Andrey Qardaş

MƏSIH ÜÇÜN DÜNYANI DƏYIŞƏRƏK

Giriş

Bütün dövrlərdə Allaha itaətləri ilə bütöv nəsilləri böyük işlərə ruhlandıran və öz çağırışlarında çox uğurlu olan insanlar olmuşdur. Allahın təsirli aləti olmaq üçün bəs biz nə edə bilərik? Biz də öz nəslimizə bu cür güclü təsir göstərə bilərikmi? Bu kitabda iman qəhrəmanları adlandırılan insanların həyatını araşdırmağa və yalnız yuxarıdakı deyil, digər vacib suallara da cavab verməyə çalışacağıq.

Məni Allahın kontrabandaçısı adlandırırlar. Çünki həyatımın otuz ilindən çoxunu ona həsr etmişəm ki, əzab çəkən Cəmiyyətlərin sadiq imanlıları Müqəddəs Yazını əldə edə bilsinlər və bütün dünyadakı təqib olunan məsihçilərin ümidi olsun. Bu müddət ərzində mən Müqəddəs Kitab qəhrəmanlarından nümunə götürən bir çox müasir iman qəhrəmanları ilə tanış olmuşam və onların haqqında bu kitabda danışacağam.

Bəs, bu gün Allaha belə insanlar lazımdırmı? Müqəddəs Kitabı oxuyan zaman oradakı hekayələrdə çox vaxt sanki yaşadığımız müasir dünyanı, qarşılaşdığımız problemləri və əhatə olunduğumuz insanları görürəm. Müqəddəs Kitabdakı personajların nə qədər cəsarətsiz və qorxaq olduqlarını görürəm, amma Allah buna baxmayaraq, Öz əlini onların üzərinə qoyub deyir: «Mən istəyirəm ki, sən Mənə xidmət edəsən». Mən bunlara müqayisəli şəkildə baxanda, Allah mənə müraciət edərək deyir: «Sən də bunları edə bilərsən. Sən də dünyadakı vəziyyətə əhəmiyyətli təsir göstərə bilərsən».

Yer üzündə həmişə böyük miqyaslı ruhani müharibə getmişdir. Bu müharibə indi də davam edir. Əgər bu, belə olmasaydı, iman qəhrəmanlarına da ehtiyac olmazdı. Amma zaman keçdikcə ruhani qarşıdurma heç də azalmayıb. Əksinə, bir çox mütəxəssislərin tamamilə düzgün qeyd etdikləri kimi, bu müharibə daha da güclənmişdir.

Allahın Kəlamını öyrənərkən görürük ki, Allah insanların həyatında iştirak etmiş, ayrı-ayrı kişi və qadınları, hətta, bütöv xalqı xidmətə çağırmışdır. Bilirik ki, Allah bu gün də dünyanı dəyişmək üçün keçmişdə etdiklərini edə bilər. Çünki O Öz xasiyyətində və dəyişilməz Sözündə həmişə sadiqdir.

Bəlkə də Allah məhz sizi bu cür xidmətə çağırır. Bu kitabı oxuyanda bunun haqqında düşünün.

Biz öz mənfəətimiz üçün bu dünyada yaşamırıq. Biz əsrlər boyunca davam edən mübarizədə fəal iştirak etmək üçün bu dünyadayıq. Bizim vəzifəmiz Allahın Padşahlığını yaymaq, Onun prinsiplərini tətbiq etmək, Allahın xilasedici qüdrəti haqqında danışaraq insanları iblisin buxovlarından azad etməkdir. Bu məqsədlə biz vəsatətçilər, müdafiəçilər və iman qəhrəmanları olmalıyıq. Bəlkə də biz müdafiəmizə ehtiyacı olanlar, təqiblərə görə əziyyət çəkənlər, şəxsi bir günahına görə ruhən zəifləmiş insanlar, bir sözlə, bizim köməyimiz olmadan həlak ola biləcək insanlar üçün çox çalışmalı olacağıq.

Vəsatətçilik geniş mənalı və fatalizmə¹ tam zidd olan bir anlayışdır. Müasir məsihçilər çox zaman özlərini fatalistlər kimi aparırlar: nə olacaqsa olsun. Hətta. onlar bu passivliklərini Allahın iradəsinə tabe olmaq kimi izah edirlər. Çox yanlış fikirdir! Biz hər gün ən azı min dəfə yalnız öz iradəmizə görə hərəkət edirik.

Biz Allahın döyüşçüləri olmalı, salehlik uğrunda ədalətsizliyə və əxlaqsızlığa qarşı mübarizəyə qalxmalıyıq. Biz Allahla bu cür münasibətlər qurmalıyıq. Yalnız o zaman biz Allahla müxtəlif problemləri müzakirə edə bilərik. Bunun üçün isə Allahın yollarını, istəklərini görməli və başa düşməliyik.

1987-ci ildə Sovet İttifaqında gözlənilmədən bir çox məhbusları azadlığa buraxdılar. Həbsxanalarda dini fəaliyyətə görə həbs olunmuş imanlıların sayı, demək olar ki, yarıbayarı azaldı. Sovet hökuməti Sovet İttifaqında yüz min Müqəddəs Kitabın çap olunmasına icazə verəcəyinə və yüz min Müqqəddəs Kitabı da xaricdən hədiyyə kimi qəbul edəcəyinə söz verdi. O vaxtlar dini işlər üzrə Şuranın sədri Konstantin Xarçev bildirdi ki, həmin dövrdə ölkədə qüvvədə olan ağır məhdudiyyətli qanunları dəyişdirmək lazımdır. İlk dəfə idi ki, bu ölkədəki minlərlə Cəmiyyətin bağlanmasına görə hökumətin məsuliyyət daşıdığı haqda rəsmi bəyanat verilirdi. Beləliklə, mən əminəm ki, bunlar bütün dünyadakı imanlıların duasına verilmiş cavab idi.

İman qəhrəmanları olmadan bizi əhatə edən mühitdə bu cür dəyişikliklər mümkün deyil. Bu qəhrəmanlar arasında Xoş Xəbəri həlak olan dünyaya yayan missionerlər də çoxdur.

Mən 1955-ci ildə Praqada (Çexoslovakiya) olanda qırxa yaxın gəncdən ibarət olan kiçik morav Cəmiyyətinə getmişdim. Həmin dövrdə bu ölkədə imanlılar üçün bir çox məhdudiyyətlər vardı. İmanlarına görə onları işdən qova bilər, yaxud da təhsil almaq haqqından məhrum edə bilərdilər. Onlar vətənpərvərlik hissindən məhrum olmuş xalq düşməni hesab olunurdular.

Həmin imanlılarla ünsiyyətdən sonra vətənim Hollandiyaya aparmaq üçün onlar mənə kiçik bir hədiyyə verdilər. Bu, pencəyin yaxasına taxmaq üçün kasa formalı gümüş nişan idi.

«Bu, — mənə dedilər, — Çexoslovakiyadakı Cəmiyyətin simvoludur. Biz onu əzablar Kasası adlandırırıq. Əgər sizdən soruşsalar, bu nədir, bizim haqqımızda danışın və xatırladın ki, biz Məsihin Bədəninin əzab çəkən bir hissəsiyik».

Mən bu nişanı daşıdığım müddətdə dünyanın hər yerində bir çox insanlar Dəmir pərdələr arxasında olan çexoslovakiyalılar və başqa imanlılar üçün vəsatət edirdilər. Bəs indi, Pərdənin qaldırıldığı bir vaxtda vəsatəti davam etdirmək lazımdırmı? İnanıram ki, lazımdır. Bu ölkələrdə yaxşılığa doğru böyük dəyişikliklər baş versə də, orada yenə imanlılar üçün müəyyən məhdudiyyətlər və öz imanlarını etiraf etdikləri təqdirdə böyük təhlükə vardır.

Allahın nuru günahın və əzabların zülmətini dəlib keçəndə biz Onu izzətləndiririk. Amma iblis insanları zülmətdə saxlamağa qərarlıdır və Yer kürəsinin altmış altı faizi azad ölkələrdə yaşayan bizlər kimi Allaha inanmağa və səcdə etməyə maneələr olan şəraitdə yaşamağa davam edir. Allaha indi də başqa insanlara yardım edə biləcək iman qəhrəmanları lazımdır. Rəbbin çağırışına — Məni göndər, — deyə cavab verəcək missionerlər lazımdır. Planetin «gərgin nöqtələrinə» gedib İsa Məsih vasitəsilə xilas haqqında Xoş Xəbəri yaymaqdan qorxmayan missionerlər lazımdır. Siz belə bir qəhrəman olmaq istəyirsinizmi?

Qəhrəman olmaq mümkündürmü?

Əzab çəkən qardaşlar və bacılar üçün böyük kədər

Əgər biz həqiqətən iman qəhrəmanları olmaq istəyiriksə, əgər Onun qarşısında vəsatət edən Allah adamları olmaq istəyiriksə, dünyanın müxtəlif yerlərində Məsihdəki qardaş və bacılarımızın əzablarına cavab olaraq bizdə böyük kədər olmalıdır.

Xəbəriniz varmı ki, Rusiyada məsihçilərin öz övladlarına məsihçi təhsili verməsini qadağan edən qanun var? Bu da sizə insanların Allahın müdafiəsindən məhrum olmasına aid nümunə. Rusiyada qanuna əsasən ata və ananın öz övladına dua etməyi, İsa Məsihi sevməyi və Müqəddəs Kitaba inanmağı öyrətməyə haqqı yoxdur. Bu, qadağan olunub.

Rusiyada getdiyim bir Cəmiyyətin pastoru qadağan olunmuş şeyi etdiyinə görə Cəmiyyətdən kənarlaşdırılmışdır. O, Milad xidməti zamanı Cəmiyyətdəki uşaqlara müraciət edərək soruşmuşdu: «Siz bilirsinizmi İsa Məsih bu dünyaya nə üçün gəlmişdi?». Bu, onun Miladla bağlı təbliğinin mövzusu idi. Sadəcə bu suala görə onu Cəmiyyətdən qovmuşdular və nə Cəmiyyət, nə də ünsiyyət olmayan uzaq bir yerə sürgün etmişdilər.

Beləliklə, axı, nə üçün Yer kürəsinin əhalisinin altmış altı faizi bizim malik olduğumuz azadlıqdan məhrum edilərək müxtəlif məhdudiyyətlərə görə əzab çəkir? Məgər onlar günah işlədiblər? Bu dəhşətli və bağışlanılmaz bir nəzəriyyədir (mən bütün varlığımla bu fikrə nifrət edirəm). Bu nəzəriyyəyə əsasən insan günah işlətdiyinə görə əzab çəkir. Belə olan halda biz bu qənaətə gələ bilərik ki, əgər Allahın qanununu yerinə yetirsək və ondabirləri versək heç bir problemimiz olmayacaq. Mən bu nəzəriyyəni qəbul etmirəm, çünki bu fikir öndə gedərək Allahla iblis arasındakı səmavi döyüşdə iştirak edib əzab çəkən Cəmiyyətə, qardaş və bacılara qarşı təhqirdir.

Allah yer üzündəki məqsədlərini Öz övladları vasitəsilə həyata keçirir. Əminəm ki, bu gün öz imanına görə həbs düşərgələrində olanlar mənim və sizin azadlığınızın əvəzini ödəyirlər. Və onların öz pis əməllərinə görə orada olduqlarını düşünmək onlara qarşı çox böyük nankorluqdur.

Bu gün dünyada əzab çəkən Cəmiyyət var. Cəmiyyətin böyük bir hissəsi əvvəlkindən daha çox əzab çəkir. Bəs biz Cəmiyyət üçün nə edirik?

