. Elə bu an o, sağ çiynindən yaralandı.

Zərbədən o, şüşədən olan masanın üstünə yıxıldı. Özünü itirmədən yuvarlanaraq bir əli ilə atəş açıb o biri əli ilə də üzünü tutdu. Qapı çilik-çilik olsa da atdığı güllə hədəfə dəymişdi. Mirvari boyunbağılı qadın sinəsindən iki güllə yarası alaraq qışqırıb yerə yıxıldı.

Artıq birindən canını qurtarsa da, daha bir nəfər qalmışdı.

Ağrımağına baxmayaraq, Marvan qalxıb otağa qayıdaraq üst-başını qırıntılardan təmizlÿyib hücum gözlənilən keçid qapısını hədəf aldı. Təzə ailə qurmuş qadın qorxudan tez-tez nəfəs alırdı. Onun əri isə ona təsəlli verməyə çalışırdı, lakin bu, faydasız idi.

Marvan çox qəzəblənmişdi. O, mirvari boyunbağılı qadının nəbzini yoxladı. Qadın hələ də sağ idi. Nəbzi çox zəif və qeyri-müntəzəm vururdu. Marvan qadının silahını kənara itələyib onu arxası üstə çevirdikdə al-qana bulandığını gördü.

O, vaxt qazanmaq məqsədilə qapıya atəş açdı, sonra silahını qadının boğazına dirədi.

— Səni kim göndərib? — qəzəblə soruşdu.

Qadın huşunu itirmiş halda yüngülcə gülümsəyərək heç nə demədi.

Marvan bir daha sualını fransız dilində təkrarladı, lakin qadın yenə də cavab vermədi.

— Səni San-Paulodan Klodett Rəmzi göndərib? — deyə Marvan cavab tələb edirdi.

Birdən qadının sifətini qorxu və təəccüb bürüdü. Aydın idi ki, bu ad ona tanışdır. O, San-Paulonu da tanıyırdı. Marvan silahını onun boğazına daha sərt dirəsə də, qadın danışmaqdan imtina etdi. Birdən onun gözləri axaraq öldü.

Marvanın ürəyi qisas yanğısı ilə döyünürdü. Qadının silahını götürüb sandığını yoxlayandan sonra dəhlizə atılıb iki əli ilə atəş açmağa başladı. Alaqaranlıqda gizlənən adamın sağ qalmaq şansı yox idi. Marvan ölmüş adamın üstünə iki boş silahını atıb ölənin silahını və onun pencəyindən ehtiyat silahını götürdü. Ölənin nə pul kisəsi, nə də pasportu var idi.

Marvan yenidən yeni evlənənlərin otağına qayıtdı. Mirvari boyunbağısı olan qadının da sənədləri yox idi. Bu adamlar qaranlıqda qurbanını izləyən və xəbərsiz ona hücum edən adsız, gözəgörünməz peşəkarlar idi. Bəlkə Rəmzi haqlıdır? Bəlkə onlar həqiqətən fransız agentləri idi?

Hələ ki, bir şey aydın idi: onlar yanılmışdır.

Marvan çiyninin necə möhkəm ağrıdığını və şüşənin üzünü kəsdiyindən qan axdığını indi hiss etmişdi.

O, polis maşınının səsini eşitdi.

5

Görəsən, burada qalım, yoxsa qaçım?

Təcili qərar vermək lazım idi. Polislər indilərdə burada olacaqdılar. Bu isə onu daha çox narahat edirdi.

Bu, açıqcasına özünümüdafiə vəziyyəti idi. Lakin indi bunun nə mənası var idi? Onu tutmağa gəlmişdilər. Düşmənlər onun Monakkoda olduğunu və «Meridian» mehmanxanasında qaldığını bilirdilər. Baxmayaraq ki, o, orada başqa adla qeydiyata alınmışdı. Onlar onun Rəmzi ilə saat neçədə və harada görüşdüyünü, hansı maşınla gedəcəyi və hansı liftlə qalxacağını da bilirdilər. Axı, bu, necə mümkün ola bilər? Onlar bütün bunları haradan bilirlər?

Ola bilsin ki, onu təqib edənlərin Avropa və yerli polislərlə, yaxud gizli xidmətlə heç bir əlaqəsi yoxdur. Lakin getdikcə bu, həqiqətə uyğun gəlmirdi. Bəs onu daha kim izləyə bilər? Onun səfəri haqqında çox az adam bilirdi. Üstəlik də bu səfər iki günə hazırlanmışdı.

Marvan onu bura gətirən taksini tapmağa çalışdı. Əgər sürücü hələ də aşağıdadırsa, onu çaxnaşma qorxuzmayıbsa və o, gözləməkdən yorulmayıbsa, onda Marvan bunu qaçması üçün Allahdan bir işarə kimi qəbul edəcək. O, əvvəlcə Milana, oradan da Romaya gedib mümkün qədər tez Beyrutda olan qardaşı ilə əlaqə yaradacaqdı. Əgər taksi orada olmasa qaçmaq planı ləğv olunacaq, onda Marvan orada qalmalı olub, taleyinin həll olunduğunu başa duşəcəkdi. O, polisə təslim olub yalnız hadisələrin xoş istiqamətə yönəldiyinə ümid edəcək.

Əgər onun çox vaxtı olsaydı, o, hər şeyi daha yaxşı planlaşdırardı. Lakin onun cəmi bir neçə saniyəsi var idi.

Silahını cibinə qoyub vanna otağına girdi əl-üzünü yudu. O, üzündəki qanı yuyub, sonra nəm salfetka ilə yaralanmış çiyninin qanını sildi. Əynindəki dəri gödəkcə ona dəyən güllənin qarşısını bir az alsa da, yaraya tikiş qoymaq lazım idi. Mütəxəssisin köməyi olmadan yaraya infeksiya yoluxa bilərdi.

Hələ ki onun ağrıkəsici dərmandan istifadə etməkdən başqa əlacı yox idi. Yaralanmış qoluna sarğı əvəzinə gödəkcənin altına salfet qoydu, qanlı dəsmalı isə yerə atdı. Sonra vanna otağının yanındakı divar şkafını açdı təzə evlənmiş cütlüklərin çantalarını götürüb ehtiyat qapıya tərəf qaçdı.

Aşağı enəndə mehmanxananın yan qapısından çölə baxdı. Artıq orada bir polis maşını var idi. İki polis içəri daxil oldu. Sürücü hələ də onu gözləyirdi. Marvan gizlənərək maşûna tərəf qaçıb arxa oturacaqda otutrdu.

— Hava limanına, — fransızca sürücüyə dedi.

Lakin sürücü yerindən tərpənmədi.

Marvan eyni sözü ingliscə təkrarladı, lakin bu da faydasız oldu.

O, qabağa əyilib sürücünü çiynindən silkələmək istəyəndə, qan gördü. Sürücü sol gicgahûndan vurulmuşdu.

Marvan silahını çıxartdı. O, hər yerə boylanıb dayanacağı, yolu və böyük girişi nəzərdən keçirtdi. Ətrafda heç kim yox idi. Uzaqdan yalnız polis maşınlarının səsləri eşidilirdi.

Görəsən, bu, nəyə işarədir? — deyə o düşündü. — Taksi var, amma sürücü yoxdur.

Birdən ağlına dəhşətli bir fikir gəldi. Qapı və maşının salonu onun əl izləri ilə dolu idi. Əgər o, indi gözdən itsə, onda qətldə təqsirli bilinəcəkdir. O zaman o, həbs olunacaq. Beləcə, onun karyerasına son qoyulacaq. Onun kompaniyası isə iflasa uğrayacaq. Varlılar heç vaxt qatilliyə görə axtarışda olan mühafizəçiləri işə götürmürlər, hətta onlar günahsız olduqlarını sübüt etməyə çalışsalar da.

Lakin cinayət yerindən qaçsa, onun bir üstünlüyü olacaqdı — o da onun həyatının qorunması idi. Baş verənləri nəzərə alaraq Marvan əmin idi ki, Monte-Karloda qalmaqla özünün ölüm hökmünə qol çəkir. Onu izləyənlər onun haqqında hər şeyi bilirdilər. Hər şey onların əlində idi. Marvan gizlənməklə ümid edirdi ki, Monakkodan və Avropadan çıxsa, canını bu tələdən qurtara bilər. O zaman onun ardınca düşənlərin kim olduğunu, nə üçün onu təqib etdiklərini araşdırmağa və bundan sonra nə etməli olduğunu fikirləşməyə vaxtı olacaqdı.

Beləcə, Marvan gizlənmək qərarına gəldi.

Marvan ətrafa boylanıb arxaya baxdı. Yaxınlıqda heç kim yox idi. Qabaqdakı oturacağı arxaya itəliyərək sürücünün cəsədini arxa tərəfə çəkdi. Sonra maşından çıxaraq qabaq qapını və maşının yük yerini açdı.

Orada o, ədyal və yol xəritələri tapdı. Ədyalla cəsədi örtüb, xəritələri qabaq oturacağa atdı. Maşının içində maşın sənədlərindən, sığorta şəhadətnaməsindən və qəbzlərdən əlavə bir dəstə salfet və ketçup tapdı. Salfetlər lazım olacaqdı. Marvan bir daha ətrafa boylanıb bacardıqcatez maşının həm içərisini, həm çölünü təmizləməyə başladı.

Hər halda sürücü tərəfdə olan şüşənin açıq və salamat olması onun üçün əlverişli idi. Marvan maşûna əyləşdi, onu işə salıb bir daha güzgüyə baxdı. Çiyni ağrısa da, bu barədə fikirləşməyə hələ ki, vaxtı yox idi.

Polis maşınları yaxınlaşırdı.

Mehmanxananın meneceri girişdə dayanıb polisləri qarşılayırdı. O, Marvanın olduğu tərəfə baxaraq nəsə möhkəmdən dedi. Marvan isə bunu getmək işarəsi kimi qəbul elədi.

Mehmanxananın dayanacağından yavaş-yavaş çıxaraq qərbə tərəf istiqamət aldı.

Onun fikrincə İtaliyaya getmək böyük səhv olardı. Ən yaxşı variant Fransa idi. Marseldÿ onun bir az pulu, paltarları və saxta pasportları var idi. Bu cür xəlvəti yerə Avropa və Yaxın Şərq şəhərlənində malik olmaq təhlükəsizliyindən ötrü ona sərfəli idi. Bir neçə saata o, Marseldÿ ola bilərdi. Orada o, maşından və cəsəddən azad olub təyyarə ilə Kasablankaya uçacaqdı.

Marokkoda demək olar ki, o, heç kimi tanımırdı. Çünki uzun illər orada olmamışdı. Nə vaxtsa o, oraya qayıtmayacağına and da içmişdi. Lakin indiki vəziyyətdə bir vaxtlar ürəyini sındırdığı qadının yanına qayıtmaqdan daha yaxşı şey düşünə bilmirdi.

6

Müfəttiş Jan-Klod Qoddar köhnə ikiqapılı «Reno»su ilə bir çox televiziya və xidmət maşınlarının (sensasiya doğuran xəbər milyonlarla izləyicilərə çatdırılmışdı) arasından yol taparaq avtomobilini Rəmzinin binasının yanında saxladı. Silahını və polis nişanəsini götürüb maşından çıxdı.

O, Monakkoda iyirmi ildən çox idi ki, xÿfiyyÿ işləyidi. Son beş ili o, baş xÿfiyyÿ kimi xidmət edirdi. Bu vaxtlar ərzində o, belə hadisə ilə rastlaşmamışdı. Monte-Karlo İtaliya ilə Fransanın arasında yerləşən, Vatikandan sonra ölçüsünə görə dünyada ikinci balaca dövlət idi. Ərazisi 2 kv. km, əhalisi isə 32 min olan bu yerdə əlbəttə ki, kiçik cinayətlər baş verirdi. Burada olan miliyonçuların Avropanın digər yerlərindən çox olduğu üçün təbii ki, bu şəhər paxıllıqla və tamahkarlıqla dolu olan insanları özünə cəlb edirdi. Lakin minalanmış maşınlar, bir gün ərzində çoxlu qətllər haqqında bu günədək he÷ eşidilməmişdi.

O, külə dönmüş «Renc-Rover» maşınının yanından keçib binaya daxil oldu. Liftlə yuxarı mərtəbəyə qalxıb cəsədlərin üstündən adlaya–adlaya otağa girdi. Qonaq otağında onu iyirmi səkkiz yaşlı sarışın Kollet Dyuval qarşıladı. Artıq orada kiçik, lakin peşəkar müstəntiq qrupu cinayət yerini araşdırırdılar.

— Bizə soyuqqanlı olmaq lazımdır, — Dyuval dedi.

— Bizə artıq nə məlumdur? — deyə Qoddar soruşdu. O, cinayət yerində özünü təmkinli aparmağa çalışırdı. İndiyə kimi ömründə ilk dəfə idi ki, bu cür təmtaraqlı mənzil görürdü.

— Siz ilkin məlumat almısınız? — deyə Dyuval soruşdu.

— Bəli.

— Onda başlayaq.

Dyuval onu otağın ortasındakı cəsədin yanına gətirdi.

— Mərhum Rafik Rəmzi Suleyman ilə tanış olun.

— Bu, həmin o Misirli miliyonçu Rafik Rəmzidir? — deyə Qoddar soruşdu.

— Çox güman ki, bəli, — deyə Dyuval cavab verdi. — Siz onunla tanış idiniz?

— Mən onunla və arvadı ilə bir neçə il əvvəl Qran-Pridə tanış olmuşdum, — Qoddar dedi. — O, çox məhşur adam olub. Əvvəllər qardaşı ilə birgə Asuana, ya da Luksorda yoxsulluq içində yaşayıblar, sonradan isə firondan da zəngin oldular. Onlar torpaqdan dəmir, filiz, qızıl, fosfat və s. kimi ehtiyyatlar çıxarırdılar. Qardaşının ölümündən sonra isə o, Nil çayının qollarından təbii qaz çıxarmaqla məşğul olmağa başladı və çox varlandı. Ümumi desək, sadə, qeyri-tələbkar və xoş təsir bağışlayan bir adam idi. O ki qaldı arvadına….

Asta səslə Qoddar soruşdu:

— O buradadır?

Dyuval başını yellədi.

— Demək olmaz.

— «Demək olmaz» nə deməkdir?

— İki həftə bundan əvvəl onu oğurlayıblar.

— Həə.., — deyə Qoddar özünü günahkar hiss elədi.

— Hələ bu hamısı deyil, — deyə Dyuval əlavə etdi.

— Daha nə?

— Rəmzinin birinci nigahdan olan yeganə qızı arvadının qaçırıldığı gün öldürülüb.

Qoddar üz-gözünü turşutdu. Bu nədir? Ata öldürülüb. Qızı öldürülüb. Ana qaçırılıb. Bu nə lənətdir?

— Onun neçə yaşı var idi?

— Qırx iki.

— Arvadının yox, qızının yaşını soruşuram — Qoddar dedi.

— Bir dəqiqə, — Dyuval qeyd dəftərinə baxdı. — Breqqitanın on iki yaşı var idi.

Qoddar başını yellədi. Onun öz qızının tezliklə on yaşı tamam olacaqdı.

— Şübhəli şəxs var? — deyə soruşdu. Fikirlərində isə özünə söz verdi ki, bu dəhşətli qətli törədəni tapıb onu məsuliyyətə cəlb edəcək.

— Hələ ki, xeyr, — deyə Dyuval cavab verdi.

— Bəs şahidlər?

— Bəlkə bir nəfər.

— Kim?

— Marvan Akkad adlı bir nəfər, — Dyuval dedi.

— Onu tapıb yanıma gətirin, — deyə Qodar əmr etdi.

7

Marvan artıq bir saata yaxın idi ki, yol gedirdi. Hər şey ona dumanlı gəlirdi. Ağrı, yorğunluq və qorxu hisslərini zəiflədib aydın düşünməsinə mane olurdu.

Hər dəfə yolda gömrük rüsumu ödəyərkən onu tutacaqlarından qorxurdu. Polis maşını gördükdə isə onu saxlayacaqlarını düşünürdü. Lakin hələ ki, sakitçilik idi. Bəlkə də həddindən artıq sakitçilik idi.

Çox güman ki, Monakkoda artıq onu axtarırdılar. Deməli, həm İtaliyada, həm də Fransada da axtaracaqdılar. Yəni, o, Avropada çox qala bilməzdi. Ona Şimali Afrikaya getmək lazım idi. Lakin o, bərə ilə gedə bilməzdi, çünki bu, çox uzun çəkəcəkdi. Ona təyyarə ilə uçmaq lazım idi. Amma öz adı ilə uça bilməzdi. Deməli, ona belə hadisələr üçün nəzərdə tutulmuş saxta pasportlar lazım idi. O, yalnız Marseldən uçandan sonra azadlıqda ola bilərdi.

Əgər yaddaşında yanılmırdısa, saat onda Kasablankaya «Royal Er Marok» reysi var idi. Bu reyslə o, gecəyarı orada ola bilərdi. Təbii ki, burada da təhlükə vardı. Hava limanında onu həbs edə bilərdilər, lakin onun başqa çıxış yolu yox idi. O, buna cəhd etməli idi.

Yolda kilometrlər göstərən işarəni gördü. Hələ 100 km artıq yol qalmışdı. Öz-özlüyündə donquldanaraq qaza basdı.

Marvan A8 şosesi ilə gedirdi. O, çox gözəl başa düşürdü ki, ana yolla getmək onun üçün çox təhlükəlidir. Lakin sahil kənarı və ya başqa yolla getməyə onun vaxtı yox idi. Vaxt onsuz da dar idi, hətta hava limanına vaxtında çatsaydı da, maşınla və cəsədlə nə edəcəyini bilmirdi. Bəs təyyarəyə necə minəcəkdi? Nəinki bilet alınmamışdı, hətta yer də saxlanılmamışdı.

Beyrutdakı nömrəni yığdı. Zəngə tanış səs cavabverdi.

— Alo?

— Rami, mənəm, Marvan.

— İlahi, qardaş, bu doğrudan da sənsən? Necəsən? Bu dəqiqə radioadan eşitdim ki, Monte-Karloda dəhşətli hadisə baş verib. Küçədə atəş açırlar, maşın partladıblar, amma ətraflı məlumat vermədilər.

— Məndə hər şey yaxşıdır, — deyə Marvan cavab verdi. — Sadəcə bir az gərginəm.

Çiynindən aldığı yaranın ağrısına güclə dözsə də, buna görə qardaşını narahat etmək istəmədi. Narahatçılıq üçün başqa səbəblər var idi.

— Sən təksən? — deyə soruşdu.

— Bəli, — deyə Rami cavab verdi. — Hər kəs öz evinə gedib.

— Çox yaxşı. Mənə sənin köməyin lazımdır.

— Əlbəttə. Nə baş verib?

— İndi danışacağam. Amma əvvəlcə mənim üçün təyyarəyə bilet sifariş ver.

— Nə vaxta lazımdır?

— Axşama.

— Hara?

— Marseldən Kasablankaya.

— Marseldən? — deyə Rami soruşdu. — Amma mən elə bilirdim ki, sən…

— Rami, xahiş edirəm. İndi hər şeyi sənə başa salacam. Marsel — Kasablanka axırıncı reysi nə vaxtdır?

— Səkkiz otuzda, amma…

— Mən elÿ bilirdim ki, axırıncı reys saat onda olacaq.

Birdən Marvan gördü ki, sol tərəfindən onu patrul maşınına oxşayan bir maşın izləyir. O, yüngülcə qazın pedalını buraxdı. Rami danışmağa davam etdi.

— Marvan, inan mənə, mən bu reyslə yüz dəfə uçmuşam. Reys 256. «Royal El Marok» «Er Frans»la birgə. Uçuş 8:30-da. Kasablankaya saat 10-da çatır.

Patrul maşını fənəri ilə işarə verdi. Marvan ucadan donquldandı.

— Nə? — Rami yenidən soruşdu.

— Heç nə, — deyə Marvan cavab verdi. — Bəs başqa reys yoxdur?

Görəsən, maşını saxlayım? — Marvan özlüyündə düşündü. — Bəs onda necə olacaq? Arxa oturacaqdakı cəsədi ona necə başa salacam? Marvan qardaşının kompyüterinin düyməciklərinin səsini eşidirdi. O, sanki qardaşının bütün agentlikləri yoxladığını görürdü.

— Marvan, təəssüflər olsun ki, yoxdur, — nəhayət, Rami dedi. — Əgər sən bu gün Kasablankaya yetişmək istəyirsənsə, yalnız bir reys var, o da 256. Bəlkə qalıb, sabah gedəsən?

Marvan daha çox əsəbləşdi. O, sürəti azaldıb, yolun kənarı ilə getməyə davam etdi.

— Xeyr, mənə bu gün uçmaq lazımdır.

— Onda sənə 8:30-da olan reyslə getmək lazımdır. Sən indi hardasan?

Partul maşını yaxınlaşırdı.

— Bilet sifariş elə, — o dedi.

— Bileti birbaşa sifariş edim?

Marvan maşını saxlayıb qəza siqnalını qoşdu.

— Yox, hər iki tərəfə.

— Bəs qayıtmaq üçün bilet nə vaxta sifariş edim?

— Bilmirəm.

— Yaxşı, — deyə Rami cavab verdi. — Bir şey fikirləşərik. Sənin hava limanında seyfin hələ də var?

Marvan cavab vermədi. Onun gözləri ona tərəf gələn patrul maşınına dikəlmişdi.

— Marvan, — Rami təkid etdi, — Marseldəki seyfin hələ də qalır?

Yəqin ki! — Marvan partladı. — Onda Marselə nəyə gedirəm?

— Yaxşı, yaxşı, əsəbləşmə, — Rami dedi, — mən sadəcə kömək etmək istədim.

Marvan yanındakı silaha baxdı. «Əsəbləşmə» demək çox asandır.

— Bileti hansı ada sifariş edim?

— Kardella adına, — Marvan cavab verdi.

— Cek Kardella?

— Hə.

— Yaxşı. — Rami dedi. — Keçid, yoxsa pəncərə tərəfdən?

Marvan cavab vermədi. O, yavaşca telefonu qoyub, əlini silaha atdı. O, qardaşının ona suallar verməsinin davam etdiyini görüb əllərini sıxdı.

— Marvan, sən məni eşidirsən?

Onun ovucları tərləmişdi. Ürəyi tez-tez döyünürdü.

— Marvan!

Patrul maşını saxlamayıb yan keçdi.

Onu axtarmırlar. Qabaqda qırmızı «Porşe»ni saxladılar. Marvan səksəndi. O, günahsız polisi soyuqqanlılıqla öldürmək fikrində idi. Buna görə də yüngülləşmək əvəzinə fikrində tutduğu şeylərə görə özünü pis hiss etdi. Onunla nə baş verirdi? O, kimə çevrilirdi?

Marvan sanki kənardan öz qəlbinə baxıb, qəlbinin zülmət qaranlıqdan da betər olduğunu gördü.

Marvan! — o, yenidən qardaşının səsini eşitdi. — Axı nə baş verir?

Marvan silahını yerinə qoyub əlinin tərini şalvarına sidi rahat nəfəs almağa çalışdı. O, yenidən telefonu əlinə götürüb dedi:

— Hə, Rami, mən buradayam. Bağışla.

— Nə olub? Hər şey qaydasındadır?

— Yox, — Marvan cavab verdi. — Elə də yox.

O, maşını işə salıb Marselə doğru istiqamət aldı. Yolda bütün baş verənləri qardaşına danışdı. Rəmzi ilə danışdıqlarını; onun ölümünü; partladılmış maşınını; «Meridian»dakı atışmanı və hələ də arxa oturacaqda qalan öldürülmüş sürücü haqqında; gizləndiyi və ölümə necə yaxın olduğunu ona danışdı.

Marvanın bu etirafı onda narahatçılıq və təqsirkarlıq hissləri doğururdu. Lakin buna baxmayaraq, o, qardaşına bütün bunları danışmalı idi. Çünki Rami kompaniyada ikinci adam olduğu üçün bütün baş verənlərin ona da aidiyyatı var idi. Ən əsası isə Marvana qardaşının aydın fikirləri və qeyri-emosionallığı lazım idi.

— Səncə, mən səhvə yol vermişəm? — Marvan başına gələnləri danışdıqdan sonra soruşdu.

— Bütün olanlardan sonra Monte-Karlodan getmək?

— Bəli.

— Xeyr, — Rami tərəddüd etmədən cavab verdi. — Mən də bu cür edərdim.

— Doğrudan?

— Əlbəttə, — deyə Rami təstiqlədi. — Sənin başqa çıxış yolun yox idi.

— Bəs polislər səni saxlasaydı, nə edərdin? — Marvan təkidlə soruşdu.

— Allaha şükür et ki, iş o yerə gəlib çatmayıb, — deyə Rami cavab verdi.

Lakin Marvan Allaha şükür etməyi fikrindən belə keçirtməyib. Çünki artıq uzun illər idi ki, o, Allaha qarşı qəzəbli idi. Sanki onun dualarının heç bir mənası yox idi və bir çox suallarına cavab almırdı. Qəlbindəki yaralar sağalmırdı. Ramidən başqa ona əziz olan bütün doğmalarını itirmişdi. İndi isə o, öz əməyi ilə qurduğu hər şeyi itirə bilərdi.

— Bütün bunlar bizi iflasa uğrada bilər, — deyə bir neçə dəqiqədən sonra Marvan cavab verdi.

— Ya da ki, bizim ölümümüzlə nəticələnə bilərdi, — deyə qardaşı qeyd etdi.

Marvanın ürəyi sıxılırdı. Rami haqlı idi. Marvan qardaşını belə pis vəziyyətdə qoyduğu üçün özünü günahkar hiss edirdi. Çünki o, həmişə Ramini qoruyurdu, indi isə hər ikisini böyük təhlükəyə düçar etmişdi.

— Təəssüf edirəm, — deyə o, cavab verdi. — Belə olacağını gözləmirdim.

Lakin Rami onun özünə haqq qazandırmasına qulaq belə asmaq istəmirdi.

— Mənə görə narahat olma, — qardaşı dedi.

— Amma mən çox narahatam, — deyə Marvan cavab verdi.

— Marvan, bizdə hər şey öz qaydasında olacaq. Bundan da pis vəziyyətlər olub — Rami dedi.

— Bilmirəm, qardaş, — deyə Marvan dərindən nəfəs aldı. — Bilmirəm.

8

Şəhərin üstü ilə polis vertolyotları dayanmadan uçurdu. Monte-Karloya giriş-çıxış yollarında hər yerdə yoxlama məntəqələri var idi. Maşınları, taksiləri, avtobusları, qatarları, eləcə də xəstəxanaları və mehmanxanaları yoxlayırdılar. Özəl liman və aerodromlar bağlı idi. Monakkoya xidmət edən Nitsa hava limanının işçilərinə xəbərdarlıq olunmuşdu.

Lakin buna baxmayaraq, bu balaca şəhəri təşvişə salan cinayətin yeganə şahidi olan Marvan Akkad hələ də aşkar edilməmişdi. Rafik Rəmzinin qatilinin tapılmasında polislər hətta kiçik də olsa dəlil tapa bilmirdilər. İnsperktor Jan-Klod Qoddar başını yelləyərək eyvana çıxdı. O, gecənin təmiz havasından udaraq beton körpüyə çırpınan dalğalara baxırdı.

— Budur, sizin istədiyiniz şəkil, — deyə Kollet Dyuval yeni çapdan çıxmış 21x27,5 şəkli ona verdi.

— Bu, kamera görüntüsüdür? — deyə Qoddar soruşdu.

— Bəli, cənab, — Dyuval dedi. — Orada hər şey hazırdır.

— İndi gəlirəm — Qodar dedi.

O, əlində Marvan Akkadın şəkilini tutmuşdu. Marvan Akkadın kino ulduzlarûndakı kimi gözə çarpmayan, lakin cəzibədar görünüşü var idi. Onun açıq dərisi, qısa qara saçları, balaca burnu, qətiyyətli çənəsi vardı, fiziki görkəmi də yaxşı idi. Bu şəkildə o, saqqalsız, bığsız və bakenbordsuz idi. Qoddarın qeyd etdiyi kimi, onun heç bir xüsusi cizgisi yox idi. Üzündə nə çapıq, nə qüsur, nə də ki, izdihamın içində onu fərqləndirən bir xüsusiyyəti var idi. O, ideal mühafizəçi idi.

Qoddarın diqqətini Marvanın böyük qəhvəyi gözləri, isti baxışları, iti ağlı və alicənablığının üzündən oxunması cəlb etdi. Bu gözlərdə daha nəsə də var idi, hansı ki, Qoddar onu müəyyənləşdirməyə çətinlik çəkirdi. Bu da onda daha böyük maraq oyadırdı. Bəlkə də kədər izləri idi?

Şəkli çoxaldıb bütün işçilərə paylayın, — deyə o, sərəncam verdi. — Sonra televiziyaya gedib, onun şahid kimi axtarıldığını deyin.

— Oldu, cənab.

— Mükafat haqqında da elan edin.

— Nə qədər? — deyə Dyuval soruşdu.

— Hesabımızda nə qədər pul qalıb?

— Düşünürəm ki, yüz min avro.

— Yaxşı, hamısını götürün, — Qoddar dedi. — Bu dəhşətli çinayətdə təqsirkarları tutub məsuliyyətə cəlb etməyə kömək edən məlumata görə 100 min avro mükafat kimi təqdim olunsun. Bizdə olan bütün məlumatlar haqqında da İnterpola xəbər verin. Bəlkə, onların Marvan haqqında bildikləri nəsə var.

— Oldu, cənab!

— Axtarışları genişləndirin, — deyə Qoddar əlavə etdi. O, getdikcə daha çox narahat olurdu.

— Sizcə, Marvan artıq Monte-Karloda yoxdur?

— Bilmirəm, — deyə Qoddar etiraf etdi. — Amma Kanna, Sent-Rafaelə, Yeraya, eləcə də İtaliyada olan Albenq və Genuya aeroportlarına da xəbər verin.

— Hətta uzağa da? — deyə Dyuval təkrar soruşdu.

Qoddar başı ilə işarə verdi.

— Kollet, biz risk edə bilmərik. Qatillərin və ya qatilin kim olduğu haqda bizim heç bir anlayışımız yoxdur. Biz bilmirik, kimi axtaraq. Bizim yeganə dəlilimiz Marvandır. Ola bilsin ki, o, hələ də buradadır. Bəs biz yanılsaq, onda necə?

— Bəli, cənab.

— Eləcə də kiçik şəhərlərdə dəmir yolu stansiyaları və gəmi keçidləri ilə əlaqə yaradın. Hər yarım saatdan bir mənə məlumat verin. Mən bütün yeni məlumatlar haqqında bilmək istəyirəm.

— Daha bir sual, — Dyuval dedi. — Siz artıq ona zəng etmisiz?

Qoddar başını yellədi.

— Yəqin ki, bunu etmək lazımdır? — deyə Dyuval ehtiyatla davam etdi.

— Bəli, siz haqlısız, — Qoddar dərindən nəfəs aldı.

— İstəyirsiz, bunu mən edim?

Qoddar bunu çox istərdi, amma bunu etmək onun xoşuna gəlməsə də, baş detektiv kimi bu işi özü görməli idi, özü də dərhal.

— Xeyr, — nəhayət ki, o, cavab verdi. — Mən özüm. Siz sadəcə nömrəni yığıb təcili olduğunu deyin, sonra isə dəstəyi mənə verin.

— Oldu cənab, — Dyuval dedi. — Artıq zəng edirəm.

Qoddar yataq otağının yanındakı otağa girib başqa detektivin ona göstərdiyi kamera görüntülərinə baxdı. Bütün danışıqlar ərzində Rəmzinin üzündəki narahatçılıq, amma Marvanın üzündəki sakitlik onu təəccübləndirdi.

— Saxla, — Qoddar bir az da irəli gələrək dedi. — Bu yeri bir daha təkrar göstərin.

Marvan Rəmziyə zərf verirdi. Rəmzinin ilk reaksiyası şok, sonrakı reaksiyası isə qəzəb və narazıçılıq oldu.

— Bu nədir? — deyə Qoddar detektivdən soruşdu. — Onun zərfdən çıxartıdığı nə idi?

— Görünmür, — deyə detektiv cavab verdi, — cənab Akkad görüntünün qabağını alır.

— Bəs başqa kamera görüntüsü yoxdur?

— Xeyr, cənab. Təəssüf ki, bizdə olanlar yalnız budur.

— Bu, hansısa şəkildir?

— Görünür ki, elədir.

— Böyütmək və daha aydın etmək olar?

— Cənab, indi yox, — deyə detektiv cavab verdi. — Lakin bizim bölməmizdəki avadanlıqlarla yoxlamaq olar.

— Cəhd edin, — deyə Qoddar əmr verdi. — Nəticə əldə etdikdən sonra mənimlə əlaqə yaradın.

9

İş orasında idi ki, o, Marsel Lemyeye səbr edə bilmirdi.

Bunu başqa cür adlandırmaq olmazdı. Onunla nəinki əməkdaşlıq etmək, hətta söhbət etmək belə Qoddarın ürəyini bulandırırdı. Amma nə etməli? Lemye itmiş Klodett Rəmzinin və öldürülmüş Briqqita Rəmzinin işini aparırdı. Ona mütləq bu haqda xəbər verilməli idi. O, cinayət yerinə və Rəmzin evindəin quraşdırılmış kameraların video-yazılarına baxmalı idi. Eləcə də lazımi şahid kimi Akkad barədə də ona danışmalı idi.

Bundan əlavə, Lemye Avropa polislərinin arasında canlı əfsanə idi. O, varlı və görkəmli insanlarla bağlı hər yerə səs-soraq salmış bir neçə qətl, oğurluq, bankların yarılması və bu kimi cinayətlərin üstünü açmışdı.

Lakin buna baxmayaraq, Qoddarın onu görən gözü yox idi. Onlar iki dəfə bir yerdə işləməli olsalar da, hər iki işdə o, Qoddarda pis təəssürat yaratmışdı.

2000-ci ilin yazında, Monte-Karloda dincələn bir fransız diplomat yoxa çıxmışdı. Üç gündən sonra onun arvadından ərinə görə pul tələb etdilər, lakin qərara alınmışdı ki, pul ödənilməyəcək. Bir həftədən sonra Qoddarın adamları ərin cəsədini sahildə tapmışdılar. Həmin gün kazinoda işləyən ofisant qadının meyidi tapılmışdı. Ola bilsin ki, o, özü intihar etmişdi. Görəsən, bu qətllər arasında hansısa bir əlaqə var idi? Qoddar ölən qadının dost-tanışları və qohumları arasında sorğu-sual etməyə başlamışdı. İki gündən sonra onun əlində hər iki hadisə barədə təxmini dəlillər var idi. Hətta o, tanışlar arasında üç nəfərdən şübhələnirdi.

Lakin bu vaxt Lemye işə qarışıb, Qoddarın əlindən işi almışdı. Qoddarın sözlərinə görə, o, bunu işin üstünü açmaq üçün almamışdı. İş təmamilə bağlı qaldı. Bütün məlumatlar köhnəlmişdi. Şübhəli şəxslər azadlıqda idilər. Dəlillər yoxa çıxmışdı. İstintaq zamanı (əgər bunu belə adlandırmaq olarsa) Lemye özünü olduqca təkəbbürlü və kobud aparırdı. Axırda isə bu işi «həll edilməsi mümkünsüz» adlandırıb, əməkdaşlar arasında xoşagəlməz təəssürat yaradaraq Parisə getdi.

Sonra onlar 2003-cü ildə varlı bir fransız gəmi sahibinin oğulları ilə birlikdə Monte-Karlodan Aralıq dənizinə səyahətə çıxarkən oğurlanması faktı ilə bağlı axtarış işində yenidən görüşdülər. Qoddar hər şeyi dünən olubmuş kimi yaxşı xatırlayırdı: Səhər saat altıda idərədən çalınan zəng; Qaçırılmış kişinin arvadının hay-küyü; Kütləvi məlumat vasitələrinin qarışıqlığı; Sensasiya doğuran başlıqlar.

Frasanın baş nazirinin dostu kimi insanlar hər gün qaçırılmır. Lakin onların nə cəsədlərini, nə də qan izlərini tapmaq mümkün deyildi. Heç bir iz yox idi. Hamı cavab tələb edirdi. Paris qəzetləri yorulmadan Monte-Karlonun hakimiyyətini hərəkətsizlikdə ittiham edirdi. Qoddara təzyiq edib, ondan barmaq izlərinin nəticəsini, şahidin olmasını və irəliləyiş tələb edirdilər. Demək olar ki, o, nə yeyir, nə də yatırdı. İşçilərini həddindən artıq yormuşdu, özü isə o qədər taqətdən düşmüşdü ki, az qala xəstəxanalûq olsun.

Axır ki, dua edib, gözlədikləri xəbəri əldə etdilÿr. Qoddar öyrəndi ki, həmin milyonçunun oğlanları özünü rus bankının işçisi kimi adlandıran, lakin əslində rus mafiyasına işləyən bir adama pul borcludurlar. Onun Monte-Karloda evi olduğu üçün, onu orada görmüşdülər. Bundan əlavə milyonçunun qaçırıldığı gün onun iki partnyorunu motorlu gəmi kirayə götürürərkən görmüşdülər.

İş irəliləməyə başlamışdı. Qoddarın əlində şübhəli şəxslər və əsaslar var idi. O, işi daha da dərindən araşdırmaq üçün rəhbərindən Moskvaya getməsinə icazə istədi. Lakin rədd cavabı aldıqda, o, çox təəccüblənmişdi. Bir saat keçməmiş Lemye onun otağına gəlib bildirdi ki,işi ona təhvil veriblər və bütün sənədlərin surətini onaverməsini tələb etdi. Qoddar işi təhvil vermək istəmirdi, lakin onun etirazı rəhbərliyi tərəfindən qəbul olunmamışdı.

Moskvaya Qoddarı deyil, Lemyeni göndərdilər. Bu iş də beləcə ləngidi. Bank işçisinin köməkçiləri möcüzəli şəkildə yoxa çıxdılar, amma özü isə əhəmiyyətsiz dəlillər təqdim edərək özünü təmizə çıxartdı. Lemye özünü təəccüblü şəkildə mülayim göstərirdi. Tezliklə ruslara bəraət qazandırdılar və Lemye Parisə qayıtdı. O, işi nəzərət altında saxlayacağına söz verdi, amma işin açılması üçün heç bir ümid vermədi. Bundan əlavə, rus bank işçisindən bir neçə dövlət, eləcə də Monakko daxil olmaqla rəsmi şəkildə üzr də istədilər, Qoddarı isə bir həftəlik öz hesabına işdən uzaqlaşdırdılar, çünki o, Monakkoda çox tanınmış bu adamın nüfuzunu şübhə altına qoymuşdu.

Budur, indi də Marsel Mori Lemye adlı Avropanın ən simasûz detektivi qayıdır.

Dyuval eyvana çıxıb dəstəyi Qoddara uzatdı.

— Bu, odur, — pıçıltı ilə dedi.

Qoddar gözlərini ovuşdurub dəstəyi götürdü.

— Müfəttiş Lemye, sizi yenidən eşitdiyimə şadam, — Qoddar yalandan dedi.

— Siz mənim istirahətimi pozmusunuz, — deyə Lemye cavab verdi.

— Mən çox təəssüf edirəm, cənab, lakin əlimizdən bir şey gəlmir. Qorxuram ki, sizə çox pis xəbərlər verim.

— Sizin zənginiz mənim üçün artıq pis xəbərdir, — deyə Lemye deyindi.

Qoddar özünü güclə saxladı. Bu insan çox dözülməz idi.

— Sizə bildirməliyəm ki, cənab Rəmzi öldürülüb.

Xəttin o biri başında bir anlıq sükut çökdü.

— Rafik Rəmzi? — nəhayət, cənab Lemye soruşdu.

— Qorxuram ki, bəli, — deyə Qoddar təstiqlədi və qısa şəkildə bildiklərini ona danışdı.

— Şübhəli şəxslər var? — Lemye soruşdu.

— Hələ ki, yoxdur. Biz araşdırmalara təzə başlamışıq və düşündüm ki, siz bu işdə bizə kömək edə bilərsiniz.

— Bəs şahidlər? — Lemye soruşdu.

— Biz də bununla məşğuluq, — Qoddar cavab verdi. — Marvan Akkad adlı bir nəfər var. O, mühafizə xidmətinin baş administratorudur. Rəmzi vurularkən o, onun yanında olub. Ola bilsin ki, Rəmzi onu işçi kimi götürmək istəyirmiş. Ümid edirik ki, Rəmzi ona hansısa məlumatları verib. Bu məlumatlar Rəmzini kimin və nə üçün öldürüldürdüyünə görə bizə kömək edəcək.

— Necə yəni ümid edirik? — deyə Lemye soruşdu. — Siz hələ onu sorğu-sual etməmisiniz?

— Xeyr. — Qoddar cavab verdi, — hələ ki, yox.

— Əla! — Lemye qəzəblə dedi. — Mən özüm onu sorğu-sual edəcəm. Mən hava limanına gedirəm. Qoy iyirmi dəqiqədən sonra məni kimsə vertolyot meydançasında qarşılasın.

— İyirmi dəqiqə? — Qoddar təəccübləndi. — Məgər siz Parisdə deyilsiniz ki?

— Xeyr. Mən Nitsadayam.

Lemye sözü elə dedi ki, sanki Qoddar bunu bilməli idi. Bəlkə də bilməli idi. Nə üçün Dyuval onu xəbərdar etməmişdi? Axı o bilirdi ki, Qoddar gözlənilməz şeyləri xoşlamır. Gərək bu axmağın buna görə başını üzəsən, amma indi yeri deyil. Çünki onun daha vacib işi var idi.

— Oldu, cənab Lemye, — deyə Qoddar cavab verdi. — Adamlarımdan biri mütləq sizi qarşılayıb Rəmzinin evinə gətirəcək. Lakin təəssüflər olsun, hələ ki, Marvan Akkadla danışa bilməyəcəksiniz.

— Nə üçün? — Lemye tələbkar səslə soruşdu.

— Marvan yoxa çıxıb.

— Yoxa çıxıb?

Qoddar dərindən nəfəs aldı. O, cənab Lemyeyə bunu heç etiraf etmək istəmirdi.

— Qorxuram ki, elədir. Qarmaqarışıqlıqda o, aradan çıxıb. Lakin şəhərdən bütün çıxışlar bağlıdır. Biz tezliklə onu tapıb sorğu-sual edəcəyik. O, bizim üçün əlverişli şahid ola bilər. Bundan əlavə o, yeganə şahiddir.

— Xeyr, cənab Qoddar, — Lemye onun sözünü kəsib dedi. — Qorxuram ki, burada siz yanılırsız. Marvan Akkad şahid deyil, o, mənim üçün bir nömrəli şübhəli şəxsdir.

— Şübhəli şəxs? — Qoddar soruşdu. — Biz onun haqqında — onun kimliyini, nə üçün burada olduğunu, ümumiyyətlə, heç nə bilmirik.

— Onda öyrənin, — deyə Lemye Qoddarı sıxışdırdı. — Onun həbs olunması üçün order alın və Milandan tutmuş Marselə qədər hökuməti xəbərdar edin. Onun qaçmasına yol vermək olmaz. Yoxsa, sizi xəbərdar edirəm, cənab Qoddar, sizdən başlayaraq hamınızın başı üzüləcək.

10

Yağış başladı. Marvan maşının dalanlarını işə saldı və iman etmədiyi Allaha dua etməyə başladı ki, maşını su basmasın. Birdən əl telefonu zəng çalmağa başladı, dərhal sakitliyi pozuldu və bərk həyacanlandı.

— Alo?

— Marvan, mənəm Rami. Sən artıq çatmısan?

— Hələ ki, yox.

Marvan saata və xəritəyə baxdı, ürəyi sıxıldı. Artıq saat səkkizə işləyirdi, o isə Marselin sərhədinə təzəcə çatırdı.

— Rami, deyəsən mən çata bilməyəcəm.

— Marvan, sən çatdırmalısan, — deyə Rami cavab verdi. — Sənin başqa çıxış yolun yoxdur. Şimali Afrikadan səni çıxarda bilərəm, amma fransız həbsxanasından yox. Hələ çox uzuqdasan?

— Bəlkə, beş, ya on kilometr. Amma saata bax.

— Hə, hə, bilirəm. — Rami cavab verdi. — Amma aeroporta çatana qədər biz bir məsələni müzakirə etməliyik.

— Məsələn, nəyi?

— Əvvəlcə, sənin telefonunu... Sən dedin ki, bu, taksi sürücüsünün telefonudur?

— Hə.

— Amma sən Praqaya bizim skrembler (şifrələnmiş danışıq vasitəsi) vasitəsilə zəng etmişdin?

— Əlbəttə.

— Deməli, polislər mənə etdiyin zəngləri izləyə bilməyəcək, — Rami dedi. — Amma onlar buna cəhd edəcəklər. Ona görə də, artıq bu telefondan istifadə etmək lazım deyil. Danışıb qurtardıqdan sonra onu at. Başa düşdün?

— Başa düşdüm.

— Kasablankaya çatan kimi peyk telefonu al, — deyə Rami davam etdi. — Özü də nağd al. Xəsislik eləmə, yaxşısını al ki, ona heç kim qoşula bilməsin.

— Oldu.

— Ondan təkcə mənə zəng et. Başqa heç kimə.

— Yaxşı, heç kimə zəng vurmaram.

— Marvan, mən zarafat etmirəm, — deyə Rami təzyiq etdi. — Sən yorulmusan, üstəlik də əsəb sarsıntısı keçirtmisən. Sən özündə deyilsən, ona görə də xüsusilə ehtiyyatlı olmalısan. Heç bir kiçik səhvlərə yol verməməlisən. Nə qədər ki, biz bu işi həll etməmişik, sən gizlin bir yerdə saxlanmalısan. Sən heç bir dostunla görüşməməlisən və indiyənə qədər olduğun yerlərin heç birində olmamalısan.

— Bu, elə də çətin deyil, — Akkad yalan danışdı. — Mərakeşdə mən heç kimi tanımıram.

— Oldu, — Rami dedi. — Belə də lazımdır.

Rami bilmirdi ki, Raniya Parisdən Kasablankaya köçüb. Marvan bu barədə qardaşına danışmaq halında deyildi.

— Qulaq as, — qardaşı davam etdi, — bir şeyi dəqiq demək olar. Sən Klodett Rəmzi haqqında olan hisslərində yanılmamısan. O sağdır və San-Pauloda pul köçürmələri ilə məşğuldur. Çox güman ki, bütün bu işlərin arxasında özü dayanır. Yaxşı oldu ki, biz bunu bildik.

— Bəs pis olanı nədir? — Marvan soruşdu.

Marseldə yağış gücləndi. Marvanın çiyni isə getdikcə daha çox ağrıyırdı.

— Pis olan odur ki, Klodett və onunla birgə işləyənlər sənin onlar haqqında bildiklərindən xəbərdardırlar.

— Başa düşmədim, — Marvan dedi. — Axı, bu barədə yalnız mən, bir dÿ San-Pauloda və Sürixdə olan mənbələrim bilir.

— Bəs onlar iki tərəfli oyun apara bilməzlər?

— Bunu heç cür təsəvvür edə bilmirəm, çünki onları ən azı on beş ildən artıqdır ki, tanıyıram.

— Bəs Rəmzinin telefon danışıqlarına qulaq asa bilərlər? — Rami soruşdu.

— Monte-Karloda?

— Yox, Parisdə.

— Bu mümkündür, — deyə Marvan razılaşdı. — Amma kim? Mühafizə agentliyi?

— Ya da polis, — Rami dedi. — Axı, o, sənə fransız kəşfiyyatından kimdənsə şübhələndiyini demişdi.

— Bəli.

— Deməli…?

Marvan bir an fikrə daldı. Bəlkə də, Rami haqlıdır.

— Rəmziyə zəng edəndə, onunla nə haqda danışmısan? — deyə qardaşı soruşdu. — Sən şəkillər və San-Paulo haqqında danışmısan?

— Yox, əlbəttə ki, yox, — Marvan dedi. — Mən onayalnız vacib xəbərlərim olduğunu və mütləq Parisdə olmamaq şərti ilə şəxsən görüşməli olduğumuzu demişdim.

— Sən görüş üçün Monte-Karlonu təklif etdin?

— Mən yox, o, təklif etdi.

— Harada və saat neçədə görüşəcəyiniz barədə ətraflı məlumatı o sənə telefonla bildirmişdi?

— Elədir ki, var.

— Bu da açıqlama, — Rami dedi, — sizin telefon danışıqlarınıza qulaq asıblar.

— Qulaq asanlar mənim nə barədə danışdığımı bilmirdilər, — Marvan davam etdi. — Onlar yalnız güman ediblər ki, bu, çox ciddi və təhlükəli məsələdir. Klodett və onun adamları qorxuya düşüblər və əməliyyatı ört-basdır etməyi qərara alıblar.

— Düzdür, — Rami dedi, — və nəinki, Rəmzini, hətta səni da aradan götürmək istəyiblər.

— Demək, onlar mənim sağ olduğumu və Monte-Karlodakı hücumlarının nəticəsiz qaldığını bilirlər, — deyə Marvan bildirdi.

— Demək, onlar qorxu içindədilər, — Rami davam etdi. — Onlar səni tapıb öldürməyənə qədər rahat olmayacaqlar.

— Deməli, biz onları onlardan qabaq tapmalıyıq.

— Bəs bunu necə edəcəyik?

— Öncə adamları San-Pauloya göndər, — Marvan dedi. — Klodetti tapmaq lazımdır. Onun qaçmasına yol vermək olmaz. Əgər biz onu tapsaq, o, bizi o birilərinin izinə salacaq.

— Deməli, belə, — Rami dedi. — Bununla mən məşğul olaram.

— İkincisi, Monte-Karlodakı axtarışı kimin apardığını öyrən, — Marvan davam etdi. — Maraqlan, gör, bu adamın bu işlə əlaqəsi var? Ona etibar etmək olar?

— Oldu, — Rami dedi. — Daha nə?

— Parisdə kimi tanıyırsan?

— Kəşfiyyatda mənim yaxşı bir dostum var, — deyə Rami cavab verdi. — Biz onunla, sən məni Parisə öz nümayəndəliyimizi açmaq üçün göndərərkən tanış olmuşuq. O, yüksək vəzifə sahibidir. Hamını tanıyır. Üstəlik də, mənim ona çox yaxşılığım dəyib.

— Oldu. Bəlkə, ona bu barədə nəsə məlumdur. Amma ehtiyyatlı ol, çünki hələ də kiminlə iş gördüyümüzü bilmirik.

— Narahat olma. Dostum çox uzaqgörən insandır.

— Yaxşı.

Yağış daha da güclənmişdi. Hava qəfildən soyumağa başladı. Amma Marvan artıq aeroporta çatırdı.

— Söhbətimizi bitirək, çünki mən demək olar ki, çatmışam — Marvan dedi.

— Oldu, — deyə Rami cavab verdi. — Ehtiyatlı ol. Mənə üç gündən sonra zəng elə.

— Oldu, — deyə Marvan təstiqlədi. — Rami…

— Eşidirəm, Marvan?

— Çox sağ ol.

— Məgər sənin kiçik qardaşın deyiləm?!

11

Marvan hava limanının dayanacağına daxil oldu. Saat artıq səkkiz idi. O, maşın saxlamaq üçün yer tapıb mühərriki söndürdü. Sonra maşının salonunu əl izlərindən təmizlədi, arxa oturacaqdan çantasını götürüb maşından çıxdı. Tələsik silahını, əl telefonunu və maşının açarını ayrı-ayrı zibil qutularına atdı.

O, 8:12-də artıq aeroportun böyük salonunda idi. Bacardığı qədər tələsik və özünə heç kimin diqqətini cəlb etmədən əşyaları olan qutuya yaxınlaşdı. Qutunu açıb, oradan saxta pasportlarını, on ədəd kredit kartlarını (hər iki adına) və bir necə xırda kupyuralı olan bağlama avro, həmçinin özünə dəyişik paltar, başqa çanta, gözünün rəngini dəyişmək üçün kontakt linza götürdü. O, qutunu bağlayıb, Klodett Rəmzinin şəklini zibil qutusuna atdı və yaxınlıqdakı tualetə girdi.

8:21-də o, «Royal Er Marok» pəncərəsinə yaxınlaşıb özünə bilet və eniş üçün talon aldı.

— Zəhmət olmasa, tələsin, cənab Kardell, — masanın arxasındakı sarışın qız dedi. — Minmə artıq başlayıb.