Qəhrəmanlar da sizin və ya mənim kimi insanlardır

İctimai həyatda qəzet-jurnallar bizi bütün əzab və ehtiyaclardan azad edə biləcək günün qəhrəmanlarını tez-tələsik yaradırlar. Adətən, uşaqlar kimi bütün problemlərimizin dərhal həll edilməsini istəyirik. Amma problemlər həll olunmayanda öz yaratdığımız qəhrəmanları təqsirləndiririk. Sonra isə onları öz həyatımızdan çıxarıb atırıq.

Qəhrəmanlar axtarmaq üçün ətrafımıza baxanda tanınmış — hündür boylu, ali təhsilli və ağıllı adamlar axtarmağa meyilliyik. Və biz düşünürük ki, Allah mütləq bu cür insanın vasitəsilə nə isə çox möhtəşəm bir şey etməlidir. Cəfəngiyyatdır! İman qəhrəmanları çox vaxt sizin və ya mənim kimi sadə insanlar olur.

İnsanlar həmişə əsl qəhrəmanlar arzulayıblar: həyatları möhkəm təməl üzərində olan, çətinlik olanda sarsılmayan, çətin anlarda dostunun yanında dayanıb «Cəsarətli ol, Allah sadiqdir. Mən də bu çətinliklərdən keçmişəm» deyən insanları. Amma bu iman qəhrəmanları cizgi filmlərinin qəhrəmanları kimi bir göz qırpımında peyda olmur. Onlar həyatdakı kiçik çətinliklərə qalib gələrək və hər şeyə iman gözü ilə baxaraq böyüyürlər.

Müjdə haqqında 1966-cı ildə Berlində keçirilən Ümumdünya konfransını heç vaxt yadımdan çıxara bilməyəcəyəm. Çıxış edənlərin siyahısı yaxşı təsir bağışlayırdı. Bəzilərinin xidmətlərinin, nailiyyətlərinin sadalanması, necə məşhur olduqlarının bildirilməsi, nə qədər kitablar yazdıqlarının göstərilməsi üçün bir səhifə lazım gəlmişdi. Alimlik dərəcələri və elmi adları göstərilmiş onlarla adı oxuyanda, birdən mənə tanış olan birinin adını — Korri Ten Boomun adını da gördüm. Onun adının qarşısında heç nə yazılmamışdı.

İndi, iyirmi ildən çox vaxt keçəndən sonra bütün adlı-sanlı iştirakçıları unutmuşam, amma Korrini hələ də xatırlayıram. O, bütün həftə boyunca insanlarla olmağa və onlara xidmət etməyə çalışırdı. Korri professor deyildi, onun elmi dərəcələri də yox idi, amma o, iman qəhrəmanı idi. O, Allahın prinsiplərini bilir, onlara uyğun yaşayırdı və bunun dəyərini bütünlüklə ödəmişdi.

Ağrılı olacaq

Mən qarşılaşdığımız çətin vəziyyətlərin bizim üçün ağrılı olmayacağını demirəm. İşsizlik, övladının ölümü, ciddi xəstəliklər hər birimizin həyatında baş verə biləcək şeylərdir, bəlkə də artıq baş verib. Bu zaman ən möhkəm imanı olan insanlar belə, ağır sınaqlara məruz qalır, ilk növbədə isə bizim səbrimiz sınanır. Bu cür çətin vəziyyətlərə münasibət bir gecənin içində formalaşmır. Biz kiçik ümidsizliklərə qalib gəlməyi öyrənəndə, nələrisə itirəndə, müvəffəqiyyətsizliklərə uğrayanda, xəstəlik və ağrılara məruz qalanda, tərk ediləndə bizdə möhkəm iman yaranır.

Müqəddəs Kitab öyrədir ki, bizim xəstəliklərə, narahatlıqlara, təqiblərə və kədərli dövrlərə münasibətimiz Allahı nə qədər tanımağımızdan asılıdır. İbranilərə məktubda (11:1) iman «ümid edilən şeylərə etimad, görünməyən həqiqətlərə inam» kimi izah olunur. Başqa sözlə, iman fövqəltəbii və görünməz şey haqqında daxili biliyimizdən ibarətdir. Biz bu biliyin köməyi ilə düşmənin bütün hücumlarına tab gətirə və çətin vəziyyətlərə baxmayaraq öz xidmətimizi davam etdirə bilərik.

Müqəddəs Kitabın hər yerində görürük ki, Allah çətin vaxtlarda həm ayrı-ayrı insanlara, həm də bütöv xalqlara kömək edib onları iman qəhrəmanları edirdi. Onların mübarizəsi bizim xeyrimiz üçün təsvir olunub ki, Allahın əsl xasiyyətini dərk edə bilək. Romalılara məktubda (4:23,24) deyilir: «Lakin onun (İbrahimin) hesabına qeyd edildiyi yalnız onun üçün deyil, bizim üçün də yazılmışdır. ...iman edən bizlərin hesabına da qeyd ediləcəkdir».

Əgər biz də iman qəhrəmanları olmaq istəyiriksə, başa düşməliyik ki, mübarizə aparmalı olacağıq, əzablar, yaralar, ağrı və ölüm olacaq. Bu gerçəklikdir. Müharibədə başqa cür ola bilərmi? Biz imanımıza görə böyük dəyər ödəməli olacağıq.

Müqəddəs Kitab qəhrəmanı Davud da bunun tam dəyərini ödəməli olmuşdu. Onun qələbəsi asan olmamışdı. Təbii ki, onun kiçik daşları dünyaya təsir edə biləcək silah deyildi. Amma o, Rəbbin adı ilə gəldi və bunun sayəsində qələbə qazandı.

Öz prinsiplərimizə görə ödəcəyimiz dəyərdən asılı olmayaraq, Rəbbin Sözünü elan edib, iman qəhrəmanları olmaq istəyirikmi? Əgər Allah Davud vasitəsilə Öz xalqına qələbə vermişdisə, bizim vasitəmizlə də bunu edə bilər. Bizdə tam Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid, çoxsaylı variantlar və tərcümələr, görkəmli təbliğçilər, televiziya və radio var. Belə olan təqdirdə bəs nə üçün biz dünyanı Məsih üçün fəth edə bilmirik?

Gəlin birlikdə qərar verək ki, iman qəhrəmanları olacağıq. Allah Ona, iman edib Onun yolunda yerimək istəyən hər kəsə səxavətlə və həvəslə iman verir. Bəs biz bu təhlükəli dünyaya yalnız bir silahla — Allahın Kəlamı, Ruhun Sözü ilə getməyə hazırıqmı? Bəlkə də siz onun itiliyini və kəsərliliyini görmür və hiss etmirsiz, amma məhz bu silah sizi məğlubedilməz edəcək. Heç bir Dəmir sərhədlər, mədəniyyət və din fərqləri Allahın Sözü ilə irəliləyənlərin qarşısını ala bilməz.

Düşmənlər öz dəhşətli silahları ilə bizə hücum edirlər, biz isə Qüdrətli Rəbbimizin adı ilə irəli gedirik. Qələbə bizimlədir!

Şübhələrin labüdlüyü (zəruriliyi)

Bəzi imanlılar imana görə təqib olunduqları, yaxud həbs olunduqları üçün fiziki stresslərə və ya psixi əzablara məruz qalırlar. Amma bir çoxları hər birimizin həyatında baş verən çətinliklərə görə Allahın məhəbbətinə şübhə etməyə, şəraitdən şikayətlənməyə, özlərinə yazığı gəlməyə və imanda tərəddüd etməyə başlayırlar.

Şübhələnmək bacarığı insan təbiətinin çox vacib xüsusiyyətlərindən biridir. Biz azad iradə ilə yaradılmışıq. Buna görə də biz yoxlamağa, şübhələnməyə və bizi maraqlandıran məsələləri özümüz aydınlaşdırmağa çalışırıq. Məhz buna görə, hətta, biz məsihçilər də bəzən Allahın Sözünə əmin olmuruq və Allahın həqiqətənmi belə dediyini soruşuruq. Mən əminəm ki, bəzi şübhələrimizə Allah Özü yol verir. Amma Allah Onun xasiyyətindən şübhələnməyi heç vaxt qəbul etmir. Ona görə də Allahın Kəlamını öyrənərkən, ilk növbədə Onun xasiyyətini araşdırmalıyıq.

Peyğəmbərlikləri araşdırmaq maraqlıdır, amma onları başa düşməyimiz və izah etməyimiz yanlış ola bilər. Çətin elmi nəzəriyyələri araşdırmaq da maraqlıdır, amma burada da səhvə yol verə bilərik. Lakin elə bir zaman gələcək ki, bütün bu nəzəriyyələr yox olacaq və bizim üçün dəyərli olan hər şey — azadlığımız, Müqəddəs Kitablarımız və Cəmiyyətimiz əlimizdən alınacaq, amma heç kim bizi Allaha olan tam və hədsiz etibarımızdan məhrum edə bilməyəcək.

Eynilə Məsih kimi

Siz nə vaxtsa belə bir sual qarşısında qalmısınızmı ki, nəyə görə müasir dövrdəki məsihçilərin bir çoxu İsanın vəd etdiyi «böyük işləri» həyata keçirmirlər? Əslində isə nəyə görə heç İsanın etdiklərini də etmirik? Biz özümüzü məsihçi adlandıraraq «eynilə Məsih kimi» olduğumuzu nəzərdə tuturuq. Amma İsanın sevdiyi kimi sevirikmi, Onun yaşadığı kimi yaşayırıqmı, ən əsası isə O, dua etdiyi kimi dua edirikmi və Onun nail olduğu nəticələrə nail oluruqmu? Mən möcüzələr haqqında danışmıram, bu aydındır ki, bir çoxumuz adi bir hal kimi ölüləri diriltmirik, korların gözlərini açmırıq və minlərlə ac insanı beş çörək və iki kiçik balıqla yedizdirə bilmirik. Mən sadəcə soruşuram ki, biz İsanın tapşırığına əsasən dəyişməli olduğumuzu, bu dünyanı necəsə dəyişə bilmişikmi? Həvarilər və ilk məsihçilərin etdikləri kimi bu dünyanı dəyişməyə çalışmışıqmı?

Əlbəttə ki, istisnalar var, amma, məncə, mənimlə razılaşarsız ki, müasir dövrdəki məsihçilərin bir çoxu bu məsələlərin həllindən çox uzaqdırlar. Bunun səbəbi çox sadədir: biz başa düşmürük ki, bizim də Allahla elə münasibətlərimiz ola bilər ki, bu cür nəticələrə gətirib çıxarsın. Biz inanmırıq ki, Allah bizim istədiyimiz şeyi edə bilər, çünki əslində Onun necə olduğunu bilmirik, yaxud da Onunla qarşılıqlı münasibətlərimizin əsaslandığı prinsipləri başa düşmürük.

Sərt səsləndi? Bəlkə də. Əgər biz də Allahı Onun peyğəmbərləri, həvariləri və ilk məsihçilər kimi başa düşsəydik, Onunla necə ünsiyyətdə olmalı olduğumuzu həqiqətən bilsəydik, məgər İsanın qabaqcadan dediyi kimi, daha böyük işlər edə bilməzdikmi? Əgər Rəbbi Onun istədiyi kimi tanısaydıq, bizim üçün mümkün olmayan heç nə olmazdı.

Sanki zaman keçdikcə İsa kimi hərəkət edən insanlar daha da azalır və belələrinə daha az təsadüf olunur.