Marvan pasport yoxlanışına yaxınlaşdı. Ondan öndə bir neçə adam var idi. Polislər və ştat agentləri artıq burada idilər. Aeroport polislərlə dolu idi. Marvan öz növbəsini tutub özünü təmkinli aparmağa çalışırdı, lakin ürəyi tez-tez döyünürdü. Gərək o, həbs və sorğu-sual barədə düşünməsin. Lakin sakitləşib özünü cənab Kardell kimi aparsın.

Marvan Raniya barədə düşünməyə, onun isti nəfəsini, zərif toxunuşunu və ətirini xatırlamağa çalışdı. Görəsən, qapını açıb onu görəndə nə deyəcək? Bəs özü nə deyəcək? Görəsən, onu içəri buraxacaqmı? Bəlkə artıq onun kimisə var?

Marvan yalnız Raniya barədə düşünmək istəyirdi. Onun növbəsi yaxınlaşdıqca fikirləri dəyişməyə başlayırdı. Polis məntəqəsində onu, görəsən, hansı kateqoriyaya aid edəcəklər? Onu şahid kimi, yoxsa iki nəfərin ölümündə günahlı bilinən şəxs kimi axtaracaqlar? Bəlkə də, üç nəfərin? Görəsən, bütün aeroportlar, dəniz limanları, dəmir yolu vağzalları, eləcə də Fransa və İtaliya mehmanxanaları xəbərdar edilib? Yoxsa, ancaq Monte-Karlo yaxınlığında olan yerlərə xəbərdarlıq edilib? Yəni, onun qaçmağı baş tutacaqmı, yoxsa artıq o, tutulmaq üzrədir?

Marvan güzgüdə öz əksinə baxdı. İlan qabığından olan ayaqqabısı onun boyunu iki santı hündürləşdirmişdi. Əynində cırıq cins, qara köynək, üzərində «Qreytful Ded» yazılan rəngi solmuş cins gþdÿkcÿ, qulağında MP3-pleyer, gözündə tünd qara eynək və çiynində ryukzak onu keçmiş prezidentlərin və baş nazirlərin cangüdənindən çox Avropada səyahət edən amerikalı tələbəyə oxşadırdı. O, özünü tanıya bilmirdi. Ona elə bu, lazım idi.

Səkkiz fransız polisi sərnişinlərin sənədlərini və metalaxtaran cihazla yüklərini yoxlayırdılar. Ona elə glirdi ki, hamının diqqəti ondadır. Çoxdan idi ki, o, belə rola girməmişdi. Görəsən, bu dəfə də o, mühafizəçiləri aldada biləcəkdimi?

Nəhayət ki, onun növbəsi çatdı. O, Monte-Karlo mehmanxanasından oğurladığı çantanı yoxlanış üçün əşyaların ötürüldüyü yerə qoydu. Sonra o, amerika saxta pasportunu, bilet və sərnişin talonunu təqdim etdi.

Başçının siması jandarmaların buldoq itlərinin sifətinə oxşayırdı. Onun qısa kəsilmiş saçları, əynində isə dar forma var idi. Üzündən ciddilik yağırdı. O, bütün sənədləri çox diqqətlə nəzərdən keçirirdi.

Marvanın nəbzi tez-tez vurmağa başladı.

Jandarm fransızca nəsə soruşdu.

— Necə? — deyə Marvan qulağındakı qulaqcığı çıxarıb, özünü başadüşməməzliyə vurub soruşdu.

Jandarm ingiliscə soruşdu.

— Cənab Kardell, hara gedirsiz?

— Kasablankaya gedirəm, dostum, — deyə Marvan təmiz kaliforniya ləhcəsi ilə cavab verdi. — Ümumiyyətlə desək, yaxşı taçka (maşın) tapsam, Rabata gedəcəm.

O sevinirdi ki, yalan danışmır.

— Siz təksiniz?

— Təəssüf ki, elədir.

— İşlə bağlı səyahət edirsiz, yoxsa əylənmək üçün?

— Ancaq əylənmək üçün, hər halda mən belə düşünürəm, — Marvan qarşısındakı insanın ürəyini yumşaltmaq və onu tez buraxılması üçün mehribancasına gülümsədi.

Jandarm onda şübhələnəcək heç bir şey tapmadı.

— Üstünüzdə silah var?

— Xeyr, — deyə Marvan ürəyində təəssüf edərək cavab verdi.

— Bəs narkotik?

Bu, Marvan üçün çox asan sual idi, çünki o, heç vaxt narkotikdən istifadə etməmişdi. Lakin o, öz roluna davam etməli idi.

— Bu gün üstümdə yoxdur, — deyə Marvan zarafatla cavab verdi.

Bu da jandarmı güldürmədi.

— Üstündəki pul on min avrodan artıqdır?

Marvan ürəyində tez hesablamağa başladı. Əgər o, səhv etmirdisə üstündə iki minə yaxın avro olmalı idi. O, yenə də gülümsədi.

— Zarafat edirsən?

Jandarm qaşlarını qaldırdı.

— Bura gəlmək üçün mən öz «Xarley»imi satmalı oldum, — deyə Marvan başa saldı. — Demək olar ki, bütün pulları xərcləmişəm. Heç ağlıma belə gəlmirdi ki, Fransada hər şey bu qədər bahadır.

— Rabatda harada qalacaqsınız?

Marvan narahatçılıq hiss etdi. Fransadan çıxarkən ona belə suallar verildiyini xatırlamırdı. Görəsən, onu ifşa etdilər? Onda nə üçün həbs etmirlər? Onun boğazı qurudu.

— Qızgildə, — deyə nəhayət ki, cavab verdi.

Bu, daha bir yalan idi. Çünki Raniya ilə ən azı yarım ildən çox idi ki, görüşmürdü. O bilmirdi ki, Raniya onu qəbul edəcək, ya yox. Üstəlik də, onun evini tapa biləcəyinə əmin deyildi. Amma Marvan çox üzgün idi. Çiynindəki yara irinləməyə başlamışdı. O, özünə nə mehmanxanada yer tutmuş, nə də Mərakeşdÿ bir dostu var idi. Ora getmək üçün də onun yaxşı bir bəhanəsi yox idi.

— Deməli, narkotik yoxdur? — jandarm davam etdi.

— Ey, bəlkə də ağılsız görünürəm, amma o qədər də axmaq deyiləm.

— Sizin çantanızı yoxlaya bilərəm? — deyə jandarm şübhələnməyə başladı.

Marvan çantanı yoxlamağa icazə verdi. Birdən yadına düşdü ki, tələsdiyindən çantanın içində nələr olduğunu yoxlamağı unutmuşdu. O, bu çantanın kişiyə və ya qadına məxsus olduğunu bilmirdi. İndi isə səkkiz polisin qarşısında biləcəkdi ki, onun içində nələr var.

Jandarm ryuzakdan başladı. Çantada daha bir cins, iki cüt çirkli köhnə köynək, daha başqa çirkli və təmiz paltarlar, pleyer üçün daş, Qrişamanın «Firma» adlı cırıq yumşaq üzlü kitab, ağzı açılmış «M&Ms» paketi, üzqırxan, köhnə diş fırçası, yarıya qədər işlənmiş «Crest» adlı diş pastası, dezodorant və üzük üçün məxmər balaca qutu var idi.

Marvan üzük qutusunu gördükdə yenidən xatirələrə daldı. Amma bu üzüyü tamam yadından çıxartmışdı. O, çoxdan idi ki, bunu xatırlamırdı. Bu üzüyü vaxtilə Raniyaya bağışlamışdı. Amma Raniya onu qaytarmışdı. Marvan öz hisslərini güclə saxlayırdı. Birdən gözlənilməz halda Marvan jandarmanın gözlərində isti parıltı gördü.

— Siz nişanlanmağa hazırlaşırsız?

— Əgər o istəyərsə, — deyə Marvan özünü cilovlayaraq cavab verdi. — Onda «Xarley»imi niyə satmışam?

Jandarm gülümsəyərək başını yellədi. O, əşyaları ryuqzaqa yığıb o biri çantaya keçdi. Marvan bir qədər nəfəsini saxladı.

Çantanın içindəki qadın paltarlarını, kosmetikaları, çimərlik paltarları və dar cinsləri görüb dəhşətə gəldi. Orada hər cür kiçik və hündür dabanlı ayaqqabılar və qeyri-adi alt paltarlar var idi. Bütün paltarlar təzə və bahalı idi (hətta bəzi paltarların qiymətləri hələ də üstündə idi). Bütün bunlara aydınlıq gətirmək lazım idi. Lakin Marvan Akkad (indiki zamanda Cek Kardell) üçün bu, çox çətin idi.

Marvan düşündü ki, görəsən, onun üzündəki təəccübü kimsə hiss etdi?

— Bəlkə, sizi Jak deyil, Jaklin Kardell çağırsaq daha düzgün olar? — deyə jandarm gülərək soruşdu.

Bu amerikalıya nəzarət edən digər jandarmalar da güldülər.

— Üzr istəyirəm, — nəhayət, jandarm dedi. — Belə başa düşdüm ki, bütün bunlar bal ayı üçündür.

Marvanın heç gözləmədiyi halda jandarm ona göz vurdu.

Mavran da öz həyacanını bildirməmək üçün cavab olaraq ona göz vurdu.

— Dostum, başın yaxşı işləyir.

12

Nəhayət, «Skelet» gəlib çıxdı.

Qoddarla Dyuval cənab Lemyeni məhz bu cür adlandırırdılar. Onlar onun haqqında belə deyirdilər: «bir dəri, bir sümükdür, amma ürəyi yoxdur». O, az sonra burada olacaq.

Qoddar eyvandan vertalyotun meydançaya endiyini və içindən hündür və arıq bir adamın maşûna mindiyini gördü. Rəmzinin evinə yol o qədər də uzun deyildi, çünki vertolyot meydançası «Soveyn Pleys» adlı dəbdəbəli çoxmənzilli kompleksdən yüz metr aralıda idi. Bu çoxmənzilli kompleks hərdən Rəmzinin ailəsi və Monakkonun şÿhzadələri üçün dincəlmək yeri idi.

Qoddarın dediyinə görə Rəmzinin daha dörd evi var idi. Biri, Rafikin boya-başa çatdığı Aralıq dəninzinin cənub sahilinin yaxınlığındakı olan İsgəndəriyyədə, digəri Qahirənin şəhərdən kənar «Blyu Nayl Xoldinq» ofisinin yanında olan Maadidəki təmtəraqlı evi, üçüncü ev İsveçrənin Davos şəhərindəki bahalı yaylaq evi idi. Bu evi Rafik tez-tez icarəyə verirdi, çünki artıq xizək sürmək üçün o yaşda deyildi. Sonuncu ev isə qırx akr ərazisi olan Parisdəki gözəl malikanələrindən biri idi. Ora Klodettin doğma şəhəri idi və məhz orada onlar daha çox vaxt keçirirdilər.

Monte-Karloda ev almaq Klodettin fikri idi. Bu haqda Qoddar onların şəxsi aşbazlarından eşitmişdi. Onun dediyinə görə, Klodett kübar həyat tərzi sürməyi xoşlayırdı. O, yayqabağı gələn Bomondun nümayəndələrini və varlı dostlarının qəbul edə biləcəyi böyük bir evə malik olmaq istəyirdi.

Telefon zəng çaldı. Qoddar tələsik dəstəyi qaldırdı. Sonra dedi:

— Gəlir, — və hamıya çıxmağı əmr etdi.

İkinci dəfə təkrar etməyə ehtiyac yox idi. Lakin heç kim Skeletlə görüşmək arzusunda deyildi. Hamı onunla işləmişdi. Ona görə də kim ki, şəkil və əl izlərini çəkirdi, yeri ölçürdü, gilizləri yığırdı işlərini qurtardıqdan sonra avadanlıqları yığıb bacardıqca tez və sakit evi tərk etdilər. Demək olar ki, onlar öz işlərini bitirmişdilər. Cəsədlər götürülmüşdü və hər kəs xırda işlərlə məşğul idi. Əgər onlara ehtiyac olsa, onlar qayıdacaqdılar. İndi isə hamı azad olduqları üçün sevinirdil. Xüsusilə dəDyuval.

Bir necə dəqiqədən sonra liftin qapısı açıldı və cənab Lemye göründü.

— Xoş gəlmisiniz, cənab müfəttiş, — Qoddar dedi.

Lemye özünü eşitməməzliyə vurub, heç bir cavab vermədi. Heç gülümsəmədi də. Hətta Qoddarın salamlaşmaq üçün ona uzatdığı əlini də sıxmadı. O, dərhal otağa girib müntəzəm surətdə otaqda gəzişərək qan və təbaşirlə çəkilmiş izləri yoxlamağa başladı. Onu xüsusilə hansı küncdən atəş açıldığı maraqlandırırdı.

— Qurtardıqdan sonra mən sizə evlə üzbəüz olan, qatillərin istifadə etdiyi mənzili göstərəcəyəm, — deyə Qoddar təklif etdi. — Mənim adamlarım orada tüfənglə nişangah tapıblar.

Cənab Lemye susurdu. O, gilizləri sayırdı. Sonra o, divardakı, kitab rəfindəki, divandakı, masa və oturacaqlardakı güllə izlərini nəzərdən keçirərək tez-tez atəşin açıldığı mənzilə baxırdı.

— Təəssüf ki, gilizlərdə heç bir iz yoxdur, — deyə Qoddar davam etdi.

Cənab Lemye bu dəfə də heç bir söz demədi. Otaqda sükut hökm sürürdü.

Qoddar onu müşahidə edirdi. Lemye görünüşcə çox arıq və hündür, sifəti isə qaşqabaqlı idi. Əynindəki uzun qara plaş onun arıq çiyinlərində kəfən kimi görünürdü. Onun 62 yaşı var idi. Demək olar ki, o, Qoddarın atası ilə həmyaşıd, həm də onun kimi keçəl idi. Yalnız qulaqlarının ətrafında az-maz saçı, uzun üçbucaq təkəbbürlü burnun altında isə balaca ağ bığı var idi.

Qoddarı ən çox qıcıqlandıran Lemyenin tünd qəhvəyi gözləri idi. Bu gözlər yüksək intellekt və əfsanəvi fotoqrafik yaddaşı əks etdirirdi. Amma bu gözlərdə qurbanların ailələrinə qarşı nə mərhəmət, nə də istilik var idi. Xüsusilə də, qatilləri tapmaq üçün əlindən gələni edən insanlara qarşı.

Necə ola bilir ki, bu cür hissiyatsız insan Avropada yüksək nüfuz qazana bilib? — deyə Qoddar özlüyündə düşündü. Əlbəttə, qeyd etmək lazımdır ki, bütün dünyanın kriminalistləri onun açdığı cinayətləri öyrənməyə davam edir. Bəs onda onun nəzarətsiz buraxılmış və ört-basdır olunmuş başqa işləri necə? Nə üçün «dahi» Marsel Lemyenin adı çəkiləndə heç kim bu işlərə fikir vermir?

— Cinayətin qoxusunu necə xoşladığımı sözlə ifadə edə bilmirəm, — nəhayət, Lemye otaqda gəzişərək söylədi. — Bu, Mona və ya Mane tərəfindən çəkilmiş gözəl bir mənzərəyə bənzəyir. Bu puantilizimdir (rəngarlıq üsullarından biri), cənab Qoddar. Bu mənzərəyə baxanda onun xırda detalı və rəngli nöqtəsi sanki mənasız görünür. Lakin geriyə bir addım atıb mənzərəni seyr etmək üçün gözlərinizi yumanda, bütün xırdalıqlar sizə aydın şəkildə qəddar və çox maraqlı bir hadisəni canlandırır. Dünyanın ən dahi detektivləri məhz bu cür edirdilər. Onlar gözlərini yumub, daxilən sakitləşib, hekayənin arxasınca gedirdilər.

Qoddar cavab vermədi. Bu adamda hər şey onu qıcıqlandırırdı. İndi də o, siyahısına qürurluq və allahlıq iddiası da əlavə etdi.

Sonra Skelet yarım il əvvəl Paris mühafizə xidməti tərəfindən bütün mənzillərdə quraşdırılmış mini-kameraları tədqiq edirdi.

— Bütün kamera yazıları artıq hazırlanıb, — deyə Qoddar Lemyeni qabaqladı. — Bütün yazılar vaxtları ilə birgə rəqəmlidir. Orada hər şey qeyd olunub: Rəmzinin Marvanla necə söhbət etməsi, Rəmzinin və mühafizəçilərin necə vurulması, Marvanın silahı götürməsi, bir sözlə, hər şey buradadır. Yeri gəlmişkən, onu da deyim ki, mən ballistik hesabat almışam. «Meridian» mehmanxanasındakı iki meyitə eyni silahdan atəş açılıb. Şübhəsiz ki, atəşi Marvan açıb.

Lemye birdən başını qaldırdı.

Lemyenin marağını görən Qoddar təəccübləndi və əlavə etdi:

— Problem ondadır ki, kameralar yalnız nə baş verdiyini göstərir. Səs isə yoxdur. Rəmzinin ömrünün son dəqilərində dediyi sözləri yalnız Marvan Akkad bilir. Telefonda dediyim kimi, mən də sizin kimi ümid edirəm ki, bu dəhşətli cinayətə yalnız o, aydınlıq gətirə bilər.

— Siz onu artıq tapmısınız, cənab Qoddar? — deyə Lemye cavabı yaxşı bilsə də, soruşdu.

— Hələ ki, yox, — deyə Qoddar etiraf etdi, — lakin biz atıq izə düşmüşük.

— Məsələn nə?

— Daşınma kompaniyalarından biri itmiş maşın haqqında xəbər verib. Taksi sürücüsü axırıncı dəfə «Meridian» mehmanxanasında qeyd olunub. Onu tapa bilmirlər. O, heç bir zəngə cavab vermir. Mehmanxananın meneceri təsdiqləyir ki, onun qərb istiqamətə getdiyini görüb.

— Fransa tərəfə? — deyə Lemye dəqiqləşdirdi.

— Bütün ehtimallara görə, elədir, — deyə Qoddar cavab verdi. — İndi mənim adamlarım yollardakı müşahidə kameralarını yoxlayırlar. Bəlkə maşını aşkar edə bildilər.

Monte-Karloda, hər yerdə müşahidə kameraları quraşdırılıb. Elə bir şey yoxdur ki, onları çəkməsin. Həmişə cinayətin qarşısını almaq mümkün olmur, lakin günahkarı tapıb, onu cəzalandırmaq mümkündür.

— Menecer taksinin getdiyini nə vaxt görüb?

— İki saat bundan əvvəl, — Qoddar dedi.

— Marvanı bundan sonra şəhərdə görən olmayıb?

— Xeyr.

— Onu Nitsa hava limanında da görməyiblər?

— Xeyr.

— Kannda da?

— Xeyr.

— Bəs, Yerada necə?

Otaqda gəzişən Lemye qəflətən dayandı.

— O, çox güman ki, Marselə gedir, — o dedi. — Məni təcili olaraq hava limanının təhlükəsilzlik xidmətinin rəisi ilə calaşdırın!

13

256 reysli olan «Royal Er Marok» təyyarəsi qaranlıq, yağışlı havada sörətlə gedirdi. Təyyarənin içində 140 sərnişin var idi. Onlardan biri də Marvan Akkad, başqa sözlə desək, Cek Kardell idi.

Təyyarə cənuba tərəf dönərək Aralıq dənizinin üstündən 7 500 hündürlükdə, saatda 800 km sörətlə uçurdu. Salonda sərinləşdirici içkilər paylanandan sonra təyyarəçi işiğı söndürdü. Salonda olan sərnişinlərin çoxu yatmağa başladılar. Marvan yata bilmirdi. Ciynindəki yara dözülməz dərəcədə ağrıyırdı. Onu soyuq tər basmışdı və ürəyi bulanırdı. O, stöardessadan ağrıkəsici dərman istəyib koka-kola ilə içdi. Sonra tualetə gedib əl-üzünü yudu.

İçəri girib qapını bağladı, güzgüdə özünə nəzər saldı. Onun üzü solğunlaşmış, gözləri isə qızarmışdı. Gödəkcəsini çıxardanda gördü ki, köynəyi qana bulaşıb. Qan, onun hava limanında geyinərkən yarasına qoyduğu kağız salfetləri də bulaşdırmışdı.

Marvan gödəkcəni qarmaqcığa asıb, əllərini isti su ilə yudu və çiyninə yapışmış quru salfetləri islatdı ki, onları yaranın üstündən qopara bilsin. Proses çox ağrılı idi və onun düşüyündən də çox vaxt apardı. Birdən qapını stöardessa döydü.

— Cənab, hər şey qaydasındadır? — deyə o, soruşudu.

— Bəli, təşəkkür edirəm, — deyə Marvan cavab verdi.

— Dəqiq? — o, təkrar soruşdu.

— Bəli, hər şey qaydasındadır, — Marvan dedi. — Mən artıq çıxıram.

— Biz tezliklə enəcəyik. Yerinizə qayıdıb kəmərlərinizi bağlamalısınız.

Oldu, — Marvan dedi. — İndi gəlirəm.

Kiminsə diqqətini özünə cəlb etmək Marvan üçün təhlükəli ola bilərdi. Özünü dəhşətli dərəcədə pis hiss etməsinə baxmayaraq, Marvan tələsik yarasını yuyub təmiz nəm salfetlər qoydu. Sonra üzünü bir daha yuyub, kağız dəsmalla sildi, masanı və çanağı təmizləyib istifadə edilmiş salfetləri zibil qutusuna atdı. Daha sonra əyninə gödəkcəsini geyindi, heç bir qan izi qalmadığına əmin olmaq üçün bir daha güzgüdə özünə nəzər saldı və tualetdən çıxdı.

— Siz doğrudan yaxşısınız? — bir daha stöardessa Marvandan soruşdu.

— Deyəsən, məni bir balaca təyyarə tutub,— deyə o, cavab verdi və ümid etdi ki, bu cavab rahat buraxılması üçün kifayət edər.

— Siz həqiqətən də yaxşı görünmürsünüz, — stöardessa dedi. — İstəyirsiz, endikdən sonra sizi həkim yoxlasın?

— Buna ehtiyac yoxdur, — deyə Marvan cavab verdi. Onu yenidən tər basdı. — Mənim sevgilim qayğıma qalacaq. Təşəkkür edirəm. Siz çox nəzakətlisiniz.

Stöardessa onu rahat buraxdı. Marvan öz yerinə qayıtdı. Təyyarə Kasablankaya yaxınlaşdıqca onu daha bir narahatçılıq bürüyürdü. O, Marseldən və Avropadan çıxmağa nail ola bilmişdi. Lakin o, stöardessanın diqqətini özünə cəlb etmişdi. Bu qadın onun üzünü, gözlərini və davranışını yadda saxlamışdı. Görəsən, bu qadından nə qədər müddətdən sonra Marvan haqqında soruşacaqdılar?

Onu artıq üç ölkənin polisləri təqib edirdilər, hələ Klodett Rəmzinin başkəsənlərini demirəm. Görəsən, onlar ona nə qədər yaxındırlar? O, yaxşı bilirdi ki, hava limanında iz qoyub. Əgər bu izləri aşkar etsələr, onda onun Mərakeşÿ getdiyini biləcəklər. Əgər o, iki gün sağ qalsa, onun bəxti gətirdiyini demək olar.

Nəhayət ki, təyyarə yerə endi. Marvan posport yoxlanışından heç bir çətinlik olmadan çıxdıqdan sonra, maşın icarəyə götürərək şəhərə yollandı. Noyabr ayı idi. Güclü yağış yağırdı. Maşının salonu heç cürə isinmirdi, dalanları isə yaxşı işləmədiyi üçün qabaqdakı işarələri yaxşı görə bilmirdi. O, Kasablankada cəmi bir neçə dəfə olmuşdu, o da hansısa bir mərasimdə.

Üstəlik də, onun qızdırması qalxmışdı. Özünü çox zəif hiss etdiyi üçün harada olduğunu çətinliklə müəyyən edirdi. İki dəfə az qalmışdı ki, sükan arxasında mürgülədiyi üçün yoldan çıxsın. Öz vəziyyətini yaxşı başa düşməsinə baxmayaraq, əlindən heç bir şey gəlmirdi. O, yoluna davam etməli idi. Çox qan itirdiyindən onun yarası iltihablaşmışdı. Uzun müddət yuxusuz qaldığından və heç bir şey yemədiyindən az qalırdı ki, huşunu itirsin.

O, kiçik kağız parçasına yazılmış ünvana çatdıqda artıq gecəyarı idi. Böyük Məscidin yaxınlığındakı hündür boz bina Mərakeşdÿ çoxmənzilli evlərə bənzəyirdi. Lakin fərq onda idi ki, yeddinci mərtəbədə onun üçüncü sinifdən vurulduğu qız yaşayırdı.

Sakinlər hamısı yatmışdı. Qapıçı da həmçinin. Marvan barmaqlarının ucunda qapıçının yanından keçərək pilləkənlə yuxarı qalxmağa başladı.

Yeddinci mərtəbəyə çatanda Marvanın nəfəsi tamam təngimişdi. Yaranın ağrısı daha da güclənmişdi. Dəhlizin işığı zəif olduğundan o, hər şeyi dumanlı görürdü. Ağzı qurumuşdu. Deyəsən, «701»-ci mənzildir. O, lazım olan qapının ağzında dayanmışdı.

Marvanın ürəyi qorxudan və narahatçılıqdan çırpınırdı. Onu nə gözlədiyini təsəvvür edə bilmirdi və dəhşətli göründüyünü yaxşı bilirdi. Amma nə etmək olardı? Marvan ətrafa boylandı. Yaxınlıqda heç kim yox idi. Hər yerdə sakitçilik idi. Yalnız dəhlizin sonunda kiminsə otağından televizorun zəif səsi eşidilirdi. Marvan qapını döydü. Səs gəlmədi. O, bir daha qapını döydü. Yenə də açan olmadı.

Marvanı panika bürüdü. O, evdə yoxdur. Gecə vaxtı o, harada ola bilər? Görəsən, ünvanı səhv salmayıb ki? Başı gicələndiyindən titrəyir və özünü halsız hiss edirdi. Bəs indi nə etsin, mehmanxana axtarsın və bura səhər bir də qayıtsın? Hansı mehmanxana? O, özünə heç nömrə də sifariş etməmişdi. Hətta o, mehmanxananın harada yerləşdiyini də bilmirdi. Telefonu olmadığı üçün zəng də edə bilmirdi. Taqətsizliyindən başı fırlanırdı.

Birdən o, qapının zəncirinin səsini eşitdi. Qapı açıldıqda otağın işığı düz üzünə düşdü. O, üzünü qırışdırıb başını çevirdi. Mələk səsini xatırladan səs ondan soruşdu:

— Marvan, bu sənsən?

Birdən onun gözləri qaraldı. Huşunu itirib yerə yıxıldı.

— II —

14

Klodett Rəmzi dağdakı böyük villanın hovuzunun yanında şezlonqda (uzanıb dincəlmk üçün xüsusi kürsü) uzanıb pina-kola içərək San-Paulonun qızmar günəşinin şualarını qəbul edirdi. O, özünü təzə azadlığa çıxmış və bundan zövq alan qadın kimi aparırdı. Yerli xidmətçi kokos yağı ilə onun çiynini və kürəyini masaj edirdi. Lakin o, son əməliyyatdan xəbər gözlədiyi üçün rahatlana bilmirdi. Ona artıq arxasınca «firon» adlandırdığı bu dözülməz və zalım insanla həyatını bölüşmək lazım gəlməyəcəkdi. Çünki artıq o, sağ deyildi. Bəs, görəsən, onun mühafizəçisi necə? Onu öldürə biliblər? Əgər öldürüblərsə, onda daha kim qalıb? Görəsən, onun haqqında daha kim bilirdi?

Birdən peyk telefonu zəng çaldı. Klodett qulluqçunu uzaqlaşdıraraq, onun getdiyindən və tək qaldığına əmin olduqdan sonra telefonu açıb soruşdu:

— Bu xətt təmamilə təhükəsizdir?

— Əlbəttə, — xəttin o biri başındakı səs cavab verdi. — Siz məni axmaq hesab edirsiz?

— Mən özümü riskə ata bilmərəm. Nələri təhlükə altına qoyduğumu yaxşı bilirsiniz.

— Təkcə siz risk etmirsiniz.

— Deməli, hər şey həll olunub?

— Elə də yox.

— Bu nə deməkdir? — deyə o, cavab tələb etdi.

— Ərinizlə bağlı məsələ həll olunub. Amma Marvan Akkad qaçıb.

— Necə yəni qaçıb? Axı, mən buna görə üç qrupa pul ödəmişdim.

— O mütəxəssisdir.

— Mən isə sizin daha yaxşı mütəxəssiz olduğunuzu hesab edirdim.

— Biz onu tapacağıq, — səs onu əmin etdi. — Və onun axırına çıxacayıq. Lakin bunun üçün çoxlu vaxt və çoxlu pul lazımdır.

— Bu, mümkün deyil, — dişlərini qıcıyaraq qəzəblə cavab verdi. — Bir qəpik də olmaz. Siz dediniz ki, onların hər ikisini öldürəcəksiniz. Mən də haqqınızı ödədim. Qalanları sizin işinizdir.

— Siz bir şeyi unudursunuz, xanım Rəmzi.

— Məni belə çağırmayın! — deyə o, tələb etdi. — Bu ada nə qədər nifrət etdiyimi yaxşı bilirsiniz.

— Yenə də, — səs davam etdi, — sizin harada və nə işlər gördüyünüz mənə yaxşı məlumdur. Ömrünüzün qalan hissəsini həbsxanada keçirə bilməyiniz üçün əlimdə kifayət qədər dəlillər var.

— Bu dəlillər həmçinin sizə də qarşıdır, — deyə o, dişlərini qıcadı.

— Doğrudan? Nə deyirəm ki, baxarıq.

Klodett qəzəb içində hovuzun ətrafında addımlayırdı.

— Siz mənə hədə-qorxu gəlirsiniz?! Mənə, hansı ki….

— Səsinizi kəsin! — deyə xəttin o biri başındakı səs cavab verdi. — Siz elə düşünürsünüz ki, əməliyyat ortasında öz vəzifəsindən imtina edən yeganə sifarişçisiz? Belə insanların öhdəsindən gəlmək üçün bizim öz üsullarımız var. Bunu sizin üzərinizdə tətbiq etməyi sizə məsləhət görmürəm.

— Mən imtina etmirəm! — deyə Klodett cavab verdi. — Sadəcə, danışdığımızdan artıq pul ödəmək istəmirəm.

— Siz nə qədər lazımdırsa, o qədər də ödəyəcəksiniz, əks halda həyatınızla ödəyəcəksiniz! Siz məni başa düşdünüz?

Klodett yerində quruyub qalmışdı. O, öz sözünü yerinə yetirməyə qadir idi. O, ölmək istəmirdi. Sadəcə olaraq, o, azad və zəngin bir qadın olmaq istəyirdi. Çünki buna haqqı var idi. Briqittanın belə dəhşətli ölümünü gözləmirdi və pulu buna görə ödəməmişdi. Buna görə də o, öz şəxsi həyatına görə qoxurdu.

— Yaxşı, — deyə o, dərindən nəfəs aldı. — İşi bitirmək üçün sizə daha nə qədər pul lazımdır?

15

Raniya Favaz qışqırığını güclə saxladı.

Onu dəhşət bürüdü. O, gözlərinə inana bilmirdi, çünki yarım ildən artıq idi ki, Marvan Akkadla görüşmürdü. O, Parisdən Kasablankaya gəlib, özünə iş taparaq onsuz yeni bir həyata başlamışdı. Bəs o, onu necə tapıb? Nə üçün o buradadır? Görəsən, ona nə olub?

Raniya bir əli ilə xalatını saxlayıb, o biri əli ilə Marvanın nəbzini və alnını yoxladı. Huşunu itirməsinə baxmayaraq o, sağ idi, lakin yüksək qızdırma içində idi. Köynəyində qan ləkəsini gördükdə ehtiyatla gödəkcəni açdı və bu vaxt çiynindəki dəhşətli yaranı gördü.

— Leyla! — qonşuları oyatmamaq üçün pıçıltı ilə çağırdı. — Leyla, tez ol bura gəl!

Otaq qonşusunun səhər tezdən onu belə oyatmasına dilxor olan Leyla çarpayısından qalxaraq həvəssiz qonaq otağına gəldi. Birdən o, qapısının ağzında bir adamın uzandığını gördü.

— Bu kimdir? — deyə qonşu soruşdu.

— Marvan Akkad, — deyə Raniya ehitiyatla onu arxasıüstə çevirərək cavab verdi.

Leylanın ağzı açıq qaldı.

— Marvan? Bəs mən elə bilirdim ki… O, nə üçün buradadır?

— Bir Allah bilir, — deyə Raniya cavab verdi. — Bax, o yaralıdır.

— Yaralıdır?

Leylanı dəhşət bürüdü.

— Onu otağa aparmağa mənə kömək et, — Raniya dedi.

— Dəli olmusan? — deyə Leyla soruşdu. — Biz polisə xəbər verməliyik.

— Yox, — deyə Raniya qəti şəkildə bildirdi.

— Nə üçün? — Leyla soruşdu.

— Sonra başa salaram.

— Yox, indi başa sal, — Leyla tələb etdi.

— Sakit ol! — deyə Raniya pıçıldadı.

— Mənə indi başa sal, — Leyla təkid etdi.

— İndi başa sala bilmərəm, — Raniya dedi. — Dəhlizdə yox.

— Onu mənim mənzilimə aparmaq fikrində deyiləm.

— Bizim mənzilimizə, — Raniya onun sözünü düzəltdi. — Əgər unutmamısansa, evin kirayə pulunun yarısınû mən ödəyirəm.

— Amma müqavilə mənim adımadır, — deyə Leyla cavab verdi, — özü də kiməsə kömək göstərdiyimə görə həbs olunmağımı və evdən çölə atılmağımı istəmirəm.

Raniya ayağa qalxıb rəfiqəsinin gözlərinin içinə baxdı. Onlar ikisi də eyni şöbədə işləyən tibb bacısı idilər. Raniya Leyla ilə birgə Marvana lazımı kömək göstərə biləcəyinə əmin deyildi, lakin cəhd etmək lazım idi.

— Leyla, o öləcək. Biz onu belə vəziyyətdə ata bilmərik.

Leyla razı olmurdı.

— Düz deyirsən. Biz gərək polis çağıraq ki, onun qayğısına qalsınlar.

Leyla zəng etmək üçün dəstəyi əlinə aldığı zaman Raniya onun əlini tutdu.

— Səndən dost kimi xahiş edirəm, — Raniya dedi.

— Burax məni.

— Sən mənə kömək edəcəksən? — deyə Raniya Leylanın gözlərinə baxaraq soruşdu.

— Dedim ki, burax məni, — rəfiqə tələb etdi.

— Yaxşı, kömək eləmə, — Raniya dedi, — amma onu da bil ki, səhər Ramiz həkimə deyəcəm ki, keçən həftə sən xəstə olmamısan.

Leyla gözlərini qıydı.

— Sən belə edə bilməzsən.

— Niyə? — Raniya soruşdu. — Mən sənin işini ört-basdır eləmişdim. Mən ona demişdim ki, sən qripsən. Bunu ona görə etmişdim ki, səni özümə yaxın rəfiqə bilirdim. Necə düşünürsən, o biləndə ki, sən bütün həftəni öz ispan dostunla Tenerif şəhərində olmusan, onda nə olacaq?

— Onda o, yalan danışdığına görə səni də işdən çıxardacaq, — Leyla dedi.

— Ola bilər, — deyə Raniya rəfiqəsinin əlindən tutaraq davam etdi. — Bəs atan Raul haqqında bilsə, nə deyəcək? Qadağalara baxmayaraq, yenə də Raulla görüşdüyünüzü bilir? Bəs mexmanxanada bir otaqda qaldığınızı necə?

Leyla əlini çəkib Raniyadan kənarlaşdı.

— Yaxşı, mən sənə kömək edəcəm, — rəfiqəsi dedi. — Amma Raul barədə bir söz də demə. Əgər atam bilsə…

Birdən üzbə-üz mənzildən səs gəldi və qapının aşağısından işıq zolağı göründü. Xanım Badavinin evində səslər eşidilməyə başladı. Xanım Badavi qonşular arasında ən qiybətcil və hay-küylü qadın idi. Əgər o, dəhlizdə Marvanı görərsə, mütləq polisə xəbər verib bu barədə hamıya yayacaqdı.

— Tez ol, — deyə Raniya pıçıldadı.

O, Leyla ilə (hər ikisi çox incə və zərif idilər) Marvanın əllərindən və ayaqlarından tutub otağa sürüdülər. Qapını da bağladılar. Bir az nəfəslərini dərdikdən sonra onu qonaq otağındakı divana qaldırıb üstünü ədyalla örtdülər.

Raniya öz həkim çantasını, Leyla isə təmiz məhrÿbalar gətirdi. Sonra Raniya Marvanın gödəkcəsini çıxardıb köynəyini cırdı. Hər ikisi üz-gözünü turşutdu.

— Yara artıq irinləyib, — Leyla dedi.

Raniya Marvanın hərarətini ölçükdən sonra başını buladı.

— Onun qızdırması 40-dır.

Öz hisslərini cilovlayaraq lazımı köməyi göstərmək üçün diqqətini cəmlədi. Balaca cərrah bıçağını, tənzif və dizenfeksiya edən dərmanı götürərək yaranı təmizləməyə başladı. Yəqin bu əməliyyat çox ağrılı idi. Lakin Marvan huşunu itirdiyindən heç tərpənmirdi də.

— Raniya, biz onu həkimə göstərməliyik, — Leyla Raniyanın onun sözlərinə görə sevmədiyi adama necə kömək etdiyini gördükdə dedi. — Əgər biz həkim çağırmasaq, o, öləcək və biz buna görə cavab verməli olacağıq.

— Onu həkimə göstərmək olmaz, — deyə Raniya cavab verdi.

— Nə üçün? — Leyla soruşdu.

— Səncə, həkimə və ya polisə getmək lazım olsaydı, o bura gələrdi? — deyə Raniya göz yaşlarını silərək soruşdu. — Yəqin onun başına pis hadisə gəlib. Yoxsa, o, bura, mənim yanıma niyə gəlib? Yalnız bu səbəbə görə.

— Düşünürsən ki, onu axtarırlar?

— Mən bilmirəm.

— Axı, o, səni necə tapıb? — deyə Leyla soruşdu. — Mən elə bilirdim ki….

Mən bilmirəm. — Raniya bir qədər fikrə daldı. — O, həmişə çox fərasətli olub.

— Bəs onu bu vəziyyətə salan adamlar da «fərasətli» olsalar, onda necə? — Leyla soruşdu. — Əgər onu öldürmək istəyirlərsə, onlar bura gələcəklər. Sən bunu başa düşmürsən? Onlar bizi də öldürə bilərlər.

Raniya ağlamaq dərəcəsində idi. Leyla haqlı idi. Marvan ölürdü. Ona kömək etməklə, onlar öz şəxsi həyatlarını da təhlükə altına qoyurdular. Lakin hansı səbəbə görəsə ayrılmaqlarına baxmayaraq, o, heç bir şey etməyə bilməzdi.

O, yataq otağına qaçdı.

— Hara gedirsən? — Leyla soruşdu.

Raniya öz iş xalatını geyinərək, vəsiqəsini və pulqabını götürüb qapıya tərəf addımladı.

— Hara gedirsən? — deyə Leyla cavab tələb etdi.

— Xəstəxanaya.

— Dəli olmusan?

— Mənə bəzi şeylər lazımdır.

— Nə? Sənə nə lazımdır?

— Antibiotik, ağrıkəsici və plazma (orqanik toxumaların (qanın, limfanın) maye tərkib hissəsi).

— Artıq gecəyarıdır!

— Bilirəm, iyirmi dəqiqəyə qayıdacam.

— Bəlkə onun heç iyirmi dəqiqəsi qalmayıb?

— Mən tez gələcəm.

— Amma xəstəxanadan nəsə götürməyə sənin haqqın yoxdur, — Leyla dedi.

Raniya şkafdan öz paltosunu götürərək əyninə geyindi.

— Mənim başqa çıxış yolum yoxdur.

— Birdən səni yaxalasalar?

— Çalışacam ki, ehtiyatlı olum.

— Bu çox təhlükəlidir.

— Bəs sən nə təklif edirsən? — deyə Raniya soruşdu.

— Mən Raula zəng edəcəm, — Leyla dedi. — Bu həftə o, gecə növbəsindədir.

— Yox, — Raniya dedi. — Marvan haqqında heç kim bilməməlidir.

— O, bu barədə heç kimə bir şey deməyəcək.

— Çox sağ ol Leyla, sənə minnətdaram. Amma hər şeyi özüm etməliyəm.

— Nə üçün? — deyə Leyla soruşdu. — Sən öz işini, həyatını və hər şeyi nəyəsə görə təhlükə altına atacaqsan? Marvan Akkada görə? Axı sən demişdin ki, bir daha onu görmək istəmirsən. Sən özün bunu mənə demişdin.

— Bilirəm, — Raniya çantasından açarı çıxardaraq dedi. Sonra Leylanın üzündən öpdü. — Amma onu nə üçün görmək istəmədiyimi sənə deməmişdim. Əgər bilsəydin, onda məni başa düşərdin. Mənə söz ver ki, ələ keçməyim deyə mənim üçün dua edəcəksən.

— Söz verirəm, — Leyla sakitcə dedi.

Raniya evdən çıxdı.

16

Raniya maşınını xəstəxananın binasının arxasında saxlayaraq, bir-bir qapıların açıq olub-olmamasını yoxlamağa başladı. Bütün qapılar bağlı idi. Onda o, xəstəxananın künc qapılarını yoxladı, lakin onlar da gecə olduğundan bağlı idi. O, başa düşdü ki, binaya daxil olmaq üçün yalnız təcili yardım qapısından keçməlidir. Bu da mühafizəçilərin yanından keçmək deməkdir. Deməli, onu görüb ondan yəqin ki, nəsə soruşacaqdılar. Bəlkə də, onun gecəyarı xəstəxanaya gəlişini yazacaqdılar. Onun gəlməyinə heç bir səbəb yox idi. Raniya saata baxıb başa düşdü ki, onun başqa çıxış yolu yoxdur.

— Xanım Favaz, mən sizi heç vaxt belə gec burada görməmişəm, — vəsiqəsini göstərdiyi mühafizəçi ondan soruşdu.

— Xəstəxanadan bəzi şeyləri götürmək üçün məni həkim Ramiz çağırıb, — deyə o, yalan danışdı.

— Hər şey qaydasındadır? — deyə keşikçi soruşdu.

— Əlbəttə, — o, cavab verdi. Amma ürəyi çırpınırdı. — Sabah o, bir neçə xəstəni müayinə etməlidir, onun isə bəzi dəva-dərmanı yoxdur. Mən çox qalmayacam.

— Kömək lazımdır?

— Xeyr, hər şey qaydasındadır, — deyə Raniya cavab verdi. O, yoldaşını aldatdığı və işini təhlükə altına qoyduğu üçün özünü çox pis hiss edirdi. — Tez qayıdacam.

— Oldu, — keşikçi dedi. — Zəhmət olmasa, bura qol çəkin.

Keşikçi ona jurnalda qol çəkməli olduğu yeri göstərdi. Qələmə baxdıqda Raniya bütün bunların ona necə baha başa gələcəyini düşündü.

— Nəsə olub? — keşikçi onun tərəddüd etdiyini görüb soruşdu.

Raniya bir anlıq gözlərini yumub əsnədi.

— Xeyr, sadəcə olaraq bir az yorğunam — o, cavab verdi.

O, qələmi götürüb qol çəkmək istədi, lakin qələm yazmadı.

— Yazmır, — Raniya dedi.

— Dəqiq? — keşikçi soruşdu. — Qələmi yüngülcə silkələyin.

Raniya qələmi silkələyib bir daha yoxladı. Amma qələm yenə də yazmadı.

— Yazmadı? — keşikçi dedi. — Onda mənimkini götürün.

Keşikçi ciblərini qurdaladı, amma həmişəki yerdə qələm yox idi.

— Qəribədir, — o, masanın üstünü və altını axtararaq dedi. — Axı, o, indi burada idi.

Raniya saata baxdı.

— Mən tələsirəm, — Raniya dedi. — Bəlkə mən qaçıb yuxarıdan Ramiz həkimə lazım olanları götürüm?

Keşikçi hələ də yeri axtarırdı.

— Başa düşmürəm… — deyə o, bir qədər əsəbi və fikri dağınıq halda mızıldandı. — Bu, mənim sevimli qəlimim idi.

Raniyanın cavab gözləmək vaxtı yox idi. Nə qədər ki, Leyla fikrini dəyişib onları satmayıb, o, təcili Marvanın yanına qayıtmalı idi. Raniya liftə tərəf baxaraq pilləkənlə yuxarı qalxmağû qərara aldı, çünki lifti gözləmək çox vaxt aparacaqdı. Keşikçi hələ də qələmini axtarmaqla məşğul idi. O, tələsərək üçüncü mərtəbəyə qalxdı.

Hər yerdə sakitçilik idi. Bir tibb bacısı oturmuşdu, digəri isə xəstələrə baş çəkməkdə idi. Tez hərəkət etmək lazım idi. O, lazım olan açarı tapıb otağın qapısını açdı. Dərmanların saxlandığı yeri açıb içəri soxuldu. Lazım olan hər şeyi tapıb çantasına yerləşdirdi. Birdən ayaq səsləri eşidildi. O, cəld işığı söndürüb rəfin altına girdi.

Qapı açıldı. Kimsə fit çala-çala işığı yandırıb içəri girdi. Az qaldı ki, Raniyanın ürəyi dayansın. Bu, Leylanın dostu Raul idi. Görəsən, o, burada nə edir? Bəlkə Leyla ona zəng edib və hər şeyi danışıb? Vəziyyət çox gərginləşmişdi. Çünki o, burada gecəyarı nə etdiyini izah edə bilməyəcəkdi. Birdən o, Raniyanı satdı…

Bu fikilər onu dəhşətə gətirirdi. O, bu barədə düşünməməyə çalışdı. Raniya bir qədər nəfəsini dayandırdı. O, onun ayaqlarını və fit çala-çala rəfə nəsə qoyduğunu gördü. Amma Raul Raniyanın otaqda olduğunu bilmirdi. O, işığı söndürb otaqdan çıxdı.

Raniya nəfəsini dərdi. O əsirdi. Sonra daha kiminsə gəlib-gəlmədiyini gözlədi. Lakin hər şeyin sakit olduğunu görüb, ayağa qalxaraq ehtiyatla otaqdan çıxdı. O, lazım olan hər şeyi götürmüşdü. Nə qədər ki, heç nə baş verməyib, getmək lazım idi.

Raniya ətrafa göz gəzdirib, yolun açıq olduğunu gördü. Çantasını sinəsinə sıxaraq tələsik üçüncü mərtəbədən aşağı endi. Birinci mərtəbəyə çatdıqda bir qədər dayanıb nəfəsini dərdi. Sonra keşikçiyə fikir verməyib birbaşa çıxışa tərəf yollandı. Keşikçi isə televizora baxırdı.

Qapıya çatmağa az qalmış birdən kiminsə onu çağırdığını eşitdi?

— Xanım Favaz, gözləyin!

Raniya yerindəcə donub qaldı.

Bu, keşikçi idi. O, onu ifşa etdi. Amma necə?

Raniyanın ürəyi döyünməyə başladı. Başı gicəlləndi. Nə etsin? Qaçmaq olmazdı — tutardılar. Ən azından onu deportasiya edəcəkdilər. Bəs birdən…? Yox, o, bu barədə heç düşünməyəcəkdi də.

Raniya özünü sərbəst aparmağa çalışaraq yavaşca çevrildi. Amma ümidləri boşa çıxdı. Qorxu və zəiflik onu bürümüşdü. O, özünü, Marvanı və Leylanı taleyin ixtiyarına buraxmalı idi. Onlar qanunu pozduqlarına görə cavab verməli idilər. Bütün bunlar necə baş verdi?

Keşikçi oturacaqdan qalxaraq gülümsədi. Onun simasında hədə-qorxu gələcək heç bir şey yox idi.

— Xanım Favaz, baxın, mən öz qələmimi tapmışam, — o, təəccüblə dedi. — Buyurun, gəlib-getdiyinizə qol çəkin.

Onun əhvalı çox yaxşı idi. Amma Raniya az qalırdı ki, ağlasın. Nəhayət, on dəqiqədən sonra o, öz mənzilinə qayıtdı.

— Niyə bele gec gəldin? — deyə Leyla soruşdu.

— Tez çıxmaq mümkün deyildi, — Raniya dedi. — Bəzi çətinliklər oldu.

— Hansı çətinliklər?

— Heç. Hər şey yaxşıdır.

— Yox, Raniya, hər şey yox.

— Nə baş verib?

— Marvanın hərarəti 40-dan çoxdur.

17

Səhər erkən Marseldəki hava limanının işçisi öldürülmüş sürücünün cəsədini tapmışdı. On beş dəqiqədən sonra hər yer polislərlə əhatə olundu. 7:30-da Monte-Karlodan Jan-Klodd Qoddara zəng olundu.

— Bəli, — deyə kabinetində yarıyuxulu halda cavabverdi. — Siz zarafat edirsiz?... Harada? Oranın ərazisi mühafizə olunub?... Xeyr, biz vertolyotla gələcəyik… Hər şeyi hazırlayın… Afərin!

Qoddar dərhal əvvəlcə Kollet Dyuvala zəng etdi ki, o, hər şeyi təşkil etsin. Sonra Lemyeye zəng edib xəbərləri çatdırdı. Onlar izə düşmüşdülər.

Qoddar üzünə bir az su vurub, dişlərini fırçaladı, saçlarını daradı, sonra dolabdan təmiz köynək tapıb geyindi. Tələsik polis nişanını, silahını, pulqabını və açarları götürdö. Cıxışda Dyuvalla rastlaşdı. Dyuval onu vertolyotun yanına apardı. Orada o, Lemye ilə görüşməli idi.

— Siz çox yorgun görünürsünüz, — o, boş küçələri keçərək dedi.

— Mənsə özümü lap pis hiss edirəm, — Qoddar cavab verdi.

— Siz evə getməmişdiniz?

— Mən necə gedə bilərdim? — qeydlərini vərəqləyərəq dedi. — Marvan haqqında yeni bir şey var?

— Ancaq sizə səhər tezdən saat 4-də göndərdiyimdir, — Dyuval cavab verdi, — saat 10-da Beyrutla Paris konfrans-əlaqəsi təyin olunub. Yeni bir şey olsa, sizə mütləq zəng edəcəm.

Dyuval dayanacağa girdi. Vertolyot artıq hazır idi. Qoddar portfelini götürüb maşından çıxdı.

— Mənimlə yerinizi dəyişmək istəmirsiniz? — o, motorun səsini batırmaq məqsədilə qışqırdı.

— Bütün günümü Skeletlə keçirtmək üçün? — deyə Dyuval cavab olaraq qışqırdı. — Təklifiniz çox cəlbedicidir, amma sizi bu imkandan məhrum edə bilmərəm.

— Çox gülməlidir, — Qoddar dedi. — Marvanla məşğul olmaqda davam edin.

— Davam edirik.

Lemye gəldikdən sonra vertolyot qaxdı.

— Deməli belə, Qoddar, — Lemye bir neçə dəqiqədən sonra dedi, — Marvan haqqında hansı məlumatlarınız var?

Başlandı.

— Onun bütöv adı Marvan Ədib Musa Akkaddır, — Qoddar Fransanın üstündən uçaraq danışmağa başladı. — O, 14 fevral 1978-ci ildə Livanda anadan olub. Atası Ədib bankir, anası Sara isə məktəbdə müəllimə işləyib. Ailəsi Beyruta 73-cü ildə gəlib. Qalan məlumatlar natamamdır. Eləcə də bildiyimizə görə Marvanın yeganə qardaşı olan Rami 1982-ci ildə anadan olub. Marvan 96-cı ildə hərbi xidmətdə yaxşı qulluq etdiyi üçün onun vəzifəsini qaldırıblar. Xüsusi bölmələrdə qulluq edəndən sonra, onu məxfi xidmət bölməsinə keçirtmişdilər. 98-ci ildə o, müdafiə-nazirinin cangüdəni və 99-2001-ci illərdə isə baş nazirin mühafizəçisi işləyib.

Qoddar Dyuvaldan aldığı məlumatlara nəzər yetirdi.