Problem ondadır ki, biz iman qəhrəmanlarını bizim kimi adi yox, qeyri-adi insanlar hesab edirik. Bizə elə gəlir ki, onlarda xüsusi ənam var və onları adi imanlılardan fərqləndiririk. Onları yüksək səviyyəyə qaldırıb «ruhani nəhənglər», «iman qəhrəmanları», «görkəmli fədakarlar» adlandırırıq. Bəli, müəyyən mənada bu, belədir. Amma biz bir şeyi nəzərdən qaçırırıq: onlar heç nə ilə bizdən fərqli deyillər. Sadəcə, onlar vəsatətçilik və himayədarlıq işinin əsas ideyasını başa düşüblər. Allaha effektli xidmət edən insanlar iki şeyi yaxşı bilirdilər — Onun xasiyyətini və Onun iradəsini.

Allahın xasiyyəti

Beləliklə, ruhani aləmdə etdiyimiz hər bir şeyin təməli, ilk növbədə, Allahın xasiyyətini və Onun məqsədlərini başa düşməkdir. «Allah kimdir?» sualının cavabı bütün əməllərimizin təməlidir, çünki biz Allahın necə olduğunu bilməyənədək ciddi heç bir şeydə Ona arxalana bilmərik.

Siz kiminləsə tanış olanda, ilk növbədə, müşahidə edirsiz, sonra isə həmin insanın şəxsiyyətini və xasiyyətini başa düşməyə kömək edən suallar verirsiz. O, necə biridir? Sakit və səbirlidir, yoxsa səbirsiz və dalaşqandır? Yeni fikirlərə necə yanaşır: ehtiyatla, yoxsa səmimiyyətlə? O, sizi hörmətlə və maraqla dinləyir, yoxsa onu dinləməyinizə üstünlük verir? O da nə isə verməyi xoşlayır, yoxsa ancaq almağı sevir? O, insanlar haqqında ədalətli və ağıllı fikirlər söyləyir, yoxsa şəraiti nəzərə almadan onları təqsirləndirir? O, xeyirxahdır, yoxsa kobuddur? Ona etibar etmək olar, yoxsa qətiyyən yerinə yetirmək fikrində olmadığı vədlər verərək sizi aldatmağa və şişirtməyə meyillidir?

Bu cür suallar verməklə o insanla münasibətlərimizdə dostluq ehtimalına ümid olub-olmadığına qərar veririk. Bu halda biz fundamenti ehtimallar üzərində qururuq. Biz heç tanımadığımız və etibarlı olmayan biri ilə dostluq edə bilmərik. Bizim müəyyən ümidlərimiz və tələbatlarımız vardır və əgər bunlar ödənilmirsə, məmnun qalacağımız sağlam münasibətlər qurmaq mümkün deyil. Biz suallar verib həmin insanın özünü niyə belə təqdim etdiyini özümüz üçün aydınlaşdırmalıyıq. Alacağımız cavablar qərarımızı müəyyənləşdirməyə kömək edə bilər. Əgər nəyisə başa düşmürüksə sual veririk: «Nəyə görə sən belə etdin? Sən nə düşünürdün?». Biz həmin insanın əsaslandığı prinsipləri başa düşməyə çalışırıq ki, onun bizimlə və başqaları ilə özünü necə aparacağını müəyyənləşdirək.

Allahla dostluq münasibətlərimizi də məhz bu cür qurmalıyıq. Biz Allah haqqında nə bilirik? O, necə hərəkət edir? O, indiyə qədər nə edib? O Özü Özünü necə təqdim edir? Onunla ünsiyyətdə olduğumuz müddətdə biz hansı təcrübənin şahidi olduq?

Müsəlmandan soruşun: «Allah kimdir?». O, sizə Allahın 99 adını sadalayacaq, amma siz bu siyahıda Ata sözünə rast gəlməyəcəksiz. Bu, bizim Allahımızla başqa dinlərdəki allahlar arasındakı böyük fərqlərdən biridir. Məsihçi Allahı Ata adlandıra bilər, çünki İsa bizə Onun Atamız olduğunu söyləyib. Bizim Allahımız Atadır. Biz Onun bizi sevdiyini və bunu gizlətmədiyini bilərək körpə uşaqlar kimi Atamızın dizlərinin üstünə qalxa bilərik.

Allah kimdir? — sualının cavablarından biri budur. Bizim Atamız başqa atalar kimi deyil. Bəs biz Onun haqqında daha nəyi bilirik? Müqəddəs Yazılarda Allahın xasiyyəti haqqındakı açıqlamaların müxtəlifliyi Onu başqa dinlərdəki allahlardan və peyğəmbərlərdən fərqləndirən digər xüsusiyyətlərini də vurğulayır. Ən gözəl xüsusiyyətlərindən biri, əlbəttə ki, Onun sevən olmasıdır. Allahın yaratdığı varlıqlar olaraq biz sevmədən və sevilmədən yaşaya bilmərik. Çünki biz Onun bənzərində yaradılmışıq. Biz bütün düşüncəmizlə, arzularımızla, hisslərimizlə Allahın məhəbbətinə can atırıq. Allahdan uzaq olsaq heç vaxt buna nail ola bilməyəcəyik, çünki «...Allah məhəbbətdir. ...Biz Onu sevirik, çünki O, bizi birinci sevmişdir» (1 Yəhya 4:16, 19).

Allah Özünü bütün bəşəriyyəti çox böyük məhəbbətlə sevən və qarşılıqlı olaraq da Özünün sevilməsini arzulayan biri kimi təqdim edir. Müqəddəs Yazıların kitabları Allahın məhəbbətinin dərinliyini və incəliyini bizə açıqlayır. Süleymanın Nəğmələr Nəğməsi kitabı isə nə vaxtsa yazılmış ən gözəl məhəbbət himnidir. Allah Yeremya vasitəsilə də «Səni əbədi bir məhəbbətlə sevdim, buna görə də sevgi ilə səni özümə tərəf çəkdim» deyərək Öz məhəbbətini ifadə etmişdi (Yeremya 31:3). Yeremya peyğəmbərin kitabının başqa bir yerində isə O demişdir: «...Mən Rəbbin dünyada məhəbbət, ədalət və salehlik yaratdığını dərk edir və Məni tanıyır. Çünki Mən bunlardan xoşlanıram» (Yeremya 9:24).

Lakin biz Rəbbin məhəbbətini yalnız sözlərdə görmürük. Onun əməlləri də məhəbbətlə doludur. Bəşəriyyət tarixində bizim Allahımız kimi Allah yoxdur. O, sadəcə, bizə olan məhəbbətini bəyan etmədi, həm də Öz həyatını bizim üçün qurban verərək bunu sübut etdi. Bu cür məhəbbətin nə keyfiyyətinə, nə də onda hansısa məhdudiyyətin olduğuna şübhəmiz ola bilməz. Bunu belə ifadə edə bilərik: mən İsadan soruşdum: «Sən məni nə qədər çox sevirsən?». İsa isə: «Bax bu qədər çox» — deyərək qollarını açıb öldü.

Bəziləri belə sual verirlər ki, bəs sevən Allah nəyə görə bu qədər çox ağrılar və əzablarla dolu dünya yaradıb. Bu məntiqsiz sual ətrafindakı mübahisələr artıq əsrlər boyu davam edir, amma İsa bizim əvəzimizə çarmıxa çəkilərək bu problemi tamamilə aradan qaldırdı. Bu, Allahın ağrı və əzablara qarşı cavabı idi. Məsihçilər olaraq biz bilirik ki, bu dünyadakı ağrı və əzablar Allahın işi deyil və bunu O istəməyib. O, bizimlə birlikdə əzab çəkdi və sonda isə bizə görə əzab çəkdi, amma bizim əzab çəkməyimizi heç vaxt istəmir. Öz məhəbbəti naminə O, bizə Allahın ədalətli və pak iradəsinə «bəli», yaxud «xeyr» demək seçimini verdi. Və hələ ki, biz «xeyr» deyirik, pis qüvvələrin dünyamızı məhv etməsinə imkan veririk. Məruz qaldığımız əzablar Allahın iradəsinə qarşı olan bütün əməllərimizin təbii nəticəsidir. Günahlı bəşər təbiətinə malik olduğumuza görə biz özümüz özümüzə bədbəxtlik gətiririk. Yalnız Allah məhəbbət yaradır. Müqəddəs Yazılarda Allahın bizə qarşı ədalətli, insaflı və Ata məhəbbəti ilə dolu olduğunu sübut edən minlərlə nümunə tapmaq olar. Biz bütün bu nümunələri, hətta, onların bir hissəsini də nəzərdən keçirə bilmərik, bu aydındır. Amma biz Allahın Onunla daha yaxın münasibət qurmağımıza kömək edən bəzi xüsusiyyətlərini nəzərdən keçirdik. Bundan başqa, əbədiyyətdə Allahın və Onun Ruhunun hədsiz zənginliyini öyrənmək üçün çox vaxtınız olacaq!

Bunula belə, Allahın daha bir xüsusiyyəti də vardır ki, bunu da xatırlatmaq istərdim. Bu, dəyişməzlikdir — çox incə, amma olduqca vacib bir xüsusiyyətdir. Allah Öz işləri ilə sübut edir ki, O, həqiqətən Özünü təqdim etdiyi kimidir. Allah həmişə bizə açıqladığı məqsədləri və xüsusiyyətlərinə uyğun olaraq hərəkət edəcək. Bu, dəyişilməzdir. O, olduğu kimidir, Onda dəyişkənliyin kölgəsi belə yoxdur. O Öz qəlbində Onu sevənlər və tanıyanların ehtiyacları və arzularına qarşı şəfqətli, sevən Allahdır. Başqa sözlərlə, Allahın xasiyyəti, mahiyyəti və məqsədləri dəyişilməzdir, amma Onun planları tez uyğunlaşandır.

Bu uyuşqanlıq vəsatət və dua vasitəsilə həyatımızın axarını dəyişməyə imkan verir. Əgər biz dünyanın dəyişilməsinə görə Allahın şərtlərinin həyata keçməsi üçün nə etməli olduğumuzu biliriksə, bu, bizi Onun iradəsi ilə razılaşmağa gətirib çıxaracaq. Biz Allahı daha yaxşı başa düşməyi öyrənəndə, Onun dünya üçün olan planlarını da anlamağa başlayacağıq. Sonra ruhani idarəolunmaya tabe olub Onun müqəddəs iradəsinə və məqsədlərinə uyğun dua etməyi öyrənəndə, Allahın planlarının icra olunmasına, bəzən isə dəyişdirilməsinə belə cəlb olunacağıq. Məhz bu yolla biz Onu izzətləndirir və Onun yaradıcılıq işinin əsl iştirakçılarına çevrilirik. İlyas peyğəmbərin hekayəti bunu başa düşməyimizə kömək edir.

Allahın iradəsi

«İlyas, duyğuları bizimkinə bənzər bir adam idi və səylə dua etdi ki, yağış olmasın. Və yer üzünə üç il altı ay yağış yağmadı. Bir də dua etdi və göy yağış yağdırdı. Torpaq da öz bəhrələrini yetişdirdi» (Yaqub 5:17–18).

Birinci cümləni yenidən oxuyun: peyğəmbər «duyğuları bizimkinə bənzər bir adam idi» — eyni qorxuları, sevinci, şübhələri yaşayan, bizim kimi problemləri olan adam idi. Hətta, bizdə olan bir şey İlyasda yox idi. İsa hələ yer üzünə gəlməmişdi və Müqəddəs Ruh da imanlıları möhkəmləndirmək üçün hələ enməmişdi. Amma bununla belə o, dua etmişdi və üç il yağış olmamışdı. Sonra bir də dua etmişdi və yağış yağmışdı. Nəyə görə? Çünki İlyas Allahı tanıyırdı və Onun iradəsini başa düşürdü. Buna görə də o, dua edəndə Allah ona cavab verirdi.