— Marvan dövlət xidmətindən 2003-cü ildə çıxıb, — deyə o, davam etdi. — Hərbi qulluqdan çıxdıqdan sonra o, «Akkad və pratnyorlar» mühafizə kompaniyasını təsis edib. Bildiyimizə görə, həmin kompaniya oğurlanmış insanlarla və İraqda işləyən «Vestrn Oyl» təşkilatının rəhbərləri və heyətinin müdafiəsi ilə məşğuldur. Bu yaxınlarda onların Liviyada da təhlükəsizliyini təmin etməyə başladılar. Beləliklə, onların biznesi Fars körfəzi ərazisində zəngin müştərlərlə uğurla irəliləyir. Bu kompaniyanın saytında yalnız müştərilərin siyahısı və Beyrutdakı baş ofisin əlaqə məlumatları qeyd olunub. Mənim əməkdaşım Kollet Dyuval onlarla əlaqə yaratmağa çalışdı, lakin ora bağlı idi. Bir saatdan sonra o, bir daha cəhd edəcək.

— Elə bu? — Lemye soruşdu.

— Hələ ki, bəli, — deyə Qoddar cavab verdi.

— Sizcə, mən bütün bunları bilmirdim? — Skelet əsəbi halda soruşdu. — Mən bu məlumatları sadəcə xidmət rəhbərliyimizə bir zəng etməklə əldə etdim. Bu, heç 5 dəqiqə də çəkmədi. Mənim katibəm Marvan Akkad barədə sizdən də çox bilir, cənab Qoddar. Monakkonun bacardığı elə budur?!

Qoddar soyuqqanlılığını saxlamağa çalışdı. Bəzən o, Lemyenin sir-sifətini dağıtmaq istəyirdi, amma buna yol verə bilməzdi. Eləcə də, o, onu özündən çıxartdığına görə Lemyeyə zövq vermək istəmirdi.

— Siz məndən xahiş elədiniz ki, nə lazımdırsa öyrənək, — Qoddar cavab verdi. — Bir neçə saatdan sonra əlimizdə daha çox məlumat olacaq.

— Bir neçə saatdan sonra Marvan Yaponiyada və ya Alyaskada ola bilər, — Lemye dedi. — Biz gözləyə bilmərik, cənab Qoddar. Qatil azadlıqdadır və bizi 9 saat qabaqlayır. Qoddar üzünün, boynunun və qulaqlarının qızarmasını hiss etdi. Hamı onun alçalmasının şahidi idi. O cavab qaytarmaq istədi. Amma indi bunun nə vaxtı, nə də yeri idi.

— Cənab Qoddar, mənə maraqlıdır ki, nəyə görə siz, 82-ci ildə Livana basqın edildiyi dövrdə Marvanla qardaşı hamam otağında şüşənin qırıntılarından və şrapnerdən (içi xırda güllələrlə doldurulmuş top gülləsi) analarına sığındığını deməmisiniz? — Lemye söylədi. Onların uçuşu davam edirdi.

— Qorxuram ki, mən…

— Nəyə görə siz Raminin ad günündə Marvanın gözü önündə iki dayısının, iki xalasının və onların uşaqlarının minamyotla (silah) öldürüldüyünü deməmisiniz? — deyə Lemye davam etdi. — Bəs bilirsiniz ki, bu hadisədən bir neçə il sonra Marvanla qardaşı Beyrutda valideynlərinin maşında partladıldığının şahidi olublar?

Qoddar vertoylotun pəncərəsindən çılpaq ağacları və çirkli fermaları görürdü. Yağış bütün gecə dayanmadan yağmışdı.

— Nədi? — Lemye soruşdu. — 3 yanvar 1993-cü il sizə heç nə xatırlatmır?

— Xeyr, — deyə Qoddar cavab verdi.

O, özünü alçalmış hiss edirdi. Hər halda Lemye haqlı idi. Lemyeyə belə xırda-xuruş məlumat verməkdənsə, gərək o, daha çox məlumat toplayaydı. Axı o, Lemyenin necə işlədiyini bilirdi. Ona görə də bunda yalnız özünü günahkar bilirdi.

Təəssüf ki, Lemye hələ söhbətini qurtarmamışdı.

— O vaxt Marvanın cəmi 15, Ranimin isə 11 yaşı var idi, — Skelet təmamilə soyuq şəkildə dedi. — O vaxt baş verənlər bütün həyatı boyu onları izləyəcəkdi. Amma bu barədə onlar nə danışacaq, nə də yada salacaqlar. Cənab Qoddar, siz bu işi araşdırmaq istəyərdinizmi? Onda siz Marvan Akkadın necə insan olduğunu bilməlisiniz. Bilmək istəyirsiniz, insanı şantaja, qətlə və ya insanlara hədə-qorxu gəlməyə nə vadar edir? Onda siz onu hərəkətə gətirən və şəxsiyyət kimi formalaşdıran hadisələri araşdırmalısınız.

— Hər şey Marvanın valideynlərinin öldürüldüyündən sonra başlayıb. Marvan artıq qardaş yox, ailə başçısı idi. Raminin qayğısına qalacaq insan qalmamışdı. Dayûları və xalaları sağ deyildi. Qalan qohumları isə Livandan Avropa və Ştatlara köçmüşdülər. Marvan təkbaşına kiçik qardaşının qayğısına qalmalı idi, yəni onu yedizdirməli, geyindirməli və qorumalı idi. Hətta hərbi xidmətdə olarkən də o, Raminin qayğısına qalmağa davam edirdi. O, xüsusi bölməyə daxil olmasına, xüsusi tapşırıqlar almasına və baş nazirin müavininin mühafizəçisi olmağına müvəffəq olmuşdu.

— Nəyə görə? Hansı məqsədə əsasən? Sizcə, yaxşı məqsədərlə, yəni öz ölkə rəhbərlərinin və onların ailəsinin müdafəsi və özləri yaşadığı əzab-əziyyətdən qorunmaları üçün? Axı, siz o qədər də sadəlövh insan deyilsiniz, cənab Qoddar.

Qoddar heç bir cavab vermədi. Bütün bu şeylər onu boğaza yığmışdı.

— Marvan Akkadı idarə edən ölkəyə olan sevgi deyil, cənab Qoddar, — Lemye dedi. — Onu idarə edən tamahkarlıqdır. İnanın mənə. Mən həyatım boyu onun kimi insanları təqib edirəm. Mən belələrini yaxşı tanıyıram. Marvanın fikri ona məxsus olanları və ondan alınanları, yəni zənginliyi və var-dövlətin verdiyi yenilməzlik hissini qaytarmaqdan ibarətdir. O, öz tamahkarlığını məmnun etməkdən ötrü varlı və güclü insanların saxta təhlükəsizliyini təmin etmək və soymaq məqsədilə onların hesabına dolanır. Sözlərimi yaxşı yadınızda saxlayın, Marvan Akkad — əsl iblisdir. Biz onu qabaqlamalıyq və bir daha belə şeylər etməsinə yol verməməliyik.

18

Qoddar və Lemyenin vertolyotu endiyi vaxt yerli hakimiyyətin əlində yeni faktlar var idi. Hava limanının mühafizə xidmətinin rəisinin otağında müşahidə kameraların yazılarına baxırdılar.

Kameraların birində Marvanın maşınının dayanacağa, ikinci görüntüdə bir neçə dəqiqədən sonra isə onun hava limanına necə daxil olduğu görünür. O biri kameralar Marvanın ona aid olan saxlanma qutusundan nəsə götürdüyünü, tualetə girdiyini, bileti və sərnişin talonunu aldığını və yoxlamadan Cek Kardell adı altında necə keçdiyini göstərirdi.

— Onun zibil qutusuna atdığı nə idi? — deyə Qoddar soruşdu.

— Kim bilir? — Lemye dedi. — Bu, hər şey ola bilər.

Qoddar rəisinə tərəf çevrildi.

— Bütün gecə yığılan zibilləri axtarmaq lazımdır.

— Müfəttiş düz deyir, — rəis dedi, — bu, hər şey ola bilər.

— Bunu mütləq tapmaq lazımdır, — deyə Qoddar təkid etdi.

Sonra Lemye Marvanı yoxlayan jandarmanı çağırdı. Lemye jandarmı elə insafsızcasına sorğu-sual edirdi ki, Qoddar onun bu dəqiqə əsəb pozuntusundan ürəyinin partlayacağını düşündü. Jandarmanı işdən azad etdilər.

Kompöterdə Livandakı internet-provayder vasitəsilə «online» rejimində Marvanın adına «Royal Er Marok» reysinə bilet alındığı göstərilir.

— Çox güman ki, bu, Marvanın qardaşı olub, — Lemye dedi.

— Biz hələ bunu dəqiq bilmirik, — deyə Qoddar etiraz etdi.

— Bəs başqa kim ola bilər ki? — deyə Lemye soruşdu.

— Mən istəyirəm ki, bu iş fərziyələr üzərində deyil, faktlar üzərində əsaslansın ki, məhkəmə zamanı əlimizdə sübüt olsun. — Qoddar dedi. — Əgər Marvan həqiqətən də günahkardırsa — bəlkə də bu belədir, — onda bunun üçün bizə daha çox dəlillər lazımdır. Hələ ki, bizim əlmizdə yalnız fərziyələr var.

— Mən elə işlər udmuşam ki, əlimdə bundan da az fərziyələr olub, — deyə Lemye özünü təriflədi.

Bəs əlində böyük dəlillər olduğu vaxt nə qədər işləri yarımçıq qoymusan? — deyə Qoddar fikirləşdi, amma bir söz demədi.

— Necə məsləhətdir, — Lemye dedi, — mən isə Kasablankaya uçub qatilimizi axtaracam və istəyirəm ki, siz Beyruta gedib biletin kim tərəndən alındığını öyrənəsiniz. Yaxşı olar ki, ehtiyatlı olasınız, cənab Qoddar, çünki Marvanla Rami Akkad çox təhlükəlidirlər. Nə qədər ki, onlara yaxınlaşacaqsınız, bir o qədər də onlar təhlükəli olacaqlar.

19

— Marvan, Marvan, sən məni eşidirsən?

Marvan ayılmaq istəsə də, heç cürə göz qapaqlarını aça bilmirdi. Bütün bədəni ağrıyırdı. Onu tər basmasına baxmayaraq, soyuqdan əsirdi. Ədyala bürünüb ayqlarını sinəsinə sıxdı.

— Marvan, bu, mənəm, Raniya. Sən məni eşidirsən?

Bəli, Marvan onu eşidirdi. O, bu səsi çox sevir və onun üçün çox darıxmışdı.

Marvanla Raniya uşaqlıqdan dost idilər. Onlar bir yerdə oynayır, bir yerdə əylənir və bir yerdə Livandakı vətəndaş müharibəsini yaşamışdılar. Onlar bir-birlərinin ad gününə gedir və məktəbdə bir parta arxasında oturmuşdular. Bir dəfə onlar öz evlərinin çardağında yemək və şirə — Raniyanın sevdiyi üzüm, Marvanın sevdiyi isə portağal şirələri ehtiyatı yığaraq qala qurmuşdular.

Həyatında ilk öpdüyü və amerika kinosuna dəvət etdiyi qız Raniya olub. O, filmin necə adlandığını unutmuşdu, amma yadında idi ki, gizlincə kino zalına girib arxa cərgədə oturmuşdular. Valideynləri onların görüşməsinə narazı idilər. O, Raniyanın əlindən necə tutduğunu yaxşı xatırlayırdı.

Marvan Raniya ilə evlənəcəyinə əmin idi. Marvan 14 yaşında olanda, bir gün, yay tətilinə çıxdıqları vaxt, Raniya gəlib atasının yeni işə təyin olunmasını və bu gecə həmişəlik Fransaya, daha dəqiq desək, Parisə köçəcəklərini söylədi. Marvan Raniyanın yaş axan gözlərini və onun üzündən öpdüyünü xatırlayırdı. Raniya onunla vidalaşıb qaçmışdı. O, hələ də boğazında qəhəri və ürəyində ağrını hiss edirdi. Həmin anda nə düşündüyünü də xatırlayırdı: nəyə görə Allah onu belə cəzalandırırdı?

— Marvan, — bir daha Raniya onu çağırdı. — Gözlərini aça bilirsən? Oyan.

Marvan yenidən Raniyanın isti nəfəsini və ətrini duydu. O, çətinliklə gözlərini açdı. Budur, Marvan yenidən onu gördü və dodaqları gülümsəməyə başladı.

Onun əynində artıq çəhrayı gecə paltarı yox, ağ xalat vardı. Nə vaxtsa uzun olan qara saçları indi çiynindən idi. Üzündə heç bir kosmetika yox idi. Lakin o, belə daha gözəl və mülayim görünürdü. Onun qəşəng, qəhvəyi gözləri həmişəkindən daha gözəl və valehedici idi. Bu gözləri yenidən görmək üçün keçdiyi çətinliklərə dəyərdi. Bütün bu altı ay ərzində yaşanan əzablar bir an içində yox oldu. Ən yaxşı dərman və abu-həyat onun evində olmaq, onun divanında uzanmaq, ondan qayğı görmək və ürəyinin səsini eşitmək idi.

— Marvan, sən məni eşidirsən? — incə səslə Raniya soruşdu.

— Saat neçədir? — deyə Marvan xırıltılı səslə soruşdu.

Kəskin baş ağrısı yavaş-yavaş kəsməyə başlayırdı. Marvan dinclik və təhlükəsizlik hiss edirdi. Neçə ay idi ki, o, belə sakit olmamışdı.

Raniya saata baxdı.

— Demək olar ki, səkkiz.

— Səhər? — deyə o, pəncərə tərəfə baxaraq soruşdu. — Nəyə görə küçə qaranlıqdır.

— Artıq axşamdır, Marvan, — deyə o, cavab verdi. — Saat indi axşam səkkizdir. Sən dünən dəhlizdə yıxılandan sonra bütün günü yatmısan.

— Bağışla, — deyə Marvan pıçıldadı.

Raniya başını bulayaraq onun alnını yoxladı.

— Eybi yox, — deyə Raniya cavab verdi.

— Hər şeyə görə məni bağışla, — Marvan pıçıldadı. — Bilirəm ki….

— Sus, — əlini incəliklə onun dodaqlarına toxunduraraq dedi. — Sənə bir şey deməliyəm.

Marvanın ağlına min cür fikir gəldi. İstəyir nekroloq (ölən adama və onun həyat vÿ fəaliyyətinə həsr olunan məqalə) oxusun, istəyir yulaf qutusundan mətn oxusun, əsas o idi ki, o, Raniyanın yanında idi və buna çox şad idi.

Bir qədər susandan sonra, Raniya Marvanın gözlərinə baxdı. Marvan özünü daha da yaxşı hiss etməyə başladı. Raniya dərindən nəfəs alıb dedi:

— Sənə burada qalmaq olmaz.

Marvanın ürəyi az qala dayansın.

Nə? — o, özlüyündə soruşdu. — O, indi nə dedi? Marvanın əlləri buza döndü. O, nəsə demək istədi, amma ağzı quruduğundan bir söz deyə bilmədi.

— Heç nə demə, — deyə Raniya pıçıldadı. — Ancaq qulaq as.

O, qulaq asa bilmirdi. Raniya hər nə desə də, o, bunu eşitmək istəmirdi.

— Marvan, mən səni sevirəm, — Raniya dedi. — Düşünürəm ki, həmişə də sevmişəm, xüsusən də, məni ilk dəfə öpdüyün gündən sonra, bəlkə də daha tez... Mən ömrümdə valideynlərimlə Parisə köçdüyüm gün — səninlə ayrılarkən ağladığım kimi ağlamamışam, çünki elə bilirdim ki, səni bir daha görməyəcəm. Sakitləşə bilmirdim. Valideynlərimə məni səndən ayırdıqlarına görə onlara nifrət etdiymi və evdən qaçıb səni tapacağımı demişdim.

Amma o vaxt mən uşaq idim. Biz böyüdük. Dəyişildik. Hərə öz həyatını yaşadı və başqa cür olduq. Sən keçən il gül-çiçək və hədiyyələrlə gəlib mənə evlənmək təklif edəndə, çox qorxdum. Çünki artıq mənim çox sevdiyim yeni həyatım var idi. Mənim gözəl dostlarım və mənə qarşı biganə olmayan bir nəfər var idi.

Lakin mənə yazdığın gözəl məktubların, zənglərin, həydiyyə və gül göndərməklərin məni çaşdırırdı. Bütün var-gücümlə səni unutmaq üçün on il mübarizə aparmışam, bəlkə də, unutmaq deyil, mənə münasib olan yeni həyat qurmaq üçün mübarizə aparmışam. Bilirəm, məni nə qədər sevdiyini mənə demək istəmisən. Bu, mənə xoş gəlirdi. Yadımdadır, özünü mənə sevdirmək üçün sən mənə öz həyatından, nail olduqlarından və kimlərlə tanış olduğun barədə danışırdın. Lakin bu, belə olmadı. Mənə yazdığın məktublarda ən yaxşı dostumu tanıya bilmirdim.

Mən evdə tapılmayan, həmişə təhlükədə olan və öz həyatını riskə atmaqla pul qazanan insanla ailə qurmaq istəmirəm. Mən Allahın əvəzinə pula, hakimiyyətə və şəxsi nüfuza səcdə edən insana ərə getmək istəmirəm. İstəyirəm ki, mənim ərim məni sevsin, mənə vaxt ayırsın, uşaqlarımızı mənimlə birgə tərbiyələndirsin və həyatda vacib olan şeylərə ciddi yanaşsın. Sən isə Marvan, belə insan deyilsən. Bəlkə də sən nə vaxtsa belə olmusan, amma indi belə deyilsən.

— Mən dəyişilə bilərəm, — deyə Marvan güclə dilləndi.

Raniya soyuq əli ilə onun üzünü sığalladı və gülümsədi.

— Ola bilsin, dəyişilə bilərsən, — deyə o razılaşdı. — Amma hal-hazırda qapımın astanasında güllə yarasından huşunu itirmişdin. Sənə kömək etmək üçün mən işimi təhlükə altına atmışam. Məni belə həyat qane etmir.

— Sən buna görə də Parisdən qaçmısan? — Marvan soruşdu.

— Mən qaçmamışdım, — deyə Raniya sakit cavab verdi. — Burada mənə iş təklif etdilər, mən də razı oldum.

— Biz bir yerdə şam edəcəyimizi planlaşdırmışdıq, — Marvan gərgin səslə dedi. — Səni bir saat gözlədikdən sonra, qardaşın gəlib sənin başqa şəhərə getdiyini söylədi.

— Ola bilsin ki, qardaşım bunu yaxşı tərzdə etməyib.

— Sən sağollaşmadan, heç bir xəbər etmədən çıxıb getdin, — Marvan dedi. — Sadəcə yoxa çıxdın.

— Düşündüm ki, belə daha yaxşıdır, — Raniya dedi. — Mən yalnız bu yolla səni başa sala bilərdim, çünki sən məni başa düşmək istəmirdin.

— Sən başqa yol da seçə bilərdin, — Marvan dedi.

— Ola bilər, — deyə Raniya razılaşdı. — Amma səni incitmək istəmədim.

— Amma sən məni incitdin.

— Bağışla məni, Marvan. Həqiqətən də çox təəssüf edirəm. Amma sənin bura gəlişin böyük səhvdir.

— Başqa bir kimsəyə müraciət edəcəyimi bilmirdim.

— İş bu qədər ciddidir?

— Sən yaramı görmüsən?

— Bunu kim edib?

— Bilmirəm. Mənə baş verənləri aydınlaşdırmaq və gücümü toplamağım üçün bir yer lazımdır.

— Burada yox.

— Niyə? — deyə Marvan soruşdu. — Mən sənə mane olmayacam. Bu, bir neçə müddətlik olacaq.

— Yox, — Raniya başını silkələdi. — Bu, çox təhlükəli və…

— Və nə? — deyə onun nə deyəcəyini bilsə də, yenə soruşdu.

— Bunu deməyə məni məcbur etmə, Marvan.

— İstəyirəm ki, deyəsən.

— Xahiş edirəm, Marvan.

Amma Marvan təkid etdiyinə görə Raniyanın gözləri doldu.

— Mən səni sevirəm, Marvan, — Raniya dedi, — amma sənin istədiyin kimi yox. Bağışla məni. Xahiş edirəm, gəl bu söhbəti bağlayaq.

Marvan yavaşca başını yellədi və birdən küncdə oturan Leylanı gördü. Leyla da ağlayırdı. Bütün gücünü toplayıb Marvan ayağa qalxdı, əşyalarını götürüb qapıya tərəf addımladı və çevrilərək öz ilk məhəbbətinə baxdı.

— Raniya, ümid edirəm ki, sən axtardığın insanı tapacaqsan, — o, yumşaq səslə dedi. — Sən xoşbəxt olmağa layiqsən. Söz verirəm ki, bir daha səni narahat etməyəcəm.

Raniyanın gözləri ağlamaqdan qızarmışdı, dodaqları əsirdi. Marvan Raniyanı bir daha incitmək istəmirdi.

— Yaramı təmizlədiyin üçün çox sağ ol, — deyə güclə söylədi.

Sıxıcı fasilədən sonra Marvan qapını açdı.

— Marvan, hara gedəcəksən? — birdən Raniya soruşdu.

— Bunun fərqi varmı?

— Mənim üçün fərqi var, — o, dedi.

— Bilmirəm, — Marvan dürüst cavab verdi. — Bəlkə buradan uzaq olmaq üçün Misirə və ya Yaxın Şərqə getdim.

Marvan qapını sakitcə bağlayaraq çıxdı.

20

Doqquza işləmiş Marvan Raniyanın yaşadığı binadan çıxıb qaranlıqla getməyə başladı. O, hara gedə bilərdi? Burada o, heç kimi tanımırdı. Mehmanxanaya getməyə isə qorxurdu. Onun zənnincə təqibçilər artıq izinə düşərək onu Mərakeşdə axtarırdılar.

Marvanın hərarəti 39-a ensə də, titrəməsi davam edirdi. Bütün oynaqları ağrıyırdı, üstəlik də, ürək ağrısı tapdı. O, Raniyanın evinə gəlməklə çox axmaq səhv etmişdi. Axı necə oldu ki, o, belə düşüncəsiz hərəkətə verdi? Son yarım ildə o, etiraf etmək istəmirdi ki, onun seçdiyi həyat tərzi sevdiyi qadını itirmək bahasına başa gələcək. Başqa şeylərin heç bir mənası yox idi.

Bütün ümidləri elə qırılmışdı ki, hətta onu təqib edənlərdən qurturlmaq istəmirdi. Onu qara fikirlər bürüyürdü. Bir anlıq ürəyindən özünə qəsd edib yoxa çıxmaqla bütün əzab-əziyyətlərdən qurtulmaq fikri keçdi. Lakin onun bu vəziyyətdən çıxması üçün çalışan qardaşını yada saldı. İndi bu dünayada onun yeganə dostu — qardaşı idi. O, heç vaxt Ramini tək qoya bilməzdi. Əks halda, onun valideynləri onu bağışlamazdılar. Nə olursa olsun, o, valideynlərinin xatirəsinə xəyanət edə bilməzdi.

Bəs nə etsin? Onun qala biləcək yeri və ya kömək istəyəcək bir adamı yox idi. Vaxt isə gedirdi. Yəqin ki, onu axtarırdılar və onun bir səhv addımı fəlakətlə nəticələnə bilərdi.

Marvan icarəyə götürüyü maşınını yadına saldı. Maşını tapıb Raniyanın evindən bir neçə kilometr uzaqlıqda saxlayıb, açarı yük yerinə ataraq kiçik bir küçədə qoydu. Sonra bir taksi saxlatdırıb hava limanına qayıtdı. Oradan başqasının adına olan kredit kartdan istifadə edərək qardaşına avtomat-telefondan zəng etdi.

— Rami, bu, mənəm, Marvan. Bağışla ki, evinə zəng edirəm.

— Sən nə edirsən?! — deyə qardaşı özündən çıxdı. — Axı, mən sənə peyk telefondan zəng etməyi demişdim!

— Bilirəm, amma vaxtım olmayıb.

— Həm də sən üç gün gözləməli idin. Hələ heç bir gün də keçməyib.

— Mən evə qayıtmalıyam.

— Niyə? Nə baş verib?

— Bu uzun əhvalatdır, — Marvan dedi.

— Necə yəni uzun əhvaltdır? — Rami başa düşmədi. — Sən orada heç bir gün də qalmamısan.

— Mən indi bu barədə danışa bilmərəm, — Marvan dedi. — Mənə bilet sifariş et.

— Yox, — Rami dedi. — İndi Beyruta qayıtmaq yaxşı fikir deyil.

— Nəyə görə?

— Ona görə ki, bu indi daha təhlükəlidir.

— Mən burada qala bilmərəm. Eləcə də Avropaya qayıda bilmərəm. Bəlkə San-Pauloya gedim?

— Çox gülməlidir, — Rami yorğun səslə dedi.

— Niyə də ki, yox? — Marvan soruşdu. — Mən Klodettin axtarışına kömək edə bilərəm.

— Bununla artıq başqa insanlar məşğul olurlar.

— Bəlkə ştatlara gedim?

— Sənə viza verməyəcəklər.

— Bəs, Qahirəyə necə?

— Qahirəyə nəyə görə?

— Niyə də ki, Qahirəyə getməyim? — Marvan çıxışların birində bir neçə Mərakeş polislərinin yığışdığını gördü. — Orada mən on görd milyon insanların arasında gizlənə bilərəm.

— Başa düşə bilmirəm, nəyə görə Kasablankada qala bilməzsən? — Rami dedi.

— Sadəcə olaraq qala bilmərəm, — deyə Marvan cavab verdi. — Sonra danışaram.

— Yaxşı, sənə Qahirəyə bilet sifariş edə bilərəm. Sən nə vaxt uçmaq istəyirsən?

— Elə indi.

— Necə yəni indi? Sən indi haradasan ki?

— Hava limanında.

— Artıq hava limanındasan? Bir dəqiqə gözlə.

— Nə olub?

— Fransa kanalında xəbərlər verirlər.

— Nə deyirlər?

— Marseldə içində sürücünün meyiii olan taksi tapılıb, — Rami dedi.

— Daha nə? — deyə Marvan soruşdu. — Mərakeş və mənim barəmdə bir söz deyirlər?

— Yox, — Rami dedi. — Deyirlər ki, polislər məlumat toplayır və hələ izə düşməyiblər.

— Yalandır, — Marvan dedi. — Yəqin ki, onlar artıq izimə düşüblər. Mən təcili olaraq buradan uzaqlaşmalıyam.

— Sən haqlısan. Hansı ada sifariş verim?

— Tərik Cəmilin adına.

— Baş üstə! — Rami dedi. — Başqa nə?

— Mənə qala bilməyim üçün yer də lazımdır. — Mexmanxanada nömrə sifariş edim?

— Yox, bu, çox təhlükəlidir, məni izləmək asan olacaq.

— Onda bəs necə?

— Mənə ev tap.

— Ev? Orada nə vaxta qədər qalmaq fikrindəsən?

— Bilmirəm, yəqin ki, bir müddət qalacam.

— Doğrudan?

— Necə bəyəm? — Marvan dedi. — Sən özün dedin ki, mən evə qayıdıb Klodetti axtara bilmərəm. Onda hara gedim?

Rami susdu.

— Mənə ev tap, həm də tez, neçəyə olur olsun, — Marvan davam etdi. — Sonra mənə «Federal Express» vasitəsilə peyk telefonu, bir az nağd pul və bəzi vizit kartları göndər.

— Vizit kartları?

— Hə, səviyyə üçün.

— Hansılardan?

— Bilmirəm, — Marvan dedi. — İstəyirsən kompöter, ya da yox, konsultant (öz ixtisasına aid məsləhətlər verən mütəxəssis) kimi qeyd elə. Özündən bir kompaniya adı və kompaniyanın işarəsini icad elə, sonra da sayt yaratmağı unutma.

— Sən zarafat edirsən?

— Hey, — Marvan dedi, — sən mənim qardaşımsan, ya yox?

* * *

11:30-da Marvan saat 00:05-də uçan 848 «Egyptian Er» resyli təyyərəyə mindi. Saat 7:05 o, artıq Qahirədə idi. Amma hələ də buna inana bilmirdi.

Onu heç kim saxlamadı, heç kim sual vermədi. Onun müşahidələrinə görə heç kim onu izləmirdi. Nəyə görə? Bu, tələ, yoxsa səmanın ənamı idi? Tələyə oxşamırdı. Bəs nəyə görə Allah indi, əlindən çox şeyləri — yaxşı işini, sevdiyi qadını və son bir neçə gündə az qala həyatını da itirəcəyi bir vaxtda ona öz mərhəmətini göstərir? Bu, onun üçün anlaşılmaz idi, amma buna baxmayaraq, o, ən kiçik şansını belə əldən vermək istəmirdi.

İndi onun bundan sonra edəcəkləri çox vacib idi. Hər şeydən əvvəl unutmamalıydı ki, o, indi Tərik Cəmildir. Onun pasportunda və biletinə belə yazılmışdı. Bu adla da o, özünə ev tutacaqdı. Marvan özünü bu ada öyrəşdirməliydi. Bundan sonra o, özü haqqında Tərik Cəmil kimi düşünməli və özü haqqında bir əfsanə uydurmalı idi.

Marvan hava limanının zalındakı izdihamın arasından keçərək vizaya görə pul ödədikdən sonra, taksi tutaraq hava limanından bir neçə kilomter aralıda olan «Şeraton»a Qeliopolisdəki Uruba-Rouda getdi. O, orada qalmaq fikrində deyildi, sadəcə ona bir neçə saatlıq dincəlmÿk, yemək yeyib, sonra qardaşı ilə əlaqə saxlamaq və daha sonra nə edəcəyi barədə düşünmək üçün yer lazım idi.

Ticarət mərkəzində o, bir xidmətçi tapdı.

— Axşamınız xeyir, — xidmətçi dedi. — Sizə nə kömək edə bilərəm?

— Mən icarəyə bir kompyüter götürmək istəyirəm.

— Siz bizim mehmanxanada qalırsınız?

— Xeyr, burada bir görüşüm var. Sadəcə noutbukumu götürmədiyim üçün elektron poçtumı yoxlaya bilmirəm.

— Oldu, — deyə xidmətçi cavab verdi. — kompyüter sizə neçə müddətə lazımdır?

— Mümkünsə, bir saatlıq.

— Oldu, cənab. Zəhmət olmasa, bu blankı doldurun. Sizin adınız?

— Tərik Cəmil.

— Cənab Tərik, sizə internetdən istifadə etmək üçün kart lazım olacaq.

— Kart neçəyədir?

— Bir saatlıq 45 funtdur.

— Siz «Visa» kartından istifadə edirsiz?

Bir neçə dəqiqədən sonra, Tərik böyük zalın bir küncündə oturaraq portağal şirəsi içirdi. O, internetə girərək ünsiyyət əlaqə sistemə girdi.

— Rami, burdasan?... Bu, mənəm, Tərik… Mən artıq lazımı yerdəyəm.

Bir neçə dəqiqədən sonra ekranda cavab göründü:

— Allaha çox şükür… hər şey qaydasındadır?

— Hə, yaxşı çatdım… Ev işi düzəlir?

— Deyəsən.

— Yəni…?

— Mən birini tapmışam. Amma o evdə çoxdandır ki, heç kim yaşamır… Ev sahibi deyir ki, evi bir az səliqəyə salmaq lazımdır. Əgər belə vəziyyət səni qane edirsə, onda elə bu gün də ora köçə bilərsən.

— Orada nə etmək lazımdır ki?

— Evi yığışdırmaq və bəzi yerləri təmir etmək lazımdır — dəqiq bilmirəm, çünki hələ görməmişəm.

— Ev harada yerləşir?

— Qeliopolisdə, hava limanının yaxınlığında.

— Əla. Mən indi «Şeraton»dayam.

— Sənə münasib olan vaxtda ev sahibi səninlə görüşə bilər. Düşünürəm ki, o, evi sırımaq üçün adam axtarır.

— Ödəmə haqqı aylıqdır?

— Yox, — Rami yazdı. — O, ən azı evi altı aylıq vermək istəyir.

— Ona de ki, biz pulu bir aylıq nağd ödəyəcəyik, amma evi təmir etməyənə qədər heç bir sənədə qol çəkməyəcəyik. Onda evi altı aylıq kirayələmək barədə düşünərik.

— Gedər.

— Oldu. Daha nə?

— Monte-Karloda sənin işinlə kimin məşğul oduğunu öyrənmişəm.

— Kim?

— Onlar iki nəfərdir… biri — Jan-Klod Qoddardır… o, Nitsada doğulub, Monakkoda isə böyüyüb…. 36 altı yaşı var…. Baş detektivdir… Ağıllıdır… yaxşı nüfuza və hörmətə malikdir…. Evlidir… bir qızı var…. Digəri isə — Marsel Lemyedir…. 62 yaşı var… Qrenoblda doğulub, Normandiyada isə böyüyüb… Hal-hazırda Parisdə qətl bölməsində baş detektiv işləyir… ölkədə ən yaxşı detektiv hesab olunur — bəzilərinin fikirlərinə görə Avropanın ən yaxşı detektividir. Bir neçə böyük cinayətlərin üstünü açıb… iki dəfə boşanıb… övladı yoxdur…

— Onlardan Mərakeşə hansı gəlib?

— Sən haradan bildin?

— İnstinkt.

— Lemye — indilərdə Mərakeşə enməlidir.

— Bəs, Qoddar?

— O, bura məni sorğu-sual etməyə gəlir.

— Zarafat edirsən?

— Kaş ki.

— Harasa çıx get, — onlar səni tapmamalıdırlar — xüsusən də indi.

— Bacarmaram, Marvan. İndi bütün işləri mən idarə edirəm.

— Yolda idarə edərsən, — sən əvvəllər də belə edirdin.

— Bəs hara gedim?

— Hal-hazırda bizim adamlarımız İraqda «Ekson-Mobil» təşkilatının əməkdaşlarının mühafizəsi lə məşğuldurlar…

— Sən dəli olmusan? — Rami yazdı. — Monte-Karloda hansısa polislə görüşməmək üçün İraqa getməliyəm?

— Hə, — deyə Tərik cavab verdi. — Əgər Qoddar səni tapıb səndən istədiyini ala bilməsə, onda o, səni istintaqa əngəl olmasında ittiham edəcək. O, səni həbs edib ölkədən xaric edəcək. Bir Allah bilir ki, başına nələr gələcək… Buna yol vermək olmaz.

— Birdən Qoddar mənim arxamca Bağdada gəlsə, onda necə?

— Gəlməyəcək, — deyə Tərik yazdı. — O, öz həyatını təhlükəyə atmaq istəməyəcək.

21

Tərik Cəmil iki gün evdən çıxmadı.

Onun hələ də yüksək hərarəti var idi. Amma istilikölçəni olmadığından hərarətin nə qədər yüksək olduğunu bilmirdi. Onun nə həkim, nə də mağaza axtarmağa gücü yox idi. İştahı olmadığı üçün heç nə yemirdi, yalnız «Şeratondan» gətirdiyi suyu içirdi. Marvan bədənindəki su balansını bərpa etməyə çalışır, Raniyanın xəstəxanadan götürdüyü və onun çantasına qoyduğu antibiotik və digər dərmanlar qəbul edirdi.

Raminin ev haqqıdna dedikləri düz idi. Ev ona lazım olduğundan çox böyük idi. Evin üç yataq, üç vanna və böyük qonaq otağı var idi. Amma evin həqiqətən böyük təmirə ehtiyacı var idi. Ola bilsin ki, 50–60-cı illərdə bu ev çox təmtəraqlı olub. Lakin o vaxtdan bu günə qədər kiminsə bu evi yığışdırdığına Tərik şübhə edirdi.

Döşəmədən tutmuş tavana qədər hər yer toz idi. Mətbəxdəki masa və dolablar yağ qatları ilə örtülmüşdü. Üç duşdan ikisi işləmir, üç tualetdən də ikisi isə axıdırdı. Mətbəxdəki çanaq tutulmuşdu. Mətbəx plitəsi demək olar ki, işləmirdi. Dörd gözdən yalnız biri işləyirdi. Axşamlar otaqlar çox soyuyurdu, amma Tərik isitmə sistemini heç cürə düzəldə bilmədi.

Otaqlar da yaxşı vəziyyətdə deyildi. Divarlarda çoxlu şəkillər, həmçinin də «Cakonda» miniatürlÿri (kiçik qəşəng şəkil) və Tərikin adlandırdığı «Hirsli ispaniyalı qadın» böyük portret var idi. Yemək otağında eynilə iki siqaret çəkən oğlan şəkili, dəhlizdə isə böyüdülmüş dörd pişik şəkli var idi. Pişiklərin birini ağzında deşik var idi. Qonaq otağında tuncdan duzəldilmiş üç böyük əjdaha-insan fiquru, barın yanında isə böyük heyvan şəkli var idi. Hər şey toz içində idi.

Amma bunun heç bir əhəmiyyəti yox idi, çünki hətta gündüz bir çox elektrik lampası işləmirdi.

Ev sahibi söz vermişdi ki, tez bir zamanda evi təmir edib yığışdıracaq. Amma Tərik bir neçə gün dincəlmək və səs-küydən uzaq olmaq istəyirdi. Buna görə də o, işçiləri bazar ertəsi günortayədək göndərməməyi xahiş etdi. Ona hələ ki, yalnız qalın yorğan, təmiz yastıq və dincəlməsi üçün divan lazım idi. Amma yorğanla yastıq tapmadığından Marvan divanla qane olmaq məcburiyyətində olduğu üçün divana uzanıb iyirmi dörd saata yaxın yatdı.

İki gündən sonra onu qapının səsi yuxudan ayıltdı.

Qeyri-iradi olaraq Marvan silahına əl atdı, lakin birdən yadına düşdü ki, silahı yoxdur. O, saata baxdı. Demək olar ki, artıq günorta idi. Amma pəncərələr pÿrdə ilə örtüldüyü və qonaq otağında bir çox elektrik lampaları yanmadığından otaq qaranlıq idi.

Qapı yenidən möhkəm döyüldü. Tərikin nəbzi tez-tez vurmağa başladı. Onun Qahirədə, hətta Qeliopolisdə olduğunu heç kim bilmirdi. Bu gün isə cümə axşamı olduğu üçün fəhlələr gəlməməli idilər. Lakin qapı hələ də döyülürdü.

Tərik ayağa qalxaraq əlinə lampanı götürüb səssizcə qapıya yaxınlaşdı. Onu izləyib tapmışdılar? Əgər belədirsə, onda qapını niyə döyürlər? O, əlindəki lampanı bərk sıxdı. Lampa hücüm edənlər üçün ciddi xətər yetirməsə də, o, döyüşsüz təslim olmaq fikrində deyildi. Tərik bir daha gözcükdən baxıb nəfəsini dərdi. Bu, əlində böyük qutular tutmuş «Federal Express»dən olan kuryer (tə’cili tapşırıqlar üçün göndərilən xidmətçi) idi. Tərik qapını açarkən xidmətçinin üzündə təəccüb gördü.

— Tərik Cəmil sizsiniz? — deyə xidmətçi soruşdu.

— Bəli, — deyə Tərik cavab verdi. Birdən anladı ki, dəhşətli görünür, çünki atışma gündən bəri o, nə üzünü qırxıb, nə duş qəbul edib, nə də paltarını dəyişdirib.

— Zəhmət olmasa, bura qol çəkin.

Tərik qol çəkib, xidmətçiyə pul verərək qutuları götürdü. Bu qutular ona Beyrutdan göndərilmişdi. Marvan tez birinci qutunu, uşaq ad günündə hədiyyələri açan kimi açdı.

Qutuda təzə peyk telefonu, 10 min misir funtu olan bir zərf və bir dəstə üzərində: «Tərik Cəmil, Ay-Si-Ti Konsaltinq, Brüssel, Belçika, İdarə başçısı» veb-sayt və elektron poçtunun ünvanı, eləcə də Brüssel ünvanı və əlaqə telefonları ilə birgə yazılmış vizit kartları var idi.

Tərik peyk telefonla nömrəni yığdı.

— «Ay-Si-Ti Konsaltinq» kompaniyasına zəng etdiyiniz üçün təşəkkür edirik, — deyə fransız dilində xəttin o biri başında avtocavaba yazılmış qadın səsi eşidildi. — Biz sizə indi cavab verə bilmirik. Xahiş edirik, öz adınızı, telefon nömrənizi və məlumatınızı qoyasınız. Sizinlə mümkün qədər tez əlaqə yaratmağa çalışacayıq.

Sonra eyni sözlər inglis və alman dilində təkrar olundu. Rami hər şeyi nəzərə almışdı.

Tərik o bir qutunu açıb oradan böyük dəri çanta çıxartdı. Çantanı açarkən «Dell Latitude D800» markalı proqram təminatı və bütün aksessuarlarla birgə təzə noutbuk gördü. Onun altında isə bir neçə cüt cins, xaki rəngli şalvarlar, köynəklər, corablar, toxunma yun köynəklər, üzqırxan, diş fırçası, diş pastası, ağız yaxalamaq üçün maye, sabun, dırnaqtutan və s. kimi tualet ləvazimatları var idi.

Üçüncü qutunun içindəkilər onu təəccübləndirdi. Ən üstə balaca xudmani rəqəmli teleradio qəbuledici aparat var idi. Yəqin Rami onun xəbərləri izləməsini və hər şeydən öncə onun axtarışının nə yerdə olduğundan xəbərdar olmasını istəyirdi. Qutunun altında Qahirənin xəritəsi,şəhərdə olan bir neçə konsaltinq kompaniyanın kompyüter siyahısı, eləcə də Misirdəki kompyüter işləri ilə bağlı İnternetdən çap olunmuş məqalələr var idi. Bütün bunlar Tərikin uydurduğu əfsanəni dəstəkləmək üçün idi.

Qutunu dibində isə qurğuşunlaşmış daha bir qutu var idi. Bu qutuya yapışqanla açar yapışdırılmışdı. Tərik açarı götürüb qutunu açdı. Orada 45 kalibrlı tapança və patronlar var idi.

22

Tərik Cəmil qardaşını Bağdada göndərdiyinə görə özünü günahkar hiss edirdi. Axı, Rami özünü necə aparmalı olduğunu bilirdi və heç vaxt onu nə Qoddara, nə də başqa birinə satmazdı. O, ürəyində bərk ağrı hiss etdi. Əgər Rami İraqda həlak olsa, onda o, özünü buna görə heç vaxt bağışlamayacaqdı. Bu dəhşətdən təcili çıxış yolu tapmaq lazım idi.

Tərik kompyüteri açıb dərhal İnternetə qoşuldu. O, Rəmzinin ailəsi haqqında yeni məlumat axtarmağa başladı. Həmişəki kimi, Avropa və Misirin kütləvi informasiya vasitələri Rafik və Briqittanın ölümündən, eləcə də Klodettin oğurlamasından ətraflı bəhs edirdilər. Hər yerdə qətlə görə axtarışda olan Marvan Akkadın şəkilləri var idi. Bəlkə də, o, Qahirəyə gəlməklə böyük səhvə yol verdi, amma Marvan hesab edirdi ki, onun başqa çıxış yolu yoxdur.

Ən yeni xəbərlər «Le Monda» yazılmışdı. Orada Monte-Karlodakı qətllə bağlı «eksklüziv» olaraq ətraflı məlumat yazmışdılar. Eləcə də Rəmzinin Parisdəki malikənəsinə «Di Eyç El» vasitəsilə Berlindən Klodettin oğurlanması ilə bağlı göndərilən məktub barəsində də məlumat yayımlanmışdı. Məktubda İsveçrə bankındakı hesab nömrəsi ilə birgə bu sözlər yazılmışdı: «Əgər cənab Rəmzi öz həyat yoldaşını sağ görmək istəyirsə, onda 24 saat ərzində 1 milyon avro pul köçürtsün». Cənab Rəmzi də buna əməl etmişdi.

Sonra isə «Le Monde» yazırdı: «Bir neçə gündən sonra cənab Rəmzi «Di Eyç El» vasitəsilə Brüsseldən daha bir bağlama aldı. Orada xanım Klodettin əl-qolu və ağzı bağlanmış, lakin hələ də sağ qalmış vileo-yazısı var idi. Məktubda isə yenidən Klodettin azad olunması üçün 10 milyon avro tələb edirdilər. Əks halda, xanım Klodetti edam edib, İnternet saytlarına yayacaqlarını yazmışdılar. Mister Rəmzi 72 saat ərzində pulu köçürtməli, sonra isə növbəti göstərişləri almaq üçün Brüsselə getməli idi».

Daha sonra deyilirdi ki, cənab Rəmzinin mehmanxanasında arvadının şəkli və namə ilə birlikdə «imzasız zərf» tapılıb. Bu məktubda daha 25 milyon avro tələb olunması ilə birgə, pul ödənilərsə, bir həftədən sonra Madriddə xanım Rəmzinin harada tapmaq lazım olacağı barədə göstəriş verilmişdi.

Bütün bunlar həqiqətə uyğun idi. Məhz elə buna görə Rafik Rəmzi Marvana müraciət etmişdi. Növbəti abzas həyacan oyadırdı:

«Poslislər belə hesab edirlər ki, bu dəhşətli cinayətin arxasında Livanda yerləşən mühafizə xidmətinin baş administratoru Marvana Akkad durur. İstintaq mənbələrindən alınan son məlumatlara görə cinayət yerindən qaçmış və axtarışda olan Akkadın bu cinayətdə əli olduğuna dair dəllilər var. Beyrutdakı «Akkad və partnyorlar» agentliyinə araşdarmalarla bağlı zənglər olunsa da, zənglərə heç bir cavab verilmir. Lakin Akkad barədəki gərgin axtarışlar davam edir.»

Birdən qapı yenidən döyüldü. Əvvəlcə sakit, sonra isə bərkdən.

Tərik yerindəcə donub qaldı. Bu, artıq «Federal Express» xidməti deyil. Onda kimdir?

Tərik silahını doldurdu və qapıya tərəf getdi. Qapının gözcüyündən baxdıqda çox təəccübləndi. Qapının axrasında iyirmi yaşlarında üç gözəl qadın dayanmışdı. Ortada duran qadın əlində meyvə və şirniyyatlar olan zənbil tutmuşdu. Heç nəyi başa düşməyərək, o, silahını şalvarının axra cibində gizlədib üstünü köynəklə örtükdən sonra qapını açıb dedi:

— Sabahınız xeyir.

Sağdakı qız gülümsədi, soldakı duran isə utancaqlıqla güldü. Ortada duran qız danışmağa başladı.

— Sabahınız xeyir, mənim adım Daliyadır — Daliya Nur. Bu, mənim rəfiqələrimdir, Dina və Mervat. Biz sizin üst mərtəbədəki qonşunuzuq və sizin bu evə köçdüyünüzü eşitdik.

Tərik özünü necə aparacağını bilmirdi.

— Sizinlə tanış olmağıma şad oldum, Daliya və qızlar. Sizə nə köməyim dəyə bilər?

— Biz sadəcə olaraq sizinlə tanış olmaq istəyirdik, — Daliya dedi, — və ictimayi komitə tərəfindən bu kiçik hədiyyəni sizə təqdim etmək istəyirdik.

Daliya ona əlindəki zənbili uzatdı. Tərik zəmbili alaraq təşəkkür etdi. Daliya Təriki çox heyran etdi. Onun çox incə üzü və gülərkən parıldayan qəşəng şabalıdı gözləri var idi. O, avropalılar kimi geyinmişdi. Onun görünüşündən imkanlı olduğu bilinirdi. Daliyanın əynində yumşaq çəhrayı rəngli kişmirli yun köynək var idi. Qara cins şalvarı və dəbli ayaqqabısı, çox güman ki, London və ya Parisdən alınmışdı, nəinki Qahirədən və ya İsgəndəriyyədən. Digər qızların üstündə çoxlu üzük və qolbaqlar, Daliyanın isə qulağında yalnız brilliant qaşlı balaca sırqa və qolunda qızıl saat var idi.

— Siz çox nəzakətlisiniz. — Tərik Daliyaya baxaraq dedi. — Çox sağ olun!

— Buyurun, — Daliya dedi. Onun gözlərində gizlicə nəsə dəyişdi.

Bəlkə Daliya Təriki cəzb etdiyi kimi, o da onu cəzb etmişdi? Yoxsa da onun yüksək hərarəti onunla zarafat edir? Tərik qızların getmək istədiklərini hiss edən zaman birdən yadına düşdü ki, çox pis görünür.

— Mən sizi çay içməyə dəvət edərdim, — deyə o, bu söhbəti uzatmaq barəsində düşünərək dedi, — amma qorxuram ki, mənim evim məndən də betər gündədir.

Bu sözə qızlar gülüşdülər.

— Eybi yox, — Daliya dedi, — biz onsuz da qala bilməzdik. Amma biz sizi bu axşam damın üstündəki əyləncə gecəsinə dəvət etmək istəyirik. Əyləncə saat doqquzda başlayacaq. Sizdən yalnız gəlməyiniz tələb olunur — mümkünsə təmiz köynəkdə.

Tərik dəvəti qəbul etmək istədi. Bu qadında onu nəsə cəzb edirdi. Lakin o, qızlarla əylənməli deyil, özünü sakit aparmalı və mümkün qədər gözdən uzaq olmalı idi. Amma o, necə etiraz edə bilər? Əgər o, təklifi rədd etsə, onda bütün qonşular yeni ədəbsiz sakin barədə danışacaqdılar. Artıq söz-söhbət isə lazım deyildi.

— Böyük məmnuniyyətlə, — nəhayət, o dedi. — Sizin xətirinzə təmiz köynək də taparam.

23

Müfəttiş Qoddar öz məqsədinə çata bilmədi. O, Beyruta «Akkad və partnyorlar» fimasının ofisinə gəlsə də, orada heç kimi tapa bilmədi. Qəbul otağında tək işləyən xidmətçi Qoddara bildirdi ki, Marvanın nə üçün işə gəlmədəyini və hal-hazırda harada olduğunu bilmir. Rami Bağdada gedib və nə vaxt qayıdacağı məlum deyil. Qalan başqa əməkdaşlar isə işlə bağlı Yaxın Şərqə gediblər. Qoddar onunla əlaqə saxlaya bilməsi üçün telefon nömrəsini qoydu və mehmanxanaya qayıdıb Skeletlə əlaqə yaratmağa çalışdı.

O, Mərakeşə cənab Lemyeyə zəng etdi və böyük nəticələr əldə etdiyini biləndə, çox sevindi. Hava limanının kamera görüntülərində Cek Kardellin «Royal Er Marok» reysi ilə gəldiyini və maşını icarəyə götürdüyü göstərilirdi. Kasablankanın polisləri maşının axatarışları ilə məşğul idilər, lakin hələ heç bir nəticə yoxdur.

Mərakeşin kəşfiyyat xidməti xəbər verir ki, Marvan Akkad onların ölkəsində cəmi iki dəfə olub. Hər ikisində də Livanın baş nazirini müşayiət edib. Bundan başqa Marvanın Mərakeşdəkı başqa əlaqələrindən heç bir xəbər yoxdur. Həmçinin onların Cek Kardellin ölkəyə gəlməsi barədə heç bir məlumatı yoxdur. Hələ ki, Lemye çaşqınlıq içində idi.

— Marvanın Mərakeşə getməyə səbəbi var idi, — Lemye dedi. — O, bilirdi ki, biz onun izinə düşəcəyik və Kardell adı altında orada çox qala bilməyəcək. Həmçinin bildiyimizə görə onun üstündə elə də çox məbləğdə pul yoxdur. O, kiminləsə görüşməlidir.

— Marvan Marseldəki jandarma deyib ki, qızgildə qalacaq, — deyə Qoddar fikirləşərək dedi.

— Bəlkə də bu, onun uydurduğu planın bir hissəsidir, — Lemye dedi.

— Ola bilər, — Qoddar dedi, — birdən bu düz olsa?

— Dedim axı, — Lemye təkid etdi, — ümumiyyətlə, son illər ərzində Marvanın burada olduğu haqda məlumat yoxdu, o ki, qaldı görüşdüyü qız olsun.

— Birdən o, onu çoxdan tanıyıbsa, onda necə? — Qoddar təslim olmaq istəmədi, — və o, Mərakeşə təzə köçübsə?

— Davam edin, — bir qədər susandan sonra Lemye maraq göstərərək dedi.

— Onda nişan üzüyü olub, elədir? — Qoddar soruşdu.

— Bəli, olub.

— Bu, uydurma üçün çox deyilmi?

Lemye güzəştə getmək fikrində deyildi.

— Onlar harada tanış ola bilərlər? — fransız soruşdu. — Beyrutda?

— Ola bilər, — Qoddar dedi. — Amma bildiyimə görə son yarım ildə Marvan Parisdəki balaca ofisinin vasitəsilə işini bütün Avropada əlaqələndirirdi.

— Düşünürsüz ki, o, qızla orada tanış olub?

— Ola bilər.

— Onun qardaşından soruşun, — deyə Lemye əmr verdi.

Qoddar bunun mümkünsüz olduğunu izah etdi.

— Demək istəyirsiz ki, sizin Beyruta getdiyiniz gün Rami Bağdada gedib? — Lemye soruşdu.

— Bu həqiqətən də təəccüblüdür, — deyə Qoddar cavab verdi. — Amma onların xidmətçisi dedi ki, dörd həftənin üçünü səfərdə olurlar.

— Onun səfəri nə vaxt planlaşdırılıb? — deyə Lemye soruşdu.

— Xidmətçi dedi ki, Bağdada getmək səfəri gözlənilmədən oldu.

— Əlbəttə, — Lemye dedi. — Ora bir daha qayıdın. Xidmətçidən Marvanın şəxsi həyatı ilə bağlı nə məlumdursa öyrənib mənimlə əlaqə saxlayın.

24

Tərik axırıncı dəfə nə vaxt gecə əyləncəsində olduğunu xatırlamırdı. Onun həyatı o qədər işə həsr olunumuşdu ki, özü də təhlükəli işə, nəinki tanış olmayan alamlarla ünsiyyət qurmaq, hətta məzuniyyətə çıxmaq üçün vaxtı yox idi. Lakin Tərik axşamın çatmasını səbirsizliklə gözləyirdi.

Duş qəbul etmək o qədər də asan olmadı, çünki yarası hələ də sağalmamışdı. Lakin qəbul etdiyi dərmanlar öz müsbət təsirini göstərmişdi. Tərik özünü daha yaxşı hiss edirdi. İştahı da yaxşılaşmışdı. O, Daliyanın gətirdiyi böyük portağalları yeyib qurtarmışdı.

Daliya Nur.

Güzgünün qarşısında üzünü qırxarkən, o, Daliyanın simasını xatırladı. Görəsən, o kimdir? Onun həyatı nədən ibarətdir? Onun barmağında nişan üzüyü yox idi.Bu cür gözəl və cazibədar qızın tək olması mümkündürmü?

Ürəyində bağlamalara görə Ramiyÿ təşəkkür edərək, liftlə damda olan meydançaya qalxdı. Orada otuz yaşlarında iyirmidən çox gənc var idi. Onlar danışır, gülür və əylənirdilər. Böyük dinamiklərdən Amro Diyaba adlı müğənninin son albomu səslənirdi. Bir neçə kiçik masanın üstündə çoxlu qəlyanaltı, paxlava, pirojna qoyulmuşdu, küncdə isə şirə və içki almaq üçün bar var idi.

İçkilərin olması və onların qoxusu Təriki sakitləşdirirdi. «Bu adamlar dindar deyil. Bu, çox yaxşı oldu», — deyə Tərik ürəyində düşündü. Ötən həftə baş verəndərdən və Raniya ilə yaşadıqdarından sonra Tərik Allah haqqında nə düşünmək, nə Onun barəsində oxumaq, nə də Allahı axtaran isanların arasında olmaq istəyirdi.

O, özünə pivə aldı. Çünki əvvəl yuxu vasitəsilə bütün yaşadıqlarından qurtulmaq istəmişdi. İndi də başqa üsullardan istifadə etmək lazım idi.

Birdən kimsə onun çiyninə toxundu.

— Gözəl köynəkdir, — deyə incə səs söylədi.

Tərik çöndükdə Daliyanın gülümsədiyini gördü.

— Əyninizi dəyişdiniz, — Daliyanın onunla açıq-aydın oynaqlaşdığı görünürdü. Eynilə marixuananın təsiri altında olduğu kimi. Daliya bir qullab da çəkib siqareti Tərikə təklif etdi. Tərik düşündü ki, görəsən, anası ona nə deyərdi. Amma dərhal bu fikri özündən uzaqlaşdırdı. Bu gün o, bütün dərdlərindən azad olmaq istəyirdi. Keçmişi unudub yeni həyata başlamaq lazım idi.

— Çox saq ol, — deyib onun zərif əlindən marixuanalı siqareti aldı və çəkdi. — Nəyi qeyd edirik?

— Bu gün cümə axşamıdır.

— Nə olsun ki?

— Bu gün dincəlmək və istirahət günündən zövq almaq vaxtıdır.

— Siz bunu hər cümə axşamları qeyd edirsiniz?

— Bəziləri qeyd edir.

— Bəs siz?

— Mən bəzən kinoya və rəqsə getməyə üstünlük verirəm.

— Bəs bu gün?

— Mənə maraqlı idi ki, görəsən, siz gələcəksiniz.

— Siz elə düşündünüz ki, mən gəlməyəcəm?

— Düzünü desəm, hə.

— Niyə?

— Bilmirəm, — Daliya dedi. — Siz mənə adamdan qaçan insan təsiri bağışladınız.

Tərik təslim işarəsini göstərərək əllərini yuxarı qaldırdı.

— Təqsirkaram.

— Doğrudan? — Daliya güldü və nadinccəsinə əllərini onun sinəsinə qoyaraq ona sıxıldı və soruşdu: — Daha nədə təqsirkarsınız?

Bu sual Tərikə Daliyanın təsəvvür etdiyindən də çox toxundu.

— Demək olar ki, hər şeydə, — sakitcə Tərik cavab verdi.

— Gedəyin, — Daliya dedi, — mən sizə bir şey göstərmək istəyirəm.

O, Tərikin əlindən tutub adamların arasından keçə-keçə onu Qeliopolisin uçan və enən təyyarələrinin sayrışan işıqlarının göründüyü, sakit bir baxçaya apardı.

— Çox gözəldir, — Tərik dedi.

— Düzdür, — Daliya dedi. Onlar görüntüdən zövq alaraq sakitcə dayanmışdılar.

— Pis oğlan, bəs adınız nədir? — deyə Daliya sakitliyi pozdu.

— Tərik.

— Tərik kim?

— Tərik Cəmil.

— Tərik Cəmil, sizin əhvalatınız necədir? — deyə Daliya soruşdu. — Siz kimsiniz və burada nə edirsiz?

Əgər həqiqəti ona danışarsa, onun gözəl gözlərinin ifadəsinin necə olacağını təsəvvür etdi.

— Mən konsultantam (öz ixtisasına aid məsləhət verən mütəxəssis).

 — Nə üzrə konsultant? — deyə Daliya maraqlandı.

— Kompyüter üzrə.

— Bu necə də darıxdırıcıdır.

— Elədir ki, var.

— Siz haradansınız?

— Hər yerdən, — deyə Tərik cavab verdi. — Son beş ildə mən daha çox Avropada yaşayıram.

— Doğrudan? — deyə Daliya canlandı. — Məsələn, harada?

— Madriddə, Parisdə, Berlində — harada oldu. Amma mənim kompaniyam Brüsseldə yerləşir.

— Mən Parisi çox sevirəm, — deyə Daliya biznesə aid olan xırdalıqlara fikir verməyib dedi. Buna görə Tərik ürəyində ona çox minnətdar idi. — Xüsusilə də yazda. Yazda hava təmiz və xoş olur, hər yerin gül-çiçəklə dolu olduğu və küçədə sevgililərin çox olduğu vaxtı çox sevirəm.

— Siz orada böyümüsünüz? — deyə Tərik pivədən qurtum alıb soruşdu.

— Xeyr, mən İordaniyada böyümüşəm, — deyə Daliya cavab verdi. — Mən «Britiş Erveys» reysində stöardessa işləyirəm, bəzən də Parisə gedən reysdə kimisə əvəz edirəm.

— Yəqin ki, işiniz sizə zövq verir.

— Bəzən, — kədərlə Daliya dedi.

— Amma…

— Amma şəxsi həyata malik olmaq çətindir.

— Siz nəyi nəzərdə tutursunuz?

— Demək istəyirəm ki, nəinki inglislər, hətta bütün kompaniyalar işə götürərkən bütün dünyanı pulsuz gəzib dolaşmağa söz verirlər. Amma əslində çox ağır qrafiklə işlədirlər. Sən həmişə səfərə hazır vəziyyətdə olmalısan. Səhər oyananda isə o an harada olduğunuzu başa düşmürsünüz. Evinin harada olduğunu da bilmirsniz. Əməkdaşlardan başqa bir kimləsə dostluq etmək mümkün deyil. Düzdür, təyyarəçiyə vurulmaq olar, amma onların əksəriyyəti evli olur, ya da gərək lesbos olan stüardessalara vurulasan… Lakin nə etmək olar, bu sənət həyatda pul qazamaq imkanı yaradır.

Daliya dərindən qullab vurdu.

— Bəs Dina və Mervat necə? — deyə Tərik soruşdu. — Məgər siz rəfiqə deyilsiniz?

— Çox da yox.

— Bu nə deməkdir?

— Yox, məni səhv başa düşməyin, — Daliya dedi. — Onlar çox yaxşı qızlardır. Mən onlar üçün əlimdən gələni edərəm, necə ki, onlar da mənim üçün. Amma biz bir-birimizi elə də yaxşı tanımırıq. Biz sadəcə olaraq eyni evdə kirayə qalırıq, çünki ayrı-ayrılıqda ev kirayələmək cibimizə uyğun deyildi. Bundan əlavə, onlar «Er Frans»da işləyirlər və biz bir-birimizi demək olar ki, az görürük. Üstəlik də, onları Nyu-Yorka keçiriblər. Buna görə də biz daha görüşməyəcəyik.

— Başa düşürəm, təəssüf olsun.

— Həyat belədir, — deyə Daliya dərindən ah çəkdi. — Bu həyatda günahkarlar üçün rahatlıq yoxdur.

— Onda bəs niyə başqa işlə məşğul olmursunuz? — deyə Tərik soruşdu.

 — Məsələn, nə ilə? — deyə Daliya soruşdu. — Kompyüter satışı ilə?

— Bu iş həyatda pul qazanmaq üçün imkan yaradır.

— Belə iş xoşunuza gəlir?

— Dözmək olar, — Tərik dedi. — Siz dediyiniz kimi, mən də təkəm. Buna görə də bu iş mənim üçün əlverişlidir. Amma düşünürəm ki, sizin kimi insana daha böyük şeylər lazımdır.

— Siz nə demək istəyirsiniz?

— Demək istəyirəm ki, sizin kimi mehriban, gözəl, ünsiyyət÷il və həyat dolu qız daha yaxşısına layiqdir.

Daliya Tərikə tərəf çevrilərək başını yana əyib onun gözlərinə baxdı.

— Siz məni gözəl hesab edirsiniz?

— Sizcə, mən gecə əyləncəsinə niyə gəldim?

Tərik əyilib onu incə şəkildə öpdü. Daliya ona qarşılıqlı cavab verdi, özü də Tərikin gözləmədiyi bir güclə. Onların başının üstündən güclü gurultu ilə Qahirənin hava limanına «Boinq 747» reysli təyyarə eniş edirdi. Tərik Daliyadan imtina edə bilməyəcək bir təklif eşitdi.

— Dina ilə Mervat gecə əyləncəsindən sonra hava limanına gedəcəklər, — Tərik onu ikinci dəfə öpəndən sonra sakit səslə dedi, — və bu gün ev mənim ixtiyarımda olacaq.

Bu, mümkün idimi? Tərik hərarətinin yenidən qalxdığını hiss etdi.

— Mənim qonağım olmaq istəyərdiniz? — deyə Daliya cəzbedici səslə pıçıldadı.

Tərik bunu çox istəyirdi, amma onu çaşdıran iki məqam var idi — Raniya və çiynindəki yarası. O, bu fikirləri özündən uzaqlaşdırdı. Raniya ilə hər şey bitmişdi, çünki o, bunu açıq-aydın şəkildə bildirmişdi. Həyat davam edirdi və o, bundan zövq almaq istəyirdi. İkinci maneə isə birincidən daha çətin idi. Nəsə uydurmaq lazım idi. Lakin heç nə gecəni bu cür gözəl qızla keçirməyə mane ola bilməzdi. Həm də qızın razılığı ilə.

— Çox istəyirəm, — deyə Tərik qarşılıqlı pıçıltı ilə cavab verdi. Daliya onun əlinə açar qoydu.

— Mənzil 901, — o, dedi. — Bir az burada qalın. On dəqiqədən sonra görüşərik. Mənim otağım sol tərəfdə üçüncü otaqdır. Qapını açıq qoyacam.

25

«Akkad və partnyorlar» agentliyinin kiçik bir mərkəzi Beyrutdakı Amerika Universitetinin yaxınlığında yerləşirdi. Qoddarın oraya ikinci dəfə gəldiyi vaxt, müfəttişin dediyi kimi, mərkəz onu təsis edənin xarakterinə bənzəyirdi. Ofis Marvan Akkadın özü kimi gözə çarpmayan, ciddi və bir az müÿmmalı təsir bağışlayırdı.

Qapının üstündəki lövhədə yalnız kompaniyanın adı var idi. Orada nə agentliyin nişanəsi, nə onun saytı, nə də bu kompaniyanın xidmətləri barədə bir işarə var idi. Qəbul otağındakı mebel çox bahalı idi və zövqlə seçilib quraşdırılmışdı. Lakin divarda nə küçələrin mənzərəsi, nə də ki, milyonçu müştərilərin axışdığına bir işarə var idi. Yalnız gülləkeçirməyən pəncərələr, girişdə, dəhlizdə və zalda olan görüntü kameraları firmanın fəaliyyətindən xəbər verirdi.

Lakin Marvanla Raminin tədbirli olmaqlarına baxmayaraq, onlar bir zəifliyə yol vermişdilər. Bu da — Jasmin Zeytun idi.

— Sabahınız xeyir, xanım Jasmin, — deyə Qoddar gülümsəyib masa arxasında əyləşdi. — Sizi yenidən görməyimə şadam.

Universitetin ən cazibədar məzunu olan Jasmin, Qoddara cavab olaraq kipriklərini tez-tez qırpıb gülümsədi, sanki uzun aylardan, bəlkə də illərdən sonra ora gələn ilk yaraşıqlı kişini görürdü.

— Xoş gəlmisiniz, müfəttiş Qoddar, — o, dedi. — Sizin üçün daha nə edə bilərəm?

— Mən evə qayıdıram. Amma yolüstü sizə baş çəkib, Akkadlardan birinin bura gəlib-gəlmədiyini öyrənmək qərarına gəldim.

— Təəssüflər olsun ki, yox, — deyə o, cavab verdi, sanki kömək edə bilmədiyinə görə təəssüflənirdi. — Heç bir dəyişiklik yoxdur.

— Neynək, — Qoddar dedi, — mən daha bir cəhd göstərməliydim.

— Buyurun, sizinlə ünsiyyət qurmaq çox xoş idi, — o dedi.

— Sizdə mənim nömrəm var?

Bəli, — deyə Jasmin Qoddarın kartını taparaq ona göstərdi. — Akkad qardaşlarından bir xəbər olan kimi, onlar sizinlə əlaqə saxlayacaqlar.

— Siz çox mehribansınız, — getməyə hazırlaşan Qoddar dedi. — Bir də…

— Buyurun, sizi dinləyirəm, — Jasmin dedi.

— Marvanın Parisdəki sevgilisi haqqında, — Qoddar dedi, — mən onunla mütləq söhbət edib, araşdırma ilə bağlı ona bir neçə sual verməliyəm. Təsadüfən sizdə onun nömrəsi var?

— Siz Raniyanı nəzərdə tutursunuz? — sadəlövhlüklə dilləndi . — Düşünürəm ki, xanım Favazı onun sevgilisi hesab etmək düzgün olmazdı. Amma şübhəsiz ki, Marvan ona qarşı biganə deyildi.

— Biganə deyildi? — deyə Qoddar Jasmindən bildiyi bütün məlumatları öyrənmək məqsədilə soruşdu.

— Bəli, cənab, — deyə pıçıltı ilə o, cavab verdi, baxmayaraq ki, ofisdə onlardan başqa heç kim yox idi. — Deyirlər ki, ötən yay o, ona evlənmək təklifi edib, amma Raniya imtina edib yoxa çıxıb.

— Yoxa çıxıb? — deyə Qoddar təkrar soruşdu.

— Mən belə eşitmişəm, — Jasmin kədərlə cavab verdi. — Yəqin ki, bu, çox dəhşətli idi. Hələki bu qədər. Cənab Akkada görə çox qorxuram, çünki o, çox yaxşı adamdır.

On dəqiqədən sonra Qoddar maşınla hava limanına tələsərək Skeletə zəng etdi.

— Onun adı Raniya Favazdır, — deyə Lemyeyə zəng edərək Qoddar dedi. — Onun 24 yaşı var. Tibb bacısıdır. O, burada böyüyüb, lakin on il bundan əvvəl Parisə köçüb. May ayında isə Mərakeşə köçüb.

— Siz zarafat edirsiz, — Lemye dedi.

— Heç də yox, — Qoddar cavab verdi.

— O, indi Rabatdadır? — deyə Lemye soruşdu.

— Dyuval indi bununla məşğuldur, — Qoddar dedi. — Tezliklə məlum olacaq.

— Siz yaxşı işləmisiz, Qoddar, — Lemye dedi. İlk dəfə idi ki, onun səsində səmimilik hiss olunurdu. — Hər halda sizdən yaxşı detektiv çıxar.

26

— Tərik, o biri sürücü də sənin kimi ciddi zədə alıb?

Tərik sualı eşitsə də, cavab vermək istəmirdi, buna görə özünü yuxuluğa vurdu. Amma Daliya sualını yenə də təkrarladı.

Bir neçə dəqiqədən sonra o, çevrilərək yavaşca gözlərini açdı. Pərdələrin arxasından səhər günəşinin şuaları parlayırdı. Daliya öz isti bədəni ilə ona sığınaraq cavab gözləyirdi. Tərik artıq yalan danışmağa öyrəşmişdi və bu, onun üçün çətin deyildi. Lakin bu gün ona məlum olmayan səbəblərə görə o, bu qızı aldatdığına görə utanırdı və yalandan qaçmaq üçün ağlına bir şey gəlmirdi.

— Qorxuram ki, elədir, — nəhayət, cavab verdi. — Polislər deyirlər ki, o, sərxoş olub. O, gecə əyləncəsindən qayıdırdı və diqqətsiz olduğuna görə başına bu iş gəldi. Bu hadisədən sonra mən onu görməmişəm.

Daliya diksindi.

— Sən də həlak ola bilərdin.

Tərik bir qədər susduqdan sonra dedi:

— Bu barədə düşünmək istəmirəm.

O, yerdən köynəyini götürüb geyindi.

— Ölüm, yoxsa toqquşma barədə?

— Hər ikisi barədə, — deyə o, çarpayıdan qalxaraq cinsini geyindi.

— Ona görə bütün gecəni pis yuxu görürdün?

 — Pis yuxu? — Tərik soruşdu.

Daliya başını yellədi.

— Xatırlamırsan?

Yox, — deyə o, yenə də yalan danışdı.

Görəsən, nə deyib? Daliya nə eşidib?

— Gecə saat üçdə, — Daliya dedi. — Sən dişlərini qıcayıb, yerində fırlanaraq dodaqaltı nəsə deyirdin.

— Məsələn, nə?

Daliya mələfəni başına çəkdi.

— «Dayanın, bəsdirin, mən təqsirkar deyiləm!» Buna oxşar sözlər. Özüm də yuxulu olduğumdan hər şeyi eşitmədim.

Allaha çox şükür, — Tərik özlüyündə düşündü və dedi:

— Bəs sonra nə?

— Daha heç nə. Sən çevrildin və yatdın. Heç bir şeyi xatırlamırsan?

O xatırlayırdı. Amma ona heç cürə danışa bilməzdi. O, yalnız ikili həyat tərzi sürməklə sağ qala bilər. Daha bir səhvə yol vermək olmazdı.

— Yox, xatırlamıram. — Əyilərək, onu öpdü və dedi: — İndi isə mənim sənə sualım var.

— Ver.

— Sənin növbəti reysin nə vaxt olacaq?

— Bazar ertəsi, axşamüstü. Nədi ki?

— Yəni istirahət günlərində boşsan?

— Mən İsgəndəriyyəyə qonaq getməyə hazırlaşırdım.

— Dostungilə?

— Yox, — deyə Daliya gülümsədi, — rəfiqəmgilə.

— Getməyini təxirə sal.

— Nəyə görə?

— Gəl, bu istirahət günlərini birlikdə keçirdək.

— Bəs biz nə edəcəyik?

— Bilmirəm, — Tərik dedi. — Gəl, bir yerdə səhər yeməyi yeyək, sonra bir şey fikirləşərik, — nə istəsən.

— Nə istəsəm? — deyə o, şübhə ilə ona baxdı.

— Nə istəsən, — deyə o, Daliyanın razı olacağına ümid edərək təkrarladı. O, başa düşürdü ki, kiminləsə yaxın ünsiyyət qurmaq onun üçün çox təhlükəlidir. Amma hər şeyi nəzarət altında saxlaya bələcəyinə əmin idi. O, hətta yenidən çirkli qaranlıq evdə tək qalacağını təsəvvür edə bilmirdi. Daliya gözəl, şən və həyat dolu bir qız idi. Nə qədər ki, Daliya onunla idi, o, nə Raniya haqqında, nə də Qoddarla Lemye haqqında düşünmürdü.

— Razılaşdıq, Tərik Cəmil, — nəhayət, Daliya dilləndi. — Gəl, özümüzü turist kimi aparaq.

Daliya Qahirədə bir ildən artıq yaşasa da, o, şəhəri gəzməmişdi. Tərik burada yeni adam idi (O, bir neçə dəfə Livanın baş naziri ilə Qahirədə olsa da, özünə vaxt sərf etməyə imkanı olmamışdı). «Şeraton»da yüngül səhər yeməyindən və duşdan sonra onlar taksi ilə yeni ailə qurmuş cütlük kimi Xan-Əl-Xəlil bazarına yollandılar. Onlar ətirlə dolu küçələrdə gəzir, qədim daş-qaş və cəvahirat dukanlarına girir və «Nəqib Məhfuz Kafe»sində türk qəhvəsi içdilər.

— Sən Nəqib Məhfuzun hansısa romanını oxumusan? — divarları qırmızı kətanla əhatə olunmuş ayrı kabinetdə oturduqları vaxt Daliya soruşdu. Onlar sanki çadırda gizlənmişdilər.

— Yalnız birini oxumuşam, — pirojna yeyə-yeyə Tərik cavab verdi. — Romanın adı «Liderin vəfat etdiyi gün» adlanırdı.

— Bu, çox qəmli romandır, — Daliya dedi.

— Məgər onun bütün romanları qəmli deyil?

— Hamısı yox, — Daliya dedi. — Onun romanlardakı məhəbbət hekayəsi mənim daha çox xoşuma gəlirdi. «Mənim sevgilim qarmağı sudan çıxartdı. O, boş olsa da, barmağımda bu günə gədər qalan iz qoymaqla barmağımı deşmişdi. Nil çayının sahilində evimizin qabağında ona dedim ki, sən yararsız balıqçısan. Amma o, məni tutmuşdu, belə ki, məni qan aparır ».

— Sən məni təəccüblənlirirsən, — Tərik dedi.

— Məni Məhfuzun kitablarına atam öyrəşdirib. Mən balaca olanda yatmazdan əvvəl həmişə mənə bir fəsil olsa da, onun romanlarından oxuyurdu. Əgər onu dilə tuta bilsəydim, onda bir fəsildən də artıq oxuyurdu. Böyüdükdən sonra isə onları özüm oxumağa başladım.

— Sən onun bütün kitablarını oxumusan?

— Bütün pyeslərini oxumasam da, bütün romanlarını oxumuşam. Onlar sehrlidir. Onları oxuduqda öz həyatndan ayrılıb başqa aləmə düşürsən.

Uzun illər yazıçı olmaq istəyirdim, amma Məhfuza bir manyak bıçaqla hücum edəndən sonra, bu fikrimdən daşındım. Bu hadisəni eşidəndə harada olduğum indiyədək yadımdadır.

— Doğrudan? — deyə Tərik təəccübləndi. — Axı, bu hadisə çoxdan baş verib, deyəsən 95, ya 96-cı illÿrdə?

— 14 oktyabr 1994-cü ildə, — Daliya dedi.

— Həqiqətən də, yadında imiş.

Daliya öz fincanına baxırdı.

— Həmin gün ad günüm idi. Mənim 13 yaşım olurdu. Bu xəbəri məktəbdən gələndən sonra anam mənə demişdi. Əvvəlcə inanmadım və qardaşıma zəng etdim. O, bunun həqiqət olduğunu təstiqlədi. Mən otağıma qaçıb, qapını bağladım və o ki var ağladım. Otaqdan ancaq səhər çıxdım. İlk dəfə idi ki, mənə əziz olan insanı itirdim. Sanki mən atamı və ya babamı itirmişdim. Sonra eşitdim ki, o yaşayacaq. Bu zaman rahatlıq hiss etdim. O qədər xoşbəxt idim ki, elə bil ağır yükdən azad olmuşam, amma yenə də ağladım. Dostlarım məni başdan xarab hesab edirdilər. Amma mənim heç vecimə də deyildi. Məhfuzun sağ qalmasına görə çox sevinirdim və Allaha dua edirdim ki, o, yenə də əsərlər yazmağa başlasın. Bəs sən Tərik, nə vaxtsa bu cür hisslər yaşamısan? Nə vaxtsa doğmalarını itirmisən və ya itirmək qorxusu yaşamısan?

Tərik başa düşürdü ki, o, əslində kim olduğunu gizlətməli, onu özünə yaxın buraxmamalı və Raniyanın etdiyi kimi qəlbinin qırılmaması üçün aralarında olan məsafəni qoruyub saxlamalıdır. Buna görə də o, yenə də yalan danışmalıdır. Amma ürəyi başqa şey deyirdi (əlbəttə, onlar bir-birini az vaxt idi ki, tanıyırdılar, yəni dünən tanış olmuşdular). Birdən o, ona nə dediyini eşitdi:

— Mən valideynlərimi itirmişəm. Onda mənim cəmi 14 yaşım var idi. Onlar minalanmış maşında partladılar. Biz qardaşımla bunun necə baş verdiyini görmüşdük. Əgər bir neçə metr məsafə yaxın olsaydıq, biz də həlak olardıq.

— A, — Daliya çox sarsıldı. — Mən istəmirdim… mən bilmirdim…

— Eybi yox, — deyə o, yumşaq səslə dedi. — Bu çoxdan baş verib.

— Təəssüf edirəm.

Bir neçə dəqiqə ağr süküt oldu. Sonra Daliya əlavə etdi:

— Tərik, sən tez-tez ölüm görmüsən?

O, bir söz demədi. Demək istəyirdi, amma bacarmırdı.

Daliya onun əlinə toxundu. O, geri çəkilmək istədi, çünki heç vaxt ona yazığı gəlməsini xoşlamırdı. Amma qızın qəlbinə də dəymək istəmədi. Bundan əlavə onun toxunuşu elə zərif, elə isti və sakitləşdirici idi ki. Həm də onun hisslərinin və fikirlərinin nə vaxtsa kimisə maraqlandırdığını xatırlamırdı.

— Bəlkə, yenə də harasa gedək, — bir neçə dəqiqədən sonra o dedi.

— Gedək, — deyə Daliya cavab verdi.

27

Bir saatdan sonra onlar mağaraları xatırladan Misirin muzeyində idilər. Əl-ələ tutub, sanki bir neçə saata min il bundan qabaq baş verənləri hiss etmək istəyərək orada gəzişirdilər. Daliya suvenir köşkündən aldıqları soraq kitab÷asından bəzi hissələri oxuyurdu.

— Tap görum, burada nə qədər eksponat var, — deyə əhəngdən yonulmuş Raxotepin və onun arvadı Nofretin heykəllərinin və III Amenxotepanın xəzinəsinin yanından keçəndə soruşdu.

— Heç bir anlayışım yoxdur, — deyə Tərik cavabverdi. O, heç vaxt müzeyləri qiymətləndirməmişdi. Amma Daliyanın marağını gördükdə həvəs göstərməyə çalışdı.

— Tap.

— Yaxşı. Milyon.

— Yox, doğrudan, nə qədər?

— Yaxşı, yarım milyon.

— Çox gülməlidir. 120 min sərgiyə qoyulub. Həm də deyirlər ki, 150 min eksponat hələ saxlanma yerində yerləşir.

— Vəssalam? — Tərik rişxəndlə soruşdu.. — Hələ də buranı muzey adlandırırlar? Fırıldaqçılıdır!

— Sən dəhşətsən, — deyə Daliya dirsəyi ilə onun böyrünə vurdu. — Gərək, sən təlxək olaydın.

— Doğrundan da, — o, dedi. — Kompyüterlər üzrə dünyada ilk təlxək-konsultant. Bu, mənim necə də ağlıma gəlməyib?

— Bəsdir, — Tərkin zarafatlarına fikir vermədən Daliya dedi. — Gəl, Tutanın xəzinəsinə baxaq.

Onlar pilləkənlə ikinci mərtəbəyə qalxıb Tutanxamonun qalereyasına girdilər. Əvvəlcə onlar, nə vaxtsa Luksorun yaxınlığındakı Padşahların vadisində onun qəbrini qoruyan qızıla bürünmüş iki qara heykəl gördülər. Sonra onlar sərgiyə qoyulan altı taxtadan üstü isə qızılla örtülmüş məqbərələrə baxdılar. Bu məqbərələr əsirlər boyu sağ-salamat qorunub-saxlanmış və 20-ci illərdə tanınmış britaniyalı arxeoloq Qovard Karter tərəfindən tapılmışdı.

— Maraqlıdır, — Daliya dedi. — Bax, böyük məqbərənin içində ondan kiçiyi var, kiçiyin içində isə daha kiçiyi var və s.

Bir neçə dəqiqədən sonra onlar üçüncü — qaranlıq və süni ab-hava ilə dolu zala keçdilər.

— Sonra isə, — pıçıltı ilə qız davam etdi, — onların içində bu qəbir var idi. Qəbrin içində isə qızıldan düzəlmiş dahi kiçik qəbir var, sonuncuda isə qızıl maskalı olan Tutanxamonun cəsədi var.

Onlar mühafizəçilərlə qorunan şüşədən olan işıqlanmış vitrinin qarşısında dayandılar. Vitrinin içində Tərikin heç vax görmədiyi gözəl eksponat var idi.

— Bu odur? — pıçıltı ilə Tərik soruşdu. — O doğruçudur?

— Əlbəttə, — deyə Daliya cavab verdi. — Rənglərə və işin incəliyinə fikir ver. Möhtəşəmdir!

Daliya haqlı idi. İşıldadılıb tökmə qızıldan olan və göy, sarı və qırmızı rənglərə boyalanmış ölüm maskası nə vaxtsa ölkəni və xalqı idarə edən gənc padşaşın simasını əks etdirirdi. Vitrinin içində Tutanxamonla birlikdə basdırılmış qızıldan, gümüşdən olan əşyalar və daha başqa daş-qaşlar var idi.

— Bir adamın bu qədər var-dövlətə sahib olmasını təsəvvür edə bilirsən? — deyə Daliya zaldakı milyard funtlarla dəyərlənən (əgər onları qiymətləndirmək mümkün idisə), qiymətli əşyalara göz gəzdirərək dedi.

— Təsəvvür edirsən, bütün bunlar insanla birgə basdırılırdı ki, güya o, gələcək həyatda da bunlardan istifadə edə biləcək, — Tərik dedi.

— Düzdür, — Daliya dedi, — bu, çox kədərlidir.

— Amma bütün fironlar məhz bu çür düşünürdü, — deyə Tərik davam etdi, — buna görə də piramidaları tikdirirdilər ki, bütün xəzinələrini o dünyada da qoruyub-saxlaya bilsinlər. Ancaq bu xəzinələri oğru və quldurlar talan etmişdilər.

Mühafizəçi onlardan sakit danışmalarını xahiş etdi. Buna görə də onlar baxmağa davam etdilər. Onlar Tutanxamonun əmri ilə onunla birgə basdırılmış qiymətli əşyalar olan digər zallara da baxdılar. Bunlar — nizələr, yaylar, Tutanxamonun sevdiyi oyunlar, qızmar gündə ona sərinlik verən qızıl böyük yelpəklər, hətta nə vaxtsa güclü imperiyaya hökmranlıq edən qızıl taxt idi.

Yarım saatdan sonra onlar giriş haqqını ödəyib mumiyalar olan zala gəldilər. Birinci mumiya II Ramsesə məxsus idi və Tərik mumiyaya baxıb, indi Monte-Karlonun morqunda saxlanılan Rafik Rəmzinin cəsədi barədə düşünməyə bilməzdi. Onlar mumiyanın qurudulmuş simasına, arıq barmaqlarına və qəhvəyi sarğı ilə sarılmış bədəninə baxırdılar.

— Daliya, — Tərik yan-yörəsinə baxaraq və mühafizəçinin onun eşidib-eşitmədiyinə nəzər salıb pıçıltı ilə dedi.

— Eşidirəm, — o, cavab verdi.

— Sən əbədi həyata inanırsan?

Daliya çevrilib təəccüblə ona baxdı.

— Əlbəttə inanıram, bəs sən inanmırsan?

— Düşünürəm ki, inanıram.

— Düşünürsən?

— Yox, inanıram. Sadəcə… mən bilmirəm… vacib deyil.

Daliya birdən özünü düzəltdi. Onun üzünün ifadəsi dəyişdi və, Tərikin qulağına pıçıldadı:

— Bağışla məni. Gərək səni bura gətirməzdim. Bu barədə düşünmədim. Çünki bütün bunlar ölüm qonaqlığıdır.

— Yox, yox, məsələ bunda deyil, — o dedi. — Hər şey qaydasındadır. Sadəcə…

— Nə?

— Heç nə.

— Yox, de, nə?

— Biz gedə bilərik?

— Nə olar, mənə de.

— Doğrudan heç nə… Gəl…

— Sən qəza haqqında düşünürsən? — deyə Daliyasoruşdu. Onun baxışlarındakı incəlik Tərikə çox toxundu. — Bəlkə, ölümə necə yaxın olduğun barədə düşünürsən?

— Yəqin ki, — necə də hər şeyi ona danışmaq istəyərdi deyə düşündü.

— Bilirsən, Tərik Cəmil, — deyə onun əlini sıxaraq pıçıldadı. O, qızın isti nəfəsini üzündə hiss elədi. — Sən yaxşı adamsan. Allah isə yaxşı adamları göylərə buraxır. Vəssalam. Bilməli olduğun şey budur.

Tərik başa düşürdü ki, Daliya ona təsəlli vermək istəyir. Çünki onun kədərli olmasını istəmirdi. Amma onun indi hansı qorxu ilə yaşadığını təsəvvürünə gətirə bilməzdi. Əgər onun dediyi düzdürsə və Allah yaxşı insanlara göylərdə həyat verirsə, onda artıq məhkum olunub.

O, yaxşı adam deyil. Sadə və acı həqiqət məhz bu idi. Lemyenin və Qoddarın ondan şübhələnməsində onun heç bir günahı yox idi. O, məhkəmənin onu günahkar çıxara biləcəyindən ötrü heç bir iş görməmişdi. Bəs səmavi məhkəmə necə? Məgər o, yalan danışmaqda, narkotikdən istifadə etməkdə, nigahdan kənar qadınlarla yatmaqda və valideynlərinin vəsiyyətini pozmaqda, xüsusilə də, anasının başqa həyat yolu seçməsi üçün ona yalvarmasında günahkar deyildi? O, bu barədə nə qədər çox düşünürdüsə, bir o qədər də siyahı uzun olurdu və bir o qədər də o, məyus olurdu.

28

Telefon zəng çaldı. İlk zəngdəcə Qoddar dəstəyi götürdü.

— Kollet, Raniya Favaz barədə nə öyrənmisən? — Beyrut hava limanında bilet ala-ala Qoddar soruşdu. O, bu gün Mərakeşə gedəcəyinə ümid edirdi. — Telefon nömrəsini, ünvan və ya nədənsə başlaya biləcəyim bir şey öyrənmisən?

— Mən hər ikisini tapmışam, — Dyuval dedi.

— Əla! — deyə Qoddar az qala qışqırsın. — O Rabatdadır?

— Xeyr, Kasablankada.

— Belə de! Harada? — Qoddar ünvanı qeyd dəftərçəsinə yazdı. — Onun şəkli var?

— Şəkli bu dəqiqə əldə etmişəm.

— Təcili onu mənim telefonuma göndər.

— Oldu.

— Afərin sənə Kollet! Sən çox yaşxı işləmisən! Sən Mərakeşin polisləri ilə əlaqə saxlamamısan?

— Xeyr, fikirləşdim ki, siz bu məlumatı birinci bilmək istəyərdiz.

— Əla! Bəs onu necə tapdın?

— Telefon şirkəti vasitəsilə, — deyə Dyuval cavab verdi. — Bu adamın tapılmasında mənə kimisə tapmaq və əlbəttə ki, kimliyimi onlara inandırmaq bir az çətin oldu. Qalan şeylər elə də çətin olmadı.

— Afərin! — Qoddar əlinə düşən fürsətə inanmayaraq bir daha dedi. — Yaxşı, mən Skeletə zəng edəcəyəm. Sən isə Raniya barədə mümkün olan hər şeyi öyrən. Son vaxtlarda kimə zəng etdiyini, harada işlədiyini, qonşularının kim olduğunu, ola bilsin ki, kiminləsə evi bir yerdə kiraləyir, hansı maşınla getmədiyini, bir sözlə, hər şeyi öyrən. Çalışaq ki, Mərakeş polislərini bu işə hələlik qatmayaq. Hüquqi yüksüz keçinərik.

* * *

On dəqiqədən sonra Lemye Qoddarla danışığını bitirib onun telefonuna gələn ismarıcı oxudu. Deməli, Jan-Klod sarışını ilə bağlı yenə də nəsə tapıblar. Kimin ağlına gələrdi?

«Hər şey öz yolunda gedir», — deyə Lemye düşündü. Ya Marvan Favaz xanımın evində gizlənir, ya da onun harada olduğunu bilir və onun izinə düşmək üçün kömək edə bilər. Hər halda o, xanım Favazı daha tez tapmalıdır. «Xiltondan» çıxaraq o, Rabatdan tələsik şəkildə geriyə — Kasablankaya qayıtdı.

Axtardığı binaya çatdıqda, hava artıq qaralırdı. Keşikçi isə masa arxasında oturub mürgüləyirdi. Lemye heç kimi narahat etməmək üçün liftdən istifadə etməyib pilləkənlə yeddinci mərtəbəyə qalxdı.

Yeddinci mərtəbəyə çatdıqda tənginəfəs olmuşdu. Mərtəbədə heç kəs yox idi. Silahını çıxardıb səsboğanı taxaraq onu hazır vəziyyətdə saxladı. 701 nömrəli mənzili tapıb qapını iki dəfə döydü. İçəridən qadın səsi eşidildi:

— Kimdir?

Görəsən, bu səs xanım Favazın səsidir? Görəsən, Marvan buradadır? Lemye bilirdi ki, Marvan heç vaxt onun səsini eşitməyib. Lakin hər halda hazır vəziyyətdə olmaq lazım idi. Bəlkə, o, silahla qapının arxasında dayanıb təslim olmamaq üçün yenə də öldürməyə hazır idi?

— Siz peyk televiziyasının quraşdırılması üçün müraciət eləmişdiniz? — deyə Lemye soruşdu. O, ümid edirdi ki, son saatda onun bölməsi tərəfindən aldığı məlumat həqiqətə uyğun olacaq. Qoddarın adamları nə üçün bunu özləri etməmişdilər, deyə düşündü.

— Bəli, — qadın cavab verdi, — bir dəqiqə.

Lemye qapının kilidinin və zəncirinin açıldığını eşitdi. Budur, O, Qoddarın göndərdiyi şəklə müvafiq olan Raniya Favazın üzünə baxırdı.

Lemye qapını itələyib, Raniyanın qolundan yapışdı, onu çevirdi və boğazından qolu ilə tutub silahını onun başına dirədi.

— Marvan Akkad haradadır? — deyə soruşdu. — Tez olun! Cavab verin!

— Siz məni incidirsiniz! — deyə Raniya qışqırdı. — Siz qolumu sındıracaqsınız!

Lemye buna fikir vermədi.

— Marvan, o, mənim əlimdədir! — deyə Lemye qışqırdı. — Əgər onu sağ görmək istəyirsinizsə, onda silahınızı atıb əllərinizi qaldırın, təslim olun!

— O, burada yoxdur, — ağrıdan qıvrıla-qıvrıla Raniya dedi. — O, yoxdur. Marvan burada yoxdur.

— Mən sizə inanmıram, xanım Favaz. Düşünürəm ki, sevgilinizi xilas etmək üçün siz yalan danışırsınız.

— O, mənim sevgilim deyil. Heç vaxt da olmayıb. O, burada yoxdur.

Bu, çox inandırıcı səslənsə də, Lemye risk etmək fikrində deyildi. Silahını onun başına daha da bərk dirəyərək, bütün otaqları, anbarları, çapayının altına baxa-baxa, hamam otağını və bütün künclərini gəzdirdi. Marvanın mənzildə olmadığına əmin olduqdan sonra o, özünü bir az rahat hiss etdi.

— Axı, sizə dedim, o, burada yoxdur, — axtarışı dayandırdıqdan sonra Raniya dedi. Lemye çöl qapısını örtdü.

— Sus! — Lemye qışqıraraq silahının saplağı ilə üzündən vurdu. Raniya yerə yıxılıb ağlamağa başladı. Dodağı qanıyırdı. — O, indi burada deyil, amma yəqin ki, burada olub.

— Siz kimsiniz? — Raniya qorxudan əsə-əsə soruşdu. — Sizə nə lazımdır?

— Burada sualları mən verirəm, xanım Favaz, — deyə Lemye əyilərək silahını onun üstünə çəkdi. — Sizdən bir daha soruşuram, Marvan Akkad bu yaxınlarda burada olub?

— Bəli, olub, — nəhayət, o dedi.

— Ona nə lazım idi?

— O, burada qalmaq istədi, amma mən razılıq vermədim.

— Niyə burada, mehmanxanada yox?

— Çünki o, yaralı idi. Onun köməyə ehtiyacı var idi.

— Siz də ona kömək etdiniz?

— Mən tibb bacısıyam.

— O, sizi sevir.

Raniya susdu.

— O, sizə may ayında evlənmək təklifi edib, elədir?

— Elədir.

— Deməli, o, sizi sevib.

— Düşünürəm ki, hə.

— Siz onu sevməmisiniz?

— Mən ona «yox» cavabı vermişəm.

— Amma bu, o demək deyil ki, siz onu sevməmisiniz. Çünki o, məhz sizin yanınıza gəlib. Seçə bələcəyi insanların arasından o, yalnız sizi seçib?

— Düşünürəm ki, elədir.

— Bəlkə, o, sizin hələ də ona qarşı biganə olmadığınızı fikirləşib?

— Bəlkə də.

— Çətinliyə düşən kimi, o, sizə müraciət edib. O, güllə yarası alıb?

— Deyəsən, güllə yarasına oxşayırdı.

— Siz də onu qovdunuz?

— Mən onun qarmaqarışıq həyatının içində olmaq istəmirdim.

— Qatilin həyatında?

— Mən belə demədim, — deyə Raniya etiraz etdi.

— Bunu deməyə ehtiyac yoxdur.

— O, qatil deyil, — Raniya dedi. — O, yaxşı adamdır.

— Amma ona ərə gedə biləcək qədər yaxşı deyil.

— Mən uşaqlıqdan onunla dost olmuşam. Onun üçün əlimdən gələni edərəm.

— Bəs nəyə görə onda etməmisiniz?

— Mən… Mən bacardığım qədər ona kömək etdim.

— Amma siz ona qalmağa icazə verməmisiniz?

— Mən…

— Ona pul vermisiniz?

— Xeyr.

— Siz ona təyyarəyə bilet almağa kömək etmisiniz?

— Xeyr.

— Siz onu dəmir yoluna aparmısıniz?

— Xeyr.

— Amma onun harada olduğunu bilirsiniz, xanım Favaz?

Raniya yerdə oturaraq büzüşdü. O, bərk titrədiyindən çətinliklə danışırdı. Onun gözləri yaşla dolmuşdu.

— Xeyr, — Raniya dedi. — Bilmirəm.

— Məncə, siz yalan danışırsınız.

— Mən daha heç nə bilmirəm.

Lemye silahının qoruyucusunu açdı.

— Xahiş edirəm, inanın mənə, onun hara getdiyini bilmirəm.

— Üçə qədər sayıram, — Lemye dedi. — Sizdən məni maraqlandıran məlumat eşitməsəm, sizi öldürəcəm.

— Axı, mən heç bir şey bilmirəm, — Raniya dedi. — And içirəm! Əgər bir şey bilsəydim, sizə deyərdim.

— Bəlkə də, öldürməyəcəm, — Lemye dedi. — Bəlkə, siz həqiqətən onu sevirsiniz və onun gizlənməsi üçün özünüzü qurban verməyə hazırsınız.

— Xeyr, yəni bəli, mən onu sevirəm, amma sizə həqiqəti söyləyirəm.

— Bir…

— Xahiş edirəm, cənab, siz mənə inanmalısınız.

— İki…

— Yaxşı, yaxşı, bildiyim hər şeyi sizə danışacam, amma mən çox az şey bilirəm. Xahiş edirəm, məni öldürməyin.

Lemye gərqin fasilədən sonra dedi:

— Yaxşı, gözləyirəm.

— Marvan dedi ki, hara gedəcəyini bilmir, — Raniya cəld dedi, — mən də ona inandım.

— Daha dəqiq, nə dedi, xanım Favaz?

— O dedi ki… «buradan uzaq olmaq üçün ya Misirə, ya da Körfəz ölkələrinin birinə gedəcək»… Bildiyim elə budur. Düz deyirəm.

— Siz əminsiniz?

— Bəli, — Raniya təkrarladı. — O, mənə daha heç nə demədi.

— Onun burada olduğunu başqa kimsə bilir?

— Xeyr. Ancaq mən bilirəm.

— Bəs, valideynləriniz?

— Xeyr.

— Dostunuz?

— Xeyr.

— Qapı, ya otaq qonşunuz?

— Xeyr, — deyə Raniya yalan danışdı. Çünki, Leyla haqqında bilməsini istəmirdi, — ancaq mən bilirəm. Mən də heç nə deməyəcəm. Xahiş edirəm, siz mənə inanmalısınız.

Lemye bir qədər fasilə edərək, onun sözlərinə inanmaq olub-olmadığını düşündü.

— Yaxşı, — Lemye dedi. — Bu o qədər də çətin deyildi, elə deyilmi?

Raniya yüngülləşərəq nəfəs aldı.

Birdən qapı döyüldü. Qapının kilidi açıldı. Əlində bazarlıq çantaları ilə birgə Leyla otağa girdi. O, Lemyeni və onun əlindəki silahı görüb dəhşətə gəldi.

— Raniya, nə baş verib? — deyə Leyla titrəyən səslə soruşdu. — Bu, Marvanla bağlıdır?

Bu, sözlər onun həyatını həll etdi.

Lemye iki dəfə atəş açdı. Heç kim atəş səsini eşitmədi. Leyla yerə yıxıldı. Sonra o, Raniyaya tərəf çevrilib, daha iki atəş açdı.

— III —

29

Qoddar Raniya Favazın evinin yanında taksidən çıxdı.

— Niyə belə gec? — deyə Lemye donquldadı.

— Beyrutdan bura çox uzaqdır, — Qoddar Lemyenin tonuna fikir verməyib dedi. — Marvan barədə bir əlamət var?

— Yox, hər şey sakitdir.

— Bəs qız?

— Deyirəm ki, hər şey sakitdir.

— Onların burada olduğuna əminsiniz? — deyə Qoddar soruşdu.

— Hal-hazırda heç nəyə əmin deyiləm, — Lemye dedi. — Amma vaxt itirməyək. Gedək. Ümid edirəm ki, qəfildən Marvanı tuta bildik.

Onlar binaya daxil oldular. Bu dəfə keşikçi yatmamışdı. Lemye öz polis nişanını göstərib dedi:

— Biz Raniya Favazı axtarırıq. Bildiyimizə görə, o, burada yaşayır.

— Xanım Favaz? — deyə qapıçı təkrar soruşdu. — Bəli. O, çox yaxşı qızdır. O və onun rəfiqəsi Leyla yeddinci mərtəbədə 701-ci mənzildə yaşayırlar. Sizi ötürmək lazımdır?

— Buna ehtiyac yoxdur, — Lemye deyərək Qoddarın yanına qayıtdı.

— Siz pilləkənlərlə qalxıb, orada hər şeyin təmiz olduğunu yoxlayın. Yuxarıda görüşərik.

Lemye öz iş silahını çıxardıb, liftə mindi.

Qoddar da silahını götürüb qapıçıya xəbərdar etdi ki, gəlib-gedənlərə heç bir söz deməsin. Sonra o, ürəyində hər şeyin sülhlə bitməsi üçün dua edərək pilləkənlərləyuxarı qalxırdı. Qoddar Marvanın qatil olduğuna inanabilmirdi. Lemyenin irəli sürdüyü mühakiməsində nəsəonu qane etmirdi. Amma ehtiyyatlı olmaq heç də pis deyildi. Nə qədər olmasa da, Marvan Akkad xüsusi hərbi hazırlıq keçmişdi.

Qoddar 701-ci mənzilin qapısının ağzında Lemye ilə görüşdü. Onlar işarə ilə bir-birinə içəri girməyə razılıq verdilər. Üç dəfə saydıqdan sonra Qoddar qapını sındırıb hər ikisi içəri daxil oldu. Qoddarın gözü önündə dəhşətli mənzərə canlandı. Onlar Raniyanın və onun rəfiqəsinin cansız cəsədlərini gördülər.

— Marvan Akkad onları öldürüb, — dərhal Lemye dedi. — Biz gecikdik.

Qoddar gördüklərindən dəhşətə gəlmişdi.

— Amma bunu etmək onun nəyinə gərək idi ki?

— Məsələ bunda deyil, — Lemye dedi. — İndi əsas odur ki, daha bir kimsəni öldürməzdən qabaq Marvanı tapmaq lazımdır. Bütün mənzili təcili olaraq barmaq izərini və başqa dəlillər tapmaq üçün yoxlamaq lazımdır. Amma hər şeydən öncə Marvanın şəklini bütün polis məntəqələrinə, televiziyalara, avtobus və dəmir yol stansiyalarına, Mərakeşin hava və dəniz limanlarına göndərmək lazımdır. Bəlkə, o, hələ də burdadır. Biz onun qaçmasına yol verə bilmərik.

30

Şənbə günü səhər tezdən Tərikin telefonu zəng çaldı. Amma o, buna fikir vermədi. Çünki Daliyaya yataqda səhər yeməyi verməklə məşğul idi. Bir saatdan sonra yenidən zəng olundu, lakin Tərik bu dəfə duş qəbul etdiyindən onun səsini eşitməmişdi. Daha bir saatdan sonra telefon bir daha zəng çaldı, ancaq bu dəfə evdə heç kim yox idi. Tərik Daliya ilə birgə daha bir gün birlikdə keçirməyə qərara almışdı. Rami heç cürə təcili xəbəri ona çatdıra bilməmişdi.

Demək olar ki, artıq qış gəlmişdi. Lakin Tərik Cəmillə Daliya Nurun romanı Nil çayının qolları kimi çiçəklənmişdi. Həftənin birinci günü səhər yeməyindən sonra onlar Qahirənin 185 metr hündürlüyündə olan qülləsinə çıxmışdılar. Əl-ələ tutaraq onlar aşağıda uzanan şəhərə baxıb şəhərin diqqətə layiq yerlərini tapmaqla rəqabət aparırdılar. Onlar Misir muzeyini, İç qalanı və Rafiq Əlinin və İbn Tulunun məscidini tez tapdılar. Qalan yerlər — mehmanxanalar, çoxmənzilli binalar və ofis mərkəzləri — tox kimi görünürdü.

— Sən nə vaxtsa piramidaların yanında olmusan? — Daliya soruşdu.

— Etiraf etməyə utanıram, — Tərik cavab verdi, — amma heç vaxt olmamışam.

— Mən də olmamışam! — Daliya dedi. — Gəl ora gedək! Mən piramidaları yaxından görmək və dəvələrin belinə minmək istəyirəm!

— Sən dəvənin belində gəzmək istəyirsən? — deyə Tərik təkrar soruşdu.

— Yox, mən çapmaq isəyirəm! — deyə Daliya şıltaqcasına dedi.

Tərik onda olan enerjiyə və həyatda olan iradəsinə təəccüblənirdi. Bu, onu həm canlandırır, həm də valeh edirdi. O, çiyinlərini çəkib dedi:

— Nə deyirəm, çapmaq deyirsən, çapaq.