Birinci Padşahlar kitabında haqqında bəhs edilən bu hekayə (17 və 18-ci fəsillər) bir çox şeyi başa düşməyə kömək edir. Gəlin bu hekayəni tez nəzərdən keçirib həmin qeyri-adi quraqlığın bizə nəyi öyrədə biləcəyinə baxaq. Əvvəlcə İlyasla Allah arasındakı həmahəng münasibətə diqqət yetirin. Sanki iki dost Allahın planının tamamlanması üzərində işləyir. İlyas deyir ki, «mənim bir sözüm olmayınca bu illərdə şeh və yağış olmayacaq» (17:1). Üç ildən sonra isə Rəbb ona bildirir ki, bu sözün icra olunmasının vaxtı çatıb (18:1).

Sonra Birinci Padşahlar kitabında oxuyuruq ki, hələ göydə bulud görünməzdən çox əvvəl, İlyas yağış səsi eşidir (18:41–46). Bu, Allahın cavabı idi? Dua! O, «yerə əyilib üzünü dizləri arasına qoydu» və dua etməyə başladı. Sonra isə öz nökərini yeddi dəfə dəniz tərəfə baxmağa göndərdi. Nəhayət, kiçik bir bulud göründü və güclü yağış yağdı.

Bu hekayədən belə nəticələr çıxara bilərik ki, İlyas Allahı tanıyırdı, həm də o bilirdi ki, birincisi, Allah onun yağış üçün dua etməsini istəyir, ikincisi, hətta, İlyas dua etməsəydi belə, Allah quraqlıqla bağlı planını dəyişməyəcəkdi. Baxmayaraq ki, İlyas Allahın iradəsini bilirdi və bu haqda Allah ona artıq bildirmişdi, bununla belə Rəbbin Öz planını yerinə yetirməsi üçün yenə də səyli dua tələb olunurdu.

Siz nə vaxtsa diz üstündə oturaraq başınızı daş döşəməyə əyib dua etmisiniz? Bunu sınaqdan keçirin! Bu cür dua etməyin zəruriliyini başa düşməmək üzündən bu dünyada çoxlu əzablar baş verir. Bəs bu gün Allahın planını dəyişdirmək üçün İlyas kimiləri varmı?

İlyas qeyri-adi insan deyildi. Sadəcə, İlyasın Allahla dost olması onun yeganə fərqli cəhəti idi. Bu münasibətlərin yaxınlığı sayəsində o bilirdi ki, nəticə əldə elmək üçün necə dua etmək lazımdır.

Bəs kim Allahın planını dəyişdirə bilər? Ona yaxın olanlar, Onun xasiyyətini və iradəsini başa düşmək üçün Onu kifayət qədər yaxşı tanıyanlar, Allahın Öz planlarını dəyişmək üçün duaları qəbul etdiyinə və hətta, bunu istədyinə inanmağa hazır olan insanlar. Bu, sizin üçün və mənim üçün böyük imkanlar açır, çünki Rəbb bu gün Onunla dostluğu və Ona xidmət etməyi hər şeydən üstün tutan yeni İlyaslar, qadınlar və kişiləri axtarır. Bu cür işi yerinə yetirmək və Müqəddəs Kitabdakı iman qəhrəmanlarının öz duaları ilə dünyaya təsir etdikləri kimi dünyaya təsir göstərmək üçün hər birimizdə qəhrəmanlıq potensialı vardır.

Bilirsinizmi, dua, sadəcə hər bir imanlını Padşahın qəbuluna qaldıran rahat «lift» deyil, həm də o, Allahın hüzuruna qalxmaq üçün hamıya eyni imkan verən böyük «bərabərləşdiricidir». Təcrübəmizdən, əqli qabiliyyətimizdən, bankdakı hesabımızdan, təhsilimizdən, sosial mövqeyimizdən, yaxud ailə vəziyyətimizdən asılı olmayaraq, mən və siz eynən tarixi ruhani nəhənglər kimi Allaha yaxınlaşa bilərik. Biz Musa, İlyas, İbrahim, Paul və bir çox başqa Müqəddəs Kitab qəhrəmanları ilə birlikdə Allahın Öz dostlarına vəd etdiyi «qaranlıqda gizlənmiş sərvətləri, gizli yerlərdə saxlanılan xəzinələri» (Yeşaya 45:3) bölüşə bilərik. Biz də Allahla onlar kimi dost olsaq, o zaman dualarımız üçün heç bir maneə olmayacaq.

Bütün bu fikirlər dua haqqında başlanğıc və əsas söhbətlərdir. Bunlar olmadan gələcəkdə uğurla xidmət etmək mümkün deyil.

Allahla dostyana münasibət

Belə bir məsələ meydana çıxır ki, Allahla dinamik münasibətlər qurmaq üçün hansı vacib şərtlər vardır? Burada gizli heç bir şey yoxdur. Digər məsələlərin həllində olduğu kimi, bunda da Rəbb işi asanlaşdırmışdır. Çünki O, bizə yaxın olmağı çox arzulayır. Əgər biz Allahın iradəsinə uyğun yaşamaq üçün Ruhun idarəsinə tabe olsaq, Rəblə hüdudları olmayan, səmimi, dürüst və canlı münasibətlər qura bilərik. Biz Allaha böyük əminlik və ruh yüksəkliyi ilə yaxınlaşacağıq. Çünki biz Onu tanıyacağıq. Həvarilər və peyğəmbərlər bunu başa düşürdülər. Hər bir iman qəhrəmanı Allahla əsl dostluq münasibətlərini qura bildiyi həddə qədər iman qəhrəmanı olurdu. Həvari Paul Filippidəki imanlılara yazırdı: «Hətta uğrunda hər şeyin zərərini çəkdiyim Rəbbim Məsih İsanı tanımağın üstün dəyəri yanında hər şeyi ziyan hesab edir və zibil sayıram ki, Məsihi əldə edim, ...Onu və Onun dirilmə qüdrətini dərk edim, Onun iztirablarına şərik olum və Onun ölümündə Ona bənzəyim» (Filippililərə 3:8,10).

Görün nə gözəl fikirdir! Paul İsanı tanımaq üçün həyatı da daxil olmaqla malik olduğu hər şeyi verməyə hazır idi. Bəs nəticə nə oldu? Əgər Paul Allahı bu qədər tanımasaydı, bu gün mən və siz başqa aləmdə yaşayan fərqli insanlar olardıq.

Bir daha vurğulayıram ki, Allah yalnız super ruhani insanlar və ya xüsusi ənamı olanlarla bu cür münasibət qurmur. O, hər kəsə onun üçün asan olan tərzdə yaxınlaşmaq istəyir. Bunun real olması üçün Allah hər şeyi, hətta, daha artığını edib. Bilirsinizmi ki, dünyadakı bütün dinlərdə insanlar allahlarını axtarmalı idilər, lakin yalnız bizim Allahımız Özü bizi axtarmağa gəlmişdir? Rəbbimiz bizim Onu axtarmağımızı gözləmək əvəzinə, Adəm və Həvvadan başlayaraq həmişə Özü bizi axtarmışdır. Öz məhəbbətinin böyüklüyünə görə ilk addımı həmişə O atmışdır. Allah peyğəmbərlər vasitəsilə bizə müraciət etmişdir, İsa Məsih vasitəsilə bizim üçün əlçatan olmuşdur və nəhayət, Müqəddəs Ruhunu göndərmişdir ki, Onunla ünsiyyətdə tam harmoniyaya nail olmağımıza kömək etsin. Bizim Allahımız daim bizimlə yaxınlığı axtarır. Biz sadəcə Onun təklifinə cavab verməliyik.

«Rəbb belə deyir: “Müdrik müdrikliyi ilə öyünməsin, igid öz gücü ilə öyünməsin, varlı öz sərvəti ilə öyünməsin. Ancaq öyünən onunla öyünsün ki, Mən Rəbbin dünyada məhəbbət, ədalət və salehlik yaratdığını dərk edir və Məni tanıyır”» (Yeremya 9:23–24).

İcazənizlə sizə bir hekayə danışım: dua edirəm ki, bu hekayə yaxşı bir nümunə olsun. Bir neçə il əvvəl kommunist ölkələrinə səfərlərimdə hələ mənə kimsə qoşulmamış mən Allahdan həyat yoldaşı və ailə istəməyə başladım. Mənə elə gəlirdi ki, ailə mənə uzunmüddətli və təhlükəli səfərlərimdə əziyyət çəkdiyim tənhalığın öhdəsindən gəlməyə kömək edəcək.

Rəbdən bir neçə dəfə aldığım cavab aydın və konkret idi: «...atılmış qadının övladları ərli qadının övladlarından çox olacaq» (Yeşaya 54:1). Bu cavab məni qane etmədiyinə görə yenə də Allaha dua etməyə davam edərək mənə həyat yoldaşı və övladlar verməsini xahiş edirdim. Nəhayət, Allah mənə Allahı sevən və Ona xidmət edən həyat yoldaşı və beş gözəl övlad verdi. Allahın ilk etirazına baxmayaraq (belə demək olarsa), mən istədiyimə nail oldum.

Çox illər keçəndən sonra hələ indi başa düşdüm ki, nəyə görə Allah əvvəlcə buna etiraz etmişdi. O, ailənin gələcəkdə mənə verəcəyi dözülməz ağrı və əziyyətləri bilirdi. Yalnız Allah qabaqcadan bundan xəbərdar ola bilərdi ki, təhlükəli və davamlı səfərlərdə ailəm sözün əsl mənasında mənə «yük» olacaqdı. Qoyub getdiyim ailə üzvlərimin qayğıları aramsız ağrıya çevrilirdi. Hara gedirdimsə, əvvəllər mənə yad olan ev üçün darıxmaq hissi məni tərk etmirdi.

Bütün bunlara uzunmüddətli səfərlərim ərzində doğmalarımın yaşadıqları əziyyət və həyəcanları da əlavə edin. Övladlarım böyüdüyü müddətdə mən çox vaxt evdən uzaqda olurdum, hətta, zəng etmək və ya məktub göndərmək də mümkün olmurdu. Ailədə problemlər yarananda yoldaşım mənim köməyim və iştirakım olmadan onları həll etməli olurdu. Mənim işim də ailəmin köməyinə ümid etməyə imkan vermirdi, həmişə özüm bunun öhdəsindən gəlməli olurdum.

Bu nümunəni niyə misal gətirdim? Başqa cür hərəkət edib ailəsiz qalmaq da hələ o demək deyil ki, bu doğrudur. Amma bir şey tamamilə aydındır ki, mənim seçimim və duada inadkarlığım həyatıma əzablar gətirdi. İndi mən əminəm ki, yalnız ürəyə buraxılan bir şey insana ağrı verə bilər. Biz də Allaha eyni cür əzab vermirikmi?

Hətta, indi bu sətirləri yazarkən də yüzlərlə silahlının (müsəlman şiə sektalarından birinin tərəfdarlarının) mühasirəyə aldığı Livanın dağlıq hissəsindəyəm. Bir az əvvəl onların liderinin sarayında onunla nahar etmişdim. Heç kim mənim burada olduğumu bilmir və mən bu haqda heç kimə, hətta, öz ailəmə belə danışa bilmərəm. Çünki hər cür şəraitdə mən həyəcanla onların haqqında düşünürəm.

Amma indi onu da daha yaxşı başa düşürəm ki, Rəbb İsa ilə yaxın münasibət bizim həyatımızı daha mənalı edir.

Musa — görkəmli vəsatətçi

Musanın İsrail xalqına münasibətini, fədakar məhəbbətini göstərən epizodlardan biri belə bir faktı da başa düşməyimizə kömək edir ki, Allahın xasiyyətini bilmək Musanın etdiyi vəsatətçilik və himayədarlıq işində mühüm rol oynayırdı.

Çıxış kitabını (32–34-cü fəsillər) açsaq, Musanın və İsrail xalqının çox çətin vəziyyətdə olduğunu görərik. Musa Sina dağında Allahın yazılı göstərişlərini aldığı müddətdə onu aşağıda, vadidə gözləyən israillilər qərara gəlirlər ki, artıq kifayət qədər gözləyiblər. Onlar Harundan sədcə etmək üçün onlara başqa allah düzəltməsini xahiş edirlər. Bundan sonra qızıl bəzək əşyaları toplayır və onlardan tökmə dana düzəldirlər.

Allah Musaya nəsihət verdikcə israillilərin Ona xəyanət etdiyini görürdü. Daşürəkli xalq tezliklə Allahın onlara göstərdiyi yoldan çıxıb, qızıl danaya səcdə edirdi. İsraillilər, guya, bu bütün onları Misir torpaqlarından çıxardığını bildirərək öz günahlarını daha da ağırlaşdırdılar.

Nəhayət, Rəbbin səbri tükəndi. O bildirdi ki, İsrail xalqını məhv etməyə qərar verib. «Qoy Mən xalqa qarşı qəzəblənib onu yox edim, səndən isə böyük millət əmələ gətirim» (Çıxış 32:10). Amma Rəbbin nitqini hansı sözlərlə bitirdiyinə diqqət edin.

Bu qərar Musanı çətin seçim qarşısında qoyur. O, sərbəst şəkildə qərar verməli idi. Allah ona həqiqətən vacib şəxs olmaq imkanını təklif edir. İlk imkan düşən kimi Rəbdən üz çevirən bu nankor və xəyanətkar izdihamla əbədiyyən bağlı qalmaqdansa, Musa böyük bir xalqın atasına çevrilə bilərdi. Bəs biz Allahın belə bir təklifindən imtina edərdikmi? Biz özlüyümüzdə deyərdik ki, əgər Allah bu üsyankar yaramazları yer üzündən silib Onu izzətləndirmək üçün məndən xalq yaratmaq istəyirsə, mən kiməm ki, Onunla mübahisə edim?

Amma əsl vəsatətçi olan Musa Allahın planını yeganə çıxış yolu kimi qəbul etmədi. O, Allahın xasiyyətini bilirdi. Musa bilirdi ki, Allah çox ağıllı, mərhəmətli və Öz sözünə sadiqdir. Buna görə də onun cavabı belə oldu: «Ay Allah, Sən bunu edə bilməzsən! Bəs misirlilər Öz xalqın adlandırıb köləlikdən çıxardığın xalqı məhv etdiyini eşidəndə buna nə deyərlər? Bundan başqa, Sən Öz qulların olan İbrahimi, İshaqı və İsraili unutmusan? Bəs onlara verdiyin vədlər necə olsun? Sən Öz sözlərini geri götürə bilməzsən!»

Bax bu, ağlına əsaslanaraq və tutarlı dəlillər gətirərək necə dua etməyi bilən insandır! Nəticədə «Rəbb Öz xalqına bəla gətirmək niyyətindən döndü» (Çıxış 32:14).

Hadisə bununla bitmir. Musa Rəbbi xalqa daha bir şans verməyə inandırandan sonra Rəbbin yazısı olan şəhadət lövhələrilə dağdan enəndə, öz xalqının çılpaq vəziyyətdə dananın qarşısında rəqs etdiyini görür. O, qəzəbdən yaxud da onların üzərindən təqsiri götürmək cəhdinin faydasızlığından şəhadət lövhələrini (bunun yeganə surəti onun əlində idi) yerə çırpıb parça-parça sındırır və xalqı belə böyük bir günaha batırdığı üçün Harundan izahat verməyi xahiş edir. Şübhəsisz ki, Harunun cavabı ən fərasətli bir cavab kimi tarixə düşəcək: «Harun cavab verdi: “Qoy ağam qəzəblənməsin. Sən bu xalqı tanıyırsan. Onun niyyəti pisdir. Onlar mənə dedilər: “Bizim üçün allahlar düzəlt ki, qabağımızda getsin. Çünki bizi Misir torpağından çıxaran adamın — bu Musanın başına nə iş gəldiyini bilmirik!”. Mən isə onlara dedim: “Kimdə qızıl varsa, onu çıxarın”. Xalq da qızılı mənə verdi. Mən onu oda atdım və bu dana alındı”». (Çıxış 32:22–24).

Bax, burda Haruna necə inanmayasan? O, bütpərəstlik və əxlaqsızlığı bir göz qırpımında Allahın misilsiz möcüzələrindən birinə çevirdi.

Təəccüblüdür, amma məhz bundan sonra Musa Allahın yanına qayıdıb öz xalqının günahını əhv etdirmək üçün nə vaxtsa yazılmış ən cəsarətli duanı edir (bu dua yalnız Romalılara 9:3-də həvari Paulin İsrail xalqı üçün etdiyi dua ilə müqayisə oluna bilər).

«Ah, bu xalq böyük günaha batıb, özünə qızıldan allahlar düzəltdi; İndi yalvarıram, onların günahlarını bağışla. Əgər belə etməsən, adımı yazdığın kitabdan sil» (Çıxış 32:31–32). O, bununla böyük iman addımı atdı. Əslində o dedi: «Ay Allah, mən Sənin ədalətini başa düşmürəm, axı, mən də xilas haqqında nələrsə bilirəm. Mən xalqımın xilası üçün Sənin qəbul edə biləcəyin bir şeyi təklif edə bilərəm. Bu da mən, onların əvəzinə məni Öz kitabından sil».

Musa Allaha itaətsizlik etmirdi. O, bəziləri kimi Allaha demirdi: «Rəbb, əgər İsrail Sənə lazım deyilsə, mən də Səninlə qalmayacağam». Xeyr, Musa öz xalqının günahına görə özünü rəhm qurbanı olaraq təqdim edirdi. O, İsanın etdiyi şeyi etməyi təklif edirdi. Musa Allahın planını və xasiyyətini o qədər gözəl başa düşüb elə danışmış və hərəkət etmişdi ki, əsrlər sonra Allah məhz Musanı seçmişdi ki, o, İlyasla birlikdə İsanın görünüşü dəyişilən dağda İsa ilə Onun çarmıxdakı ölümü vasitəsilə əldə ediləcək çox böyük nəticə haqda danışsın (Luka 9:30–31). Beləliklə, biz görürük ki, Musa Allahın qəti planını qəbul etmək əvəzinə, öz xalqını müdafiə edərək tarixi güclü surətdə dəyişir.

Allah Musanın bu təklifinə belə cavab verir: «Mənə qarşı kim günah işlədibsə, onun adını kitabımdan siləcəyəm» (Çıxış 32:33). İsraillilər günahlarına görə layiq olduqları cəzanı çəkməli idilər. Amma Musaya görə Allah onları tamamilə məhv etmədi.

Nəticədə, Musa ilə Allah bir-birinə daha da yaxınlaşdılar. «Rəbb Musa ilə üz-üzə, dostu ilə söhbət etdiyi kimi, danışardı...» (Çıxış 33:11). Necə də heyranedici sözlərdir! Musa ilə Allah hər şeyi mən və siz bir-birimizlə danışacağımız kimi müzakirə edirdi.

Belə dialoqların birində Musa çox gözəl bir xahişlə Allaha müraciət edir: «Əgər mən, doğrudan da, Sənin gözündə lütf tapmışamsa, yalvarıram, öz yolunu mənə agah elə ki, Səni tanıyım və gözündə lütf tapım. Bax, bu camaat sənin xalqındır» (Çıxış 33:13). Əlbəttə ki, Musa Allahın gözündə lütf tapmışdı. Əgər bu, belə olmasaydı, Allah hər gün onunla danışmazdı! O, Allahdan nə istəsəydi xahiş edə bilərdi və çox təbii idi ki, İsrailin əsl himayəçisi kimi onun üçün ən vacib olanı xahiş etmişdi: «Səni daha yaxşı tanımaq üçün mənə kömək et ki, mən Sənin dostun olaraq qalım və təsdiq elə ki, bu adamlar həqiqətən Sənin xalqındır».

Allah Musanın duasına sanki qucağını açaraq cavab verir: «Sən Məndən dilədiyin bu şeyi edəcəyəm. Çünki gözümdə lütf tapdın və səni adınla tanıyıram» (Çıxış 33:17). Allahın Öz məhəbbətini bu cür gözəl təsdiq etməsi Musanı daha böyük bir xahiş etməyə ruhlandırır. Musaya qədər heç kim bunu Allahdan xahiş etməmişdi: «İzzətini mənə göstər» (Çıxış 33:18). Yaxud da Helen Sparrelin tərcüməsində deyildiyi kimi, «Özünü mənə göstər!». Təsəvvürünüzə gətirə bilərsinizmi, Musanın bu qəribə xahişi Rəbbə necə dərin təsir bağışladı? Allah heç tərəddüd etmədən cavab verir: «Mən bütün xeyirxahlığımı Sənin qarşından keçirəcəyəm və Rəbb olan adımı qarşında bəyan edəcəyəm. Kimə istəsəm, lütf göstərərəm, kimə istəsəm, rəhm edərəm» (Çıxış 33:19).

Bəli, Allah Musaya heç vaxt heç bir insana vermədiyini verdi: Sina dağında Allah Musanı qorumaq üçün Öz üzündən başqa «bütün xeyirxahlığını» Musanın qarşısından keçirir, «çünki Məni görən adam sağ qalmaz» (Çıxış 33:20). Bu zaman Allah Öz xasiyyətinin son dərəcə heyrətləndirici xüsusiyyətlərini göstərərək Özünün kim olduğunu açıqlayır: «Rəbb Mənəm, rəhmli və lütfkar Rəbb Allaham. Mən hədsiz səbirli, bol məhəbbətli və sədaqətliyəm, minlərlə nəslinə məhəbbətimi göstərərəm, cəzanı, asiliyi və günahı bağışlayaram...» (Çıxış 34:6–7).

Allah Musaya Öz adının mənasını izah edərək Öz xasiyyətini açıqlayır. Sanki O deyir: «Musa, sən Məni tanımaq istəyirdin? Bax, Mən beləyəm — insansevər, xeyirxah, anlayışlı, hədsiz səbirli, dərrakəli, bol mərhəmətli, sədaqətli, həqiqi, ədalətli, adil Allaham.

Amma Allah bununla kifayətlənmir, Özünü iki dəfə «Rəbb, Rəbb» kimi təqdim edərək (bunu «Əbədi Allah, Küli-ixtiyar» kimi də tərcümə etmək olar) Musanın anlayışını daha da genişləndirir. Bu, Musaya Allahın müstəqil hakimiyyəti və nüfuzunu xatırladır.

Bəs Musa Allahın bu heyrətləndirici açıqlamasına nə cavab verir? Aydındır ki, böyük vəsatətçi heç vaxt itirmədən bu yeni biliklərini öz xalqı üçün istifadə edir: «Rəbb, Sən bu adlarını söylədin mən Sənin necə biri olduğunu bildim və bu, mənə belə bir ümid verdi ki, Sən mənim xalqıma, hətta, bağışlanmayacaq şeyləri bağışlaya bilərsən! Buna görə də Səndən xahiş edirəm, heç nəyə baxmayaraq bizi dirçəlt və Öz xalqın et!». Həqiqətən, bu, bütün dövrlərdəki ən gözəl strateji dualardan biri idi.