Onlar bir taksi saxlatdırıb Gizə getdilər. Oradan onlar Xeopsa məxsus olan piramidaya tərəf düşdülər. Sərdabə olan zalda dayanaraq, onlar piramidanın vaxtı ilə hansı xəzinələri gizlətdiyini təsəvvür edirdilər. Sonra özlərinə iki dəvə ilə birgə bələdçi tutaraq səhraya yollandılar. Onlar bir daha nə Nəqib Məhfuzun ölümə nə qədər yaxın olduğundan, nə Tərikin vəfat etmiş valideynlərindən, nə də ki, Tərikin sözlərinə görə avtomobil qəzasından danışırdılar. Eləcə də nə Qoddar, nə Lemye, nə Monte-Karlo, nə də ki, Rafik Rəmzi yada düşürdü. İstintaq, məhkəmə və ehtiyatlı olmaq barədə olan fikilrər uzaqlarda qalmışdı. Onlar sevgililər kimi həyatdan zövq alırdılar. Bu, Tərik üçün susuzluqdan sonra sərinləşdirici su qurtumu kimi idi.

— Mərc edək ki, mən sfinksin yanına daha tez çatacam! — deyə Daliya qışqırdı. — Uduzan şam yeməyinin haqqını ödəyəcək!

Daliya dəvəsini şappıldadaraq qum təpələrinin üstündən keçib onu arxada qoydu.

Güzəştə getmək istəməyən Tərik onun arxasınca getdi. Narahat olmuş bələdçi onların arxasınca qışqırmağa başladı. Daliyada bu, çox yaxşı alınırdı, sanki o, ömrü boyu dəvənin üstündə gəzmişdi. Onun qara saçları kürəyində dalğalanırdı. Daliya Təriki qırx-əlli metr qabaqlayırdı. Amma Tərik də döyüşsüz təslim olmaq fikrində deyildi. Dəvəni təpikləyərək o, sürət yığmağa başladı.

Onlar qum təpəsinə çıxıb, o bir tərəfdən endilər. Sonra bir neçə qum təpələrini aşdılar. Daliya irəlidə idi. Amma bu, uzun çəkmədi, çünki Tərik ona çatırdı.

Daliya Tərikə nəsə qışqırır, gülür və ona sataşırdı. Bu da Təriki qələbə çalmağa həvəsləndirirdi. Tərik üç illik dəvəsini son gücünə qədər işlətmək istəyirdi, amma bu, faydasız idi. Daliya Təriki yarım korpusluk məsafə qədər ötərək sfinksin ətəyində turistləri qorxudaraq onlara çatdı. Sonra o, nəfəsini almaq üçün səhraya tərəf döndü.

Daliya ağlayana qədər güldü. Tərik də gülürdü. Birdən onun ürəyində Raniyadan başqa heç kimə bəsləmədiyi bir hiss keçdi.

— Mənə nəsə al! — onlar qucaqlaşanda Daliya dedi.

— Nəsə alım? — deyə o, başa düşməyərək soruşdu. — Məsələn, nə?

— Bilmirəm, — deyə Daliya gülərək və onu bərkdən qucaqlayıb boynunu öpdü. — Elə bir şey al ki, o, xüsusi və qeyri-adi bir şey olsun. Səni bir daha heç vaxt görməyəndə, səni mənə xatırlada biləcək nəsə olsun.

— Sən nə danışırsan? — deyə o, soruşdu. — Nə üçün belə düşünürsən?

— Kişilər həmişə belə edirlər, — Daliya dedi, — səndən istədiklərini aldıqdan sonra gözlənilmədən yoxa çıxırlar.

Daliyanın gözlərində şuxluq var idi, amma sözləri zarafatla deyilsə də, həqiqət idi. Tərik dərk etdi ki, alovla oynayır. Kimsə bu yaxınlarda bu qızın qəlbinə çox bərk dəymişdi, indi isə o, onun qəlbinə daha bir zərbə vurmağa yaxın idi. Bəli, qız ona məxsus idi, amma o istəmirdi ki, kimsə onun hissləri ilə oynasın. Lakin bu məsələni araşdırmağa indi onun nə istəyi, nə də vaxtı var idi.

Qıza qarşı hiss etdiklərindən asılı olmayaraq, Tərik onunla uzun müddət qala bilməzdi. Çünki bu, mümkün deyildi. Bir neçə gündən, həftədən və ya aydan sonra Rami ona zəng edib bildirəcəkdi ki, onun izinə düşblər və o, oradan qaçmalıdır. Tərik də «gözlənilmdən yoxa çıxacaqdı».

Əgər Tərik sadəcə olaraq onunla istirahət günlərini və ya gecə keçirtmək istəsəydi, bu, daha asan olardı. Amma çox qəribə idi ki, Tərik üçün onun hissləri böyük əhəmiyyət kəsb edirdi. Bu qızda onun xoşuna gələcək nəsə var idi, buna görə də o, ona əziyyət vermək istəmirdi.

— Bəlkə bəzi kişilər belə edir, — deyə Tərik qızı özünə yaxınlaşdıraraq və incə öpərək dedi. — Amma mən yox.

31

Mövzunu dəyişdirmək məqsədilə Tərik Daliyanı turistlərlə dolu olan küçələri gəzdirdi. Nəhayət, onlar Qahirənin ən məşhur emalatxanalarından birinə gəlib çıxdılar.

— Yaxşı, — emalatxanaya girərkən Tərik pıçıltı ilə dedi. — Burda nə istəsən sənin üçün alacam.

— Nə istəsəm? — deyə Daliya sevinclə soruşdu.

— Nə istəsən, — deyə Tərik təstiqlədi, — nə istəyirsən, de.

Daliya Tərikin əlini sıxıb ətrafa boylandı. Dükanın divarlarından rəngbərəng şəkillərlə bəzədilmiş böyük papirus yarpaqları asılmışdı.

— Sizə necə kömək edə bilərəm? — deyə satıcı soruşdu. — Mən sizə yaxşı qiymətlər təklif edə bilərəm.

— Siz bizə emalatxananı göstərə bilərsiniz? — Tərik xahiş etdi. Daliya isə başını yellədi.

— Böyük məmnuniyyətlə, cənab, — iyirmi yaşlarında olan cavan oğlan dedi.

Oğlan onları arxa otağa apararaq, onlara papirusun nazik uzun tellərə bölündüyünü, sonra onların şirəsini çəkmək üçün suda isladıldığını, onları toxumaq üçün sıxılmalarını, daha sonra isə bərk səhivə alınması üçün uzun müddət qurudulduğunu göstəridi. Onların üzərində bacarıqlı rəssamlar qədim əfsanələrə əsaslanan gözəl əsərlər yaradırlar.

— Zəhmət olmasa, bu şəkil haqqında bir az danışın, — deyə satıcının danışdıqlarından sonra, Daliya, taxta çərçivəyə alınan insanların, heyvanların və heroqliflə təsvir edən böyük şəkli göstərərək xahiş etdi.

— «Hökm günü», — satıcı dedi. — Bu mənzərə çox məşhurdur. Vaxtilə bu şəklin surəti Misirin bütün məbədlərini, evlərini və məqbərələrini bəzəyirdi.

— Nəyə görə? — deyə Tərik soruşdu. — Onun mənası nədir ki?

— Qədim misirlilər inanırdı ki, insan öldükdən sonra, onu etdiyi bütün əməllərə görə Allaha hesabat verməsi üçün hökm günü gözləyir. Şəklin sol tərəfində yuxarıda diz çökən adamı görürsünüzmü?

— Görürük.

— Bu, gələcəkdə olan insandır. O, on dörd hakimin qarşısında diz çöküb günahkar olmadığına and içir. O, onlara qurban təqdim edərək, onu cənnətə buraxmalarını istəyir.

— Bəs orada? — deyə Tərik soruşdu. — Bu, həmin adamdır?

— Sol tərəfdən aşağdakı?

— Bəli.

— Bəli, bu, həmin adamdır. Onu ədalət məhkəməsinə aparırlar. Orada onun yaxşı, ya pis adam, günahkar və ya günahkar olmadığı müəyyən ediləcək. Onun önündəki böyük tərəzini görürsünöz?

— Bəli.

— Ölən adamın ürəyini sol tərəfə, ədalət qələmini isə sağ tərəfə qoyurlar. Əgər ürək çəkidə ağır gələrsə, onda bu o deməkdir ki, o, günahla doludur. Yəni insan kifayət qədər yaxşı deyil, buna görə də cənnətə yox, cəhənnəmə məruz qalmalıdır. Əgər onun ürəyi qələmdən yüngül çıxsa, bu o deməkdir ki, o, yaxşı insandır və cənnətə düşəcək. Şəkildə təsvir olunan insan qəlbən təmizdir və şəkildəki digər fiqur isə onu açarla birgə əbədi həyata, səmavi taxt-tac zalına aparır. Şəkil xoşunuza gəlirmi?

— Yox, — deyə Daliya özünü narahat hiss edərək dedi. — Mənə başqa bir şey göstərin.

Daliya diqqətini başqa şəklə, ağacda oturan iki göyərçinə yönəltdi. Lakin Tərik isə «Hökm günü» təsvir olunmuş şəklə baxmağa davam edirdi.

— Bəs necə müəyyən etmək olar? — deyə o, soruşdu.

— Nəyi müəyyən etmək? — satıcı başa düşməyərək soruşudu.

— Ürəyin təmiz olmasını necə müəyyən etmək olar, cəhənnəmə və ya cənnətə düşəcəyini necÿ biləsən?

Lakin satıcı suala cavab vermədi. Məlum idi ki, o da, Tərik kimi sualın cavabını bilmir. Birdən Tərikin ürəyinə qorxu çökdü. O, bu sualı özünə dəfələrlə vermişdi. Onun həyatı həll olunmamış, o, buna cavab tapmalı idi.

Tərik təbii ki, Daliyaya başqa bir şəkil — daha gözəl, daha bahalı, iki sevgililərin yelkənli gəmi ilə Nil çayında səyahəti təsvir olunmuş şəkli aldı, lakin özü «Hökm günü» şəklinin ona bağışladığı təsirdən azad ola bilmirdi. O, sanki həyatında qəbul etdiyi ağılsız və eqoist qərarlarına görə təəssüf edən və həyat tərzini dəyişib, nə qədər ki, gec deyil hər şeyi yenidən başlaması üçün ona yalvaran anasının səsini eşidirdi.

Amma haradan başlasın? Kimə müraciət etsin? O, nəyisə dəyişməyə hazır idi. Onun həyatı düz istiqamətdə deyildi. Bəs bu istiqaməti necə düzəltsin?

Onlar Daliyanın evinə qayıdıb, duş qəbul etdilÿr, paltarlarını dəyişəndən sonra hava limanının yaxınlığındakı «Movenpik» adlı mehmanxanaya yollandılar. Daliyanın Londona olan axşam reysindən qabaq o, onun üçün şamlamlarla bəzədilmiş gecə yeməyi təşkil etmişdi. Daliya çox xoşbəxt idi. Lakin o, özünü çox bədbəxt hiss edirdi.

— Dünən axşam Dina və Mervat mənim elektron poçtuma məktub göndərmişdilər, — Daliya dedi, — bunu sənə demək yadımdan çıxmışdı.

— Aha, — Tərik qabına baxarkən dedi. Demək olar ki, o, yeməyinə heç dəyməmişdi də.

— Onlar hələ də Nyu-York şəhərindədirlər və özlərinə ev tutublar. Dina deyir ki, gələn həftə o, əşyalarını yığmaq üçün bura gələcək.

Bir qədər susduqdan sonra Daliya əlavə etdi:

— İnana bilmirəm ki, onlar köçürlər. Düşünürəm ki, mən yeni qonşular axtarmalıyam. Çünki ev pulunu tək ödəyə bilmərəm.

— Hə, — deyə dananın döş ətini qurdalaya-qurdalaya Tərik dilləndi — Tərik, hər şey qaydasındadır? — deyə Daliya soruşdu.

— Hə, hər şey yaxşıdır, — deyə özünə üçüncü qədəhə şərab tököb dedi.

— Mənə elə gəlir ki, sənin fikirlərin buradan uzaqdadır. Sən səhər və istirahət günlərində olduğun kimi deyilsən.

— Yox, — Tərik dedi, — sadəcə…

O susdu.

— Sadəcə nə? — Daliya soruşdu.

Tərik qızı aldatmaq istəmirdi. O istəmirdi ki, onun ürəyi olduğundan daha çox yüklənsin. Bu fikir onu həmişəkindən daha çox narahat edirdi. Ümumiyyətlə desək, onun həyatı başdan-ayağa yalan deyildimi? O, Tərik Cəmil deyil. O, Brüsseldə kompyüter üzrə konsultant deyil. O, Qahiərədə filial açmağı planlaşdırmırdı və ciddi münasibətlər qurmaq fikrində deyildi. Qızın onun haqqında bildikləri də yalan idi.

— Sadəcə olaraq sənin üçün darıxacam, — nəhayət, o, qıza baxaraq dedi. — Səninlə keçirtdiyim bir neçə gün mənim üçün xoş idi.

— Mənim üçün də, — Daliya onun əlindən tutaraq dedi.

— Sən qeyri-adi qızsan.

Daliya gülümsəyirdi, amma onun sualı şübhəli tonla səsləndi:

— Qeyri-adi, yəni «Mən səninlə daha çox vaxt keçirtmək istəyirəm», yoxsa «Səninlə çox xoş idi, amma biz bir daha görüşə bilmərik» demək istəyirsən?

— Qeyri-adi, yəni «Mən səninlə lap çox vaxt keçirtmək istyirəm», — dedi və onun hər iki əlini öz əllərinə aldı. — Sən nə vaxt qayıdırsan?

— Mən nahara yaxın, yəni günorta qayıdacam.

— Yaxşı. Mən səni gözləyəcəm.

— Söz verirsən? — deyə Daliya Tərikin əllərini sıxaraq soruşdu.

— Söz verirəm.

32

Tərik Daliyanın evində gecələdi. Onun qaldığı evdÿ sahibinin tutduğu xadimələr və ustalar bütün günü iş görmüşdülər, amma gördükləri iş heç də gözə çarpmırdı. Çünki hələ görüləsi çox iş var idi. Bundan əlavə, Daliyanın evi balaca, rahat və daha isti idi, çünki ev qızdırıcı cihazla isidilirdi.

Pəncərələr pərdə ilə örtülmüşdü, mətbəxdəki masanın üstündə isə bəzəkli güldanın içində təbii güllər var idi. Çarpayının üstündə təmiz camaşırlar, qalın yorğanlar və yumşaq yastıqlar var idi. Evin hər yeri Daliyanın olduğu müxtəlif ölkələrdən gətirilmiş xırda-xuruş əşyalarla dolu idi. Əsası isə o idi ki, bütün qablar yuyulmuş, soyuducuda və dolablarda yemək var idi, üstəlik də, soba işləyirdi. Əgər burada qalmaq üçün fürsət olsaydı, bu, onun xeyrinə olardı.

Tərik özünə kofe hazırlayıb, bufetdə tapdığı peçenye ilə içdi. Sonra o, Daliyanın əşyalarını qurdalamağa başladı, onun haqqında məlumata malik olmaq istəyirdi. Müsiqi mərkəzinin yanında o, müasir musiqi diskləri və Misir, Avropa və Amerikanın son kinoları olan DVD tapdı. Hər şey əlifba sırası ilə düzülmüşdü. Qarderobda təzə paltarlar, ayaqqabılar və zinət əşyaları ilə dolu olan məxmər qutular gördü. Həmçinin o, dəbli «Vogue» və «Kosmopolitan» adlı çoxlu jurnallar və suyun altında üzmək üçün borucuqlu maskanı və akvalanq tapdı. Rəflərdə çoxlu Aralıq və Karib dənizlərinin kurort reklamları, eləcə də Nəqib Məhfuzun bütün romanları var idi. Bundan əlavə o, Daliyanın gizlətdiyi marixuananı tapıb, birini çəkdi.

Təriki təəccübləndirən o idi ki, Daliyanın evində, onun haqqında axtardığı məlumatı verə biləcək nə bir gündəlik, nə də ailə şəkilləri var idi. Bəs onda Daliya Nur kim idi? O, haradan idi? O, həyatda nəyə nail olmaq istəyir? Daliya onu cəzb etsə də, Tərik, onun haqqında az şey bildiyini başa düşdü.

O, Daliyanın İordaniyada böyüdüyünü bilirdi, amma harada? O, bilirdi ki, Daliya evindən 18 yaşı olanda çıxıb, amma nə üçün? O bilirdi ki, Daliya Fransada hansısa kolleci bitirib, amma nə üzrə qurtardığını və hansı kollec olduğunu bilmirdi. Bilirdi ki, Daliya pulsuz dünyanı gəzmək üçün «Britiş Erveyz» şirkətinə işə düzəlib. Bilirdi ki, Daliya artıq 23 ölkədə olub və onun dediyinə görə, üçüncü məzuniyyətini Avstraliyada keçirtmək istəyir, çünki suyun altında üzməyi xoşlayırdı. Amma Daliya haqqında onun bildikləri bu qədər idi. Daliya onun üçün tapmaca kimi idi, necə ki, o, Daliya üçün.

Bütün bunlara cavab axtara-axtara, Tərik çarpayının yanındakı siyirtməli yeşiyi açıb 2–3 günlük Şarm-Əl-Şeyx kurortlarına təklif edən elanlarlar gördü. Daliya, həqiqətən, səyahət etməyi çox sevirdi. Lakin Daliya dunyanı görmək və həyatın dolğunluğunu dadmaq həvəsində idi. O, bir yerdə qala bilmirdi. Onun boş vaxtı olan kimi, mütləq ekzotik bir yerə gedirdi. Nəyə görə? O, nədən qaçırdı?

Tərik elanlara bir-bir baxmağa davam edirdi. Elanların içində «Xilton», «Riç-Karlton», «For Sizons», «Mariotta» və «Movenpik Coli Vilya» reklamlarını gördü. Altda isə o, Daliyanın «Britiş Erveyz» nişanəsi olan qeyd dəftərçəsini tapdı. Orada üç nəfərlik mehmanxananın qiymətləri, əlverişli günlərin qeyd olunması və mənfi, ya müsbət işarələnmiş müxtəlif kurortların qeydləri var idi.

Tərik hər şeyi yerinə qoymaq və bu sirli qız barədə məlumat axtarmağa davam etmək istəyirdi ki, birdən Miladla Yeni ilin arası qeyd olunan səfərlərin üstündən xətt çəkildiyini gördü. O, Daliyanın nə üçün səfərlərini təxirə saldığını başa düşdü. Çünki Dina və Mervat köçmüşdülər, Daliya, nəinki Şarm-Əl-Şeyxdə istirahət etmək, hətta evin pulunu belə ödəyə bilməyəcəkdi. Tərik fikirləşdi:

Bəlkə….

Ertəsi gün Daliya qayıtdıqda planlar artıq tərtib olunmuşdu, biletlər alınıb, çamadanlar hazırlanıb və sualtı səyahət üçün olan ləvazimatlar daxil olmaqla, hər şey taksinin yük yerinə yığılmışdı. Tərik onu girişdə bir dəstə güllə gözləyirdi. Daliyanın bütün hissləri üzündə biruzə oldu. O, inana bilmirdi. Onlar ikisi Şarma gedirlər? Həqiqətən? Elə indi? Hər şey ödənilib? Amma o, necə bildi? O, hər şeyi belə tez necə təşkil edə bilmişdi? Onun bəxti gətirmişdi ki, o, bu cür insana vurulub.

Tərik Sinay yarımadasına gedən reysə minərkən Daliyanın bütün suallarını cavablandırdı. Təriki Daliyanın təəccüblənməsi və heyranı sevindirirdi. Tərik heç vaxt gözlənilməz həyacan təsiri altına düşməmişdi. Lakin o, özünü çox yaxşı hiss etdiyindən, bunun hələ başlanğıc olduğunu düşünürdü. Qahirədən getmək yaxşı səbəblərdən biri idi. Günəş, isti qum və dəniz ləpədöyəni — bütün sıxıntılardan azad ola bilməsi üçün, ona elə bu lazım idi. Həmçinin o, Daliya ilə daha çox vaxt keçirməsini istəyirdi.

— Sən çox səxavətlisən, — nəhayət, Daliya dilləndi. — Amma yenə də başa düşə bilmirəm ki, sən bunu nəyə görə etdin.

— Sənin üçün darıxırdım, — o, dedi. Təyyarə enmək üzrə idi.

Daliya Tərikin əlini sıxaraq ona sığındı.

— Doğrudan? — gülümsədi.

— Doğrudan, — Tərik dedi. — Qahirədə sənin çox yaxşı evin var, amma sənsiz orada çox darıxdırıcıdır. Mən sənin təqvimini tapdım və gördüm ki, yaxın bir neçə gün sənin istirahət günündür. Özümü saxlaya bilmədim. Ümid edirəm ki, hər şeyi özüm planlaşdırdığım üçün bunu ədəbsizlik kimi qəbul etməyəcəksən.

— Əlbəttə, belə düşünürəm, — Daliya dedi. — Lakin mən çox şadam.

33

Onlar «Riç-Karlton» mehmanxanasında yerləşdilər və iki günü yeni ailə qurmuş cütlük kimi vaxt keçirtdilər. Onlar gec oyanır, yataqda səhər yeməyi yeyir, hovuzda qaralırdılar. Gündüzlər Qırmızı dənizdə üzür, axşamlar isə qəşəng restoranlarda olurdular. Mehmanxanaya qayıdarkən onlar coşqun ehtirasa təslim olurdular.

Gündüz vaxtı havanın hərarəti 30 dərəcəyə yaxın idi. Yüngül şimal küləyi əsirdi. Gecə isə havanın temperaturu 15 dərəcədən aşağı enmirdi. Havada nə bulud, nə yağış, nə telefon zəngləri, nə də elektron poçt vasitəsilə ismarıc var idi. Bundan yaxşı nə ola bilər? Tərik istəyirdi ki, bu anlar heç vaxt bitməsin.

Üçüncü gün Tərik tezdən durub səhər qaçışına yollandı. Onun Monte-Karloda aldığı yarasû sağalmışdı. Get-gedə o, gücünü bərpa edirdi. O, gülür, duşda mahnı oxuyur, sevgidən məst olmuşdu. Onun belə gözəl əhval-ruhiyyəsinin başqa izahı yox idi.

Tərik bu cür hissləri, hətta Raniya ilə birlikdə olanda da yaşamamışdı. Onun Raniyaya qarşı olan hissləri xüsusi idi və düşünürdü ki, o, bunu ömrünün axırına qədər qoruyub saxlayacaq. Lakin Raniya heç vaxt Daliya kimi onun hisslərinə qarşılıqlı cavab verməmişdi. Daliya onu istəyirdi. O, Daliyaya lazım idi. Məhz onunla o, özünü xüsusi hiss edirdi. Tərik ona vurulmuşdu və hər şey çox tez baş verdi.

Dörd mil qaçdıqdan sonra Tərik «Riç» mehmanxanasına qayıdıb sakitcə otağa girdi. Daliya hələ də yatırdı. O, sanki bir mələyə bənzəyirdi. Onda o qədər gözəllik və rahatlıq var idi ki. Bütün bunlar Tərikə yuxu kimi gəlirdi.

Tərik duş qəbul edib, geyindi. Bu gün şəhərin diqqətə layiq yerlərini gəzib mağazalara baş çəkmək olardı. Bəlkə də onlar velosipeddə gəzişib, ya da para-seylinqlə məşğul olacaqlar. Onun üçün fərqi yox idi. Onlar Daliya nə istəsə, onu edəcəkdilər, — təki bir yerdə olsunlar.

— Sabahın xeyir, — Tərikin hamamdan çıxdığını görüb Daliya incə səslə dedi.

— Sabahın xeyir, — Daliyanı öpərək o, cavab verdi. — Özünü necə hiss edirsən?

— Əla! — Daliya dedi, — yemək istəyirəm.

— Mən də, — Tərik dedi. — Düş qəbul etdikdən sonra aşağı düşüb səhər yeməyi yeyərik və bu gün nə işlə məşğul olacağımızı bir yerdə fikirləşərik.

— Yaxşı, — Daliya bir daha öpüş tələb edərək hamama girib qapını örtdü.

Daliya orada olduğu vaxt Tərik otağı yığışdırdı. O, eyvanda quruyan Daliyanın paltarlarını yığıb çamadana qoydu. Çarpayının altında o, Daliyanın açarlarını və mobil telefonunu tapdı. Tərik onları Daliyanın çantasına qoymaq istəyəndə orada bir neçə zərf gördü. Zərflərin çoxu ödənilməmiş hesabatlar idi. Lakin bir zərf onun diqqətini çəkdi.

Bu, bir həftə əvvəl göndərilən İordan markası olan məktub idi. Zərf açıq olduğu üçün Tərik onu oxumamaq üçün özünü saxlaya bilmədi. Oxuduqları onu çaşdırdı.

Mənim əziz, Daliyam,

Məktubuna görə çox sağ ol.

Təsəvvür edə bilməzsən ki, daha Kalimlə görüşməməyin məni və ananı necə sevindirdi. Bilirsən ki, biz onun həyat tərzindən razı deyildik — narkotiklər, içki, gecə əyləncələri. Biz səni bu cür adamla ailə qurmağın üçün böyütməmişik.

O, məsihçi deyil, hətta ciddi və yaxşı insan da deyil. Biz sevinirik ki, sən onunla əlaqəni kəsib yeni həyata başlamısan.

Sənin üçün yaxşı və mömin olan, səni sevən və qayğına qalan insanı tapmağımıza razısanmı? Yusif barədə nə düşünürsən? Sən bilirsən ki, bir ay bundan əvvəl mən onu özümə pastorun köməkçisi kimi götürmüşəm. O, məbəddə gözəl xidmət edir, uşaqlar və gənclər üçün Müqəddəs Kitabdan dərs keçir. Düşünürəm ki, o, hələ də sənə qarşı biganə deyil. Səninlə əlaqə saxlaması üçün telefon nömrəni ona verək? Biz ananla elə sevinirik ki.

Sən evə nə vaxt qayıdacaqsan? Biz səni görmək istəyirik. Üstəlik də, sən Yusiflə görüşə bilərdin. Bütün xalan, əmin, bibin, dayın qızları və oğlanları səni görmək istəyir. Mən də.

Xahiş edirəm, məktub yaz.

Səni sevən atan.

Məktub səliqə ilə «Petra Baybl Çorç» məbədinin blankında çap olunmuşdu. Orada İordaniyanın cənub şəhərciyinin ünvanı da yazılmışdı.

Tərik dəhşətə gəldi. Bu nə deməkdir? Daliya məsihçidir? Onun atası pastordur? Necə yəni? Anlaşılmazdır.

Daliya içki içir, narkotik çəkir, ona ərə getməməsinə baxmayaraq, onunla yatırdı. Onda nə xaç, nə də Müqəddəs Kitab var idi. Onun bildiyinə görə Daliya onun kimi itmiş can idi. Tərik üçün din heç vaxt əhəmiyyət kəsb etməyib. Lakin o, məsihçi ailəsində böyüməmişdi. Nəyə görə Daliya bu vacib şeyi ondan gizlətmişdi? Kalim kim idi? Bəs bu, Yusif kim idi? Nə baş verir? Daliya daha nələri ondan gizlədir?

Məgər o, özü ondan heç nə gizlətmir ki?

34

Tərik məktubu oxumağa davam edirdi ki, birdən onun peyk telefonu zəng çaldı. Tərik diksindi və nömrəyə baxanda qardaşının olduğunu gördü.

— Salam, Rami, — o, dedi.

— Marvan, sən hardasan? — deyə Rami özündən çıxdı. — Artıq neçə gündür ki, sənə zəng edirəm. Qorxdum ki, sən artıq sağ deyilsən.

— Məndə hər şey yaxşıdır, — sakitcə Tərik dedi. — Sadəcə olaraq… mən… məşğul idim. Nə olub ki? Nə baş verib?

— Məşğul idin? — deyə Rami soruşdu. — Nə ilə?

— Bu, sənə aid deyil.

— Dəli olmusan, Marvan? — deyə Rami soruşdu. — Mən sənin sağ qalmağından ötrü öz həyatımı təhlükə altına atıram ki, sənə kömək edim, sən isə bir neçə gün yoxa çıxıb, indi də mənə deyirsən ki, bu, mənə aid deyil?!

— Sən haqlısan, — Tərik özünə bəraət qazandırmamağa çalışdı. — Bağışla.

— Ümid edirəm ki, dediklərində səmimisən, — Rami dedi. O, çox qəzəbləndiyindən özünü ələ almağa çalışırdı. — Yoxa çıxdığın gündən çox şey baş verib. Yaxın reysdə mən Bağdaddan Beyruta qayıdıram, çünki Monte-Karlonun prokuroru mənə müfəttiş Qoddarla danışmaq üçün çağırış vərəqəsi göndərib.

Uzun sürən fasilədən Tərik başa düşdü ki, daha nəsə var.

Nəhayət, Rami soruşdu:

— Raniyanın Kasablankaya köçməsini mənə niyə deməmişdin?

Tərik heyrətləndi. O, bunu haradan bilirdi?

— Başa düşmədim…

— Bəsdir, Marvan. Mən bilirəm ki, sən orada olmusan. Bilmək istəyirəm ki, nə üçün? Axı, mənə gizlənəcəyinə — nə tanış, nə də dostla görüşməyəcəyinə dair söz vermişdin.

— Bilmirdim hara gedim, — Tərik etiraf etdi. — Mənə onun köməyi lazım idi.

— Niyə? — cavab tələb edərək Rami davam edirdi.

— Ona görə ki, məni yaralamışdılar. Razı qaldın? Monte-Karloda qatillərdən biri məni yaralamışdı. Mən nə orada, nə də Fransada heç bir xəstəxanaya gedə bilməzdim. Məni kimin təqib etdiyini, kimə etibar edə biləcəyimi bilmirdim. Raniyadan başqa gedə biləcəyim bir yer ağlıma gəlmədi. Buna görə də onun yanına getdim. O, mənə kömək edəndən sonra mənim rədd olmağımı istədi. Ona görə də mən indi buradayam.

— Sən çox böyük səhv etmisən, Marvan, — Rami dedi.

— Ola bilər, sən düz deyirsən, — deyə o razılaşdı, — amma hər şey qaydasındadır?

— Yox.

— Necə yəni yox?

— Raniya öldürülüb.

Tərik sanki günəş kələfindən zərbə aldı.

— Nə… Necə...? — Onun fikirləri bir anlıq qarışdı. Nəfəs ala bilmədi.

Bu, necə ola bilərdi?

— Polisəlr onun və rəfiqəsinin cəsədlərini Kasablankadakı mənzillərində tapıblar, — deyə Rami izah etdi. — Hər ikisinə bir neçə dəfə atəş açıblar.

Ola bilməz. O, orada olub. Raniya onu qucaqlamışdı.

— Müfəttiş Qoddar ofisin telefonuna ismarıc qoyub, — Rami dedi. — Mən bunu oradan bildim. O deyir ki, qətl yerində hər yerdə sənin əl izlərin var. Divandakı yastıqda isə sənin saçını tapıblar. Qonşuluqda olan mağazanın sahibi səni görüb, tanıyb. Maşınını isə oradan bir neçə mil aralıqda tapıblar. Lemye bu qətli sənin törətdiyini təstiqləyir və həbs olunmağın üçün əmr verib. Qoddar deyir ki, əgər sənin bu işlə bağlı hansısa bir izahın varsa, onda yaxşısı budur ki, təslim olub hər şeyi indi danışasan, əks halda heç kim sənə kömək edə bilməz.

Tərik daha heç bir şey eşitmək istəmirdi. O, özünü pis hiss edirdi. Onu gah şübhə, gah qəzəb bürüyürdü və dəstəyi divara çırpmaq istəyirdi.

Rami yenə dedi:

— Qorxuram ki, bu, hələ hamısı deyil. Daha pis xəbər var.

— Nə…? — Tərik güclə dedi. — Bundan da pis nə ola bilər?

— Lemye ilə Qoddar sənin Misirdə olduğunu bilir.

— Nə?!

— Soruşma ki, onlar bunu haradan bilir, — Rami dedi. — Qoddar mənə demək istəmədi. O, Lemye ilə artıq oradadır. Sənin şəklin artıq Qahirənin bütün polsi məntəqələrində var. Əgər sən öz xoşunla təslim olmasan, onlara səni vurmaq əmr olunub.

— Axı mən Raniyanı öldürməmişəm, — Tərik dedi. — And içirəm.

— Bilirəm, — Rami dedi.

— Onun rəfiqəsini də öldürməmişəm, — Tərik davam etdi. — Bunu yəqin ki, Klodettin adamları edib.

— Mən də belə düşünürəm. Elə indicə Braziliyaya daha bir neçə adam göndərmişəm. Dününürəm ki, Klodett artıq San-Pauloda deyil. O, yəqin ki, dağlıq yerlərdədir. Amma biz onu və onun kimlə işlədiyini tapacağıq. Sənə söz verirəm. Sadəcə, bunun üçün vaxt lazımdır. Bu isə səndə yoxdur. Sən dərhal yoxa çıxmalısan.

Tərikin son günlərdə yaşadığı yuxu bir anın içində yoxa çıxdı. Bunun əvəzinə yenə də dəhşət qayıtdı. O, yenə də qaçmalı idi.

Rami ilə razılaşmaq istəməsə də, qardaşı haqlı idi. Əgər Klodettin göndərdiyi qatillər Raniyanı Mərakeşdə tapmışdılarsa, onda onu Misirdə də tapacaqlar. Onlar Təriki, onun törətmədiyi qətlə görə bütün Avropanın və Şimali Afrikanın polislərini ona qarşı çıxardaraq təqsirkar etmişdilər. O, hətta Qahirə kimi böyük şəhərdə gizlənə bilməyəcəkdi. Lakin o, Daliyanı da tərk edə bilməzdi. O bilirdi ki, sevməməli idi, amma artıq çox gec idi. O, özünü saxlaya bilmədi. Əgər Daliyaya nəsə olsa, o, heç vaxt bunu özünə bağışlamaycaqdı.

35

Daliya hamamdan açıq mavi rəngli donda və eyni rəngli ayaqqabıda çıxdı. Həmişəki kimi, o, çox gözəl görünürdü. Lakin Tərik başqa şey düşünürdü. Onu Daliyanın atasından aldığı məktub və Raminin zəngi narahat edirdi. Nə etsin? Hara getsin?

Hansısa bir an o, hər şeyi — kimliyini, nə işlə məşğul olduğunu, nə üçün gizləndiyini və dalınca kimlərin düşdüyünü Daliyaya açıb danışmaq istədi. Belə etmək düzgün olardı. Lakin bu, yaxşı olardımı?

Tərik qətiyyətlə bu fikri ağlından çıxartdı. Çünki Daliya onun haqqında nə qədər az bilsə idi, bu, onun təhlükəsilzliyinin xeyrinə idi. Əgər o, onu həqiqətən də sevirdisə, onda snayper, minalanmış maşınlar və hər hansı bir küncdən hər dəqiqə qatilin çıxa biləcəyi haqqında danışacaqları ilə qorxutmağa ehtiyac yox idi. Bəlkə bu, düzgün görünsə də, ədalətli deyildi.

Tərik saata baxdı. O, dərhal bir plan tərtib etməli idi. Lakin Tərik Daliyaya bir söz deməzdən qabaq, o, Təriknin əlindəki məktubu gördü.

— Bu nədir? — deyə Daliya cavab tələb etdi. — Bunu haradan götürmüsən?

Tərik nəsə deməyə çalışdı, amma Daliya onu qabaqladı:

— Bu, atamın mənə yazdığı məktubdur? Sən onu çantamdan götürmüsən? Bunu nə cürətlə etdin?

— Tərik Daliyanın belə reaksiyasını görüb çaşdı və hər şeyi izah etməyə çalışdı:

— Mən otağı yığışdırarkən, bu məktub əlimə keçdi. Bunun nə olduğunu bilmirdim.

Daliya məktubu onun əlindən dartıb aldı. O, heç vaxt onu belə görməmişdi. Daliya qızarmışdı və əlləri əsirdi.

— Sən onu oxumusan? — deyə Daliya soruşdu. — And iç ki, onu oxumamısan.

— Dedim axı, — dodaqaltı Tərik dedi, — mən bilmirdim, bu, nədir. Sən doğrudan da məsihçisən? Atan da pastordur?

— Bu, sənin işin deyil! — deyə Daliya qışqıraraq məktubu əzib hamama qaçdı.

— Nə olub? — təəccüblənmiş Tərik soruşdu. — Nə məsələdir? Hə, atanın məktubunu oxudum. Burada nə var ki?

— Sənin buna haqqın yox idi! — deyə Daliya qapının axrasından qışqırdı. O ağlayırdı. — Tərik Cəmil, əşyalaramı eşələməyə haqqın yoxdur! Məni mühakimə etməyə də haqqın yoxdur! Eşidirsən məni? Haqqın yoxdur!

— Sən nə danışırsan? — qapıya yaxınlaşaraq Tərik dedi. — Əşyalarını eşələmirdim və mən səni mühakimə etmirəm. Nə üçün səni mühakimə etməliyəm? Sadəcə olaraq, mənə maraqlıdır, vəssalam. Daliya, bəsdir, qapını aç.

— Yox! — Daliya qışqırdı. — Çıx get!

— Getməyəcəm, — Tərik bacardıqca sakit və qətiyyətlə dedi. — Mən səni sevirəm və sənin haqqında hər şeyi bilmək istəyirəm. Sənin valideynlərin haqqında, sənin hər necə olursa olsun, imanın haqqında, sənin görüşdüyün oğlan haqqında və onunla nə üçün ayrıldığınız haqqında hər şeyi bilmək istəyirəm. Bir sözlə, hər şeyi.

Tərik onun sakitləşdiyini eşitdi. O, qapının tutacağını dartdı, lakin qapı bağlı idi. Tərik qapının ağzında yerə oturub onun üçün bu qədər əhəmiyyətli olan bu qızla nə baş verdiyini başa düşmürdü.

— Daliya, xahiş edirəm, məni bağışla, — deyə Tərik yaranan vəziyyəti fikirləşərək dedi. — Mən doğrudan da, təəssüf edirəm. Məktubu təsadüfən tapdım, and içirəm. Amma sən haqlısan, gərək mən onun oxumayaydım. İnan ki, səni incitmək istəməzdim. Bilmədim ki, bu, səni bu qədər incidəcək. Gəl, aramızda olan hər bir yaxşı şeyi pozmayaq.

O, təkidlə xahiş edirdi, baxmayaraq ki, bu cür etmək ona xas deyildi. Amma o, öz məqsədinə çatdı. Daliya daha ağlamırdı. Yalnız burnunu çəkirdi.

— Sənin üçün nə edə bilərəm? — Tərik soruşdu. — Sən de, mən də edim.

Bir neçə dəqəqədən sonra qapı açıldı.

— Mənə baxma, — deyə burnunu çəkməyə başladı. — Gözlərini bağla. Mən pis görünürəm.

— Baxmaya bilmərəm, — deyə Tərik gözlərini yumaraq dedi. O, qapının necə açıldığını eşitdi.

— Dediklərin hamısı düzdür? — fasilədən sonra Daliya soruşdu.

— Bəli, hər şey düzdür, — Tərik cavab verdi.

— Sən doğrudan da məni sevirsən?

— Bəli, çox sevirəm. Əks halda səni oğurlayıb bu cənnətə niyə gətirmişəm ki?

Tərik inana bilmirdi ki, bu sözlər onun dilindən çıxır. Çünki demək olardı ki, o, bu qızı tanımır. Qız da həmçinin. O, özünə ciddi münasibətlərin yaranmasına izn verə bilməzdi. Lakin qızda onu çox cəzb edən nəsə var idi və o, onu itirə bilməzdi.

— Bilmirəm, — deyə Daliya sakit cavab verdi. — Mən bunu aydınlaşdırmağa çalışıram.

— Deməli, məni bağışlayırsan? — deyə Tərik soruşdu.

Daliya susdu.

— Bunu da aydınlaşdırmalıyam.

Daliya Təriklə birgə soyuq plitələrin üstündə oturaraq, onun əllərindən tutub gözlərindən öpdü. Nəhayət ki, Daliya ona baxmağa icazə verdi. Gözləri yaşla dolmuş, tuş isə gözlərinə yayılmışdı. Lakin onun üçün Daliya əvvəlkindən də gözəl idi. Tərik hələ də başa düşə bilmirdi ki, Daliya özünü niyə belə apardı. Lakin hər halda indi bunun heç bir əhəmiyyəti yox idi. Tərik yubanmadan bir qərara gəlməli idi. Çünki vaxtı çox az idi. O, buradan Lemye ilə Qoddar və Misir polislərinin onu tapmasından qabaq qaçmalı idi. Amma necə?

36

Daliya marixuana çəkib Tərikə də təklif etdi.

— Bu, problemləri həll etmək üçün yaxşı üsuldur? — deyə vəziyyətdən necə çıxacağı barədə düşünən Tərik dedi.

Daliya başını yelləyərək bir qullab vurdu. Tərik sülh müqaviləsi bağlamaq məqsədilə daha bir qullab vurdu. Onlar bir neçə dəqiqə susduqdan sonra Tərik soruşdu:

— Sənə bir sual vermək olar?

— Düşünürəm ki, hə.

— Nə üçün belə əsəbləşdin?

Daliya çiyinlərini çəkərək gözlərini yana çəkdi.

— Bilmirəm.

— Yox, bilirsən?

Daliya daha bir qullab vurdu.

— Məncə, özümü narahat hiss etdiyimə görə.

— Nə üçün? — deyə Tərik soruşdu.

— Sən fikirləşə bilərdin ki, mən məsihçiyəm, amma bu, belə deyil. Mənim ailəm məsihçidir, amma mən yox. Mən balaca olanda sadəcə olaraq rola girirdim. Amma heç vaxt valideynlərimin inandıqlarına inanmamışam. Bu da onlardan ayrılmağımın bir səbəbi idi.

— Bu, nə vaxt olub?

— Çoxdan, — Daliya dedi. — Yəqin ki, oxumaq üçün kollecə gedəndə.

— O vaxtdan da qayıtmamısan?

— Hə.

— Sən ailən üçün, dostların üçün, şəhərin üçün darıxırsan?

— Ümumiyyətlə, hə, — bir az düşünərək Daliya dedi.

— Onda nə üçün ora getməyəcəksən?

Daliya dərindən ah çəkdi.

— Çünki mənim atam zalımdır.

— Zalımdır?

— O, bütün dini qaydalara əməl edir. Bu, onun həyat tərzidir. Qərara gəldim ki, mən belə yaşamaq istəmirəm və oradan geri dönmədən çıxıb getdim.

— Bu, nə qaydalardır ki, belə?

— Nə fərqi var ki? — Daliya qəfildən ayağa qalxdı, yataq otağına girib çarpayıya atıldı. — Görüşə getmək olmaz, içmək olmaz, narkotikdən istifadə etmək olmaz, o olmaz, bu olmaz, bunu etmək lazımdır, onu etmək lazımdır…

— Bəs sən necə düşünürdün? — deyə Tərik soruşdu. O da çarpayıda uzanıb tavandakı ventilyatora baxa-baxa sözünə davam etdi. — O, atadır. Axı, atalar öz qızlarını qorumalıdırlar?

— Hey, — Daliya dedi. — Səni kimin tərəfindəsən?

— Qulaq as, sənin qızın olanda, sən ona içməyə, çəkməyə və mənim kimi oğlanlarla görüşməyə icazə verəcəksən?

Daliya üzünü ona tərəf çevirərək gülümsəyib dedi:

— Bəlkə, sənin kimi oğlanlarla görüşməyə icazə vermərəm.

Tərik də gülümsədi. Birdən ağlına gözəl bir fikirgəldi.

— Deməli, sənin atan — keşişdir? — deyə soruşdu.

— Hə, o, pastordur, — deyə Daliya cavab verdi.

— Bunun fərqi var?

— Ümumiyytlə desək, yox.

— O, məbədi idarə edir, insanlara İsa Məsih haqqında danışır, kasıblara kömək edir və s.?

Daliya həvəssiz başını yellədi.

— Hə.

— Bəs, «Petra Baybl Çorç» nədir?

— Bu, boya-başa çatdığım məbəddir. Mən doğulmazdan əvvəl atam orada pastor idi.

— Məbəd böyükdür?

Daliya çiyinlərini çəkdi.

— Məbəd böyüyür. Mən balaca olanda, orada 30-40 nəfərə yaxın adam var idi. İndi isə bildiyimə görə 150 nəfərə yaxın adam var, əksəriyyəti ailələr, cavan cütlüklər və uşaqlardır.

— Sən Kalimla orada tanış olmusan?

— Yox, — deyə Daliya başını yellədi.

— Bəs harada?

— İkinci kursda oxuyanda. Biz rəfiqələrimizlə birgə Parisə getmişdik. Biz onunla kafedə tanış olmuşduq.

— Və?

— Nə və? Bir-birimizin xoşuna gəldik. Görüşməyə başladıq, amma heç nə alınmadı. Boş şey idi.

— Amma sənin atan üçün bu, boş şey deyildi, — deyə Tərik qeyd etdi.

— Atam ona nifrət edirdi, — Daliya dedi. Bir az fikirləşərək dəqiqləşdirdi, — lap nifrət də etmirdi. Atam heç kimə nifrət edə bilməz. Amma o, onu bəyənmirdi.

— Niyə?

— Çünki Kalim məsihçi deyildi. Ümumiyyətlə, o, heç kim idi. Din onu maraqlandırmırdı. Atamı isə bu şey razı salmırdı. Hələ balaca ikən atam mənə deyirdi ki, mən yalnız məsihçiyə ərə gedə bilərəm, vəssalam.

— Onda niyə Kalimlə görüşürdün?

— Atam çox şey deyə bilər! — Daliya meydan oxuyaraq dedi. — Atamın xoşuna gəlsə də, gəlməsə də, mən kimə istəsəm, ona da ərə gedəcəm. Bu, mənim həyatımdır, atamın deyil. Kimə ərə gedəcəyim onu maraqlandırmamalıdır, əgər ərə gedəcəmsə. İstəmirəm ki, onun əməl etdiyi qaydalara görə yaşamadığım üçün o, məni mühakimə etsin… Qulaq as, biz atamdan və keçmiş sevgilimdən başqa daha maraqlı şeylər haqqında söhbət edə bilərik?

— Hə, — deyə Tərik onun planının baş tutacağına ümid edərək dedi. — Yemək istəyirsən?

— Acından ürəyim gedir, — Daliya dedi.

— Çox yaxşı, elə mənim də, — Tərik dedi. — Gəl aşağaı düşüb səhər yeməyimizi yeyək. Bundan əlavə mənim sənə bir hədiyyəm var.

Daliyanın gözləri parıldadı.

— Doğrudan? — deyə o, soruşdu. — Nə?

— Görərsən, — deyə Tərik cavab verdi. — Hər şeyin öz vaxtı var.

37

Mərakeşdəki iş başa çatdılırmışdı. Leyme ilə Qoddar Qahirəyə çatarkən hava limanının təhlükəsizlik rəhbərliyi ilə görüşdülər.

Bir neçə saat onlar kompyüterdə olan bütün məlumatları və görüntü kameralarında gedib-gələn sərnişinləri nəzərdən keçirirdilər ki, Marvanın həqiqətən Qahirədə olduğuna bir təsdiq tapsınlar. Çox güman ki, Marvanın Cek Kardell adı altında səyyahət etməməyi axtarışları çətinləşdirirdi. Bəs onda o, hansı adla səyyahət edir? Əgər o, doğrudan da, Misirə gəlibsə, onda o, hələ də buradadır?

Lemye onun dediyinə görə öz intuisiyasına əsaslanaraq adamlarını İsgəndəriyyÿyə, Əbu-Dabiya və Əl-Küveytə göndərdi. Lemye əmin idi ki, Marvan Qahirədədir, buna görə də axtarışı məhz buradan başlamaq lazımdır.

Qoddarın telefonu zəng çalıd. Bu, Dyuval olduğu üçün Qoddar dərhal cavab verdi.

— Kollet, səndə yeni bir xəbər var?

— Düşünürəm ki, bəli, cənab, — Dyuval dedi. — Bu məlumat çox vacib ola bilər.

— Sən Marvanı tapdın?

— Qorxuram ki, xeyr.

— Onda nə?

— Rafik Rəmzinin evindəki görüntülər yadınızdadır?

— Hə.

— Yadınızdadır ki, Marvan Rəmziyə böyük zərfdən nəsə çıxarıb göstərirdi?

— Yadımdadır, — Qoddar dedi. — Hansısa şəkil idi.

— Düzdür.

— Və?

— Bizim peşakarlarımız, nəhayət ki, bu şəkli böyüdə bildilər. Tapın görək, nəyi müəyyən etmişik?

— Hə, — Qoddar onu tələsdirdi. Bir saatdan sonra o, Beyruta qayıdıb Rami Akkadla görüşməlidir. Onun tapmaca tapmaq üçün vaxtı yox idi.

— Bu, Klodett Rəmzinin şəklidir, — Dyuval dedi. — Bu şəkil Braziliyadakı San-Pauluda olan bankda nəzərət kamerası ilə çəkilmişdi.

Qoddar sarsıldı. Onun sanki dili tutuldu. Üzr istəyərək, o, otaqdan çıxdı, çünki bu məlumatı Lemyesiz həzm etməli idi. Qoddar söhbətini dəhlizdə davam etdi.

— Klodett Rəmzi? — deyə o, tək qalanda soruşdu. — Bu dəqiqdir?

— Təmamilə dəqiqdir, — Dyuval dedi. — Şəkilin üzərində vaxt və tarix qeyd olunub və xanım Rəmzinin arxa tərəfində divarda bankın nişanəsi var. Məlumatları ətraflı şəkildə elektron poçtu ilə sizə göndərmişəm.

Qoddar eşitdiklərinə hələ də inana bilmirdi. Bu, həqiqətən çox vacib bir məlumat idi, lakin bu nə demək idi? Qoddar vəziyyəti təsəvvür edə bilmədiyi üçün bu sualı Dyuvala verdi.

— Bilmirəm, cənab, — deyə Dyuval etiraf etdi. — Mən də sizin kimi heyrət içindəyəm.

— Yenə də, səncə, bu, nə ola bilər? — deyə Qoddar təkid etdi. — Sənin hər hansı bir fərziyyən var?

— Bu şəkil sübüt edir ki, Marvan xanım Rəmzinin harada olduğunu bilir və bu səbəbdən Rafik Rəmzidən pul qopartmaq üçün xanım Rəmzi ilə əlbirdir. Əks halda bu şəkil cənab Akkadda nə gəzir?

— Ola bilər, — deyə Qoddar məlumatı həzm edərək dedi. — Amma bu nəzəriyyədə nəsə anlaşılmamazlıq var.

— Nəsə anlaşılmamazlıq? — Dyuval soruşdu.

— Nəsə…? — Qoddar fikirləşdi. — Hə, doğrudan da, nə? — O, hava limanının zalına keçdi. Ona fikirləşmək və müfəttiş Lemyedən uzaq olmaq lazım idi. Bu, vacib iz olduğu üçün Qoddar Skeletin qarışmasından əvvəl onu təhlil etmək və mənasını başa düşmək istəyirdi.

Qoddar qəzet köşkünün qabağında dayanıb qəzet başlıqdarını oxumağa başladı. Sabah bütün qəzetlərin üz səhifəsində Marvan Akkadın şəkli və Monakkodan Mərakeşə qədər uzanmış, eləcə də beynəlxalq istintaqa çevrilmiş və hal-hazırda mərkəzi olan Qahirədəki qanlı izin hekayəsi çıxacaq. 24 saatdan sonra bu barədə bütün Misir biləcək və Marvan heç yerə qaça bilməyəcək.

Qoddar özünə bir fincan kofe sifariş verib zalı gəzişməyə davam etdi.

— Kollet, — nəhayət, Qoddar dedi, — əgər doğrudan da Marvan Akkadın Klodett Rəmzinin qaçırlmasında əli varsa, onda nə üçün o, Rafik Rəmzinin evinə gedib onunla şəxsən görümüşdü? Nəyə görə o, özünü və bütün əməliyyatı təhlükə altına salaydı? Məgər Marvan Akkad bu qədər axmaq idi ki, ərəb dünyasında ən varlı və güclü bir adamla çəkişsin, həm də Rəmzinin onun yanında öldürülməsinə izn versin? Marvan belə ağılsız adama oxşamırdı. Bunu necə izah edə bilərsən?

— Bəlkə də özünü təqsirsiz bildirməsi üçün?

— Ola bilər, — deyə Qoddar razılaşdı, — bəs minalanmış maşın necə? Axı, o, az qala ölmüşdü. Görəsən, onda onu Monte-Karlodakı «Meridian» mehmanxanasında kim öldümək istəyirdi? Əgər Marvanın bu işlərdə əli varsa, onda bütün bunların izahı yoxdur.

— Siz haqlısınız, cənab, — Dyuval etiraf etdi. — Onda xanım Rəmzinin şəkli Marvanda nə gəzir? Bəs Kasablankadakı öldürdüyü iki qadının necə?