Eləcə də, bu, ən təsirli dua idi, çünki Allah Musaya cavab verir: «Budur, Mən bütün sənin xalqınla əhd kəsirəm. Hamının qarşısında elə möcüzələr edəcəyəm ki, beləsi dünyada heç bir yerdə heç millət arasında yaranmamışdı. Sizin ətrafınızdakı bütün xalqlar görəcəklər ki, Rəbbin işi, Mənim sənin üçün etdiyim şeylər qorxuncdur» (Çıxış 34:10).

Burada nə baş verdiyini başa düşürsünüzmü? Musa Rəbbin ona açıqladığı xasiyyətini dərindən başa düşərək Allaha müraciət edir və Allah heç gecikdirmədən Musaya onun istədiyi hər bir şeyi, hətta, daha artığını verir. Bundan başqa, O, israillilərə də onların layiq olmadıqları şeyi — daha bir şans verir.

Necə böyük bir mükafat! Görün, Allah Musanı necə sevirdi. Allahın xalqın günahına görə Öz haqlı qəzəbinin bir hissəsini Musaya yönəltməsi faktı heç də o demək deyil ki, Allah Musaya nifrət edirdi. Musa Allahın gözündə lütf tapmışdı. Hətta, Allah Musaya xalq üçün fədakarlıq etməyə də imkan vermişdi.

Musanın ölümündən bir az əvvəl Allah onu Ölü dənizinin digər sahilinə, müasir İordaniyanın ərazisində yerləşən Nevo dağının zirvəsinə gətirdi ki, o, vəd olunmuş bütün torpaqları görə bilsin. «İbrahimə, İshaqa və Yaquba vəd etdiyim torpaq budur, oranı sizin övladlarınıza verəcəyəm. Mən izin verdim ki, oranı öz gözlərinlə görəsən. Lakin oraya girməyəcəksən» (Qanunun Təkrarı 34:4).

Çox əsrlər sonra vaxt tamam olanda günah üçün kamil qurban olan İsa tarixin səhnəsində göründü və bu yük Musanın üzərindən götürüldü. Bir daha Lukanın Müjdəsi 9:31-ə qayıdıb İsanın Öz dostları Peter, Yaqub və Yəhyanı götürərək dağa qalxmasını və onların qarşısında görünüşünün dəyişilməsini nəzərdən keçirək. İsanın Qolqotada yerinə yetirməli olduğu çox böyük iş haqqında danışmaq üçün Onun heyrətlənmiş şagirdlərinin gözləri qarşısında məhz Musa və İlyas peyda olmuşdu.

Bəs Musa bu haqda nə bilirdi? O, çox şeyi bilirdi. O, müəyyən müddət ərzində xalqın günahlarına görə zərbələri öz üzərinə qəbul etmək üçün çağırılmışdı. Musa bilirdi ki, elə bir gün gələcək, Məsih kamil günah Qurbanı olacaq. Buna görə də Musaya İsa ilə birlikdə həmin dağda olmağa icazə verilmişdi. Bu yolla o, nəhayət ki, vəd olunmuş torpağa ayaq basmışdı.

Gəlin, Müqəddəs Yazının bu kiçik hissəsindən Allah haqqında öyrəndiklərimizi yekunlaşdıraq. Bilirik ki, Allah Müqəddəs, Müstəqil, Əbədi Padşah olmaqdan başqa, həm də bizim Sevən Atamız — Ədalətli, Mərhəmətli, Bağışlayan və Öz Sözündə həqiqi olan Allahdır. Eləcə də, görürük ki, Allah insanlara əzab vermək, yaxud Öz xalqını məhv etmək istəmir. O, hər vasitə ilə bundan qurtulmağa çalışıb bir dəfə yox, iki dəfə yox, amma Onun salehliyi itaətsizlərin günaha görə cəzalandırılmasını tələb edənədək yeddi dəfə yox, yetmiş dəfə yeddi bağışlayır. Heç kim heç vaxt Allaha deyə bilməz: «Sən mənə şans vermədin!». Allah həmişə bizə layiq olduğumuzdan artıq şans verir ki, günahı rədd edib Onun dostları olaq.

Təhqirin həddi və qurbanın ölçüsü

Bəzi məsihçilər düşünürlər ki, həyatda ən vacib olan şey ölümdən sonra göylərə gedəcəyinə əmin olmaqdır. Həqiqətən, cənnətdə zəmanət verilmiş yeri olmaqdan vacib nə var? Amma əgər bu belə olsaydı, nəyə görə Müqəddəs Yazılardakı — Əhdi-Ətiqdən Musa, Əhdi-Cədiddən Paul kimi iman qəhrəmanları fədakarlıq edərək həyat kitabından silinməyə belə hazır olduqlarını bildirmişdilər? Bu iki iman qəhrəmanı bilirdi ki, Allahın vəd etdiyi ölümdən sonrakı xöşbəxt həyatdan daha vacib olan bir şey var.

Biz Musanın öz ardınca apardığı xalqın nə qədər nankor olduğunu artıq bilirik. Allah İsrail xalqını Misir köləliyindən xilas etdi, Musanı və xalqı qurudan keçirərək onun düşmənlərini (fironun ordusunu) dənizdə batırdı, səhrada onlara su, manna hətta, bildirçin verdi. Onları Özünün müqəddəs və seçilmiş xalqı etmək üçün bu xalqla əhd bağlayıb onlara torpaqlar vəd etdi.

Amma Musa dağda olduğu müddətdə xalq ən iyrənc formada Allaha xəyanət etdi. Buna görə də Rəbbin qəzəblənməsi heç də təəccüblü deyil!

Musa da qəzəblənmişdi. Amma Musa bu qədər acıqlı idisə, nəyə görə Allaha yalvarırdı ki, xalqı bağışlasın? Əgər Allah bağışlamaq istəməzsə, öz adını həyat kitablından silməyi təklif etməyin nə əhəmiyyəti olacaqdı? Bəlkə bu çox tələsik və düşünülməmiş təklif idi? Məgər Musa bu təklifinin nəticəsinin mühümlüyünü başa düşmürdü? Bu hərəkət nə demək idi?

Məncə, Musa öz hərəkətinin bütün ciddiliyini tamamilə dərk edirdi. Rəbb Musanın hər şeyi idi. Allah israilliləri fironun ordusundan xilas edəndən sonra Musa bütün xalqın qarşısında Ona mahnı oxumuşdu: «Rəbb qüvvətim, məzmurumdur, O, məni xilas etdi. Rəbb mənim Allahımdır, Ona həmd edəcəyəm. Atamın Allahıdır, Rəbbi yüksəldəcəyəm» (Çıxış 15:2) Musanın demək olar ki, bütün həyatı Rəbbə xidmətə həsr olunmuşdu. Rəbbsiz həyatın onun üçün heç bir əhəmiyyəti və ümidi yox idi.

Musa bu təklifinin nə qədər ciddi olduğunu bilirdi. Daha sonralar Paul də öz sözlərinin əbədiyyətdəki nəticəsini tamamilə dərk edərək demişdi: «qardaşlarım, yəni cismani soydaşlarım olan israillilər uğrunda mən özüm Məsihdən uzaqlaşıb, lənət olunmaq istərdim» (Romalılara 9:3). Yəni əgər bu doğmalarının xilasa gəlməsinə kömək edərdisə, o özü üçün hətta, pis bir şeyi də arzulayırdı. Gördüyümüz kimi, onların hər ikisi israilli qardaşlarını o qədər sevirdi ki, özlərini qurban verməyə belə hazır idilər.

Dağa qayıtmazdan əvvəl Musa xalqa dedi: «Siz böyük günaha batdınız. İndi isə Mən Rəbbin hüzuruna qalxacağam ki, bəlkə günahınızı kəffarə edə bilim» (Çıxış 32:30). Əvəzedici qurban fikrini bütün Müqəddəs Kitab boyunca müşahidə etmək olar. Zəbur 49:8-dən gördüyümüz kimi heç bir adi insan nəinki qardaşlarının, hətta, öz günahının əvəzini ödəyə bilməz. Buna görə də Allah Öz xalqına Məsihi, Xilaskar olacaq müqəddəs Quzunu gözləməyi tapşırmışdı.

Allah Musanın böyük fədakar təklifini qəbul etmədi, amma İsrailin rəhbərinin güclü yalvarışı Onun ürəyinə toxundu və qəzəbi sakitləşdi. O, xalqı bağışlamağa razı oldu, amma insanları tərbiyələndirmək məqsədilə təqsirkarları və səbəbkarlar qrupunu cəzalandırmaq fikrindən dönmədi. Bundan başqa artıq israilliləri yolda Allah yox, mələk müşayiət edirdi.

O, dəlikdə durmuşdu

Beləliklə, Musa dəlikdə durmuşdu. Dəlik — müdafiə sistemində yarıq, divarda deşikdir. Allah heç vaxt bizdən bu dəliyi sementlə doldurmağı, yaxud kərpiclə örtməyi xahiş etmir. Müqəddəs Kitab insanı dəlikdə durmağa çağırır.

Amma nə insana haqq verir ki, Qüdətli Allahla danışıqlara getsin? Məncə, hər bir insan Allahla öz təklifni müzakirə edə bilər, amma bir şərtlə ki, bunun üçün zəruri olan haqqı ödəməyə hazır olsun. Musa ilə bağlı vəziyyətdə görürük ki, o öz xilasını qurban verməyə hazır idi. Musa öz həyatını verərək Allahın insanları bağışlamasının haqqını ödəməyə hazır idi. Bu, üsyan deyildi. O, nə şantaj edirdi, nə də hədələyirdi: «Ay Allah, əgər Sən bu xalqı yer üzündən silsən, məndən də məhrum olacaqsan». Sadəcə o, Allahın yolları və xilas haqqındakı şəxsi biliyinə əsasən hərəkət edirdi. Bu biliyə əsasən isə bütün dünyanın günahını Öz üzərinə götürməli olan qurbanlıq Quzu, yəni Allahın Oğlu tələb olunurdu.

Siz artıq Allahın Musaya verdiyi cavabı bilirsiz: «Rəbb Öz xalqına bəla gətirmək niyyətindən döndü» (Çıxış 32:14). Allah həmişə gözləyir ki, bizlərdən kimsə dəlikdə dayanıb desin: «Rəbb, gəl birlikdə düşünək. Sənin möhtəşəm adınla nə baş verəcək? Düşmən Sənin haqqında nə deyəcək? İnsanlar deyəcəklər ki, Allahın xalqı uğursuzluğa uğradığı üçün Allah da uğursuzluğa uğradı. Bəs Sənin vədlərin necə olacaq? Rəbb, burda başqa bir yol da olmalıdır».

Vəsatətçi yalnız o zaman Allahla bu cür danışa bilər ki, Allahı şəxsən tanısın, Onun vədlərini, xasiyyətini, eləcə də keçmişdə Öz xalqı ilə necə rəftar etdiyini bilsin. Allah Özü bizi bu cür çox yaxın münasibətlərə çağırır: «Rəbb deyir: “Gəlin, indi birgə düşünək...”» (Yeşaya 1:18).

Bəs biz dəlikdə necə duraq?

Slavyan müjdəçilik cəmiyyətinin (SMC) banisi, görkəmli Allah adamı Peter Deyneka 1987-ci ilin iyulunda səksən doqquz yaşında vəfat etdi. O, 1914-cü ildə Rusiyadan Amerika Birləşmiş Ştatlarına köçmüş, vəfatına qədər Şərqi Avropa və Sovet İttifaqında yaşayan məsihçilər üçün xidmət etmişdir.