— Onları öldürdüyünə güman edirlər, — deyə Qoddar dəqiqləşdirdi.

— Amma, cənab, Raniya Favazın evinin hər yeridə onun izləri tapılıb, — Dyuval dedi. — Şübhəsiz ki, o, oralarda olub. Dəlillər təkzib olunmazdı. Bundan əlavə məznzildə kənar şəxsin olduğuna dair də məlumat yoxdur. Bəs bunu necə izah edə bilərsiniz? Bu işi Marvan Akkadın törətdiyinə dair başqa nə nəticəyə gəlmək olar?

38

«Riç Karlton» mehmanxanasının eyvanından Qırmızı dənizə gözəl bir mənzərə açılırdı. Palmaların kölgəsində iki nəfərlik balaca masanın axrasında Marvan Akkad (ya da Tərik Cəmil) oturmuşdu. Daliya Nur kafeteriya növbəsində dayanmışdı. Masanın üstündə omlet, meyvə, portağal şirəsi və fincanda qara qəhvə var idi. Lakin Marvan yemək haqqında düşünə bilmirdi.

Onun fikirləri qarışmışdı. Ürəyi tez-tez döyünürdü. Əgər fikirləşdiyi plan baş tutmasa, onda onun daha az vaxtı və başqa variantı qalmayacaq. O, qarpızdan biz tikə kəsdi, lakin onu yeyə biləcək qədər sakit deyildi.

— Cənab, — deyə o, ofisantı çağırdı, — mənə kofeinsiz kofe gətirə bilərsiz?

— Əlbəttə, cənab, — deyə ofisant cavab verdi və Tərikin kofesini götürüb başqasını gətirdi. — Buyurun.

Tərik bir az süd və şəkər əlavə etdi. Daliya yaxınlaşdı. O, çiyələklə qarışdırılmış qaymaqlı vafli gətirdi. Tərik qalxıb Daliyanın oturması üçün oturacağı dala çəkdi. Seçdiyi yeməyə və zahiri görünüşünə görə kompliment etdi. O, təmamilə səmimi idi. Lakin vaxtı uzatdığını da başa düşürdü. O, gərgin olsa da, bu işi yubatmaq olmazdı.

Tərik Daliyanın qarşısında diz çöküb onun əlindən tutdu.

— Tərik, sən nə edirsən? — bir az utanaraq Daliya soruşdu. — Dur, yeməyini ye. Mən elə bildim ki, sən acsan.

— Hə, — Tərik dedi, — amma bu, yeməkdən daha vacibdir.

Daliya zaraftla cavab vermək istədi, amma birdən onun əlində məxmərdən olan balaca bir qutu gördü. Onun içində heç vaxt görmədiyi gözəl və bahalı brilliyant qaşlı bir üzük var idi. Daliyanın üzündə Tərikin gözlədiyi sevinc və heyrət var idi. Bir neçə ay bundan əvvəl o, bunu Raniyanın üzündə görmək istəyirdi. Amma onda onun arzuları puça çıxmışdı. Bu arzular indi həyata keçməli idi.

— Daliya, — deyə Marvan davam etdi, — bilirəm ki, çox az vaxt keçib. Amma mən səni heç kimi sevmədiyim qədər sevirəm. Kimisə bu cür sevəcəyimə inanmırdım. Bəlkə də, hər şey tez baş verdi. Yəqin ki, bu belədir. Amma nədəsə əmin olanda bu, vacib deyil. Məni isə əminəm ki, bütün ömrümü səninlə keçirtmək istəyirəm. Mən səni dünyanın ən xoşbəxt qadını etmək istəyirəm. Eləcə də, bilirəm ki, əgər həyat yoldaşım olamağa razılaşsan, onda məni dünyanın ən xoşbəx insanı edəcəksən. Daliya Nur, mənə ərə gələrsən?

Daliya günəşin şuaları altında parıldayan brilliyanta baxırdı.

— Tərik, mən… nə deyəcəyimi bilmirəm, — dili dolaşa-dolaşa Daliya dedi. — Bu, doğrudan da tezdir. Bir az bundan qabaq sən ailəm haqqında soruşanda, mən sənə qarşı kobudluq edib səni acılamışdım. Nə üçün sən mənim kimi qadınla evlənmək istəyirsən?

— Çünki sən mənim qismətimsən, — incəliklə Tərik dedi, — taleh mənə məhz səni qismət edib.

Daliya üzükdən gözlərini çəkərək Tərikin gözlərinə baxıb ağladı.

— Bu, həyatımda eşitdiyim ən gözəl sözlərdir, Tərik, — ağlaya-ağlaya Daliya dilləndi. — Bəli, Tərik Cəmil, sənə ərə gələrəm. Bu, mənim üçün şərəfdir.

Daliya onu öpmək istədi, amma Tərik onu saxladı.

— Mənim bir şərtim var, — Tərik Daliyanı yenə də təəccübləndirdi.

— Şərtin? — heç nə başa düşməyən Daliya soruşdu. — Hansı şərt?

Tərik nəfəs alıb cavab verdi:

— Sən məni İordaniyaya aparıb valideynlərinlə tanış edəcəksən və onlarla barışmağa çalışasqsan.

Daliya gərildi.

— Düşünürəm ki, bu, o qədər də yaxşı fikir deyil.

— Biz bunu etməliyik.

İndi Daliya dərindən nəfəs aldı və başını yellədi.

— Axı, dedim sənə, atam zalımdır, — deyə Daliya başa salmağa başladı, — o, sənin məsihçi olub-olmadığını bilmək istəyəcək. Əgər sənin məsihçi olmadığını bilsə, onda evindən qovacaq. Əgər sən məsihçi olduğunu desən, onda o, sənin yalan danışıb-danışmadığını öyrənmək üçün saatlarla sorğu-suala tutacaq. Tərik, sən valideynlərimi tanımırsan. İnan mənə, onları tanımasan yaxşıdır.

— Bağışla Daliya, amma bu şərtim müzakirə olunmur.

— Müzakirə olunmur?

— Hə, — deyə Tərik təsdiqlədi. — Səninlə gizli evlənmək istəmirəm, sanki pis iş görülmüş kimi. Mən atanın və bütün ailənin xeyir-duasını almaq istəyirəm.

Daliya sanki mövzunu bağlayırmış kimi güldü.

— Onda sənə uğurlar Tərik, amma sən bu xeyir-duanı heç vaxt almayacaqsan.

— İnan mənə, — Tərik dedi, — mən sənin atanla dil tapacam.

— Bu, sənin nəyinə lazımdır?

— Çünki, Daliya, həyatda ailədən vacib heç nə yoxdur, — deyə Tərik onun üzündən sığallayaraq dedi. — İnan mənə, validenlərimi qaytarmaq üçün həyatda hər şeyi verərəm. Amma bu, mənim üçün mümkün deyil, sənin üçün isə mümükündür.

— Hansı işə əl atdığını sən bilmirsən, Tərik — deyə Daliya onu xəbərdar etdi, — heç təsəvvür də etmirsən.

Ola bilsin ki, onun sözlərində həqiqət var idi. Amma Daliya nəyə razılıq verdiyini təsəvvür belə etmir. Bəlkə, nə vaxtsa Tərik bütün həqiqəti ona danışacaqdı. Amma indi yox. Əvvəlcə Tərik Daliyanın ona ərə gəlməsi üçün razılığı və İordaniyaya, Petra şəhərinə getmək lazım idi. Yalnız orada, balaca və təhlükəsiz şəhərdə, Lemyedən, Qoddardan və Klodett Rəmzinin göndərdiyi qatillərdən uzaq olan yerdə, o, Daliyaya hər şeyi danışmaq barədə düşünə biləcəkdi. Bundan tez mümkün deyildi.

— Bu, doğrudan da sənin üçün bu qədər vacibdir? — deyə Daliya soruşdu.

Tərik onun gözlərinə baxıb başını yellədi.

— Hə.

— Yaxşı, — nəhayət, Daliya dedi. — Nə vaxt getmək istəyirsən? Yeni il qabağı mənim bir neçə istirahət günlərim olacaq.

— Yox, bu, çox gecdir, — Tərik dedi. — Gəl elə indi gedək.

— Sən dəli olmusan! — deyə Daliya təəccübləndi. — Biz indi gedə bilmərik!

— Nə üçün? — Tərik soruşdu. — Biz sənin valideyinlərinə sürpriz edərik. Gəl, hücuma keçək, inan mənə, belə daha yaxşı olar. Onlar səni gördüklərinə həm sevinəcək, həm də təəccüblənəcəklər. Mən də səni gətirdiyimə görə tərif alacam.

— Bilmirəm, — deyə Daliya tərəddüd etdi. — Bu həftənin sonunda və gələn bütün həftə mən reysdəyəm.

— Onlara de ki, ərə gedirsən, — Tərik dedi. — Belə vəziyyətlərdə sənə istirahət günü düşmür? Onda onlardan istifadə edərsən.

— Başa düşə bilmirəm,— Daliya dedi. — Belə tələsmək nəyə lazım? Mən valideynlərimi beş-altı ildir ki, görmürəm. Məgər bir neçə həftə gözləmək olmaz ki, mən mənəvi hazırlaşım?

— Yox, — deyə Tərik təkid etməyə davam edti. — Sənə dedim ki, səni sevirəm və sənsiz yaşaya bilmirəm. Biz əşyalarımızı bu gün yığıb gedirik. Təsəvvür elə ki, barmağında üzük səni qapının astanasında görəndə, onların üzlərindəki ifadə necə olacaq?

Tərik qutudan üzüyü çıxarıb qızın barmağına taxdı. Üzük çox gözəl idi. Daliya da gözəl görünürdü. O, təslim olub razılıq verdi.

39

Tərik və onun nişanlısı günorta vaxtı «Riç»dÿn çıxıb, taksi ilə Misirin şimal bölgəsində yerləşən Nüveybə şəhərciyinə yollandılar. Onlar bir yerdə nahar etdikdən sonra, Daliyanın qohumları üçün hədiyyələr aldılar. Sonra onlar İordaniyanın cənub dəniz limanından Aqabaya gəmi üçün bilet aldılar. Gəmi dördə işləmiş yola düşdü. Ora yol bir saatlıq idi. Bir neçə saatdan sonra onlar Petraya, Daliyanın uşaqlığı keçdiyi çoxmənzilli evə çatdılar.

— Yenə də düşünürəm ki, bu, yaxşı fikir deyil, Tərik — Daliya yenə də öz dediyini təkrarladı, üstəlik mədəsindəki spazmadan və ürəkbulanmasından şikayətləndi.

— Hər şey yaxşı olacaq, əzizim, inan mənə, — deyÿ qızı inandırmağa çalışdı, Daliyanın incə əlini sıxıb yükünü götürdü. Tərik ümid edirdi ki, o haqlıdır.

Onlar binaya daxil olub beşinci mərtəbəyə qalxdılar və lazım olan qapının qarşısında dayandılar. Daliyanın əlləri əsirdi. Tərik cibindən təmiz dəsmal çıxardaraq Daliyanın üzündəki və dodağının üstündəki təri sildi.

— Mən səni sevirəm, — deyə Tərik pıçıldadı.

Daliya Tərikin gözlərinə baxdı. Onun gözlərində Daliyada olmayan əminlik var idi.

— Mən də səni sevirəm, — pıçıltı ilə Daliya cavab verdi.

Tərik gülümsəyib dərindən nəfəs aldı, sonra qapını döydü.

— Nadim, — qapı axasından qadın səsi eşidildi, — kimsə qapını döyür. Sən kimisə gözləyirsən?

— Yox, gözləmirəm. Əzizim, mən telefonla danışıram, qapını aça bilərsən?

— Yaxşı. Bir dəqiqə, gəlirəm.

— Bu, mənim anamdır, — Daliya sakit dedi, — Onun adı Rimadır.

— Atanın adı Nadimdir?

— Hə.

Daliya Tərikin əlini möhkəm sıxdı. Tərik hiss etdi ki, ona bağışladığı nişan üzüyünü barmağından çıxardıb. O, nəsə demək istədi, amma buna vaxt yox idi. Bundan əlavə, bəlkə də Daliya haqlıdır. Bu xəbərlə valideynlərini təəccübləndirmək çox tez idi. Bunun üçün çox şey etmək lazımdır (xüsusilə də, sağ qalmaq).

Qapı açıldı və Rima Nur illərlə görüşmədiyi qızı ilə üzbəüz dayanmışdı. Onun əllidən çox yaşı var idi. Saçları ağarmışdı və onun bir az kökəlməsinə baxmayaraq, yenə də cazibədar idi. Tərik qızının anası ilə oxşar olduğunu gördü.

Qızını görən xanım Nur heyrətləndi. O, əli ilə ağzını tutub, sanki bir kabus gördüyündən dili tutuldu. Amma bir neçə dəqiqədən sonra özünə gəlib soruşdu:

— Daliya, bu sənsən?

— Hə, ana, mənəm. Sənin üçün darıxmışdım.

— Qızım mənim, mən də sənin üçün darıxmışam! — xanım Nur ucadan qışqırdı. — Elə darıxmışdım ki.

— Mən səni sevirəm, ana.

— Mən də səni sevirəm, əzizim. Mən də.

Xanım Nur Daliyanı qucaqladı. Onlar öpüşüb ağlaşdılar. Tərik onlara mane olmamaq üçün bir qədər geriyə çəkildi. Onların bir-birinə qarşı olan məhəbbətləri onun ürəyinə toxundu. O, öz valideynləri üçün nə qədər darıxdığını başa düşdü. Xüsusilə də, anası üçün.

Tərikin ürəyi tez-tez döyündü, özünü çağırılmamış və yad hiss etdi. Xanım Nur özünə gəldikdən sonra, ona necə reaksiya verəcək? O, onu gördümü? Bəlkə onu taksi sürücüsü və ya yük daşıyan bilib? Bəs cənab Nur nə deyəcək? O, doğrudan da Daliyanın dediyi kimi zalımdır? Tərik bütün bunları bilmirdi. O, Daliyanı az tanıyırdı, o ki, qaldı valideynlərini. Amma təxmin etməyin heç bir mənası yox idi. Tezliklə o, bütün suallarına cavab tapacaqdı.

 — Ana, — nəhayət, Daliya əl yaylığı ilə anasının göz yaşlarını silib dedi.

— Bəli, qızım.

— Ana, səni bir nəfərlə tanış etmək istəyirəm.

Tərik gülümsədi. Xanım Nur isə həyəcanlandı.

— Ah, — o dedi, — mən bilmirdim… Fikirləşdim ki…

— Ana, hər şey yaxışıdır, — Daliya Tərikin əlindən tutaraq dedi. — Bu, Tərik Cəmildir. Bura gəlib sizə baş çəkməyimin səbəbkarı odur.

— Doğrudan? — xanım Nur dedi. — Deməli, siz Tərik Cəmil — dualarımın cavabısınız. Xahiş edirəm, gəlin içəri. İndi hamımız üçün çay hazırlayaram.

— Çox sağ olun, xanım Nur, — Tərik gülümsəyərək dedi. — Siz çox nəzakətlisiniz. İndi başa düşürəm ki, Daliya bu qədər kimə oxşayıb.

Onlar içəri girib ayaqqabılarını çıxartıdığû zaman Daliyanın atası gəldi.

— Rima, bu nə səs-küydür? Mən…

Atası Daliyanı gördükdə susdu. Təəccübdən ağzı açıq qaldı. Onun gözləri yaşla doldu. Bir kəlmə belə demədən əllərini Daliyaya tərəf uzatdı. Daliya onun ağuşuna atıldı, hər ikisi ağladı.

— Mənim qızım evə qayıdıb, — atası ağlaya-ağlaya dedi. — Nəhayət ki, mənim Daliyam qayıtdı. Minnətdaram Sənə, İsa Məsih. Minnətdaram. Sən bütün duaları eşidir, onlara cavab verirsən. Qoy Sənin Adın əbədi olaraq izzətlənsin!

Tərik qəhərləndi. Az qala özü də hönkürüb ağlayacaqdı. Çünki onun bu evə gəldiyi heç bir dəqəqə deyildi, amma həyatında heç vaxt görmədiyi bir məhəbbət gördü.

Pastor Nur dayanmadan qızını öpür və qucaqlayırdı. İsanın Adını da yüksəltməyə davam edirdi. Onların qızı sanki o dünyadan qayıtmışdı. Tərikin fikirləşdiyinə görə müəyyən mənada bu, elə bu cür idi.

— Daliya, — bir qədər keçəndən sonra anası dedi.

— Bəli, ana, — Daliya daha yaxşı görməsi üçün göz yaşlarını silərək dedi.

Xanım Nur Tərikin üzünə baxıb sualverici nəzərlərlə qaşlarını qaldırdı.

— Bəli, — deyə Daliya göz yaşlarından islanmış əl dəsmalı ilə atasının üzünü silərək dedi. — Ata, mən səni mənim üçün dəyərli olan bir nəfərlə tanış etmək istəyirəm. Bu, Tərik Cəmildir. O, mənim evə qayıdıb sizinlə görüşməyimi təkid edib. Mən istəyirdim, amma… yəqin ki, qorxurdum. Məni necə qarşılayacağınızı, mənə hələ də qəzəblənib-qəzəblənmədiyinizi bilmirdim. Amma Tərik dedi ki, həyatda ailədən yaxşı heç nə yoxdur. O, məni müşayiət etməyi təklif etdi.

Pastor Nur Tərikin gözlərinə baxdı. Tərik çox gərginləşdi. Çünki atasının gözündə qəzəb, şübhə və ya mühakimə görəcəyini düşündü. O, bu məqam üçün bütün günü hazırlaşmışdı. Amma bunun əvəzinə hədsiz ata minnətdarlığını gördü.

— Cavan oğlan, məni sizi tanımasam da, — pastor dedi, — siz mənə böyük hədiyyə bəxş etmisiniz. Siz neçə illərdən sonra qızımı mənə qaytardınız. Bunu üçün mən sizə çox minnətdaram. Oğlum, qoy Rəbb sizə bol xeyir-dua versin. Xahiş edirəm, bizimlə şam yeməyinə və gecələməyə qalın. Bizim evimiz — sizin evinizdir. Burada siz arzulanan qonaqsınız.

Tərik onu mehriban qəbul etdiklərinə görə çox sarsıldı (daha doğru desək, nitqi qurumuşdu). Amma buna baxmayaraq, o, yenə də rahat nəfəs ala bilmirdi. Çünki onu təqib edənləri və qarşıda gözləyən çətinliklərini unutmurdu.

40

Beyrutdakı polis bölməsinin sorğu-sual otağında müfəttiş Qoddar Rami Akkadla üzbəüz oturmuşdu.

O, siqaret çəkirdi, lakin Ramiyə təklif etməmişdi. Eləcə də o, təzə hazırlanmış kofe içirdi, amma yenə də Ramiyə təklif etməmişdi. Qoddar səbirsizliklə yalan detektorunun işə salınmasını gözləyirdi və o, Marvan Akkad haqqında lazım olan məlumatları əldə edə biləcəkdi. Texnik işini bitirdikdən sonra, Qoddar maqnitafonunu işə saldı.

— Hər şeyin aydın olunması üçün gəlin təkrar edək: siz andın altında olduğunuzu başa düşürsünüz? — deyə Qoddar başladı.

Rami çiyinlərini çəkdi.

— Xahiş edirəm, səsinizin aydın yazıla bilməsi üçün yalnız «bəli» yaxud «xeyr» sözlərindən istifadə edin.

— Oldu: bəli, mən andın altında olduğumu başa düşürəm.

— Lap yaxşı, — Qoddar dedi, — başlayaq. Sizin adınız Rami Akkaddır?

— Artıq bunu bilirsiniz.

— «Bəli», ya «xeyr».

— Deməli, bəli.

— Siz «Akkad və partnyorlar» firmasının şərikisiniz?

— Əlbəttə.

— Cənab Akkad, «bəli», yaxud «xeyr» deyə cavab verin.

— Bəli.

— Bu, mühafizəçi agentliyidir?

— Gözəllik salonu ki, deyil.

— Cənab Akkad, deyəsən, siz vəziyyətin nə qədər ciddi olduğunu anlamırsınız. Yalanlarınıza və suallarıma cavab vermədiyiniz üçün sizi həbsxanaya göndərə bilərəm. Buna görə, xahiş edirəm, az lovğalıq edin, daha çox kömək etməyə səy göstərin, aydındır?

Rami yenə də çiyinlərini çəkdi.

— Beləliklə, sizin agentliyiniz Yaxın Şərqdə işləyən firmalara müdafiə təmin edir?

— Bəli.

— Marvan Akkad sizin həm partnyorunuz, həm də qardaşınızdır?

— Bəli.

— Rafik Rəmzi qardaşınızı onun arvadının və qızının cinayət işi ilə bağlı araşdırma aparması üçün tutmuşdu?

— Bəli.

— Bu işə görə sizin firmanız qabaqcadan 500 min avro, üstəgəl əlavə xərcələr üçün pul alıb?

Rami təəccübləndi:

— Necə?…

— «Bəli», yaxud «xeyr», cənab Akkad, bir daha təkrar edirəm ki, siz and altındasınız.

— Bəli, — nəhayət, Rami dedi.

— Marvan Akkadın bu qadınların ölümündə və ya qaçırılmasında əli var idi?

— Xeyr.

— O, Rəmzinin ailəsindən pul tələb etmişdi?

— Xeyr.

— Bəs hal-hazırda o, Rəmzinin ailəsindən pul tələb edir?

— Xeyr.

— Doğrudan? — deyə Qoddar otaqda gəzişə-gəzişə soruşdu.— Əgər bu, belədirsə, onda sizə daha bir sual verəcəyimə izn verin. Rafik Rəmzi öldürüldüyü gün sizin qardaşınız Klodett Rəmzinin hansı ölkədə olduğunu bilirdi?

Rami üzünü qırışdırdı. Bir neçə saniyə keçdi, lakin Rami heç bir cavab vermədi. O, gözlərini yumdu.

— Beləliklə, cənab, — Qoddar təkid etdi, — bilirdi?

Rami yenə də cavab vermədi.

— Mənimlə oyun oynamayın, cənab Akkad. Ya siz bizimlə əməkdaşlıq edəcəksiniz, ya da sizi həbsxanaya göndərəcəm və firmanızın fəaliyyətini dayandıracayıq. Bir daha sizdən soruşuram: Rafik Rəmzi öldürüldüyü gün sizin qardaşınız Klodett Rəmzinin hansı ölkədədə olduğunu bilirdi?

— Bəli.

— Bu ölkə Braziliya olub?

Rami yenə də Qoddarda bu qədər məlumat olduğuna görə təəccübləndi.

— Bəli, — cəsarətsiz halda Rami dilləndi.

— Onda xanım Rəmzinin San-Pauloda olan bankda çəkilmiş şəkli var idi?

— Bəli.

— Xanım Rəmzinin istifadə etdiyi hesab nömrəsi Marvana məlum idi?

— Həmin gün o, artıq bilmişdi, amma…

— Bəli, yaxud xeyir, cənab Akkad.

— Deməli, bəli.

— Hal-hazırda «Akkad və partnyorlar» firmasının on nəfərdən çox agentləri Braziliyada San-Paulonun yaxınlığındakı dağlıq yerlərdə fəaliyət göstərirlər?

Rami heç bir söz demədi. Lakin Qoddar onu dolaşdırdığını başa düşdü. Qoddarın mənbələrdən aldığı məlumatlar həqiqətə uyğun idi və Qoddar onu qoz kimi sındıracaqdı.

— Beləliklə, cənab Akkad, fəaliyyət göstərirlər?

— Bəli.

— Bu adamlar silahlıdır?

— Bəli.

— Onlar bu səhər sizə zəng edib xanım Rəmzi ilə nə edəcəkləri barədə soruşublar?

Qoddara Raminin üzündəki heyrəti görmək xoş idi.

— Siz başa düşmürsünüz, mən…

— Onlar sizdən xanım Rəmzi ilə nə edəcəkləri barədə soruşublar?

— Siz mənim telefon danışıqlarıma qulaq asmısınız.

— Bəli. Beləcə, onlar sizə bu sualı veriblər?

— Bəli.

— Siz isə cavab vermisiniz: «Hələlik heç nə. Bu, o qədər də asan deyil. Mən sizinlə əlaqə saxlayacam»?

— Bəli.

— Cənab Akkad, Klodett Rəmzinin qaçırûlmasının arxasında siz, yaxud qardaşınız durur?

— Xeyr, — qəzəblə Rami cavab verdi.

— Bunu siz özünüz təşkil etmisiniz?

— Xeyr.

— Doğrudan? Amma onun harada olduğunu bilirsiniz?

— Bəli.

— Sizin adamlarınız ona evi tərk etməyə imkan verməyəcəklər?

— Bəli.

— Mən sizin və qardaşınızın günahsız olduğuna inanmalıyam?

— Sözsüz.

— Lakin bu, o qədər də asan deyil, cənab Akkad. Sizə belə bir sual verəcəm: keçən həftə qardaşınız Kasablankada və Mərakeşdə olub?

— Bəli.

— O, bir vaxtlar ona ərə getməkdən imtina edən Raniya Favaz adlı qadına baş çəkib?

— Bəli.

— Hal-hazırda xanım Favaz və onun otaq qonşusu öldürülüb?

— Bəli, amma Marvan Akkad bunu edə bilməzdi, — siz lazım olan adamı axtarmırsınız…

— Sus! — Qoddar qışqırdı. O, sorğu-sualın gedişatının pozulmasını istəmirdi. — Siz ya mənim suallarıma cavab verəcək və göstərişlərimə əməl edəcəksiniz, ya da bu gecəni həbsxanada keçirəcəksiniz, aydındır?

Rami əllərini sinəsinə qoydu.

— Qardaşınız hələ də Misirdədir? — Qoddar soruşdu.

Rami susurdu.

— Qardaşınız Qahirədədir? — deyə Qoddar təkrar soruşdu.

Rami yenə də cavab vermədi.

— Qardaşınız Misirdən başqa ölkəyə gedib? — deyə Qoddar təkid etdi.

Rami cavab verməkdən imtina etdi. Qoddar isə əsəbləşməyə başladı.

— Sizin yeganə qardaşınız qatilliyə görə axtarşdadır. Biz onu tapacağıq. Amma onu tapdığımız zaman, ona atəş açmayacağımıza dair söz verə bilmərəm. Əgər siz qardaşınızı sağ görmək istəyirsinizsə, onda məsləhət görürəm ki, mənimlə əməkdaşlıq edəsiniz. Hələlik isə siz həbsxanaya göndərilirsiniz.

41

Nadim Nur yekəpər, böyük gözlərə, böyük əllərə və möhkəm gülüşə malik olan bir insan idi. O, artıq ağlamır, gülürdü. Tərik isə daha həyəcanlanmırdı.

Xanım Nur yemək hazırladığı zaman, cənab Nur Tərikə onların elə də böyük olmayan evlərini göstərdi. Bu, çox sadə üç yataq otağı, kiçik mətbəxi, lakin böyük qonaq otağı olan bir mənzil idi. Qonaq otağı yemək otağı ilə birləşdirilmişdi. Orada çoxlu divan və 15-20 nəfərlik qonaq üçün oturacaq var idi. Divardakı rəflərdə o qədər kitab var idi ki… Tərik bu qədər kitabı yalnız universitet kitabxanasında görmüşdü. Hər yerdə ailə və məbəddə çəkilən şəkillər asılmışdı.

Pastor Nur Daliyanın uşaqlıqdan məzunluq illərinə qədər şəkilləri olan albomu çıxartdı. Sonra o, Daliyanın qardaşı İlyasın şəkillərini göstərdi. O, məktəbi bitirdikdən sonra İordaniyanın aviasiyasında xidmət etməyə gedib. İndi isə o, qırıcı təyyarədə təyyarəçidir və BBC-də hərbi hazırlıq keçir. O, artıq böyük oğlandır, hərbiçidir, kapitandır. Daliya bütün bunları ötürüb. Daliya belə uzun müddət getdiyinə və heç bir məktuba cavab vermədiyinə görə nə qədər üzr istəsə də, atası eşitmək istəmirdi.

— Bütün bunlar artıq geridə qaldı, — pastor Nur öz qızına deyirdi. Onun səsi daxilindəki hisslərini büruzə verirdi. O, onunla yanaşı oturub böyük əlləri ilə onu qucaqlamışdı. — İsa Məsih səni bağışlayır. Bəs mən səni necə bağışlamaya bilərəm? Yadındadır, Müqəddəs Kitabda nə yazılıb: «Çünki göylər yerdən nə qədər ucadırsa, Ondan qorxanlara olan məhəbbəti o qədər böyükdür. Nə qədər şərq qərbdən uzaqdırsa, asiliklərimizi bizdən o qədər uzaqlaşdırıb. Ata öz övladlarına rəhm etdiyi kimi, Rəbb də Ondan qorxanlara elə rəhm edir». (Zəbur 103:11–13)

 — Çox sağ ol, ata, — Daliya sakitcə dedi. — Təsəvvür etmirsən ki, sənə nə qədər minnətdaram.

Onlar yenidən qucaqlaşdılar. Xanım Nur mətbəxdən çıxaraq kofe, meyvə və qoz-fındıq gətirdi. Mətbəxdən dadlı yemək qoxusu gəlirdi.

Mmm… — Tərik dedi, — təsadüfən bu, «təcin» deyil?

— Bəli, odur, — anası dedi. — Ümid edirəm ki, siz onu xoşlayırsınız.

— Çox xoşlayıram, — Tərik dedi. — bu…

Tərik özünü saxladı. Az qala deyəcəkdi ki, bu yemək Raniya ilə sevdiyi yemək idi. Bu, necə də ağılsızlıq olardı.

— Bu, nə idi? — pastor Nur soruşdu.

— Bu… Mərakeşdə mənim müştərim var idi, — deyə yalan danışdı. — Hər dəfə orada olanda o, məni öz evinə qonaq aparırdı və onun həyat yoldaşı bu ləziz yeməyi bişirərdi. İndiyədək ağzımın suyu axır.

Onları deyərkən, birdən özünü günahkar hiss etdi. Çünki o, yaxşı və Allah adamının evində ikən yalan danışırdı. Yenə də onun ağlına fikirlər gəldi ki, onun bütün keçmiş həyatı yalanlar üzərində qurulub.

— Yəqin bilirsiniz ki, Tərik, bu yemək Daliyanın da ən sevdiyi yeməklərdən biridir, — xanım Nur dedi. Onun gözləri yenidən doldu. — Biz bu yeməyi o gedəndən sonra bişirməmişik… Anası öz hisslərini saxlaya bilmədi, göz yaşlarını önlüklə silə-silə üzr istəyib mətbəxə getdi. Tərik başa düşdü ki, Daliya haqqında çox az şey bilir və uzun illər qızlarının yoxluğu onlara nə qədər dərin yara vurub. O, nə Daliyanın sevdiyi yeməkləri, nə sevdiyi musiqələri, nə kino və verilişləri, nə sevdiyi bayramları, nə də ki, hansı diş pastasına üstünlük verdiyini bilirdi. O, yalnız Daliyanın Nəqib Məhfuzun romanlarını və səyahət etməyi sevdiyini bilirdi. Onun bildikləri elə bundan ibarət idi.

Tərik anladı ki, heç bir halda onlara öz münasibətləri haqqında danışmamalıdır. Çünki Nur ailəsi onların nişanlandıqlarını bilməyə hələ hazır deyildi. Bu, çox tez baş verdi. Valideynlər bilmək isəyəcəkdilər ki, onlar necə tanış olublar. Tərik qızla gecə əyləncəsində «tiryək» çəkdiklərini, sonra da bir yerdə gecə keçirtmələrini onlara danışa bilməzdi. Nur ailəsi onların tanışlıqlarının müddətini bilmək istəyəcəklər, onların tanışlığı isə illərlə və aylarla deyil, bir neçə saatlarla ölçmək olardı. Onlar Tərikin gələcək planları haqda maraqlanacaqlar, o isə onlara deyə bilməyəcəkdi ki: «çalışıram ki, məni nə öldürsünlər, nə də tutsunlar».

Tərik onların heç bir suallarını cavablandıra bilməyəcəkdi. Onun deyə biləcək bir şeyi varsa, o da yalanlar idi. Bu barədə düşündükcə, bu insanlara yalan danışmaq istəmədiyini hiss edirdi. Hər halda özünün və onların həyatlarını qoruması üçün uydurduğu yalanlardan başqa yalan danışmaq istəmirdi.

— Tərik, danışın, görək, nə işlə məşğulsunuz, — pastor Nur arvadının həyacanını azaltmaq üçün dedi. — Bu necə müştərilərdir ki, sizi bütün dünyanı — Avropanı, Mərakeşi, Misiri, Livanı gəzməyə məcbur edir?

Tərik rahat nəfəs aldı. Çünki bu haqda o, saatlarla danışa bilərdi. Uydurduğu əfsanəsini dəqiq bilirdi.

— Mən, kompyüter üzrə konsultantam, cənab, — Tərik söhbətini başladı. — Mən banklara, sığorta şirkətlərinə və multibeynəlxalq korparasiyalara xakerlərdən, viruslardan və bu kimi şeylərdən onların təhlükəsizlik sistemlərinə qoruyucu qurmaqda kömək edirəm.

Daliyanın atası güldü.

— Rəbb köməyiniz olsun, Tərik. Bütün bu şeylər haqqında mənim heç bir anlayışım yoxdur. Hər halda bu işə pul qazanmaq imkanı verir.

— Bəli, cənab, təmamilə doğrudur.

Vəssalam. Onun məşğuliyyəti barədə söhbət tez açıldığı kimi tez də bitdi. Pastor Nur söhbəti davam etdi. Tərik yenə də narahat olmağa başladı.

— Siz Livan ləhcəsi ilə danşırsınız, — pastor kofedən bir qurtum alaraq və kresloda rahatlanaraq dedi. — Siz Beyrutda anadan olmusunuz?

Tərik diksindi. Onun keçmişi barədə olan açıq söhbət böyük səhv olardı. Danışacağı yalanları yaxşı yadında saxlamalı idi ki, sonralar çaşmasın. Çünki o, keçmişi haqqında əfsanə uydurmamışdı — bu, ona əvvəl lazım olmamışdı. Daliya ona çox sual vermirdi (o, yalnız valideynləri barədə soruşmuşdu), çünki öz keçmişi barədə də danışmaq istəmirdi. Əgər o, ehitiyatlı olmasa, onda pastor Nur bütün gecə onu sorğu-suala tutacaq. Eləcə də atasına həm xanım Nur, həm də Daliya da qoşula bilər. Tərik özünü sata bilməzdi.

Bəs nə etsin? Hər halda o, bu evdə ən azı bir neçə gün keçirtmək fikrində idi. Tərikə söhbət üçün mövzu lazım idi.

Problemlərdən qurtulmağın yeganə yolu hücuma keçmək idi. Sual verməyi və söhbəti istiqamətləndirməyi o, başlamalı idi. Mövzu seçib ondan kənara çıxmamalı idi. Görəsən, bu insanı hansı mövzu maraqlandıra bilər? Onun diqqətini nə cəlb edir? Görəsən, Tərikin keçmişindən və Daliya ilə münasibətlərindən uzaqlaşmaq üçün saatlarla onlar nədən danışa bilərlər?

42

— Bəli, cənab, — Tərik başladı, — mən Beyrutda böyümüşəm. 70-ci illər uşaq üçün çox dəhşətli illər idi və bildiyiniz kimi, o vaxt vətəndaş müraribəsi gedirdi. Hamı: həm xristianlar, həm də müsəlmanlar öz dini etiqadlarını qoruyaraq Allahın adı ilə bir-birlərini öldürürdülər. Din qanla, müharibə və ölümlə qarışmışdı. Əgər bütün baş verənlərin məni dinə qarşı çıxartdığını desəm, ümid edirəm ki, sözlərim xətrinizə dəyməz. Mənim dünyamda özlərini xristian adlandıran insanlar ətrafında olan hər şeyi partladır və məhv edirdilər. Təbii ki, nəinki onlar, hətta hər şey məndə xoşagəlməz hisslər oyatdı. Mən Allahdan uzaqlaşdım.

Xristian ailəsində böyüdüyüm üçün mən kilsəyə getməli və xristianların tərifində olmalı idim. Lakin mən mübarizə aparmaq istəmirdim, çünki xristianlar da müsəlmanlar kimi, başqa dinə qulluq edən adamları öldürürdülər. Hamı eyni idi. Müsəlmanlarla xristianlar arasında heç bir fərq yox idi. Təşəbbüslük, qəddarlıq və nifrət insanları kor etmişdi. Ona görə də mən həm kilsədən, həm də xristianlardan uzaqlaşdım. Onların başqalarından heç bir fərqi yox idi… bütün bunlar dəhşətli idi!

— Buna görə də siz kompyüter işi ilə məşğul oldunuz. Çünki onlarda nizam-intizamlıq və dəqiqlik var. Bu, həm elmidir, həm də rahat idarə olunur, — Nadim Nur dedi.

— Demək olar ki, belədir, — Tərik razılaşdı.

Pastor qabağa əyilərək pıçıltı ilə dedi:

— Tərik, sizə bir sirr aça bilərəm?

— Əlbəttə, cənab.

— İstəyirəm biləsiniz, — Nadim çox sakit səslə dedi, — mən özümü xristian adlandırmıram.

Bu söz Təriki heyrətləndirdi.

— Sizi başa düşmədim, cənab, — Tərik dedi. — Məgər siz pastor deyilsiniz?

— Bəli, mən pastoram, — deyə Nadim cavab verdi, — lakin mən özümü xristian adlandırmıram.

— Bəs siz özünüzü necə adlandırırsınız?

— İsa Məsihin davamçısı.

— Məgər bu eyni şey deyil?

— İstəridim ki, eyni şey olsun, — Nadim dedi. — Amma görürəm ki, bir çoxları özünü xristian adlandırır. Bunula demək istəyirlər ki, onlar nə müsəlman, nə də yəhudidirlər. Ancaq İsanın həqiqi davamçıları kimi də özlərini qələmə vermirlər.

— Axı, onlar kilsəyə gedir?

— Əlbəttə, lakin məbədə və ya kilsəyə getməklə insan xristian olmur, necə ki, insan restorana gəldikdə ləziz yeməyə dönmədiyi kimi. Əsl xristian hansısa bir etnik qruppa, yaxud hər hansı irqə mənsub deyil. Çünki kilsə klub deyil. Həm də bu, doğuluş şəhadətnaməsinə və ya şəxsiyyət vəsiqəsinə yazılmır. Bu, insanın qəbul etdiyi azad seçimlərdən biridir.

— Bu seçim nədən ibarətdir?

— Bu seçim — Allahın sizi sevdiyinə inanmaq və Müqəddəs Kəlamda yazıldığı kimi, Onun həyatınız üçün olan xüsusi planını qəbul etməkdən ibarətdir.

Pastor Nadim fikirli halda Tərikə baxıb soruşdu:

— Allahın mövcudluğuna inanmırsınız?

Sual çox gözlənilməz idi, lakin Tərik dərhal cavab verdi:

— Əlbəttə, Allah mövcuddur. O, mövcud olmalıdır.

— Bu, həqiqətdir. Allah mövcud olmalıdır. Əks halda dünyamızı və dünyada olan hər şeyi kim yaradıb? Yer üzünü, göyləri, qalaktikaları? Bəs heyvanları, bitkiləri, insanı? Hər şey mürəkkəb və gözəl olsa da, bütün bunları yalnız Allah yaratmağa qadirdir.

Daliya süfrəni bəzəməyə davam edirdi, xanım Rima isə onların söhbətinə qoşuldu:

— O, — bizim Yaradanımızdır. Hər kəs öz mövcudluğuna və əmin-amanlığına görə Ona borcludur. Allahın mövcudluğuna sübüt — insan özüdür, onun vicdanı və əbədiyyəti duymasıdır. Süleyman peyğəmbər demişdi: «Allah hər şeyi öz vaxtında gözəl yaratdı və əbədiyyəti də insanların ürəyinə qoydu… Bunu bilirəm ki, Allahın etdiyi hər iş daim qalır… Allah bunu ona görə edir ki, insanlar Ondan qorxsun» (Vaiz 3:11, 14)

 — Allahın mövcudluğuna inanmamaq olmur, — deyə pastor Nur davam etdi. — Heç bir sağlam düşüncəli insan bunu inkar edə bilməz. Çünki Davud peyğəmbər demişdi: «Axmaqlar ürəyində “Allah yoxdur!” deyə düşünürlər» (Zəb. 14:1; 53:1)

— Cənab, mən axmaq deyiləm, amma bu qədər Uca olan Allahın məni sevməsinə inana bilmirəm.

— Əlbəttə, Allah sizi sevir və O, daima Öz sevgisini sizə bildirir.

— Öz sevgisini bildirir? Axı, necə?

— Şəfəq və qürubla, dağlar və vadilərlə, ağaclar və çiçəklərlə, heyvanların nəriltisi və quşların nəğməsi ilə, ürəyinizin döyüntüsü və aldığınız nəfəslə, qayğınızı çəkməsi ilə və sizi qorumaqla. Müqəddəs Kəlam Onun məhəbbətini Onun Sözü ilə təsdiqləyir: «Səni əbədi bir məhəbbətlə sevdim...»(Yer. 31:3)

— Bu, həqiqətdir?

— Bəli. Həm də Onun sizin həyatınız üçün gözəl planı var. İsa Məsih dedi: «Məni isə gəldim ki, girənlər həyata, bol həyata malik olsun» (Yəhya 10:10).

— Bu, bizim barəmizdədir?

— Bəli, amma günaha görə biz bu məhəbbətdən vəAllahın xeyirxahlığından məhrumuq.

— Əsas məsələ bunda imiş.

— İnsan günahkar olduğuna görə Allahdan ayrılıb. Bəşəriyyət Allahın bu məhəbbətindən və Onun planından uzaq düşüb.

— Təəssüf.

— Bildiyiniz kimi, Allah Adəmi Özünə bənzər pak və təmiz yaratmışdı. Lakin Adəm Allahın əmrini pozmaqla Ona qarşı çıxdı. Adəmlə Həvva qadağa olunmuş bəhrədən yeyərək Allahın cəzasına və mühakiməsinə məruz qaldılar. Çünki günahın əvəzi — ölümdür. Allah ölümü yaratmayıb. Ölüm günahın nəticəsidir, amma bu təkcə fiziki ölüm deyil, həm də Allahdan ayrı düşən — ruhani ölümdür. Günahkar Adəm bir daha Müqqəddəs Allahla ünsiyyət qura bilməzdi və o, Eden bağından həmişəlik dünyaya qovulmuşdu. Günah Adəmdə qaldığı üçün ondan sonra gələn bütün nəsillərə ötürülüb. Lakin....

— Lakin nə?

— Lakin Allah nəikni hədsiz dərəcədə ədalətli, həm də O, hədsiz mərhəmətlidir. O, günahı cəzasız qoya bilməz, ancaq bununla belə, O, Öz məhəbbətini, mərhəmətini bağışlanmanı bəxş edir. Allah Öz mərhəmətinə görə insanın xilas olunması, onun ilk əvvəlki surətinə qayıtması və Onunla ünsiyyəti bərpa etməsi üçün şans yaratdı.

— Yəni, Allah bütün günahları bağışladı.

— Bəs onda ədalət necə olsun? Günah əvvəlki kimi ölümlə nəticələnir.

— Bəli, burada mürəkkəblik var...

— Allahın Özü ədaləti bərpa etmək üçün bir yol tapdı. O, İsa Məsih vasitəsilə insanları satın aldı. Adəmdə hamı öldüyü kimi, Məsihdə də hamı diriləcək.

— Bu, nə deməkdir?

— «Çünki Allah bu dünyanı o qədər sevdi ki, vahid Oğlunu ona verdi; bunu etdi ki, Ona iman edənlərin heç biri həlak olmasın, hamısı əbədi həyata malik olsun» (Yəhya 3:16). İsa Məsihin bəşəriyyətin Xilaskarı olmasına inanmaq — bizi günahdan azad etmək üçün Onun çarmıxda ölməsinə və bizə əbədi həyat vermək üçün ölülərdən dirildiyinə inanmaq lazımdır. O, göylərdə olan əbədi həyata aparan yeganə yoldur.

Tərik dərindən dününərək soruşdu:

— Nə üçün bu, məhz İsa Məsih olmalı idi?

— Çox yaxşı sualdır. Nə üçün məhz İsa? Allah cəzanı təyin etdiyi kimi, yalnız Özü bizi bu cəzadan qurtara bilər. Cəzadan qurturmaq üçün günahın əvəzi ödənilməli idi. Bəs, bunu kim edə bilərdi? Tərik, günahın əvəzinin necə ödənildiyini bilirsiniz?

— Bəli. Günahın əvəzi — ölümdür.

— Kimsə ölməli idi. Bu, insan ola bilməzdi, çünki Allah Öz mərhəmətini ona yönəldərək onun ölməsini istəmirdi. Digər tərəfdən — Allah idi, amma Allah da ölə bilməz. Həm insan təbiətinə, həm də Allahın təbiətinə malik olan müavin lazım idi. O, həm müqəddəs, həm də günahsız olmalı idi. Deməli, Adəmin toxumundan ola bilməzdi. Yalnız İsa Məsih bu cür olub. Allah bəşər olub dünyaya gəldi ki, insanın əvəzinə ölsün, günahın cəzasını Öz üzərində çəksin və xilası mümkün etmək üçün ölülərdən dirilsin.

Otağa sükut çökdü. Sonra pastor Nur sükutu pozaraq dedi:

— Məsihin ardınca getməyin mənası budur. Mən artıq 32 ildir ki, buna qərar vermişəm. Bu qərar təmamilə mənim həyatımı dəyişib.

Onun sözləri əminlik, rahatlıq və sevinc əks etdirirdi.

— Amma, Tərik, şəxsi təcrübəmdən deyə bilərəm ki, bir çox insanlar həyatı boyu kilsəyə, yaxud məbədə gedir və özlərini xristian və ya məsihçi kimi bəyan edirlər, lakin İsanın əsl ardıcılları deyillər. Onlar hamı kimi dua edir, oruc tutur, yoxsullara kömək edirlər, ancaq heç vaxt İsa Məsihin nə ardınca gedir, nə də Ona güvənirlər. Nəticədə isə onlar heç vaxt Allahın məhəbbətini və Onun planını dərk etmirlər. Bundan əlavə, özünü məsihçi adlandıran bir çoxları İsanın təlimini ayaq altına atırlar. Onlar yalan danışır, alkoqol və narkotikdən istifadə edir, nigahdan kənar və ya nigahdan qabaq cinsi əlaqələr qururlar.

Tərik Daliyanın üzünə baxmaq istədi, lakin cəsarət etmədi. Çünki o, bu sözləri eşidən Daliyanın nə qədər utandığını təsəvvür edirdi. Axı, atası qızını da məhz bu cür insanlara aid etmişdi. Lakin Tərik söhbətin belə istiqamət almasına çox sevinirdi. O, əmin idi ki, Daliyanın atası bu barədə bütün gecəni danışacaq, Tərikin keçmişi və Daliya ilə olan münasibətlərinə toxunmayacaqdı.

Tərik sual vermək istədi, lakin pastor onu qabaqladı.

— Tərik, çox maraqlıdır, sizcə, İsa Məsih kim olub?

Tərik özünə etiraf etməli oldu ki, heç vaxt bu barədə ciddi düşünməyib.

— Bütün hörmətlə, cənab, mən sözsüz ki, İsanın ardıcılı deyiləm. Amma onu deyə bilərəm ki, O, dahi dindar adam idi.

Pastor başını yellədi.

— Sizinlə razıyam, cavan oğlan. Şübhəsiz ki, İsa Məsih dahi bir dindar lider olub. Onun təlimi və həyat tərzi tarixin gedişatını dəyişib. Amma O, təkcə yaxşı insan və yaxşı müəllim olmayıb. İncil Onu Allah kimi təqdim edir.

— Pastor Nur, mən açıq danışa bilərəm?

— Əlbəttə, buyurun, Tərik, siz dostlar arasındasınız.

— Əlbəttə, başa düşürəm ki, İncili yazan məsihçilər İsanın Allah olduğunu zənn ediblər. Yəqin ki, onlar Onun Allah olmasını istəyirdilər. Amma İsa Özü haqqında bu bəyanatı verməyib.

— Əslində, Tərik, bəyanat verib.

43

Xanım Nur hamını masa arxasına dəvət etdi. Əməlli-başlı ziyafət qurulmuşdu. Tərik bu cür yeməklərin qarşısında özünü güclə saxlayırdı. Lakin divandan qalxanda o, Daliyanın üzündəki dəhşəti gördü.

Nişanlısının xətirinə dəyməmək üçün Daliya bir söz deməsə də, görünür bu söhbət onun xoşuna gəlməmişdi. Amma Tərik mövzunu dəyişməyə tələsmirdi.

— Nə üçün atanın belə maraqlı insan olduğunu mənə deməmisən? — masa arxasına əyləşərək Tərik zarafatla dedi.

Daliya dodaqlarını büzdü. O, valideynlərinə Marvan Akkada (Tərik Cəmilə) nə qədər hirsləndiyini göstərmək istəmədi. Amma əgər baxışla öldürmək mümkün olsaydı, onda Tərik Cəmil yəqin ki, çoxdan ölmüşdü.

— Mən heç bilmirdim ki, din haqqındakı söhbətlər sənin üçün bu qədər maraqlıdır, — nəhayət o dilləndi.

— Onu da deyim ki, bu, siyasətdən daha maraqlı söhbətdir, — Tərik Daliyanın kefini qaldırmaq üçün şadyanalıqla dedi. Onun bu yanaşma tərzi atasına təhlükəli mövzulara keçməsinə izn vermirdi.

— Daliya, yemək üçün dua edərsən? — hər kəs öz yerini tutandan sonra pastor Nur soruşdu.

— Yaxşı olar ki, bu şərəfə bizi sən nail edəsən, — Daliya dedi.

— Yaxşı, — atası razılaşdı. Amma Tərik onun məyus olduğunu hiss elədi.

Pastor, onun arvadı və Daliya gözlərini yumub başlarını aşağa əyərək dua etməyə başladılar. Tərik də onlar kimi etdi.

— Əziz Səmavi Ata, mərhəmətinə və məhəbbətinə görə Sənə minnətdarıq. Öz Oğlunu-İsa Məsihi yer üzünə göndərdiyinə görə, əbədi yaşamağımız üçün bizim uğrumuzda öldüyünə görə Sənə minnətdarıq. Minnətdarıq ki, Sən bizim dualarımızı eşidən və onlara cavab verən Allahsan. Bütün qəlbimizlə Daliyanı evə sağ-salamat qaytardığına görə Sənə minnətdarıq. Yalvarırıq ki, Sən ona və onun dostu Tərikə bol həcmdə xeyi-dua verəsən ki, onlar özlərini bu evdə arzulanan və sevilən hiss etsinlər. Qoy bu ev həyatın iztarablarından sığınacaq bir yerə çevrilsin. Bu qidaya və bir yerdə olduğumuza görə minnətdarıq. İsa Məsihin Adı ilə dua etdik. Amin.

Hamı pastorun arxasınca «amin» dedi. Tərik də təkrarladı. O, heç vaxt imanlıların duasında iştirak etməmişdi. Bu dua onu çox maraqlandırdı. Dua ona çox səmimi, qeyri-rəsmi və şəxsi kimi göründü. Bu dua onun uşaqlıqda eşitdiyi dualardan çox fərqlənirdi. Pastor sanki doğrudan da onlarla bir otaqda olan Allaha müraciət edirdi. Tərikin qəlbinə qeyri-adi sülh çökdü. Bəlkə də bu təsir duadan deyil, yeməklərin xoş ətrindən idi. O, axırıncı dəfə nə vaxt ev yeməyi yediyini xatırlamırdı.

— Tərik, siz nə vaxtsa İncili oxumusunuz? — pastor Nur soruşdu.

— Xeyr, cənab, — Tərik başını yellədi, — heç vaxt.

— Oxuyun. Düşünürəm ki, sizin üçün maraqlı olacaq. Sizə bu kitabı hədiyyə edərəm.

— Siz çox nəzakətlisiniz, amma belə hədiyyəni qəbul edə bilmərəm.

— Mən bunu böyük məmnuniyyətlə edərəm. Axı mən pastoram.

Tərik güldü. Bu, həqiqət idi.

— Təşəkkür edirəm. İncili böyük məmnuniyyətlə oxuyardım.

— Deməli, sizin şəxsi kitabınız olmalıdır. Düşünürəm ki, bu kitab uzun illər bundan əvvəl məni cəzb etdiyi kimi, sizi də cəzb edəcək. Məsələn, İsa Məsih bir başa bəyan edir ki, O və Haqq-Təala — birdir. Yəhyanın müjdəsində İsa deyir: «Mən və Ata — birik», (Yəhya 10:30)... və «Əgər Məni tanısaydınız, Atamı da tanıyardınız»(Yəhya 8:19) və «Məni görən, Məni Göndərəni görür» (Yəhya 12:45). İsa Məsih Marta adlı bir qadına dedi: «...Dirilmə və həyat Mənəm. Mənə iman edən ölsə də, yaşayar, yaşayıb Mənə iman edən də heç vaxt ölməz. Buna inanırsanmı? Marta Ona cavab verdi: “Bəli, ya Rəbb, inanıram ki, dünyaya gəlməli olan Allahın Oğlu Sənsən”»(Yəhya 11:25–27)

— İsa həqiqətən də belə deyib?

— Bəli, O, həqiqətən belə deyib. İsa bu sözü cəsarətlə dedi. Yəhyanın müjdəsində biz oxuyuruq ki, o dövrün din adamları İsaya çox qəzəbləndikləri üçün, Onu daş-qalaq etmək istədilər. «İsa onlara dedi: “ Sizə Atadan gələn çoxlu yaxşı iş göstərdim. Siz bunların hansına görə Məni daş-qalaq etmək istəyirsiniz?” Yəhudilər Ona cavab verdi: “Səni yaxşı işinə görə deyil, insan olduğun halda Özünü Allah sayaraq küfr etdiyinə görə daş-qalaq edirik”» (Yəhya 10:31–33). Sonda Onu ölümə məhkum edəndə, Ona qarşı irəli sürülən rəsmi ittiham o idi ki, İsa Özünü Allah kimi qələmə verirdi. Bunu isə dini rəhbərlər küfr hesab edib inkar edirdilər. Əks halda nə üçün Onun sədası bütün Yaxın Şərqə yayılmışdı? Mattanın müjdəsində deyilir ki: «İsa bütün Qalileyanı gəzir, onların sinaqoqlarında öyrədir, Səmavi Padşahlığın Müjdəsini təbliğ edir, xalq arasında hər cür xəstəliyə və hər cür naxoşluğa şəfa verirdi. Onun haqqındakı xəbər bütün Suriyaya yayıldı. Ona görə də İsanın yanına hər cür xəstəlik və iztirab çəkənləri, cinlərə tutulmuşları, epiletikləri və iflicləri gətirirdilər. O da onlara şəfa verdi. Qalileyadan, Dekapolis bölgəsindən, Yerusəlimdən, Yəhudeyadan və İordan çayının o biri tayından izdihamlar İsanın ardınca gedirdi.» (Mat. 4:23–25). Eləcə də orada yazılıb ki, İsa Livana gəlib Allahın xoş müjdəsini, Onun məhəbbətini və Onun planı barədə insanlara çatdırsın.

— Livana? — Tərik çəngəli yerə qoydu. — Daha dəqiq hansı tərəfə?

— Sur və Saydaya.

Tərik təəccübünü gizlətmək istədi.

— Siz bunun harada yazıldığını mənə göstərə bilərsiniz? — deyə Tərik xahiş etdi. — Mən öz gözümlə görmək istərdim, çünki bu barədə heç vax eşitməmişdim.

— Əlbəttə, — pastor Nur dedi. Ağzını salfetlə silib, öz Müqəddəs Kitabını götürmək üçün ayağa qalxdı. O, Mattanın müjdəsini açdı.

— Bax, burada, — o, dedi.

Tərik Müqəddəs Kitabı götürüb oxumağa başladı:

«İsa oradan çıxıb Sur və Sidon bölgələrinə çəkildi.» (Matta 15:21)

«İsa həqiqətən də mənim doğma şəhərimdə olub?» — deyə Tərik təkrar ayəni oxuyub özünə belə bir sual verdi. Onda nə üçün o, bu barədə bilmir? Nə üçün heç ona bu barədə deməyib?

44

Qoddarın telefonu zəng çaldı. O, zəng edənin kimolduğunu gördü, amma buna baxmayaraq zəngə cavab verdi.

— İrəliləyiş var? — Skelet bilmək istədi.

— Bəzi irəliləyişlər var, — Qoddar dedi.

— Akkadın qardaşı sındı? — deyə Lemye soruşdu.

— Xeyr.

— O, Marvanın harada olduğunu demədi? — Lemye soruşdu.

— Xeyr.

— O, nəsə dedi?

— Demək olar ki, heç nə. Mən onu həbsxanaya göndərdim.

— Nə?!

— Başqa nə edə bilərdim ki? — Qoddar donquldadı.

— Onu Marvanın yerini demyə məcbur etməliydin,— Lemye dedi.

— Elə buna görə də onu həbsxanaya göndərmişəm. Rami Akkad kimi bir adam Beyrutun həbsxanasında çox qalmaq istəməyəcək. İnanın mənə.

— Başa düşə bilmirəm, — Lemye dedi. — Axı siz dediniz ki, bəzi irəliləyişlər var.

— Bəli.

— Hansı?

— Biz Raminin peyk telefonuna qulas asmışıq.

— Və...

— Məlum olub ki, o, San-Paulodakı dağlıq yerlərinə on nəfər silahlı adam göndərib. Tapın görək, onlar orada kimi saxlamaq fikrindədirlər?

Xəttin o biri başında sükut çökdü.

— Müfəttiş Lemye, siz məni eşidirsiniz? — deyə Qoddar soruşdu.

Lakin Lemye cavab vermədi. O, çox heyrətlənmişdi və özünü Qoddarın verdiyi məlumatları artıq bilirmiş kimi apara bilmədi.

— Xanım Rəmzi onların əlindədir, — axır ki, Qoddar dedi.

O, araya «bomba» atıb nəticəsini gözləyirdi.

Lakin heç bir reaksiya olmadı. Sükut davam edirdi.

— Mən ora xanım Rəmzini xilas etmək üçün öz adamlarımı göndərmişəm, — Qoddar davam etdi. — Onlar əməliyyatı Braziliya hakimiyyəti ilə razılaşdırırlar.

Qoddar nəsə eşitmək istəyirdi, amma heç bir səsyox idi.

— Müfəttiş Lemye, siz mənə qulaq asırsınız? — Qoddar soruşudu.

— Bəli, qulaq asıram.

— Onda nə üçün susursunuz? Bu, çox vacib bir xəbərdir. Mən düşünürdüm ki, siz razı qalacaqsınız. 24 saatdan sonra xanım Rəmzi Monte-Karloda təhlükəsizdikdə olacaq. Mən isə onu hər şeydə məlumatlandıra bilərəm. Siz bunda iştirak etmək istəyərdiniz?

— Sizinlə əlaqə saxlayacağam, — Lemye dedi. Onun səsində sevinc deyil, çarəsizlik hiss olundu. Qoddar da buna aydınlıq gətirə bilmirdi.

45

Şam yeməyi bitdikdən sonra, onlar qonaq otağına keçdilər. Orada türk qəhvəsi ilə paxlava var idi.

— Nadim demək istəyir ki, — xanım Nur dedi, — İsa Allah olduğunu ikimənalı şəkildə demirdi. O, bunu fakt kimi tədqiq edirdi. Hamı, düşmənləri daxil olmaqla Onun nə demək istədiyini başa düşürdü. Təbii ki, bu bəyanat indiki kimi çoxlarının xoşuna gəlmirdi. Lakin, şübhəsiz ki, bu, sirr deyildir.

— Bəlkə də, bu elədir, xanım Nur, — Tərik dedi, — amma sizə deməliyəm ki, bu, mənim üçün yeni bir şeydir.

— Biz başa düşürük, — xanım Nur cavab verdi. — Biz təzə evlənəndə, İsanın Allah olduğunu başa düşmürdük. Çünki böyüdüyümüz ailədə heç kim İsanın ardıcılı olmayıb. Nə mən, nə də ki, Nadim heç vaxt Müqəddəs Kitabı oxumamışdıq. Lakin bir dəfə tanıdığımız bir cavan cütlük bizi bu barədə düşünməyə məcbur etdi. Onun əri sizin oturduğunuz kresloda əyləşərək demişdi: «İncili oxuyub İsanın Allah olduğunu görməmək, — günəşli havada küçədə durub günəşin olmadığını inkar etmək kimi bir şeydir». Açığı desəm, bu söz bir az xətirimə dəymişdi və Müqəddəs Kəlamı oxumamağıma görə utanmışdım. Nadim də eyni hisslər keçirtmişdi. İncili aldıqda həmin axşam onu oxumağa başladıq. İncili nə qədər çox oxuyurduqsa, bir o qədər çox dostlarımızın haqlı olduğuna əmin olurduq.

— Bəs sonra nə baş verdi? — Tərik soruşdu. Birdən o, «bu mövzunun onun üçün həqiqətən də maraqlı olduğu üçün sual verir, yoxsa şəxsi həyatı ilə bağlı verilə biləcək suallardan qaçmaq üçün» deyə özlüyündə düşündü?

— Həyatımız çətinləşdi, — pastor Nur dedi.

— Necə?

— Özünüz düşünün, — deyə pastor Nur izah etməyə başladı. Daliya qab yumaq bəhanəsi ilə mətbəxə getdi. — İsa Allah olduğunu iddia edəndə, O, yüksək əxlaqlı və ya müdrük peyğəmbər deyildi. O, ya həqiqətən Allah idi, ya da ki, yox. O, ya düz deyirdi, ya da yalan. Üçüncü variant mövcud deyildi. Öz İlahiliyini İsa bir çox üsullarla təsdiqləyirdi. Biz Onun bəyanatını ya qəbul etməli, ya da inkar etməliydik, ya inanmalı, ya da razılaşmamalıydıq. Bitərəf mövqe mövcud deyildi. İncili oxuyanda siz Onun dediklərini (İlahiliyi daxil olmaqla) ya həqiqət kimi qəbul etməli, ya da Onu yalançı hesab etməlisiniz.

Həqiqəti təbliğ edən bir adam, həqiqətə uyğun olmayanları bəyan edə, Öz şagirdlərini, bütün dünyanı və bizi aldada bilərmi? Və əgər Onun dedikləri yalandırsa, onda ölmək üçün çarmıxa necə gedə bilərdi? Hansı insan yalan uğrunda ölümə gedir?

Tərik, oğlum, Məsih — Allahdır. İsa bunu Özü barədə açıq bəyan edib. Onun bütün dedikləri Müqəddəs Kəlamda təstiqlənib və bunlar həqiqətdir. Buna görə mən və milyonlarla imanlılar buna inanır və həqiqət kimi qəbul edirik.

— Tərik, — xanım Nur söhbətə qoşuldu — bu, doğrudan da həqiqətdir. Müqəddəs Kəlamı oxuyanda, bütün bunların təsdiqini tapacaqsınız.

— Doğrudan? — Tərik təəccübləndi.

— Yəhyanın müjdəsi belə başlayır: «Başlanğıcda Kəlam var idi. Kəlam Allahla birlikdə idi. Kəlam Allah idi.» (Yəhya 1:1). Sonra: «Kəlam bəşər olub, lütf və həqiqətlə dolu olaraq aramızda məskən saldı» (Yəhya 1:14) — Məsih bizim aramızda yaşayıb.

— Bu cür ayələr çoxdur, — pastor Nadim davam etdi. — Həqiqətən, İncildə 11 dəfə Məsihin Allah olması və 50-ə yaxın Allahın Oğlu olması yazılıb.

— Oğlu...? — çaşqın halda Tərik soruşdu. — Bunu başa düşmürəm.

— Çünki, — Nadim gülümsədi, — siz Ona insan nəzərləri ilə baxırsınız. Oğul fiziki mənada deyil. Allah Ruhdur və O, oğul doğa bilməz. Eləcə də, Oğul ikinci mənada da deyil — Ata-Allah Oğulun önündə getmir. Məsih — ruhani mənada Allahın Oğludur. O, — məhəbbətdən doğulan Oğuldur. Oğul Allaha bərabərdir. O, Allahın surətidir.

Bir sözlə, İsa budur. Əgər suallarınız olsa, böyük sevinclə onları cavablandırarıq.

— İncili oxusanız, — xanım Nur dedi, — siz özünüz buna əmin olacaqsınız. Onun dostlarının və düşmələrinin dediyi kimi, İsanın müəllim olduğunu görəcəksiniz. Onu müəllim adlandırıb, amma Onun təsdiqlərindən birini, — yəni Allahın Oğlu olmasını— qəbul etməmək necə olar? Yaxşı müəllim özü barədə yalan danışa bilər?

— Düşünürəm ki, yox.

Daliya əsəbi halda masanın üstünü yığışdırmaqla məşğul idi. Pastor Nur əlavə etdi:

— Tərik, mən İsa Məsihin həyatını araşdıranda, bir fakt mənə xüsusilə toxundu. Şəxsən tanıdığım insanlar Məsihin ardınca getməyə qərar verəndə, onların həyatı yaxşı tərəfə dəyişməyə başlayırdı. Onlar Məsihə bənzəməyə, daha xeyirxah və dürüst olmağa başlayırdılar. Onlar sevməyi öyrənir və ehtiyac içində olanlara kömək edirdilər. Məni ən çox təəccübləndirən o idi ki, İsanın Adının iqrar edildiyi yerdə bir çox xalqların taleyi yaxşılığa doğry dəyişilirdi. Əgər İsa Məsih insanların ürəklərini və həyatlarını dəyişmək gücündə olmasaydı, bu, mümkün olardı? Bunu yalnız Allah etməyə qadirdir.

Tərik bir az düşünərək başını yellədi.

— Bu, doğrudan da düzdür.

46

Tərik Daliyanın qardaşının otağına girib, arxasınca qapını örtdü. Çarpayıya uzanıb ömründə ilk dəfə İncili oxumağa başladı.

O, Mattanın müjdəsini açıb, dayanmadan bir neçə saat oxumağa başladı. Eləcə də, o, Markın, Lukanın və Yəhyanın müjdəsini də oxudu. Bu bir neçə saat ərzində İsa haqqında çox şey öyrəndi. Tərik İsanın bakirə Məryəmdən doğulduğunu, korlara, karlara və iflic olanlara necə şəfa verdiyini, cinləri çıxartdığını və ölüləri həyata qaytardığını (onlardan biri 4 gün qəbirdə olmuşdu) bildi. Amma ən çox Təriki maraqlandıran İsanın təlimi və məsəlləri idi. O, heç vaxt belə şeylər eşitməmişdi. Tərik İsanın dağdakı vəzi barədə düşünürdü. İsa deyirdi: «Siz qədim zamanlarda adamlara “Qətl etmə, kim qətl etsə, mühakiməyə məruz qalacaq” deyildiyini eşitmisiniz. Mən isə sizə deyirəm ki, qardaşına hirslənən hər kəs mühakiməyə məruz qalacaq. Kim qardaşına “axmaq” deyərsə, Ali Şuranın hökmünə məruz qalacaq. Kim qardaşına “səfeh” deyərsə, cəhənnəm oduna məruz qalacaq» (Matta 5:21–22).

Tərik heç vaxt insanlara bu mövqedən baxmırdı. O, oxumağa davam edirdi:

«Qonşunu sev və düşməninə nifrət et” deyildiyini eşitmisiniz. Mən isə sizə deyirəm ki, düşmənlərinizi sevin, sizi təqib edənlər üçün dua edin. Beləliklə, qoy siz göylərdə olan Atanızın övladları olasınız. Çünki O, günəşini həm pislərin, həm də yaxşıların üzünə doğurur. Yağışını da həm salehlərin, həm də saleh olmayanların üzərinə yağdırır. Əgər sizi sevənləri sevirsinizsə. Başqalarından artıq nə etmiş olursunuz?» (Matta 5:43–47).

Bu sözlərdə böyük məna var, amma kim öz yaxınlarına belə yanaşardı?

«Ona görə də Səmavi Atanız kamil olduğu kimi, siz də kamil olun» (Matta 5:48).

Tərikin oxuduqları, onu təəccübləndirirdi. Adi insan bu sözləri deyə bilməzdi. İsa Məsih möhtəşəm bir Şəxs idi!

Onu utancaqlıq hissi bürüdü. O, özünü yaramaz hesab etdi. İnsanlara, hətta doğma qardaşına qarşı olan qəzəbi ilə nə etsin? Tərik başa düşdü ki, onun qəzəbi məhkumiyyətə məruz qalıb.

Bəs düşmənlərini sevmək çağırışı necə? Əgər dostlarını sevməkdə çətinlik çəkirsə, onda o, düşmənlərini necə sevəcəkdi? Görəsən, o, Lemyeni, Qoddarı və Klodett Rəmzini sevirmi?

İsanın həyatını oxuduqca, Onun bəyanatlarının həyat tərzi ilə uyğun olduğunu gördü. İsa Tərik kimi düşmənlərindən qaçmırdı. Həbsxanaya düşməmək üçün O, yalan danışmırdı. Bağda Ona hücum edəndə, O, müqavimət göstərmədi. Petr isə İsanı müdafiə etmək üçün baş kahinin qulağını kəsəndə, O, Peteri məzəmmət etdi və qılıncını yerinə qoymağı əmr etdi. İsa demişdi ki, qılınc qaldıran şəxs, qılıncla da öldürüləcək.

Tərik dayanmadan oxuyurdu. O, tez bir zamanda İsa barədə hər şeyi bilmək istəyirdi. Necə ola bilərdi ki, Tərik bu qədər vaxt ərzində İsa barədə heç nə bilməmişdi?

Yəhyanın müjdəsinin 19 fəslini oxuyanda, çox sarsıldı:

«Onda Pilat İsanı aparıb qamçılatdı. Əsgərlər də tikandan bir tac hörüb Onun başına qoydular və Ona tünd qırmızı paltar geyindirdilər. Onlar Onun yanına gəlib ”Yəhudilərin Padşahı sağ olsun!” deyirdilər və Ona sillə vururdular» (Yəhya 19:1–3).

Ömründə ilk dəfə idi ki, Tərik İsanın edamı haqqında ətraflı oxudu.

«Əsgərlər İsanı götürüb apardı. İsa çarmıxı Özü daşıyaraq İbranicə Qolqota, yəni Kəllə adlanan yerə çıxdı. Orada Onu və başqa iki nəfəri çarmıxa çəkdilər: biri İsanın sağında, o biri isə solunda idi, İsa da ortada idi» (Yəhya 19:16–18).

Sonrakı yazılanlar onu həyacanlandırdı.

«İsanın çarmıxı yanında anası, anasının bacısı, Klopanın arvadı Məryəm və Məcdəli Məryəm dayanmışdı. İsanın anası və onun yanında Öz sevimli şagirdinin dayandığını gördükdə anasına dedi: “Ana, bu sənin oğlundur!” Sonra isə şagirdinə dedi: “Bu da sənin anandır!” Həmin andan sonra şagird onu öz evinə apardı. Daha sonra İsa hər şeyin artıq tamam olduğunu bilərək Müqəddəs Yazı tam yerinə yetsin deyə “Susadım!” dedi. Orada turş şərabla dolu bir qab qoyulmuşdu. Bir süngəri şəraba batıraraq mərzə budağına taxib İsanın ağzına yaxınlaşdırdılar. İsa şərabı daddı. Sonra “tamam oldu” dedi və başını əyib ruhunu tapşırdı» (Yəhya 19:25–30).

O, İsanın necə döyüldüyünü, necə təhqir olunduğunu və necə çarmıxa çəkildiyini oxuyanda ürəyi partlayırdı. Tərik gözünün önündə oğlunun çarmıxa çəkilib ölməsinə baxarkən Məryəmin nələr yaşadığını düşündü. İsa günahkar olmadığı halda amansızcasına edama məhkum olunmuşdu. İsa əzab çəkən anasının iztirablarını görüb Öz iztirablarından çox, anasının halına yanırdı. O, anasının qayğısına qalmaq üçün anasını etibar etdiyi şağirdinə tapşırdı.

«İsanın çarmıxa çəkildiyi bir yerdə, bir bağda, bu bağçanın içində hələ heç kəsin qoyulmadığı təzə bir qəbir var idi. Qəbir yaxında olduğuna görə İsanın cəsədini oraya qoydular, çünki o gün Yəhudilərin Hazırlıq günü idi. Həftənin ilk günü tezdən, hələ qaranlıq ikən Məcdəli Məryəm qəbrin yanına gəldi. O gördü ki, daş qəbrin ağzından götürülüb. Onda qaçıb Şimon Peterlÿ İsanın sevimlisi olan o biri şagirdin yanına gəldi və onlara dedi: “Rəbbi qəbirdən aparıblar və hara qoyulduğunu bilmirik”» (Yəhya 19:41–20:2).

Tərik bütün gecəni oxudu. O, həqiqəti və onu narahat edən suallara cavab tapmaq istəyirdi. Nə qədər çox oxuyurdusa, bir o qədər də bu möcüzəli kitabda cavab tapırdı.

«Peterlə o biri şagird bayıra çıxıb qəbrə tərəf getdi. İkisi birgə qaçırdı, amma o biri şagird Peterdən daha cəld qaçdı və qabaqda qəbrə çatdı. Əyilib içəri və kətan bezlərin yana salındığını gördü, ancaq içəri girmədi. O vaxt onun ardınca Şimon Peter də gəlib qəbrə girdi. O, yana salınmış kətan bezləri və İsanın başına qoyulmuş dəsmalı gördü» (Yəhya 20:3–7).

«O gün — həftənin ilk günü axşam çağı Yəhudi başçılarından qorxduqları üçün şagirdləri olduqları yerin qapıları bağlı olsa da, İsa içəri girdi. O ortada durub onlara “Sizə salam olsun!” dedi. Bunu söyləyib onlara əllərini və böyrünü göstərdi. Şagirdlər də Rəbbi görüb sevindilər» (Yəhya 20:19–20).

«İsa şagirdlərinin gözü önündə bir çox başqa əlamətlər də göstərdi ki, bu kitabda yazılmayıb. Amma buradakılar onun üçün yazılıb ki, siz İsanın Məsih — Allahın Oğlu olduğuna inanasınız və iman edərək Onun adı ilə həyata malik olasınız» (Yəhya 20:30–31). Gecə hiss olunmadan keçdi. Petra şəhərini əhatə edən dağların üsündən günəş doğdu. Tərik bir gecənin içində hər kəlməsini dərindən düşünərək bütün İncili oxumuşdu. Onun oxuduqları onu həm çox cəlb etmiş, həm də çox təəccübləndirmişdi.

Yəhyanın müjdəsi onu valeh etmişdi. Yəhya İsaya xüsusilə yaxın idi. Çünki özünü «İsanın sevimli şagirdi» adlandırmışdı. Onun müjdəsi çox təsirli, həqiqi və İsanın həyatından, Onun təlimindən, etdiyi möcüzələrindənvə ölüb-dirilməsindən dəqiq bəhs edirdi. Yəhya bu müjdəni İsaya həqiqi iman gətirərək yazmışdı. Yəhya İsaya olan sevgisini göstərmiş, Onun xasiyyətini və təlimini dərk etmişdi, çünki o, Məsihə digər şagirdlərindən daha yaxın idi.

Tərik tez-tez İsanın baş şagirdlərindən biri, ilk gündən çarmıxa qədər Onunla olan Peterin sözlərini xatırlayırdı:

«Rəbbimiz İsa Məsihin qüdrətini və zühurunu sizə bildirərkən uydurma əfsanələrə əsaslanmadıq. Amma öz gözümüzlə Onun ululuğunun şahidləri olduq» (2 Peter 1:16).

Bu sözlər həqiqətən İsa Məsihin ehtişamının şahidi olan şagirdinin sözləri idi. O, öz məktublarında İsanı bütün dünyaya təbliğ edir. Təriki heyran edən Peterin həyatının dəyişilməsi idi. İsa torları təmir edən və yaxşı balıq ovu arzulayan balıqçını, insan tutan balıqçı emişdi. İsa qabaqcadan Peterə Onu inkar edəcəyini bildirmişdi. Doğrudan da İsanı məhkumiyyət, təhqirlər və ölüm cazası gözləyəndə, Peter Onu inkar etmişdi. Lakin sonra nəsə baş vermişdi. Qorxaq adam cəsur bir kişiyə çevrildi. Yerusəlimdə o, izdihama müraciət edib əminliklə dedi ki, «...Allah sizin çarmıxa çəkdiyiniz bu İsanı həm də Məsih təyin etmişdir». (Həvarilərin İşləri 2:36). O, İsanı şəxsən gördüyü və eşitdiyi üçün, bütün qarşıdurmalara, təqiblərə və ölümə baxmayaraq, Onun haqqında hər yerdə təbliğ edirdi. Peter həqiqətin şahidi olduğu üçün dünyaya şəhadət edirdi, həqiqəti isə dərhal və cəsarətlə bəyan edirdi. Məgər o, Məsihin ölüb-dirilməsi barədəki həqiqəti gizlədə bilərdimi?

Təkcə dəyişən Peterin həyatı deyildi. Başqa bir nümunə Toma idi. Toma İsanın dirilməsinin şahidləri olan şagirdlərə inanmamışdı. O deyirdi ki, İsanın əlindəki və ayağındakı yaralarını və böyrünü görüb əlini ona toxundurmasa, inanmayacaq. İsa ona görünüb, yaralarını göstərəndə, o dedi: «Ya Rəbbim və Allahım!» (Yəhya 20:28). Toma əminlik əldə edib, bütün şübhələrdən azad oldu və İsa Məsihin Allah olması, xilasın yeganə yolu olmasını və İsaya iman edən hər kəsin əbədi həyata malik olmasını bəyan etdi.

Pastor Nadim deyirdi ki, məhz Toma İraqda və Hindistanda Məsih haqqında müjdələyib. Elə orada da o, Məsihə görə edam olunmuşdu. Toma da həqiqətin şahidi olmuşdu.

Tərik Peterin, Tomanın və iman yolunda əzabla öldürülmüş digər şagirdlər haqqında da düşündü. Onlar yalana görə bütün bunlardan keçərdilər?

Tərik İncildə bütün oxuduqlarına inandı. O, əmin idi ki, bu insanlar haqqında bütün yazılanlar — həqiqətdir.

47

Tərik yuxuya gedə bilməyəcəyini başa düşüb, qaçışa çıxmaq qərarına gəldi. Şortik, futbolka və krassovkalarını geyinib, heç kimi oyatmaması üçün sakitcə evdən çıxdı. Qapının ağzında o, qaçışdan qayıdan Daliyanı görüb təəccübləndi.

— Sabahın xeyir, — gülümsəyərək Tərik dedi.

— Salam, — Daliya ürəksiz halda cavab verdi.

Tərik onu öpmək istəyəndə Daliya geri çəkildi.

— Nə olub? — o soruşdu.

— Burada yox, — Daliya mürgüləyən keşikçini oyatmamaq üçün pıçıltı ilə cavab verdi. O, əli ilə Tərikə işarə edib aşağı istiqamətə qaçdı.

Tərik ona çatdıqda soruşdu:

— Nə olub? Mənə hirslənmisən?

— Sən məni ələ salırsan? — Daliya soruşdu.

— Hə.. sənin atanla iman haqqında etdiyim söhbətə görə mənə hirslənmisən?

— Sən, doğrudan da, başa düşmürsən?

— Yəqin ki, yox, — Tərik dedi. — De görüm, nə olub, axı?

— Mənim atamla İsa barədə elə-belə danışmaq olmaz, — Daliya dedi. — O, təmamilə özünü idarə edə bilmir. Atam sənin məsihçi olmağını tələb edəcək, əks halda, bizim görüşməyimizə qadağa qoyacaq. Toy haqqında düşünməyi də unut. Çünki o, olmayacaq. Sən hər şeyi korlamaq istəyirsən? Mən isə düşündüm ki, məni sevirsən.

— Mən səni sevirəm.

— Onda Müqəddəs Kitab barədə olan söhbətləri yığışdır. Bu söhbətin axırı yaxşı nəticələnməyə bilər.

— Amma mənə çox maraqlıdır.

— Bəsdir, — Daliya dedi. — Sən zarafat edirsən.

— Mən təmamilə ciddi deyirəm, — Tərik dedi.

— Belə etməklə sən atamın rəğbətini qazanmaq istəyirsən? Heç nə alınmayacaq, əgər məsihçi olmasan.

— İsanın ardıcılı, — deyə Tərik pastor Nurun ifadəsindən istifadə edərək onun sözünü düzəltdi.

— Nə fərqi var, — Daliya dedi.

— Qulaq as, — Tərik dedi, — əvvəl mən, doğrudan da, atana hörmət göstərib onunla dostlaşmağa çalışırdım. Əlbəttə, mən onun xoşuna gəlmək istəyirəm, əks halda, o, səni öz köməkçisinə — Yusifə ərə verəcək.

— Bəsdir, — Daliya gözlərini süzərək dedi. — Bu, heç vaxt olmayacaq.

— Bu, çox ümidləndirir, — Tərik dedi. Onlar Petranın küçələrindən qaçmağa davam edirdilər. — Amma iş burasındadır ki, atan danışdıqca məndə maraq oyadırdı.

— Düz deyirsən? — buna inanmaq Daliyaya çətin idi.

— Düzdür, — Tərik cavab verdi. — Həm də mən bütün gecəni yatmayıb atanın mənə verdiyi İncili başdan-ayağa oxumuşam.

— Hamısını? — deyə Daliya təəccübləndi.

— Bəli, hamısını, — Tərik dedi.

— Nə üçün?

— Mənim üçün maraqlı idi, — deyə Tərik cavab verdi. — Sən bilirsən, İsa Məsih bir vaxt qayıdacaq?

— Ola bilər, — Daliya dedi. Onun səsində inkar hiss olundu.

— Sən İsanın qayıdacağına inanmırsan?

— Bilmirəm, — deyə o, qəfil dönərək Təriki sürətini artırmağa məcbur etdi.

— Necə yəni bilmirəm? — bir daha Tərik ondan soruşdu.

— Mən nəyə inandığımı bilmirəm və bu barədə də danışmaq istəmirəm.

Daliya bir az da sörətini artırdı. Tərik onun arxasınca qışqırdı:

— Qulaq as, sən nədən belə qorxursan?

48

Qoddar səhər tez oyanıb, öz otğında pendirlə buterbrod yeyə-yeyə kofe içib, sonra Beyrutun mərkəzi polis bölməsinə getdi. O, çox yoğun idi — bütün gecəni yata bilməmişdi. Qoddar apardığı araşdırma ilə bağlı özünə cavab tapa bilməyən suallar verirdi.

Bəs birdən Marvan Akkad Rafik Rəmzidən tələb etməyibsə? — öz-özünə deyərək o düşündü. — Bəlkə, Rami Akkadın dediyi kimi, onlar Klodett Rəmzini qaçırmaq deyil, onu axtarıb-tapmağa çalışıblar? Bəlkə Klodett Rəmzini heç kim qaçırtmayıb? Bəlkə, bütün bunları o, özündən uydurub və hal-hazırda Braziliyadadır? Bəlkə, Marvan Rafik Rəmziyə kömək etmək məqsədilə Klodettin varlı ərinə qarşı qurduğu sui-qəsdin sübutlarını tapıb? Bəlkə, Klodett və onun əməkdaşları bu barədə bilib zərbəni birinci vurmaq istəyiblər?

Bu cür ssenari təsəvvür edib Qoddar Rəmzinin öldürülməsini, eləcə də maşının partlamasını və «Meridian»daki atışmanı izah edə bilərdi. Onda nə üçün Marvan hakimiyyətə kömək etmək əvəzinə, gizlənir? Bəs Raniya Favazın və onun qonşusunun ölümünü necə izah etsin?

Qoddar bölməyə gəlib polis nişanəsini gösətərdikdən sonra saxlanılmış şəxslə görüş gözlədi. Qoddar fikirləşməyə davam edirdi. Onun başında ancaq iki fikir var idi: ya Marvan Lemyenin güman etdiyi kimi günahkar olduğu üçün polisdən gizlənir, ya da ki, Marvan Akkad təqsirsizdir və bütün baş verənlərin şahididir, ancaq hansısa səbəblərə görə polislərə etibar edə bilmir. Görəsən, hansı səbəblərə görə?

Telefon zəng çaldı. Bu, Lemye idi.

— Alo.

— Mən izə düşmüşəm, — Skelet dedi. — Mərakeş xidmətləri Marvanın Qahirəyə mindiyi reysin yazılarını tapıblar.

— Nəyə görə belə gec tapıblar? — Qoddar soruşdu.

— Mən də bunu bilmək istəyərdim, — Lemye dedi. — Amma məsələ bunda deyil. Hər halda indi bu, vacib deyil. Vacib olan odur ki, o, indi «Tərik Cəmil» adından istifadə edir. Misir polisi onun onların ölkəsinə gəldiyini təsdiqləyir. Bildiyiniz kimi, kütləvi informasiya vasitələri onun şəklini yayımlandırıblar və Qeliopolisdən olan bir adam bizimlə əlaqə saxlayıb. O, Tərik Cəmil adlı adama öz evini kirayə verib, lakin bu Tərik Daliya Nur adlı bir qızla bu yaxınlarda harasa gediblər. Biz hələ bilmirik hara, amma axtarışlarımızı davam etdiririk. Məncə, bu, çox vaxt aparmayacaq.

— Mən sizə necə kömək edə bilərəm? — Qoddar soruşdu.

— Rami ilə bir daha danışın və ona nə məlumdursa, öyrənin, — özü də dərhal! Çalışın ki, məni məyus etməyəsiniz, Qoddar. Marvanın başı günün sonuna qədər mənim qabağımda olmalıdır!

Qoddar əmri başa düşdüyünü bildirib, xətdən ayrıldı. Elə bu vaxt o, Dyuvaldan ismarıc aldı. Qoddar oxuduqlarına inanmadı. O, ismarıcı bir daha oxudu ki, hər şeyi düzgün başa düşdüyünə əmin olsun. Birdən ağlına gözəl bir fikir gəldi. Bu fikir günəşin endirdiyi zərbəyə bərabər idi. Hər şey yerinə düşdü. Bunu əvvəl niyə görə bilməmişdi? Necə başa düşə bilməmişdi? Ən pisi isə o idi ki, demək olar ki, onun vaxtı qalmamışdı.

İbtidai həbsxananın qapısı ağzında Qoddar çavuşun masasının üstündə öz silahını və telefonunu qoyub, polis nişanəsini göstərərək kağıza qol çəkdi. Kameraya daxil olaraq o, Ramini sorğu-suala tutdu. Çünki vaxıtının itirilməsinə izn verə bilməzdi.

— Sizin qardaşınız Tərik Cəmil adında sənəddən istifadə edir?

Raminin üzündəki ifadə onun haqlı olduğunu təstiqlədi.

— O, Qahirədəki hava limanına yaxın Qeliopolisdə ev kiraləyib?

Rami tərəddüdlə başını tərpətdi.

— Sizin qardaşınız zənn edir ki, onun işini aparan şəxs onu aradan götürmək istəyir?

Rami yenə də ehtiyatla başını yellədi.

— Siz Marvanla öz adamlarınızı Braziliyaya ondan ötrü göndərmisiniz ki, Klodett Rəmzi öz ərindən pul qopardır? Elədir?

— Elədir.

— Marvan da xanım Rəmzini tapmayana qədər və Marvanı kimin öldürmək istədəyini bilməyənə qədər ortalığa çıxmayacaq?

— Elədir ki, var, — deyə Rami təstiqlədi.

— Lakin problem bunda idi ki, adamlarınızın xanım Rəmzini tapdıqda, onu kimə təslim edəcəyinizi bilmədiyiniz üçün onlara gözləməyi tapşırmısınız?

— Bəli, cənab.

— İndi siz həbsdə olduğunuz vaxt, Lemye də indilərdə qardaşınızı tapıb, onu əgər öldürməsə, həbsxanaya göndərəcək? Elədir?

— Müfəttiş, bütün bunları mənə niyə söyləyirsiniz? — deyə Rami soruşdu. — Siz nə təklif edirsiz?

— Cənab Akkad, — Qoddar dedi, — mən indi əminəm ki, sizin qardaşınız günahsızdır.

— Mən bunu əvvəlcədən də sizə demişdim.

— Neynək, indi sizə inanıram və düşünürəm ki, bu araşdırmada «köstəbəyin» kim olduğunu bilirəm.

Rami gözlərini bərəltdi.

— Kim?

— Marsel Lemye.

Rami dərindən nəfəs aldı.

— Baş müstəntiq? Siz əminsiniz?

— İndi, bəli, — Qoddar dedi.

Qoddar Ramiyə onun telefon danışıqlarına qulaq asılmasından əlavə, elektron poçtunun izlənməsinə də icazə aldığını bildirdi. Kollet Dyuval fransız kəşfiyyatının yüksək vəzifəli şəxsindən məktub olduğunu görüb.

— Bu, Pyerdir, biz artıq uzun illərdir ki, tanışıq, — Rami dedi. — O, təmizdir. Mən ondan mümkün qədər mənim üçün məlumat toplamasını xahiş etmişdim.

— Bilirəm, — Qoddar dedi. — Bağdadda olarkən sizə göndərdiyi məktub yadınızdadır?

— Hə, o məktubda yazılmışdır ki, Lemye bütün fransa kəşfiyyatından Marvan haqqında onlarda olan sənədlərin surətinin göndərilməsini istəyib?

— Bəli, — Qoddar təsdiqlədi.

— Nə olsun ki? — deyə Rami soruşdu. — Qardaşım Rafik Rəmzinin ölümündən sonra Lemye üçün ən başlıca şübhəli şəxs idi. Məgər Marvan barədə məlumat toplamaq təbii deyil?

— Əlbəttə, — Qoddar razılaşdı. — Lakin Dyuval bu məktubu oxuyanda, o, xüsusi fransız xidmətinə Lemyenin bu məlumatları nə vaxt öyrəndiyini soruşub. Sən demə, Lemye bunları Marvanla Rəmzinin Monte-Karlodakı görüşündən üç gün öncə edib.

— Ölümündən üç gün qabaq? — deyə Rami soruşdu. — Axı, bu necə ola bilər?

— Lemyeyə əvvəlcədən qardaşınız barədə məlumatların nəyə görə lazım olmasının bir açıqlaması var, — Qoddar dedi. — O, Rafik Rəmzinin Marvanı gizlincə tutduğunu və xanım Rəmzinin ərindən pul qopartdığını bilirdi. Bu üç gün ərzində Lemye Rəmzinin və qardaşınızın ölümünü planlaşdırıb və xanım Rəmziyə xəbərdarlıq edib ki, təcili San-Paulodan qaçıb dağlıq yerlərdə gizlənməlidir. Yeri gəlmişkən, adamlarınızın əhatəyə aldığı və xanım Rəmzinin gizləndiyi evin sahibinin kim olduğunu bilirsiniz?

Rami başı ilə bilmədiyini bildirdi.

— Lemyenin qardaşı.

Rami sarsıldı.

— Siz zarafat edirsiniz?

— Heç də yox. Bunu Dyuval öyrənib. Mən elə indicə bu barədə ismarıc almışam.

— Bir dəqiqə, — Rami dedi, — belə çıxır ki, Rafik Rəmzinin ölümünü araşdıran müstəntiq qətlləri təşkil edənlərdən biridir?

— Qorxuram ki, elədir.

— Qardaşımı izləyən şəxs, onu həbs deyil, öldürmək istəyir?

— Çox güman ki, belədir.

— Lemye Marvana nə dərəcədə yaxındır? — deyə Rami narahatlıqla soruşdu.

— Çox yaxındır, Rami, — deyə Qoddar etiraf etdi, — bunun üçün də mənə sizin köməyiniz lazımdır. Xahiş edirəm, onun harada olduğunu mənə deyin ki, Lemyeyə qarşı ittiham irəli sürüb onu həbs edənə qədər, Marvanı öz müdafiəmiz altında saxlaya bilək. Bu, asan olmayacaq, çünki Lemye Avropanın qanun keşikçiləri üçün qəhrəmandır. Mən yalnız sizin köməyinizlə bunu edə bilərəm.

— Mən sizə kömək edə bilərdim, cənab Qoddar, — Rami dedi, — amma indi qardaşımın harada olduğunu bilmirəm. Mən onu yalnz peyk telefonu vasitəsilə tapa bilərəm, çünki o, yalnız o zənglərə cavab verir. Amma siz məni həbs edəndə onun hara yoxa çıxdığını bilmirəm.

— Sizin telefonunuz mehmanxanada qaldığı otaqdadır, — Qoddar dedi. — Mən hər ehtimala qarşı onu izləyirdim ki, birdən qardaşınız zəng edər. Gedək.

Qoddar Raminin buraxılması üçün lazım olan sənədlərə qol çəkib, öz silahını və telefonunu götürdü. Onlar polis bölməsindən çıxıb bir taksi saxlatdırdılar və mehmanxanaya tələsdilər.

49

Tərik duş qəbul etdikdən sonra geyinib, Nur ailəsi ilə birlikdə səhər yeməyi yedi.

— Bu gün nə edəcəyik? — Daliya soruşdu. — Gəlin, nə iləsə məşğul olaq, məsələn, şəhəri gəzək.

(Görəsən: «Gəlin, İsa bardədə danışmayaq nə deməkdir?», — deyə Tərik düşündü).

— Nadim, bu gün istirahət götür. Gəl, Daliya və Tərikə Nabatların mağarasını və Fironların xəzinələrinigöstərək, — deyə hamıya kofe süzən xanım Nur təklif etdi.

— Ana, bu, çox gözəl fikirdir, — Daliya dedi. — Bu, Tərik üçün çox maraqlı olar.

— Siz orada olmusunuz? — pastor Nur soruşdu.

— Xeyr, cənab, — deyə Tərik cavab verdi, — amma o yerlər barədə çox eşitmişəm.

— Bunlar hamısı düzdür, — pastor dedi. — Qədim şəhər — həqiqətən diqqətə layiq mənzərədir. Çünki qayalardan yonularaq düzəldilib. Petra şəhəri vaxtıikən Nabat padşahlığının paytaxtı, inkişaf edən ticarət məkrəzi və Nabatın xəzinələrinin saxlanıldığı yer olub. Daliya düz deyir, sizin üçün maraqlı olacaq.

— İndi orada kimsə yaşayır?

— Xeyr, şəhər tərk olunub. İndi orada yalnız turistlər, suvenir və sərinləşdirici içkilər satanlar var. Bir çox məsihçilər, eləcə də mən, hesab edirik ki, Allah Vəhy kitabında həvari Yəhyanın yazdığı kimi, bu şəhəri sığınacaq olması üçün təyin edib. (Vəhy 12:6, 14).

Ata, — Daliya dedi, — sadəcə səhər yeməyi yeyib və hər iki dəqiqədən bir Müqəddəs Kitabdan danışmaya bilərik?

— Əzizim, biz Müqəddəs Kitabda yazılan hadisələrin baş verdiyi yerdə, Yaxın Şərqdə, İordaniyada yaşayırıq. Allah Özünü İsa Məsih vasitəsilə göstərmək üçün məhz bu torpağı seçib. Biz burada müqəddəs torpaqda yeriyirik. Hər dəfə beli torpağa vurarkən Müqəddəs Kitabın həqiqət olduğunu sübut edən yeni dəlillər tapırıq.

Daliya cavab vermək istədi, lakin Tərik onu qabaqladı.

— Bəli, pastor, dünən axşam danışdaqlarınız barədə çox düşündüm və məndə bir çox suallar yaranıb. Onları cavablandırmaq üçün bir neçə dəqiqəniz varmı?

— Əlbəttə, Tərik.

— Yenə başlandı, — Daliya kofedən bir qurtum alıb gözlərini süzdürə-süzdürə dedi.

— Bağışla Daliya, — sakitcə Tərik dedi, — amma mənə çox maraqlıdır. Bu çox vaxt aparmayacaq.

Lakin bu, çox vaxt apardı.

Tərik və pastor Nur Müqəddəs Kitab barədə bütün səhər yeməyi danışdılar. Onlar Nabat şəhərinə gedən yolda, qədim Petre şəhərinin dərələrindən keçəndə belə söhbətlərini davam edirdilər. Daliya bu söhbətdə iştirak etməmək üçün onlardan uzaq gəzirdi. O, anası ilə uşaqlıq vaxtlarından danışmağa cəhd edirdi, amma anasının diqqəti kişilərin söhbətində idi.

— İncil İsanın göyə çəkilməsindən xeyli vaxt keçəndən sonra yazılıb, buna görə də onun sözləri dəqiqliklə ötürülə bilməz, — Tərik məsihçiliyin etibarlı olub-olmadığını sınamaq üçün dedi.

— Əlbəttə, bəzi skeptiklər¹ sübut etməyə çalışırdılar ki, İncil İsa Məsihdən bir neçə yüz il keçəndən sonra yazılıb, — Daliyanın atası cavab verdi. — Əslində isə İncil daha tez, yəni İsa Məsihin ölüb-dirilməsindən bir neçə il sonra yazılıb. Arxeoloqlar İncilin tarixini b.e. 50–60 illərinə aid olduğunu sübut edirlər.

Tərik təəccübləndi:

— Yəni baş verən hadisələrin şahidlərinin dövründə?

— Elədir ki, var. Bu fakt isə İncildə təsvir olunan hadisələrin dəqiqliyinə zəmanət verir. Əgər İncildə yazılan hadisələr təhrif olunsaydı, onda onun şahidləri bu barədə heç vaxt susmazdılar və nəsə edərdilər. Peter ona qulaq asanlara İsanın möcüzələri barədə danışanda deyirdi ki, Onun yaratdığı möcüzələr, xariqələr və əlamətlər aydın göstərir ki, O, Allahdan gələn Şəxsdir. (Həvarilərin İşləri 2:22) Məgər insan gördüklərini dəyişə bilərmi?

— Xeyr, bilməz, — deyə Tərik təsdiqlədi.

— Uilyam Olbrayt adı sizə tanışdır?

— Xeyr, onun barəsində heç nə eşitməmişəm, — Tərik dedi.

— Bu adam tanınmış Bibliya arxeoloqudur, — deyə pastor Nur ryukzakından «Adi dülgər deyil» adlı kitabı çıxarıb, onu Tərikə uzatdı və dedi.

— Buranı oxuyun.

Tərik təəccübləndi ki, Daliyanın atası ekskursiyaya gedəndə belə özü ilə İsa haqqında kitablar götürür.

— Ryukzakınızda daha nə var? — deyə o güldü. — Ölü dənizin sahilində tapılan tumarlar?

— Xeyr, ancaq Müqəddəs Kitab, su və meyvə, — cavab olaraq Nadim güldü. — Meyvə istəyirsiniz?

— Xeyr, cənab, çox sağ olun. Mən hələlik bu kitabı oxuyacam.

Tərik başını yelləyən Daliyaya baxdı və oxumağa başladı:

«... artıq biz tam arxayınlıqla bunları təsdiq edə bilərik: əlimizdə elə bir əsas yoxdur ki, Əhdi-Cədidin hər hansı bir hissəsinin b.e. 80-ci illərindən sonra yazıldığını güman edək, yəni, bizim günlərdə ən radikal Müqəddəs Kitab tənqidçilərinin qəbul etdiyi b.e. 130–150-ci illərin tarixindən iki insan ömrü qədər uzaq bir tarix» (Coş Mak-Dauell. «Adi dülgər deyil»” 26 səh. 2-ci abzas).

Tərik dayanıb pastorun üzünə baxdı.

— Bu kitabda daha bir parça var, — pastor Nur dedi. — Daha bir tanınmış arxeoloq cənab Uilyam Rəmzi eyni şeyləri təsdiqləyir. İstəyirsinizsə, sizə Əhdi-Cədidin həməsrlər tərəfindən yazıldığını və Əhdi-Cədidin etibarlı olduğunu sübut edən ondan çox kitab verə bilərəm. İndi deyin görum, onları kim yazıb?

— İsa Məsihin şagirdləri və Ruhun ardıcılları, düz dedim? — deyə Tərik cavab verdi.

— Düzdür. İncilin müəllifləri İsanın şagirdləri və Onun ardıcılları olub. Çünki onlar canlı şahidlər idi! Ona görə də Müqəddəs Kitaba bu qədər etibarlıdır. Onlar Məsihlə bir yaşayır, Onu dinləyir, Onu görür və Onunla oturub-dururdular. Müjdəni, üç məktubu və Vəhy kitabını yazan həvari Yəhya demişdi:

«Biz Həyat Kəlamını elan edirik; bu həmin Kəlamdır ki, başlanğıcdan var idi və biz Onu eşitdik, gözlərimizdə gördük, seyr etdik və əllərimizlə hiss etdik. Həyat zahir oldu, biz də onu görüb şahidlik edirik və Ata ilə birlikdə olub bizə zahir olan əbədi həyatı sizə elan edirik. Biz sizə gördüyümüzü və eşitdiyimizi elan edirik ki, sizin də bizimlə şərikliyiniz olsun...» (1 Yəhya 1:1–3). Deməli, Yəhya kim olub?

— Mən deyirdim ki, o, şahid olub.

— Eləcə də, — pastor davam etdi, — Allahın həvari Pavelə verdiyi vəhyə əsasən o deyir: «Bütün Müqəddəs Yazılar Allahdan ilham almış və təlim, məzəmmət, islah, salehlik tərdiyəsi üçün faydalıdır» (2 Timotey 3:16), həvari Peter isə bizi əmin edir ki: «Çünki heç vaxt peyğəmbərlik insan iradəsi ilə qaynaqlanmamışdır, lakin Müqəddəs Ruh tərəfindən yönəldilən insanlar Allahdan gələn sözləri söylədi» (2 Peter 1:21).

— Maraqlıdır, — Tərik dedi.

— Sadəcə maraqlıdır?

Tərik nə cavab verəcəyini bilmirdi.

— Çox maraqlıdır, — deyə əlavə etdi və kitabı qaytararaq dedi.

— Maraqlıdır, amma, deyəsən, siz eşitdiklərinizə tam əmin deyilsiniz? — pastor Nur soruşdu.

Tərik çiyinlərini çəkdi. Nur ailəsinə onun başında və ürəyində baş verən qarmaqarışıqlığı bilmək lazım deyildi. Əvvəlcə o, özü hər şeyi ayırd etməli idi.

50

— Bizim çətinliyimiz var, — Qoddarın qaldığı mehmanxananıın pəncərəsindən Beyrutun mərkəzinə baxa-baxa Rami dedi.

— Nə çətinlik?

— Marvan cavab vermir.

— Bir daha cəhd edin, — Qoddar otaqda gəzişə-gəzişə dedi.

— Mən artıq dördüncü dəfədir ki, zəng edirəm.

— Səncə, bu, nə deməkdir?

— Bu o deməkdir ki, ya o, telefonunu söndürüb, ya özü ilə götürməyib, ya da...

Rami sözünü bitirmədi, çünki buna heç bir ehtiyac yox idi. Qoddar Raminin nə demək istədiyini başa düşdü. Marvan Akkad ya tutulub, ya da artıq öldürülüb.

— Narahat olmayın, — Qoddar dedi. Biz onu tapacağıq. Hər şey yaxşı olacaq.

O, buna inanmaq istərdi.

Birdən onun telefonu zəng çaldı. Bu, Dyuval idi. Qoddar dəstəyi götürdü.

— Yeni nəsə var, Kollet?

— Siz harada idiniz? — o soruşdu. — Sizinlə əlaqə saxlaya bilmirdim.

— Mən bölmədə idim, — deyə Qoddar izah etdi, — orada telefondan istifadə etmək olmaz. Nə olub?

— Siz mənim ismarıcımı almamısınız?

— Yox.

— Lemye sizə iki dəfə zəng vurub, — Dyuval dedi. — Sizə zəng çatmadığı üçün o, hirslənmişdi və məndən sizi tapmağımı tələb etdi.

— Lemye nə istəyirdi?

Rami Qoddara tərəf çevrildi.

— O dedi ki, Misir xidməti Tərik Cəmili və onunla olan qızı Şarm-Əl-Şeyx otelinə qədər izləyə biliblər.

— Yaxşı. Dərhal təyyarə üçün mənə bilet sifariş edin.

— Bu, hələ hamısı deyil, — Dyuval davam etdi. — Onlar mehmanxanadan çıxıb, taksi ilə Nüveybə, oradan da gəmi ilə Aqaba gediblər.

— İordaniyaya? — Qoddar soruşdu. — İordaniyaya niyə?

— Qız oralıdır.

— Onun adı nədir?

— Daliya Nur.

— Bir dəqiqə Kollet, — Qoddar dedi. O, Ramiyə tərəf çevrilərək Daliya Nuru tanıyıb-tanımadığını soruşdu.

— Xeyr, — Rami dedi. — Bir neçə gün bundan qabaq qardaşıma xəbərdalıq etmişdim ki, Qahirədən çıxıb getsin. Yəqin ki, o, bu qızdan ölkədən çıxması üçün istifadə edib.

Qoddar telefon danışığını davam etdi:

— O, hansı şəhərdəndir?

— Petra şəhərindən, — Dyuval dedi, — məndə ünvan var. Bu ünvan Lemyedə də var. O, indi öz adamları ilə oraya gedir.