Öz ölkəsini tərk edən bir çox ruslar daha heç vaxt dönüb geri baxmamışdılar. Amma Peter Deyneka öz ölkəsi üçün dəlikdə durdu, onun böyüklüyü də məhz bunda idi.

Dəlikdə duran qəhrəman başqalarına kömək etmək üçün asan, rahat, təhlükəsiz həyatdan imtina edib çətinlikləri və təhlükəni seçən insandır. Peter bu cür insan idi.

Dəmir pərdə arxasında olan milyonlarla imanlı bu günə qədər Peterin xidmətinə görə Allaha şükürlər edirlər. Həmin xidmət onun təsis etdiyi SMC-də, rus Müqəddəs Kitab məktəbində, başqa məsihçilərə ünvanlanmış Rusiyadakı cəmiyyətlər üçün dua etməyə çağıran çoxsaylı radio verilişlərdə və kitablarda bu gün də onun övladları vasitəsilə davam etdirilir. Bax, bu, dəlikdə durmaqdır.

Son zamanlar Əfqanıstan bol yenilikləri olan ölkədir. Orta Şərqdə missioner xidməti ilə bağlı konfrans keçirilmişdi və burada Əfqanıstan diqqət mərkəzində idi. Ərəb aləmindəki bir çox ölkələrdə olduğu kimi, Əfqanıstanda da məsihçi cəmiyyəti yoxdur. Bununla əlaqədar belə bir sual meydana çıxdı: «Nəyə görə Əfqanıstanda heç vaxt məsihçi cəmiyyəti olmayıb?». Heç kim bu suala cavab verə bilmədi. Uzun sürən sükutdan sonra ağsaç missioner qalxıb qırıq-qırıq səslə dedi: «Bəlkə də ona görə ki, heç kim Əfqanıstan uğrunda öz həyatını qurban verməyib».

Məncə, o, sirrin özəyinə toxunmuşdu. İman qəhrəmanları cəmiyyət olmayan, yaxud əziyyət çəkən cəmiyyətlərin olduğu, Müjdənin heç vaxt təbliğ olunmadığı yerlərə müdaxilə edənlərdir. Onlar həmin yerlərə dəlikdə durmağa, insanlar üçün öz həyatlarını qurban verməyə gedirlər. Bəzən nəticələr onlar həyatlarını həqiqətən qurban verəndən sonra meydana çıxır.

Müasir dünyada bir çox ölkələr böyük ruhani və fiziki ehtiyac içindədir. Yer kürəsinin yarıdan çoxu siyasi və dini məhdudiyyətlər üzündən ənənəvi missioner xidməti üçün bağlıdır. Biz milyardlarla insanın heç vaxt Məsih haqqında eşitmədiyini dərk etməyə başlayanda deyirik: «Rəbb, axı, bütün dünya Sənindir!». Vaxt gələcək ki, bu dünyanın padşahlıqları həqiqətən İsa Məsihin Padşahlığı olacaq, amma bu məqsədə nail olmaq üçün biz hamımız çox çalışmalıyıq.

Eynilə bizim dövr kimi

Hakimlər kitabından (6-cı fəsil) başlayan Gideonun hekayəsi bizim dövrümüzə çox uyğundur. O zaman İsrail oğulları artıq Kənan torpağında yaşayırdılar və o torpaqlara bütünlüklə sahib olmaq üçün Allah onlara çox aydın şəkildə əmr etmişdi ki, ordan bütün əvvəlki sakinləri qovsunlar. Bəzi İsrail qəbilələri belə də edib kənanlıları mülk olaraq aldıqları torpaqlardan qovdular. Amma bəziləri bu işin öhdəsindən gələ bilmədilər. Allah bu xalqlar haqqında israillilərə xəbərdarlıq etdi ki, «...onlar sizə əngəl, allahları isə sizə tələ olacaq» (Hakimlər 2:3). Bu torpağa zəfərlə girmiş Yeşua və onunla eyni dövrdə yaşayanlar ölüb gedəndən sonra, növbəti nəsildən olan xalq Rəbb Allahdan uzaqlaşıb Baala və kənanlıların digər allahlarına səcdə etməyə başladı.

İsrail öz düşmənləri ilə müharibəni davam etdirirdi, amma israillilərin itaətsizliyinə görə Allah Öz müdafiəsini götürdü, bunun nəticəsində isə Onun xalqı həmişə hücümlara, qarətlərə və qırğınlara məruz qalırdı. Bununla belə, Allah xalqın arasından hakimlər — Allahı eşidən, Onun sözünü xalqa çatdıran və düşmənlərdən qurtulmağa kömək edən saleh kişilər və qadınlar çıxarırdı. İnsanlar hakimlərə qulaq asanda xalq qələbə çalırdı və ölkədə sülh olurdu. Amma, adətən, onlar öz pis yollarına qayıdırdılar və yenidən bəlaya düşürdülər.

Bütün bu vəziyyətlər bizə də çox yaxşı məlumdur. Hakimlərin günlərində də bizim dövrümüzdə olduğu kimi «...hərə öz gözündə doğru görünən işi edirdi» (Hakimlər 17:6; 21:25). Həmin dövrdə insanlar konkret əxlaqi normaları bilmirdilər, Allahın qanunlarını da standart və normalar kimi qəbul etməyərək öz qaydalarını təyin edirdilər. Məgər bunların hamısı bizə məlum deyilmi? Bu gün ətrafımızda gördüklərimiz və eşitdiklərimizlə eyni deyilmi?

Gideonla baş verən hadisələrdən bir müddət əvvəl Allah Öz xalqına qırx il sülhdə yaşamağa imkan vermişdi, amma sonra «İsrail övladları yenə də Rəbbin gözündə pis işlər gördülər və Rəbb də onları yeddi il Midyanlılara təslim etdi. ...İsraillilər Midyanlıların əlindən çox yoxsullaşdı. Ona görə də İsrail övladları Rəbbə fəryad qopardı» (Hakimlər 6:1, 6). Bu ayəni oxuyanda görürük ki, insanlar yalnız qaranlıqda öz işləri ilə məşğul ola bilirdilər. Onlar gecələr buğda üyüdürdülər, bütün ərzaq ehtiyatlarını gizlətmişdilər və hər işlərini gizli etməli olurdular.

Hal-hazırda dünyanın yarıdan çox ölkələrində eyni vəziyyətdir və insanların bir çoxu məhz belə yaşayır!

İsrail Allaha fəryad qoparmaq üçün kifayət qədər çox əziyyətlər çəkib əldən düşmüşdü. Nə yaxşı ki, biz Allahın mərhəmətinə müraciət edə bilirik. Allah heç vaxt öz həyatını dəhşətə çevirib kömək üçün Ona müraciət edənləri məzəmmət etmir. Siz Allahın xasiyyətini öyrənəndə başa düşəcəksiniz ki, Ona həmişə güvənmək olar. Keçmişdə hansı günahları etdiyinizə baxmayaraq, Allaha tərəf döndüyünüzə görə heç vaxt peşman olmayacaqsınız, çünki O, həqiqətən peşman olan insanı bağışlamağa həmişə hazırdır. Həmçinin, artıq bağışlanmış və İsanın qanı ilə yuyulmuş keçmiş günahlarınızı Allah heç vaxt xatırlamayacaq. Siz həmişə Atanın yanına qayıda bilərsiniz.

İsrail xalqı Rəbbə fəryad etdi və Allah onlara saleh bir rəhbər göndərməklə cavab verdi. Allah bizim bağışlanma haqqında yalvarışımıza cavab verəndə sadəcə bağışlayıb sonra bizi unutmur. O, duamıza bizə təsəlli verməklə, təmiz və saleh həyat yaşamağı, özümüzdə dürüst xasiyyət yaratmağı öyrətməklə cavab verir ki, biz təkcə öz həyatımızda günaha qalib gələnlər yox, eləcə də öz nümunəmizlə başqalarını da ardımızca apara bilən iman qəhrəmanları olaq. Niyə də yox? Min il əvvəl olduğu kimi, bu gün də məsihçi liderlərə çox böyük ehtiyac var.

Amma Gideonun hekayəsindən gördüyümüz kimi saleh liderlik bizim şəxsi keyfiyyətlərimizə əsaslanmır. Bu, Allahın Öz xalqı üçün olan planına, Onun insanla qarşılıqlı münasibətləri haqqındakı anlayışımıza və Ona itaətli olmaq hazırlığımıza əsaslanır.

Bizi azad edən həqiqət

İnsanlar Allaha fəryad edəndə Allah, ilk növbədə, peyğəmbər göndərdi ki, gercəklikdə nə baş verdiyini onlara izah etsin. Biz problemə düşəndə çox zaman gerçəkliyi yetərincə dərk edə bilmirik. İsraillilər də eyni vəziyyətdə idilər. Biz düşmənin bizə hücum etdiyini və ya əzab verdiyini görüb kömək üçün yalvarırıq. Amma bu, tam mənzərə deyil. Peyğəmbər xalqa demişdi: «Allahınız Rəbb Mənəm, torpağında yaşadığınız Emorluların allahlarına sitayiş etməyin. Siz isə Mənim sözümə qulaq asmadınız» (Hakimlər 6:8–10).

Peyğəmbər yaranmış vəziyyətlə bağlı həqiqəti açır: Allah israilliləri sakit, təhlükəsiz mühitdə yerləşdirir və bütpərəstlərin allahlarına sitayiş etməyi onlara qadağan edir. Sonra midyanlılar onlara hücum edir. Məgər midyanlılar Allah Öz sözünə əməl etmədiyinə görə israil xalqına əziyyət verirdi? Xeyr! Həqiqət bundan ibarətdir ki, xalq Allahın əmrlərinə itaət edib öz üzərinə düşən işi yerinə yetirmək istəmədi.

Biz də çox vaxt oxşar vəziyyətdə oluruq. Düşünürük ki, haqsız yerə əziyyət çəkirik, amma biz həmişə nə əkiriksə, onu da biçirik. Qədim düşmənimiz olan iblis həmişə yaxınlığımızda dolaşır və bizə zərbə endirmək üçün münasib şəraitin olmasını gözləyir. Adətən, bu haqda düşünmək istəmirik ki, əkdiyimiz pislik pis də səmərə verə bilər. Əgər alaq otu əkiriksə, alaq otu da biçəcəyik. Yaxşı səmərə əldə etmək istəyiriksə, yaxşılıq əkməliyik. Amma əgər biz günah toxumları əkmişiksə, ilk növbədə, baş verənləri düzgün başa düşməliyik. Özümüz və əməllərimiz haqqındakı həqiqətlə razılaşmayınca əsl azadlığa nail olmaq üçün zərrə qədər də olsa imkanımız olmayacaq. Amma həqiqəti qəbul etmək heç də asan olmur.

Səmavi elçi ilə görüş

Xalqın fəryadına cavab olaraq Allah Gideon adlı bir gənci böyük xidmətə çağırmaq üçün Öz mələyini göndərdi. Gideon İsrailin başçısı olub xalqı alçaldıcı əsarətdən azad etməli idi.

Allahın iradəsini yerinə yetirmək üçün göndərilmiş istənilən mələk Rəbbin mələyi adlandırıla bilər. Amma Əhdi-Ətiqdə elə hallar var ki, Allahın tapşırığını xüsusi, bənzəri olmayan Rəbbin Mələyi yerinə yetirirdi. Hər dəfə belə bir halla qarşılaşanda konkret bir elçi nəzərdə tutulur. Bəzi şərhçilər fərz edirlər ki, Məsih bədən almazdan əvvəl Özü bu səmavi elçinin surətində yer üzünə gəlirdi. Hər necə idisə, bu səmavi elçi Rəbbin səlahiyyətinə malik olan biri kimi danışırdı.