Qoddarın daxilində hər şey sıxıldı.

— Onlar öz gəlişi barədə İordan hakimiyyətini xəbərdar ediblər?

— Xeyr, cənab.

— Bəs, özləri ilə Misir polislərindən götürüblər?

— Xeyr, cənab.

Qoddar fikrini toplamaq üçün bir qədər susdu.

— Kollet, mənim Lemye barədə nə düşündüyümü bilirsiniz?

— Siz düşünürsünüz ki, xanım Rəmzi ilə əlbir olan elə həmin «köstəbək» odur.

— Bəs siz nə düşünürsünüz?

— Son saatlarda əldə etdiyimiz məlumatlara görə, mən də eyni fikirdəyəm.

— Biz bunu sübüt edə bilərik?

— Hələ ki xeyr, cənab, — Dyuval dedi. — Bizə daha çox vaxt lazımdır.

— Amma artıq vaxtımız yoxdur. Əgər Lemye Marvanı tapsa, onu öldürəcəkdir.

— Lemyenin tutulması üçün İordaniya hakimiyyətinə xəbər verim?

— Xeyr, — Qoddar dedi. — Onların əlində bizim əlimizdə olan sübutlardan çox sübut olmasa, onlar heç bir şey etməyəcəklər.

— Onda siz nə qərara gəlirsiniz, cənab?

— Mən yalnız bir şey edə bilərəm. Kollet, Petra getmək üçün mənə vertolyot təşkil edin. Mən hava limanına gedirəm. Gedək, Rami. Siz mənimlə gedəcəksiniz.

51

Onlar dördü də bir neçə saat Nabatın qədim paytaxtını gəzib, qaladan saray və məbəd yonan sənətkarları məharətlərinə valeh olurdular. Xanmı Nur soraq kitabçasından oxudu:

«Petra şəhəri — dünyanın ən nəzərə çarpan və gözəl təsir bağışlayan şəhərlərindən biridir. Burada bir vaxtlar çiçəklənən şəhərin daşdan yonulmuş məzarlar və məbədləri qorunub saxlanılır. Burada məskünlaşma qədim dövrlərdən mövcuddur, lakin Petraya gələn nabatlılardan sonra, şəhər sanki səhradakı quyuya çevrilib. E.ə. III və b.e. I əsrlərində burada padşahlığın ticarət mərkəzinə çevrilən gözəl bir şəhər tikilib. B.e. 106-cı ilində Petra Roma imperiyasına daxil olub. Şəhər IV əsrdə xristian, VII əsrdə müsəlman və qısa bir vaxtda XII əhli-səliblərin olub. Petra şəhəri yenidən Yakob Burkxardtom adlı İsveçrə tədqiqatçısı tərəfəindən 1812-ci ildə aşkar olunub».

Onları ən çox heyran edən binanın yunan sütunları, kürsüləri, taxta yataq və Əl-Xəzn Xəzinəsi idi. Onlar pilləkənlə eni 47 metr, hündürlüyü isə 40 metr olan keçmişin bütpərəst məbədi, indi isə Əl-Deir monastırına qalxdılar. Padşahların məqbərəsindən yan keçib, sütünlar olan küçəyə girdilər və Petrada ən görkəmli Kəsr-Əl-Bint adlı məbədin sahəminə gəldilər. Nəhayət ki, onlar İordaniyanın qədim ibadət yerlərindən biri olan Petre məbədinə yaxınlaşdılar. Ora gözəl mozaika ilə bəzədilmişdi. Soraq kitabçasına əsasən və xanım Nurun qeyd etdiyi kimi burada tapılan 152 tumarlar Petra şəhərinin gündəlik həyatının vizan dövrünündəki bütün xırdalıqlarını açıqlayır”.

Onlar Məsihin ardıcıllarının yaşadığı qədim yerlərə tamaşa edəndə, Tərik yenə də Müqəddəs Kitabın bəhs etdiyi hadisələrin doğruluğunu, İsanın və Onun şagirdlərinin öyrətdiyi təlimləri xatırladı. O, yenə də suallar verməyə başladı.

Pastor ona belə bir sual verdi:

— Siz bilirsiniz ki, Əhdi-Cədidin əlyazmaları başqa qədim əlyazmalarıdan çoxluq təşkil edir?

— Siz nəyi nəzərdə tutursunuz? — deyə Tərik başa düşmədi.

— Arxeoloqlar ümumilikdə Əhdi-Cədidin 24 minə yaxın eyni mətnli əlyazmalarını tapıb (onlardan bəzisi 130-cu ilə aid edilir), — Nur izah etdi.

— Bu, nəyi sübut edir?

— Bu, onu sübüt edir ki, əlimizdə olan İncilin üzü köçürülərək bizim dövrə qədər təhrif olunmamış şəkildə gəlib çıxıb. Müqayisə üçün: dünyada əlyazmaların sayına görə ikinci yeri Qomerin «İliada»sı tutur. Onun sayı 643-ə çatır. Yeri gəlmişkən, qədim ədəbi əsərlərin əlyazmalırının sayı az qalsa da, əslinə uyğun hesab olunur. Məsələn, Sezarın e.ə. 58–50-ci illərdə yazdığı «Qal müharibəsi haqqında xatirələr»in bu gün yalnız 9 və ya 10-a yaxın əlyazma nüsxələri saxlanılıb. Onlar hamısı Sezarın ölümündən min il, bəlkə də daha artıq keçəndən sonra yazılıb. Aristotelin e.ə. 343-cü ildə yazıdığı «Poetika» əsərinin ən qədim əlyazması b.e.1100-cü ilə aid edilir. Yəni, həmin əlyazma 1400 il keçəndən sonra yazılıb. Bu əsərin cəmi 49 nüsxəsi var. Onu demək istəyirəm ki, İsanın şagirdlərinin yazıdığı əlyazmalar digər tarixi əlyazmalardan daha dəqiqdir.

— Ola bilər, amma, — Tərik etiraz etdi, — bütün bunlar İsanın ardıcıllarının, Onun tərəfindən dediyi bütün sözləri yazdığını sübut etmir. Kim əminliklə deyə bilər ki, onlar yeni din təsis etmək məqsədilə İsanın Allah olduğunu özlərindən icad etməyiblər?

— Bəs onların yalan danışmalarına səbəb nə idi ki? — pastor Nur soruşdu. Çox gəzməkdən yorulmuşdular. Nə vaxtsa 7 min tamaşaçı yerləşdirən qədim teatra girib, qayada yonulmuş daş oturacaqlarda oturdular.

— Ata, bəsdir, bir çox səbəb ola bilər, — birdən Daliya onların söhbətlərinə qarışdı, — məsələn, xəsislik, hakimiyyətə və şan-şöhrətə can atmaq — bir sözlə, çox şey. Məgər Roma imperiyası xristianların əlinə keçməyib? Məgər, onlar İsanın — Allah kimi, özlərini isə Onun yer üzündə nümayəndələri kimi təqdim etməklə var-dövlətə və hakimiyyətə sahib olmayıblar?

— Yəqin sən zarafat edirsən, əzizim? — deyə atası çox yumşaq səslə soruşdu.

— Yox, ata, mən təmamilə ciddi deyirəm, — Daliya dedi.

Tərik bir az qısıldı. O, nə edir? Ata ilə qızın arasında indi mübahisə etməyin yeri deyildi.

— Qorxuram ki, sən nəyisə qarışdırırsan.

— Məgər Roma imperatoru Konstantin məsihçi olub kilsəyə böyük var-dövlət və hakimiyyət vermədimi? — deyə Daliya mövqeyini qoruyaraq soruşdu.

— Əlbəttə, yox. Hə, bu elədir, amma, Daliya, bu, İsa Məsihdən 300 il keçəndən sonra olub. İsa Məsihin ilk ardıcılları yoxsul, savadsız balıqçılar və Fələstində, Roma əyalətində vergiyığan olublar. Onlar heç cür təsəvvür edə bilməzdilər ki, onların dünyaya yaydığı İsa haqqındakı müjdə nə vaxtsa var-dövlətə və hakimiyyətə səbəb olacaq. Əksinə, sənə məlum olduğu kimi, ilk məsihçilər böyük bütpərəst imperiyasında kiçik din arasında azlıq təşkil ediblər. Onları rədd edib, amansızcasına təqib ediblər. İsanın on bir şagirdini isə əzabla öldürüblər. Onlar Məsihin Allah olmasının və Onun ölülərdən dirilməsinin şahidi olduqları üçün edam edliblər. Bir halda ki, onlar məsihçi olublar, onları döyür, işgəncə verir və ən amansız üsullarla öldürüblər. On bir şagirddən altısını çarmıxa, Peteri isə başûaşağı çarmaxa çəkiblər. İki həvarini qılıncla, Yaqubu daş-qalaqla, Tomanı isə nizə ilə öldürüblər. Yəhya adlı on ikinci həvari imana görə Patmos adasına sürgün edilib, orada ölmüşdür. On iki həvaridən heç biri Məsihin ardınca getməklə heç bir maddi nemətlər, yaxud siyasi bəxşişlər almayıb. İşgəncələrə baxmayaraq, onlardan heç biri İsanın dünayanı yaradan Allah və bəşəriyyətin Xilaskarı olduğunu inkar etməyiblər.

— Bəlkə də, belədir, — Daliya dedi, — amma bu, heç nəyi sübut etmir, — ata, tarix boyu bir çox insanlar yalan uğrunda həyatlarını qurban veriblər.

Söhbətə xanım Nur müdaxilə etdi.

— Düzdür, bir çox insanlar yalan uğrunda ölüblər, Daliya, amma onlar həqiqətin ardınca getdiklərinə əmin idilər. Sən düşünürsən ki, həvarilər İsanın İlahiliyini var-dövlət və hakimiyyət əldə etməkdən ötrü uydurublar. Amma bu fikir faktlara uyğun gəlmir. Əgər İsa İncilidə yazıldığı kimi ölüb, üçüncü gün dirilməklə Öz İlahiliyini təsdiqləmirdisə, deməli, həvarilər bunun yalan olduğunu bilirdilər. Sənin nəzəriyyənə görə elə çıxır ki, yalan məsuliyyəti onların üzərində qalır. Amma bir qədər düşün: onda belə çıxır ki, onlar nəinki yalan uğrunda, hətta özlərinin uydurduğu yalan uğrunda maddi və siyası heç bir gəlir əldə etmədən həyatlarını qurban veriblər. Sən bunda hansısa bir məna görürsən?

52

Daliya düşündü. Bir qədər keçəndən sonra o, ürəksiz razılaşdı:

— Doğrudan da, bunun heç bir mənası yoxdur. Heç kəs bunda bir məna tapa bilməz.

— Bəs İsanın cəsədi necə? — deyə atası soruşdu. Onların düşmənlərinə İsanın ölülərdən dirildiyi faktını inkar etmək və başlanğıcdan məsihçiliyin kökünü kəsmək üçün İsanın cəsədini təqdim etmək kifayət idi. Lakin onlar bunu edə bilmədilər.

— Niyə? — Tərik soruşdu.

— Çünki heç kim İsanın cəsədini tapa bilmirdi, — pastor Nur cavab verdi. — Kimsə şayiə yaymışdı ki, həvarilər İsanın cəsədini oğurlayıb. Lakin İsanın ölümündən qabaq Onun həyatını araşdırdıqca, bunun qeyri-mümkün olduğuna daha çox əmin oluruq. Onlardan heç biri buna cəsarət edə bilməzdi. Bundan əlavə, İsanın qəbri Roma əsgərləri təfindən qorunurdu. Roma əsgərləri gözəl bilirdilər ki, əsirin itməsi, hətta ölmüş olsa da, bu, onlar üçün ölüm cəzası demək idi. Buna baxmayaraq, İsanın cəsədi yoxa çıxmışdı. Yerüsəlimdən tutmuş, qəddar düşmənləri də daxil olmaqla, hamı bilirdi ki, İsanın cəsədi yoxa çıxıb.

— Bəs onu başqa kimsə oğurlaya bilməzdi? — Tərik soruşdu.

— Heç kim roma əsgərlərinin yanından keçə bilməzdi, — pastor cavab verdi. — Həm də bu, kimə lazım idi ki? Xüsusilə də, yəhudi başçılarına heç lazım deyildi, çünki onlar istəmirdilər ki, insanlar İsanın ölüb-dirilməyi barədə düşünsünlər. İsa ölüb, üçüncü gün diriləcəyini dediyi üçün onlar məhz buna görə də romalılardan xahiş etdilər ki, İsanın qəbrini qorusunlar.

— Belə görürəm ki, siz bu barədə çox düşünmüsünüz, cənab, — Tərik dedi.

— Bəli, mən uzun müddət tarixi və arxeoloji sənədləri araşdırmışam. Məhz elə buna görə də mən İsanın ardıcılı olmuşam. Mən bütün şəhadətləri tədiqiq edərək bu cür qənaətə gəlmişəm. İsa sadəcə yaxşı insan və ya adi dülgər olmayıb. O, Özü barədə nə deyirdisə, O olub: «Yol, həqiqət və həyat Mənəm. Mənim vasitəmlə gəlməsə, heç kəs Allahın yanına gələ bilməz» (Yəhya 14:6).

— Siz əmin olmusunuz ki, İsa Məsih — bağışlanmanın yeganə yoludur?

— Bəli, mən buna əminəm.

— Və göylərə gedən yeganə yoldur?

— Bəli. Elədir ki, var.

Tərik düşünməyə başladı. Onun gözü önündə qədim Petra şəhəri canlanırdı. Etdiyi günahları onu mühakimə edirdi. Çünki günahlarının siyahısı getdikcə uzanırdı. Onun ən böyük günahı yalan danışmaq idi, amma başqa günahları da çox idi.

Tərik «Hökm günü» adlı şəkli xatırladı. Onun ürəyi heç də quş lələyindən yüngül deyildi. Yəni, əgər o, bu gün ölsə (Allah eləməsin!), göylərin qapısı onun üzünə bağlı olacaq. Belə ki, o, birbaşa cəhənnəmə yollanacaq. Bu fikir, onu dəhşətə gətirirdi.

Xilas — İsadadır? O, Yol, Həqiqət və Həyatdır? O, göylərə gedən yeganə yoldur? Pastor Nur dedi ki, İsa Məsih — Həqiqətdir və Onun dedikləri hamısı — Həqiqətdir, O, insanı və onun həyatını dəyişməyə qadirdir. Hər bir halda...?

Özü də hiss etmədən, Tərik bu sualı ucadan dedi. Pastor Nur ona tərəf çevrilərək soruşdu:

— Hər halda nə? Siz nə barədə düşünürsünüz?

— Birdən Müqəddəs Kitab və Əhdi-Cədid sonradan dəyişilibsə?

Bu sual xanım Nuru təəccübləndirdi:

— Müqəddəs Kitab? Dəyişilib?

— Axı, bir çoxları bu barədə deyir.

— Əgər bunu min dəfə də təkrarlasan, — pastor Nadim dedi, — bu, həqiqətə çevrilməyəcək. Bunu deyənlər İsa Məsihin və məsihçiliyin əleyhinə olanlardır. Onda sualıma cavab verin görüm, Tərik, bu, harada və kim tərəfindən dəyişdirilib.

— Harada?

— Bəli, Müqəddəs Kitab nə vaxt təhrif olunub?

— Hər vaxt ola bilər.

— Xeyr. Müqəddəs Kitabın əl yazmaları qədim zamanlardan mövcuddur və bu əlyazmalara hər bir insan baxa bilər. Gəlin, Əhdi-Cədid barədə söhbət edək. Bu kitab I əsrdən mövcuddur.

— Bəli.

— O dövrdə, onu dəyişdirmək qeyri-mümkün idi, çünki İsa Məsihin həməsrləri o vaxt sağ idilər. Onlar şahid olduqları hadisələrin dəyişdirilməsinə yol verə bilməzdilər. Bundan sonra əlyazmalar böyük surətlə hər yerə yayılmağa başlayıb və onların dəyişdirilməsi üçün bütün əlyazmalar bir yerə toplanmalı idi. Bu isə qeyri-mümkün idi, çünki əlyazmalar olduqca çox idi.

— Başa düşürəm.

— İndi isə ikinci sual: kim tərəfindən dəyişdirilib? Mətni kim dəyişdirə bilərdi? Yəhudilər, yoxsa məsihçilər? Yəhudilər İsanı qəbul etmədilər. Onlar İsanı və Onun bütün etdiklərini rədd etdilər. Onlar heç vaxt Əhdi-Cədidi dəyişdirib, onu indi olduğu kimi edə bilməzdilər, çünki Əhdi-Cədid həm Məsihi, həm də məsihçiliyi izzətləndirir.

Fikirlərində araşdırmaqla Tərik söhbəti diqqətlə dinləyən Daliyaya və onun anasına baxa-baxa dedi:

— Onda bunu məsihçilər edə bilər. Onlar öz xeyirlərinə görə Əhdi-Cədidi dəyişdirə bilər.

— Hətta, onlar bunu etmiş olsaydılar, yəhudilər səs-küy qaldıracaqdılar. Çünki onlar heç vaxt buna yol verməzdilər. Necə düşünürsünüz?

— Siz haqlısınız, — deyə Tərik razılaşdı. — Bu, mümkün olmazdı.

— Şükür Allaha, — deyərək pastor Nur gülümsədi. — Deməli, bu — Allahın Kəlamıdır, Allah isə Öz Kəlamını insanların hiyləsindən qoruya bilər. «Kim bu peyğəmbərlik kitabının sözlərindən bir şey götürərsə, Allah da bu kitabda yazılmış həyat ağacından və müqəddəs şəhərdən ona düşən payını götürəcək.» (Vəhy 22:19) Müqəddəs Kitabın sonunda yazılıb. Onu təhrif etməyə kimin cürəti çatar? İsa Məsih deyib: «Yer və göy keçib gedəcək, amma Mənim sözlərim keçib getməyəcək» (Matta 24:35).

Pastor Nur Tərikin yanında oturub çiyinlərini qucaqlamışdı.

— Görürəm ki, oğlum, siz bu barədə ciddi düşünməyə başlamısınız?

— Bəli, cənab.

Pastor Nur bir qədər susduqdan sonra soruşdu:

— Siz Məsihin ardıcılı olmaq, günahlarınızın bağışlanmasına və əbədiyyəti Allahla keçirəcəyinizə əmin olmaq istəyərdinizmi?

Tərikin ürəyi döyündü. O, Raminin və Daliyanın buna nə deyəcəyini bilmirdi, amma əmin idi ki, İsa ona Allahın ailəsinin üzvü olmağı təklif edir.

— Bəli, cənab. Mən bunu çox istəyərdim. Amma bunu necə edim?

— İsa Məsih deyir: «Bax, qapının önündə durub onu döyürəm; kim səsimi eşidib açsa, onun yanına gələcəyəm və Mən onunla, o da Mənimlə birgə şam edəcəyik» (Vəhy 3:20).

— Bu, həqiqətən də belədir? — deyə Tərik soruşdu.

— Bəli, bu, belədir. — Nur dedi. — Siz elə indi İsanı şəxsi Xilaskar və Rəbb kimi qəbul edə bilərsiniz.

— İsanın həyatıma gəlməsini Ondan necə istəməliyəm?

— İman duası vasitəsilə. Dua — Allaha olunan müraciətdir. Allah sizin ürəyinizi və onda olan hər şeyi bilir. Allah üçün sözləriniz deyil, ürəyinizin istəyi vacibdir. Mən İsa Məsihin ardıcılı olanda, Ona belə dua etmişdim:

«Ya Rəbb İsa, sən mənə lazımsan. Mənim günahlarım üçün çarmıxda öldüyünə görə Sənə minnətdaram. Qəlbimin qapısınû Sənə açıb, Səni öz Xilaskarım və Rəbbim olaraq qəbul edirəm. Mənim günahlarımı bağışlayıb, mənə əbədi həyat bəxş etdiyin üçün Sənə minnətdaram. Həyatımı idarə et. Məni görmək istədiyin kimi et».

Bu cür dua qəlbinizi oxşayırmı, Tərik?

— Bəli, cənab, — deyə Tərik Daliyadan baxışlarını gizlədərək cavab verdi.

Daliyanın hal-hazırda nə düşündüyünü təsəvvür edə bilmirdi. O, bir şeyə əmin idi ki, onların münasibətləri kökündən dəyişəcək. Tərik Daliyaya və onun ailəsinə özü barədə və kimdən qaçdığını açıb deyəcək. Görəsən, bütün bunlardan sonra Daliya onu sevib və onların planlaşdırdığı kimi ona ərə getmək istəyəcəkdimi? Məsihin ardıcılı olmaq ona məhəbbətini itirmək bahasına başa gəlməyəcəkmi? Ola bilər, deyə o, fikirləşdi. O, bu qiyməti ödəməyə hazırdır? İsa Məsih daha böyük qiymət ödəyib: O, Tərikə xilas vermək üçün qurban gedib. İsa — dünyanın Yaradanıdır. O, göyləri tərk edib, yer üzünə gəldi ki, Təriki və Ona iman edən hər kəsi əbədi lənətdən xilas etsin. İndi isə Məsih onun ürəyinin qapısının arxasında dayanıb, onu döyürdü. Tərik isə qərar qəbul edib, Ona minnətdarlıqla cavab verməli idi. Tərikin ödəyə biləcəyi qiymətə baxmayaraq, İsa onu çağırır. Tərik bunu edəcəkdi.

— Siz bu qərarın ciddiliyini dərk edirsiniz? — deyə pastor Nur soruşdu. — Bunu düşünməyərəkdən qəbul etmək olmaz. Allah sizi bağışlayıb, xilas edib, sizə yeni, təmiz ürək və yeni həyat bəxş edəcəkdir. Sadəcə səmimi olmaq lazımdır. Öz köhnə dini etiqadınızdan imtina edib, Məsihin yoluna həsr olunmaq lazımdır.

— Bəli, cənab, başa düşürəm.

— Siz İsa Məsihin çarmıxda öldüyünə inanırsınız?

— İnanıram.

— Siz inanırsınız ki, Müqəddəs Kəlama əsasən, İsa ölüb və üç gündən sonra dirilib?

— İnanıram.

— İsanı Rəbb və həyatınızın Hakimi olduğuna inanırsınız? Məsihi daima bütün qəlbinizlə, canınızla, əlqlinizlə və bütün gücünüzlə sevib, Ona xidmət edəcəyinizə hazırsınız?

— Bəli, cənab, mən hazıram. Mənə Allahın köməyi lazım olacaq, çünki öz gücümə İsaya məqbul həyat yaşaya bilməyəcəm. Amma əgər O, məni qəbul edərsə, mən Onun ardınca getmək istəyirəm.

Tərik hiss edirdi ki, o, bunu həyatında hər şeydən çox istəyir.

Birdən Tərik onu çox təəccübləndirən Daliyanın sözlərini eşitdi:

— Ata, mən də İsanın ardınca getmək istəyirəm, bu dəfə isə, ciddi.

53

Daliya ağladı. Daliya təkcə ağlamırdı, o, Allahdan və valideynlərindən bu illər ərzində özü üçün yaşadığına görə və İsanı sevib, Ona minnətdarlıqla xidmət etmək istəmədiyinə görə bağışlanma istəyirdi.

Daliyanın atası ilÿ anası da ağlayırdı. Tərik də təsirlənirdi. O, valideynlərini itirən gündən bəri özünə ağlamağa icazə vermirdi, lakin başa düşürdü ki, əgər hamı birlikdə dua etməyə başlamasa, o da onlarla birlikdə ağlayacaqdı.

Hamı diz çöküb dua etməyə başladı. Pastor Nur Məsihi ürəyinə qəbul etdiyi ilk gündəki kimi dua edirdi. Sonra o, Daliyanı və Təriki bərk qucaqlayıb, uzun müddət onları buraxmadı.

Hamı göz yaşlarını sildikdən sonra, pastor Nur onlara əbədilik Allahın ailəsinə üzv olduqlarını və heç vaxt xilaslarını itirməyəcəklərini bildirdi. Daha sonra o, onlara adlarının göylərə yazıldıqlarını və öləndən sora Allahla əbədi yaşamaq üçün göylərə gedəcəklərini təsdiq edən Müqəddəs Kitabdan bir neçə ayə göstərdi.

— İsa Məsih dedi: «Səni heç vaxt atmaram, səni heç vaxt tərk etmərəm» (İbranilər 13:5). İsanın ardınca gemək üçün öyrənmək lazımdır. Amma narahat olmayın — sadəcə addımbaaddım hərəkət edin. Müqəddəs Kitabı oxuyun. Hər gün Allaha dua ilə müraciət edin. Təcrübəli və müdrük imanlılarla görüşüb ünsiyyət qurun ki, onlar sizi öyrədib və imanda böyüməyinizə kömək etsinlər. Hər bir vəziyyətdə özünüzə sual verin: «İsa mənim yerimdə olsaydı, nə edərdi?»

Tərik öskürüb soruşdu:

— Deməli, mənim günahlarım bağışlanıb və unudulub?

— Bəli, — pastor Nur dedi. — Müqəddəs Kəlam deyir: «Nə qədər şərq qərbdən uzaqdırsa, asiliklərimizi bizdən o qədər uzaqlaşdırıb» (Zəbur 103:12). «...təqsirlərini bağışlayacam, günahlarını daha yada salmayacağam» (Yeremya 31:34) — Allah belə deyir.

— İndi mən Allahın gözündə pak və təmizəm?

— Bəli, oğlum. Kəlamın vədinə əsasən, indi siz qardan da ağsınız və sizin ürəyiniz quş lələyindən də yüngüldür.

— Allah mənim təkcə bəzi deyil, bütün günahlarımı bağışladı?

— Bəli, Tərik, — deyə pastor təsdiqlədi. — «Amma günahları etiraf ediriksə, Allah sadiq və ədalətli olduğu üçün günahlarımızı bağışlayacaq və bizi hər haqsızlıqdan təmizləyəcək» (1 Yəhya 1:9). Əgər Allah nəisə vəd edirsə, O, buna əməl edir.

— Nə yaxşı, — deyə Tərik rahat nəfəs alaraq dedi və söhbətini davam etdirdi. — Mən sizə bəzi şeyləri danışmalıyam.

Günahını Allahın qarşısında etiraf etdikdən sonra, o, başa düşürdü ki, ona bu cür məhəbbət göstərən ailə qarşısında da öz günahlarını etiraf etməlidir. Amma bunu necə etsin?

Axı, necə desin ki, onun adı Tərik Cəmil deyil, o, kompyüter üzrə konsultant deyil, necə desin ki, onu bir neçə ölkənin polisləri axtarır və necə inandırsın ki, o, həqiqətən Daliyanı sevir və bütün ömrünü onunla keçirib, onunla evlənib xoşbəxt olmaq istəyir? Yəqin ki, onlar ona qəzəblənəcəkdilər. Hesab etmək olardı ki, Daliyanı və öz həyatını qorumaq məqsədilə onun nə qədər yalan daşdışmasına baxmayaraq, onu başa düşəcəklər?

Buna ümid etmək olmazdı, lakin o, hər şeyi açıb danışmalı idi. O, İsanın etmədiyi günahlara görə nə qədər əzab çəkdiyini düşündü. Başa düşdü ki, onun başqa çıxış yolu yoxdur.

— Nə, Tərik? — deyə Daliya onun gözlərindəki həyacanını görüb soruşdu.

— Heç bilmirəm nədən başlayım, — deyə o, cavab verdi.

— Hər şey öz qaydasındadır, biz — sənin dostlarınıq.

— Bilirəm. Elə buna görə də mənə hər şeyi danışmaq çətindir.

— Niyə?

— Siz mənə nifrət edəcəkisiniz.

— Sən nə danışırsan?

— Mən elə bir iş görmüşəm ki, bu barədə danışmaq özümə də xoş deyil.

— Biz hamımız belə işlər görmüşük, Tərik, — pastor Nur dedi. — Amma dediyim kimi, hər şey arxada qaldı.

— Mən Tərik deyiləm. Mən Marvan Akkadam. Sizə böyük bir hekayə danışmalıyam, amma bunun nə ilə bitəcəyini bilmirəm...

Lakin Marvan söhbətini davam edəndə, dərədə atəş səsi gəldi və Marvan Akkad ağrıdan qıcanaraq yerə yıxıldı.

Daliya qışqırdı. Pastor Nur atəş səsinin haradan gəldiyini bilmək üçün çevrildi və arvadı ilə qızını qorumaq üçün özünü qabağa verdi.

Daha bir atəş səsi gəldi. Bu dəfə güllə daş oturacağa dəydi. Qəlpələr ətrafa yayılıb, havaya toz qaldırdı.

— Gizlənin! — Marvan qışqırdı. — Sütunların arxasına!

Bacardığı qədər bütün var gücü ilə o, Daliyanı tutub aşağı — vaxtı ilə orkestr olan çuxura dartdı. Pastor Nur və onun arvadı yanında idilər. Möcüzəli idi ki, güllələr onlara dəymirdi, amma buna baxmayaraq, onlara yaxın yerə düşürdü. Marvan başa düşdü ki, onun qorxduğu baş verdi. İndi, nəinki öz həyatını, həm də bu gözəl ailəni təhlükə altına atmışdı.

İndi onları daşlar qoruyurdu. Xanım Nur ağlayırdı, əri isə onu qucaqlamışdı. Daliya daha qışqırmırdı, amma qorxudan əsirdi. Marvan çox istəyirdi ki, onu sakitləşdirsin, lakin o, atəşin haradan açıldığını görməli idi. O, ehtiyatla tərpəndi, lakin Daliya onun əlindən möhkəm tutdu.

— Hara gedirsən? Getmə!

— Mən getmirəm, — o, dedi. Mən baxmalıyam ki, onlar neçə nəfərdilər.

— Onlar çoxdular?

— Düşünürəm ki, hə.

— Onlar kimdi ki?

— Bu, uzun əhvalatdır, — Marvan daşların arasından baxaraq dedi. — Lakin onlara siz deyil, mən lazımam.

— Nə üçün Tərik? Sən nə etmisən ki?

— Mənim adım Marvandır, Daliya, — Marvan Akkad. Sənə and içirəm ki, mən pis heç bir şey etməmişəm. Məni satıblar...

Güllələr onlara yaxın yerə dəydi. Daliya qışqırdı və Marvan onu öz bədəni ilə qorudu.

O, burada qalmamalı idi. Marvan Lemyeni, Qoddarı ona əziz olan Nur ailəsindən uzaqlaşdırmalı idi. Lakin o, çətinliklə tərpənə bilirdi. Marvan sol ayağında şiddətli ağrı hiss edirdi. Şalvarı Kann bulaşmışdı. O, Daliyanın onun yarasına baxdığını və az qala ürəyinin gedəcəyini gördü.

— Eybi yox, — Daliyanı qucaqlayaraq o, dedi. — Hər şey yaxşı olacaq. Qulaq as. Sən məni eşidirsən?

Onun siması qorxudan ağarmışdı. Daliya şok vəziyyətində idi.

54

Daliya, sən məni eşidirsən? — Marvan cibindən dəsmalını çıxardıb, ayağına bağlaya-bağlaya bir də pıçıltı ilə soruşdu. O, Daliyanın qorxmuş gözlərinə baxdı. Nəhayət ki, Daliya gözələrini Marvanın yaralı ayağından çəkib başını yellədi.

— Yaxşı. Mənə diqqətlə qulaq as, — o, tez dedi.. — Onlar mənim dalımca gəliblər, sən və valideynlərin onları maraqlandırmır. Əgər sən, məni qorumaq üçün nəsə etsən, onlar səni düşünmədən öldürəcəklər. Onlar — qatildir. Onlar qadınları və uşaqları öldürüblər və Monte-Karlodan Kasablankaya qədər əlləri qana batıb. Mən onların əməllərini aşkara çıxartdığıma və onlara mane olduğuma görə indi onlar məni öldürmək üçün buradıdırlar. Məni eşidirsən?

Qorxudan titrəyərək Daliya yenə də başını yellədi.

— Qalanlarını sənə sonra danışacam, indi isə mən qaçmalıyam. Onları sizdən uzaqlaşdırmaq lazımdır, yoxsa...

— Yox, — deyə Daliya daha da bərkdən onun əlini sıxdı. — Biz atamla...

Daliyanın sözünü güllə səsi kəsdi.

Danışmaq üçün vaxt yox idi. Ya indi, ya da heç vaxt. Marvan Daliyanı özünə tərəf çəkərək, onu öpdü və sürünərək sol keçidə tərəf keçdi. Yeni açılan atəş səsindən Daliya və anası qışqırdı.

Marvan qısa dua edərək, Allahdan Nur ailəsini qorumasını xahiş etdi, sonra dolayı yolla daş pilləkənlərə tərəf qaçdı. O, özünü teatrın üstündəki qaladan yonulmuş balaca məqbərələrə tulladı. Bir neçə tərəfdən açılan atəş səslərindən Marvan müəyyən etdi ki, aşağıda dörd nəfərə yaxın atıcı var, lakin onlar çox da ola bilərdilər.

Məqbərə qaranlıq idi və o, yuxarıda olduğu üçün Marvan meydana göz gəzdirə bildi. O, Nur ailsənin sağdakı keçidə tərəf getdiyini gördü və ümid etdi ki, onlar tezliklə təhlükəsizlikdə olacaqlar, baxmayaraq ki, onu öldürdükdən sonra, onları da öldürəcəklərini çox yaxşı başa düşürdü, necə ki, Lemye ilə Qoddar Raniya və onun rəfiqəsini öldürdürub şahidi aradan götürmək istədikləri kimi.

Birdən o, əlində avtomatla bir neçə adamın teatra tərəf qaçdığını gördü. Qısa fasilələrlə onlar Marvanı yerində qalmağa məcbur edirdilər. Onlar Marvana böyük sürətlə yaxınlaşırdılar.

Marvan çıxış yolunu axtarmağa başladı. Sol tərəfdəki yol bağlı idi. Lakin sağ tərəfdə o, işıq düşən kiçik bir şaxta gördü. Ayağının ağrısı getdikcə güclənirdi, lakin buna baxmayaraq, o, işığa doğru süründü və başqa mağaralara və məqbərələrə tərəf dar bir yol gördü. Dağ məqbərə və mağaralarla dolu idi.

Ona yaxınlaşan addım səslərini eşidib, o, bacardıqca tez və sakit halda çıxışa tərəf hərəkət etdi. Bir ehtiyatsız addım, onu 20 metr hündülükdən aşağı daşların üzərinə tullayacaqdı. Qumlu fırtına iki min il ərzində cığırları sürüşkən etmişdi.

Lakin Marvan o biri mağaraya çatdıqdan sonra nəfəsini almaq və sakitləşmək üçün yerə oturdu. Yaxşı ki, onun gizləndiyi mağara qaranlıq idi. Oradan o, ona yaxınlaşanları aydın görə biləcəkdi. Marvan aşağıda bütün baş verənləri görə bilirdi və əks tərəfdə mağaranın dərəsində mövqe tutan üç nəfəri gördü. Pis olanı isə o idi ki, Marvan nə qədər qaça biləcəyini bilmirdi.

— Marvan Akkad, siz mühasirəyə alınmısınız! — qədim şəhərə əks-səda verən səs eşidildi. — Siz qatillikdə təqsirləndirilirsiniz! Əllərinizi yuxarı qaldırıb, yavaşca çölə çıxın və sizə heç bir zərər yetirilməyəcəkdir!

Marvan bu səsi tanıdı. Bu, Lemye idi. Monte-Karlodakı qətl hadisəsindən sonra fransız polisləri arasında şöhrət qazanmış müfəttiş müxtəlif televiziya kanallarında bir neçə dəfə müsahibə vermişdi. Onun təkəbbürlü və zəhlətökən səsi Marvanın yaddaşında həkk olunmuşdu. Lakin Marvan Lemyeyə təslim olmaq fikrində deyildi.

Lemyenin dediyinə əməl etmək özünə ölüm qazanmaq demək idi. Buna heç bir şübhə ola bilməzdi.

Qaranlıqda oturaraq o, cibində telefon axtarmağa başladı. Bəlkə o, Ramiyə zəng edə biləcəkdi. Çətin ki, qardaşı ona nəiləsə kömək edə bilər, lakin o, heç olmasa indi baş verənlər haqqında ona çatdıra bilərdi. Amma telefon yox idi. Marvan başa düşdü ki, onu Nur ailəsinin evində çamadanda qoyub. Necə belə axmaq olmaq olar? — deyə o, özünü danladı.

Telefon yerinə o, cibindən marixuana ilə kibrit tapdı. Marvan başını yellədi, çünki onlara baxanda ona çox iyrənc gəldi. Onun ağlına belə gəlməzdi ki, İsa bu qədər onun həyatını dəyişdirə bilər. O, bunun izahını tapa bilmirdi, lakin indi bunun heç bir əhəmiyyəti yox idi. Tezliklə o, İsa ilə üz-üzə duracaqdı və hər şeyi Ondan soruşacaqdı.

Marvan siqaretləri atıb, kibriti yandıraraq yavaş-yavaş mağaranın dərinləiyinə tərəf istiqamət aldı. Orada o, pepsi-kolanın boş şüşəsini və konfet kağızlarını gördü. Yəqin uşaqlar bu yeri öz oyunları üçün istifadə edirlər. Kibrit onun barmaqlarını yandıraraq söndü.

— Marvan Akkad, bu son xəbərdarlıqdır! — Lemye yenidən qışqırdı. Lakin bu dəfə onun səsi bir az yaxından gəlirdi. Fransız artıq aşağıda, teatrın yanında deyil, məqbərələrin birində idi. — Dərhal çıxın, əks halda siz öldürüləcəksiniz. Sizin başqa çıxış yolunuz yoxdur. Sizə on saniyə vaxt verirəm.

Marvan hədə-qorxuya fikir vermədi.

— On... doqquz... səkkiz...

Marvan daha bir kibriti yandırıb mağaranı yoxlamağa davam etdi.

— Yeddi... altı...

Lemye haqlıdır. Başqa çıxış yolu yoxdur. Vaxt da yoxdur.

Marvan kibriti söndürüb mağaranın çıxışındakı böyük daşın arxasına söykəndi. Kəskin ağrıdan o, dişlərini qıcadı. Nə baş verəsəyini o bilmirdi. Lakin savaşsız təslim olmaq fikrində deyildi.

55

Üç... iki... bir. Neynək, Marvan Akkad, sizin fürsətiniz var idi...

Lemyenin adamlarından ikisi mağaraya soxularaq avtomatla atəş açmağa başladılar. Mağara tozla doldu, onun arxa divarını isə güllələr dəlik-deşik etmişdi. Marvan yerə sərilib öz sonunu gözlədi. Lakin hələ son deyidi.

— O, haradadır? — hücum edənlərdən biri silahının sandığını dəyişərək soruşdu.

— Başa düşə bilmirəm, — digəri silahının sandığını çıxardaraq dedi.

Marvan üçün şans yaranmışdı və o, bu şansdan istifadə etdi. Adamlardan biri daşın yanından keçəndə, Marvan onun ayaqlarından qəfildən dartdı. Adam müvazinətini itirərək yerə yıxıldı.

Marvan ona özünə gəlməyə imkan verməyib, AK-47 silahını əlindən aldı və hücum edənin üzünə zərbə endirdi. Diyirlənərək ikinci adama silahını yenidən doldurmağa imkan vermədi, onu da vurdu.

Bir neçə dəqiqədən sonra o, silahı alıb təşəbbüsü ələ keçirdi. Marvan yerdə uzanmış adamın nəbzini yoxladı. Onun üzü və başı qan içində idi. Qaranlıqda imkan daxilində adamın burnunun sındığını və beyninin silkələnməsini müəyyən edə bildi. Lakin o, nəfəs alırdı, deməli, yaşayacaqdı.

Marvan ikinci adamın yanına süründü. O, ağrıdan qıvrılırdı. Əgər bu hadisə dünən baş versəydi, Marvan onu öldürəcəkdi. Lakin indi bu fikir onda ikrah hissləri oyatdı. Marvan bacarsaydı, ona ilk tibbi yardım da göstərərdi. O, yaralını xəbərdar etdi ki, sussun. Xəbərdarlıq öz təsirini göstərmişdi.

Bəs indi nə? — deyə Marvan düşündü. Daha üç, ya dörd nəfər qalıb, eləcə də Lemye.

Oarada nə baş verir? — Lemye qışqırdı. — O ölüb?

— Xeyr! — deyə Marvan cavab olaraq qışqırdı.

Vaxt itirmədən avtomatı boynuna saldı, bacardığı qədər cəld mağaradan çıxıb yuxarıya aparan divar boyunca pilləkənlərə tərəf qaçdı.

Atışma başladı. Ürək çırpınırdı və hər güllə səsi onun başına sanki zərbə endirirdi. Marvanın sol ayağından aldığı yara od kimi yandırırdı. Lakin o, öz tapşırığını yaxşı dərk edirdi. O, Lemye və onun adamlarını bacardığı qədər Daliya və onun ailəsindən uzaqlaşdırmalı idi. Nəyin bahasına olursa-olsun, o, bunu edəcəkdi.

Marvan sağa — sola aşa –aşa yuxarıya tərəf qalxırdı. Atəş səsləri kəsilmirdi. O, yuxarı çatanda hiss etdi ki, ağrı onun sağ çiynini dəlib keçdi. Zərbə elə güclü oldu ki, o, özünü ayaqüstə saxlaya bilmədi. O, üzüstə yerə yıxılaraq bütün gücünü itirdi.

Ağrıdan qıvrıla-qıvrıla nəfəs alan Marvan yarasına toxundu. Sol əli o andaca qana bulaşdı. O, xəlvəti yerə sürünüb özünü yaxınlıqdakı daş qalasına yetirməyə çalışdı. Lakin arxadan ona çatdıqlarını eşidirdi.

Son anda çevrilərək avtomatla təqibçilərin ikisinə qısa atəş açdı. Biri arxaya yıxılaraq hündürlükdən aşağı uçdu. İkincisi isə düz Marvanın yanına yıxıldı. O tərpənmirdi. Marvan ürəyinin bulanmasını hiss etdi. O, heç kimi nə öldürmək, nə də ki, zərər yetirmək istəmirdi. Amma bu özünümüdafiə idi? Axı, insan özünü qatillərdən qorumalıdır?

Tezliklə digələri də burada olacaqlar. Bütün gücünü toplayaraq o, daş qalasına çatdı və orada gizlənib, gözləməyə başladı. Aşağıdan siqnal səsləri gəlirdi. O, bu səsləri eşitsə də, onlar getdikcə azalırdı. Göz qapaqları isə daha da ağırlaşırdı. Hər şey gözünün qabağında itirdi. Marvan şok vəziyyətinə düşürdü, amma buna baxmayaraq, heç nə edə bilmirdi.

Birdən hər yer qaraldı. O, özündən getdi. Amma nə qədər vaxt keçdiyini bilmirdi. Sonra yenidən özünə gələrək gözlərini açdı. Marvan yenə də hazır vəziyyətdə dayandı. Birdən o donub qaldı. Üç metr aralıda, əlində onun başına səsboğan silah tuşlamış Lemyeni gördü.

Marvan düşünmədən avtomatın tətiyini çəkdi. Amma heç nə baş vermədi. O yenə də tətiyi çəkdi, lakin bu dəfə də heç bir şey baş vermədi. Avtomat ya paz vurub, ya da sandıqçası boş idi. Hər halda onun sonu idi. Çiyni və ayağı qanamağa davam edirdi. Marvan güclə nəfəs alır və az qala yenidən huşunu itirirdi. O, təmamilə aciz idi. Onun qarşısında onu öldürmək istəyən adam dayanmışdı.

— Nəhayət ki, qarşımızda məşhur Marvan Akkad dayanıb, — Lemye dedi.

Marvan bir söz demədi. Lemye isə danışığına davam etdi.

— Bəlkə başınıza bir fikir gəlməmiş silahınızı yerə qoyasız?

Marvan tabe oldu.

— Lap yaxşı, indi isə biz danışa bilərik, — Lemye dedi.

— Danışmaq? Siz danışmaq istəyirsiz? — deyə Marvan təəccübləndi. — Yaxşı. Müfəttiş, nə üçün siz bunu etdiniz? Siz Klodettlə birləşib, Rafik Rəmzini, onun yeganə qızını və yolunuzda duran hər kəsi necə öldürə bildiniz? Məgər siz cinayətkarlarla əlbir olmaq yox, onları tutmaq üçün and içməmisiniz?

— İndi deyirsiz ki, sizin kimi adamın qarşısında hesabat verim, cənab Akkad? — deyə Lemye güldü.

— Bütün mənə yaşatdıqlarınızdan sonra, ölümümdən əvvəl həqiqəti bilməyə haqqım var, — deyə Marvan etiraz etdi.

Lemye nifrət baxışları ilə donquldadı.

— Sizə yaşatdıqlarımdan sonra? — o soruşdu. — Siz zarafat edirsiniz! Marvan Akkad, mənim yolumda durmaqla siz axmaqlıq etdiniz. Mənim gözəl planım və hər şeyi ört-basdır etmək üçün gözəl fikrim var idi. Cinayəti araşdıran müstəntiqdən kim şübhələnə bilərdi? Heç kim. Amma sizə mənim yoluma çıxmaq lazım idi?

— Lemye, sizi tutacaqlar, — Marvan dedi.

— Baxarıq, — Lemye cavab verdi.

Lemye bu sözü deyəndə təpəyə onun adamlarından daha iki nəfər qalxıb silahı Marvana tərəf tuşladı.

56

— Mənim bildiyim hər şeyi qardaşım da bilir, — Marvan dedi. — İndi biz danışarkən, onun adamları Braziliyada Klodett Rəmzini axtarırlar. Onu tapan kimi sizin sonunuz çatacaq.

— Qardaşınız həbsxanadadır, — Lemye dedi. — Klodett isə etibarlı yerdə gizlədilib. Əslində isə cənab Akkad, sizin sonunuz çatıb.

— Mən belə düşünmürəm...

— Kəs səsini! Bəsdir! Sizə yetərincə qulaq asdım, Marvan Akkad. İndi isə üzünüzü aşağı əyib, əllərinizi kürəyinizə qoyun!

— Yox, — Marvan dedi.

— Əməl edin! — Lemye əmr etdi.

— Siz də arxadan məni güllə ilə vurasınız? Xeyr, cənab müfəttiş.

Qəzəblənmiş Lemye adamlarının birinə işarə verdi. O adam Marvanın bir neçə dəfə böyrünə və başına təpik vurub onun üzünü aşağı əydi. Marvan ağrıdan inildədi. Onun nəfəsi kəsilirdi. O, dua etmək istədi, çünki bunun son olduğunu başa düşürdü, amma heç bir söz deyə bilmədi.

Lemye yaxınlaşıb silahını onun başına dirədi.

— Əlvida, Marvan Akkad, — dedi. — Cəhənnəmdə görüşənədək.

Marvan başını çevirdi. O, Lemyenin indilərdə tətiyi çəkəcəyini gördü.

Lakin birdən səs-küy eşidildi və güclü külək tozu havaya qaldırdı. Hamı çevrildi. Qayanın başında vertolyotda müfəttiş Qoddar və Rami Akkad göründü.

— Müfəttiş Lemye, silahınızı yerə qoyun! — Qoddar səsyüksəldici ilə qışqırdı. — Hamı silahı yerə qoysun! Mənə hər şey məlumdur, müfəttiş Lemye. Mənim adamlarım San-Pauloda Klodett Rəmzini saxlayıblar. O, hər şeyi etiraf edib. Bizə sizin törətdiyiniz qətllər və şantajla pul qoparmalarınız məlumdur. Biz bilirik ki, siz hər şeyi Marvan Akkadın boynuna yıxmaq istəmisiniz. Ballistik ekspertizaların nəticəsi göstəirir ki, siz Kasablankada Raniya Favazı və onun rəfiqəsini öldürmüsünüz. Hər şey bitdi, müfəttiş. Silahları yerə qoyun və heç kəs zərər çəkməyəcək.

Lemyenin adamları silahı yerə qoyub əllərini qaldırdılar. Lakin Lemye tabe olmadı. O, gözlərini tozdan qorumağa çalışdı. Qoddar sihların yerə qoymasını tələb edəndə, o, vertolyota atəş açmağa başladı.

Təyyarəçi güllələrdən qaçmaq üçün sağa-sola yan verərək yüksəyə qalxdı. Lakin Lemye patron qurtarana qədər atəş açmağa davam edirdi. Güllələrdən biri şüşəyə dəydi və vertolyot tarazlığını itirdi. Təyyarəçi vertolyotu tənzimləməyə nail oldu və vertolyot yenidən yüksəyə qalxdı. Lemye silahını doldurmağa başladı.

Marvan üçün yenidən şans yarandı. O, ağrılarını unudaraq, yalnız Daliya, onun ailəsi və onu xilas etməyə gələn öz qardaşı barədə düşündü.

Marvan sıçrayaraq Lemyenin üstünə atıldı. Silah Lemyenin əlindən qayadan aşağı düşdü. Marvan Lemyenin qarnına və üzünə zərbə endirdi. Lakin Lemye gücünü toplayıb Marvanın yaralı ayağından zərbə ilə vurdu. Şiddətli ağrıdan Marvan yerə yıxıldı. Elə həmin an Lemye Marvanın üstünə yıxılıb onu boğmağa başladı. Marvan hər saniyə həyatdan getdiyini hiss edirdi.

Lemyenin adamlarından biri öz silahını götürmək istəyəndə, üç dəfə atəş açıldı və o, yerə sərildi. Atəşlərə təəccüblənərək Lemye atəş açanın kim olduğunu bilmək üçün nəzər saldı. Atəş açan Qoddar idi. İndi isə o tüfəngini Lemyeyə tuşlamışdı. Bu vəziyyətdən istifadə edərək Marvan sağlam ayağı ilə Lemyeyə zərbə vurub onun əlindən azad oldu. Vəziyyət dəyişdi. Marvan Lemyeni üzüstə yıxıb, Livanda hərbi məktəbdə öyrəndiyi kimi dizi ilə onun belini sıxdı. Lemye tərpənə bilmirdi. İndi o, Marvanın əlində idi və bu əllər onun boynunu sıxırdı.

Marvan əllərini boşaltmırdı. Lemye nəfəs almağa çalışdı, lakin bacarmadı. Onun üzü qızardı, sonra isə göyərdi. Marvan isə onu buraxmırdı.

— Marvan, xahiş edirəm, lazım deyil!

Marvan təəccübləndi. Bu, Daliya idi.

O, yavaş-yavaş Marvana tərəf gəlirdi. Onun gözləri yaşla dolmuşdu.

— Marvan, xahiş edirəm, bu, düzgün deyil, — Daliya dedi.

Vertolyot yerə endi. Rami birinci tullanaraq onalara tərəf qaçdı. Bir neçə dəqiqədən sonra pastor Nur və onun arvadı da yanlarında idilər.

Marvanın ürəyi az qala yerindən çıxacaqdı. Onun əlləri hələ də Lemyenin boğazında idi. Lemye huşunu itirmək üzrə idi. Marvan qardaşına, Nur ailəsinə, sonra da Daliyanın gözlərinə baxdı. O sussa da, gözləri düzgün hərəkət etməsini yalvarırdı.

O, belə də etdi.

Marvan əllərini buraxıb, ayağa qalxaraq Lemyeni Qoddara təhvil verdi.

Qoddar bu an Lemyenin əllərini qandallayaraq, onu vertolyota oturtdu. İndi o, Marvana yaxınlaşdı.

— Sizi inandırıram ki, cənab Akkad, bütün ömrünün qalan hissəsini bu adam həbsxanada keçirəcək. — Qoddar dedi. — Təkcə buna görə yox, törətdiyi bütün cinayətlərə görə də. Söz verirəm ki, buna nail olacam.

Daliya qaçaraq Marvanı qucaqladı.

O, hələ çox şeyi öyrənməli və bir çox vərdişlərindən əl çəkməlidir. Marvanın Daliyaya, onun valideynlərinə, Ramiyə, eləcə də onların Marvana deyiləsi çox şeylər var idi. Ən əsas isə o idi ki, Marvan pastor Nurun haqlı olduğunu başa düømüşdü. İndi o, yeni insan idi, onun yeni həyatı var idi və o, sadəcə addımba addım irəliləyəcəkdi. O, dəhşətli qətlin şahidi olmuşdu. İndi isə o, böyük sevginin, onun Rəbbi İsa Məsihin və Xilaskarın sevgisinin şahidi idi.

Marvan Akkad onu gələcəkdə nə gözlədiyini bilmirdi.

O, İsanın ardınca necə getməyin lazım olduğunu və Daliyanı layiq olduğu kimi necə sevəcəyini bilmirdi. Lakin bir şeyi dəqiq bilirdi: o, bunu məhz indi etməyə başlayacaq.

Qeydlər

[←1]

Skeptiklər — hər şeyə şübhə ilə yanaşan adam.