Allah bizə başqa cür baxır

Belə bir mənzərəni təsəvvürünüzə gətirin: Gideon buğda üyütməlidir, amma mühasirə vəziyyəti ilə əlaqədar o, bunu atasının çarxında etməli olur. Birdən naməlum biri gəlib yaxınlıqdakı palıd ağacının altında oturur və bir müddət onun işini müşahidə edir. Sonra bu naməlum şəxs, yəni Allahın elçisi elə bir şey deyir ki, Gideon çox təəccüblənir: «Ey cəsur cəngavər, Rəbb səninlədir!» (Hakimlər 6:12).

Unutmayın ki, Gideon düşməndən qorxduğuna görə gizlicə buğda üyüdürdü. Buna görə də o, çox qorxmuşdu. Amma Rəbbin Mələyi deyir ki, Allah Gideonladır və bundan başqa, onu cəsur cəngavər adlandırır. Buradan belə nəticəyə gələ bilərik ki, Allah bizə biz özümüzə baxdığımız kimi yox, tamamilə başqa cür baxır. Deməli, yalnız Allahın bizdə gördüyü daha vacibdir.

İnsanların gözündə mənim necə görünməyim o qədər də əhəmiyyətli deyil. Bəlkə də mənim nitqimdə qüsur var. Sizin məndə və ya özünüzdə xeyli qüsur tapa biləcəyiniz də əhəmiyyətli deyil. Allah mənə və sizə başqa cür baxır. Allah bizdə bizim gizli potensial imkanlarımızı görür. Əslində Allah bizim potensialımızı biz məsihçi olmazdan, hətta, doğulmazdan əvvəl görürdü. Və Allah bizdə gördüyü potensialdan asılı olaraq həyatımızdakı vəziyyətləri yaradır. Bax, buna görə də Allahın insanlarla münasibəti bu qədər qəribədir və Onun işləri bu və ya digər halda bizim edəcəklərimizdən tamamilə fərqlidir.

Biz uşaqlarımızda, pastorda və ya Cəmiyyətdə yanımızda oturan insanda heç bir şey müşahidə etməyə bilərik. Amma Allah əvvəldən sonadək hər şeyi görür, yaranmış vəziyyətə müdaxilə edir və bizdə gizli olan potensiallara əsasən bizi xidmətə çağırır. Heç bir insan heç vaxt Gideonun eşitdiyi sözləri fikirləşib tapa bilməzdi. Çünki bu sözlər göylərdən gələn vəhy idi: «Ey cəsur cəngavər, Rəbb səninlədir!».

Rəbbi başa düşmək

Yəqin ki, Gideon çox çaşmışdı! Təsəvvür edin ki, bu gün Rəbb sizə belə bir şey deyir. Bəlkə də elə dünən münasib şərait olsa da siz müjdələməyə belə cəsarət etməmişdiniz və bu gün Allah sizə deyir: «Sən cəsur cəngavərsən». Rəbb, mən Səni yaxşı eşitdim? Sən belə dedin? Bizim buna münasibətimiz necə olacaq: biz Onunla mübahisə edəcəyik, yoxsa razılaşacağıq?

Bir şeyi başa düşmək çox vacibdir ki, Allah bizi robot kimi yaratmayıb. Allah bizi şüurlu yaradıb ki, biz Allahın Özünü və Onun xasiyyətini başa düşmək üçün səy göstərək, robotlar isə bunu edə bilməzlər. Allah sonradan dostu adlandırdığı İbrahimlə olduğu kimi, bizimlə münasibətlərdə də daha irəli getmək istəyir (Çıxış 41:8). Allah bizimlə Öz dostları kimi ünsiyyət saxlamaq istəyir, biz də Onunla Dost kimi danışmalıyıq. Amma əgər Rəbbi həqiqətən başa düşmürsünüzsə, Onu anladığınızı deməyin.

Əlbəttə, bəzən biz heç nə başa düşməyəndə də Allaha itaət etməli oluruq, buna görə də suallar verməkdən qorxmayın. Gideon qorxmadı və suallar verdi. O, Mələyin salamını başa düşmədiyi üçün onda bəzi suallar yarandı və bu sualları Allaha verdi: «Gideon dedi: “Ah, mənim ağam, əgər Rəbb bizimlədirsə, bəs bütün bu işlər başımıza niyə gəldi? Atalarımız “Rəbb bizi Misirdən çıxarmadımı?” deyərək danışdıqları bütün möcüzələr, görəsən, indi harada qaldı? İndi Rəbb bizi atmışdır, ona görə də bizi Midyanlılara təslim edib”» (Hakimlər 6:13).

Bu çox yaxşı sual idi. Gideon özünü hörmətcil aparırdı, amma o, Allahın onlarla olması fikrini sözsüz qəbul etmədi. O, həqiqəti başa düşmək istəyirdi. Gideon bilmək istəyirdi ki, Allahın onlarla olması niyə açıq-aşkar görünmür.

Həqiqəti dərk etmək istəyən qəhrəman

Bəzi insanlar Mattanın Müjdəsində İsanın dediyi sözlərə əsaslanırlar: «...Mən, dövrün sonuna qədər hər gün sizinləyəm» (Matta 28:20). Az qala bu ayəni çərçivəyə salıb deyirlər: «Məgər İsanın həmişə bizimlə olması gözəl deyilmi?». Amma, gəlin, bu fikrin kontekstinə baxaq görək, O, necə bizimlədir: «Göydə və yer üzündə bütün hakimiyyət Mənə verilmişdir».Yəni İsa həqiqətən həmişə bizimlədir və bizim tövbə və ya ehtiyaclarımızla bağlı yalvarışlarımızı eşidə bilər. Amma biz olmalı olduğumuz yerdə olmayanda, Onun xeyir-duası, gücü və hakimiyyəti bizimlə olmur. Mattanın Müjdəsindəki bu vədin kontestinə İsanın bizə verdiyi tapşırıq da daxildir: «Gedin, bütün xalqları şagirdim edin». O, məhz bu şəraitdə həmişə bizimlə olmağa söz verib.

Əgər hər şey lazım olduğu kimi getmirsə, bunun səbəbini Allahdan soruşun. Həqiqəti tapın. Gideonun reaksiyası düzgün idi. Biz tez-tez saleh söhbətlər eşidirik, çoxlu təbliğlərə qulaq asırıq, çoxsaylı ruhani nəğmələr bilirik. Bəlkə də ananız sizə Müqəddəs Kitabdan yalnız xeyir-dualı ayələr yazılmış kartoçkalarla dolu qutu hədiyyə edib. Amma heç kim sizi tövbə etməyə çağırmayıb, heç kim sizə izah etməyib ki, xeyir-duanı almaq üçün nə etmək lazımdır. Sanki Müqəddəs Kitab tənbəllər üçündür.

Lakin biz qutudan çıxan vədlərlə yaşamırıq. Biz həqiqəti dərk etməliyik. Əgər Gideon hər şeyin niyə lazım olduğu kimi getmədiyini aydınlaşdırmasaydı, İsraildə heç nə dəyişməyəcəkdi. Həmçinin onun həyatı da dəyişilməyəcəkdi. Amma o, əslində Allaha belə bir sual vermişdi: «Rəbb, əgər Sənin dediklərin doğrudursa, onda mənə de görək, atamın bizə danışdığı möcüzələr harada qaldı? Mən atalarımız üçün etdiyin möcüzələrlə yaşaya bilmərəm, mənə öz həyatımda möcüzələr lazımdır. Mən keçmiş illərin və ya əsrlərin ruhani oyanışı ilə kifayətlənmək istəmirəm, mənə bu günün oyanışı lazımdır. Mənə indi ailəm üçün xeyir-dua lazımdır. Əgər Allah həqiqətən bizimlədirsə, haqqında eşitdiyim bütün möcüzələr harada qalıb?».

Düzgün suallar və düzgün cavablar

Bəs biz Allaha bizi narahat edən suallar verməyə cəsarət edə bilərikmi? Rəbb, əgər Sən bizimləsənsə, bəs hanı Sənin möcüzələrin? Nəyə görə mən axşam vaxtı qızımı yolun əks tərəfində yaşayan nənəsinin yanına göndərə bilmirəm? Nəyə görə mən maşını açıq halda küçədə saxlaya bilmirəm? Niyə yaşadığım şəhərdə bu qədər çox evsiz-eşiksiz adamlar var? Nəyə görə yeniyetmələr intihar edirlər? Nəyə görə biz qorxu hissi ilə doluyuq?

Möcüzələr harada qaldı? Xeyir-dualar harada qaldı? Oyanış harada qaldı? Qüdrətli Allahın müdafiəsi harada qaldı? Dostlar, çox istərdim ki, biz hamımız bu cür suallar verək. Gəlin Allahla səmimi olaq və hiss etdiklərimizi Ona açıq bildirək. Bir şərtlə ki, həqiqəti eşidib ona müfaviq surətdə hərəkət edək.

Biz düzgün suallar verməyə başlamayınca heç nə dəyişilməyəcək. Gideon həqiqətən düzgün suallar verirdi, ona görə də Allah cavab verdi: «Bu qüvvətinlə get, İsraili Midyanlıların əlindən qurtar. Səni göndərən Mən deyiləmmi?» (Hakimlər 6:14).

Gideonu həqiqətən Allah göndərmişdi. Hətta, O, Midyanlılarla elə ilk döyüşdəcə bunu bütün İsrailə sübut etməyə söz vermişdi. Allah Gideona əmr etdi ki, öz ordusunun sayını üç yüz nəfərə qədər azaltsın. Onlar «...sayı çəyirtkə qədər çox…» olan düşmən ordusuna qarşı çıxmalı idilər (Hakimlər 7:12). Gideonun kiçik ordusu ilə Midyanlıların çox böyük ordusunu darmadağın edəndə heç kimdə şübhə qalmadı ki, bu qələbə Allahın möcüzəsidir.

Mən çox vaxt təsadüf etmişəm ki, pastorlar heç kimin onlara vermədiyi suallara cavab verirlər. Məncə, vəziyyət daha pisdir. Mənə elə gəlir ki, insanlar sual verməyi və verilən cavabları qəbul edib onlara uyğun hərəkət etməyi tərgidiblər. Biz nə etməli olduğumuzu soruşmalı və cavaba düzgün münasibət göstərməyə hazır olmalıyıq.

Nəyisə hərtərəfli öyrənməyə çalışmaq və düzgün suallar vermək çox vacibdir. Onda siz hər tərəfdə sizin müdaxilənizi tələb edən gərgin vəziyyətləri üzə çıxara bilərsiz. Məsələn, Nyu-Yorkdakı Kennedi aeroportundan Bronksa getsəniz, elə vəziyyətlə qarşılaşacaqsınız ki, ya qaçmalı olacaqsınız, ya da Devid Uilkerson kimi həmin dəqiqə ehtiyacı olanlara xidmət etməyə başlayacaqsınız. Eyni vəziyyətlə Kalkutta, London və Amsterdamda da qarşılaşmaq olar.

Gideonun qüvvəti

Gideonun səmavi elçi ilə ilk görüşündə Allah ona dedi: «Bu qüvvətinlə get». Allah hansı qüvvəti nəzərdə tuturdu? Gideon hansı qüvvətə malik idi? O, Rəbbə bildirdi: «Mənim nəslim Menaşşe qəbiləsində ən zəif nəsildir, mən də atamın evində ən kiçiyəm» (Hakimlər 6:15). Məncə, Gideonun gücü onun həqiqəti axtarmağa və ona uyğun hərəkət etməyə hazır olmasında idi. Gideon elə bir insan idi ki, Allah onun özü üçün izzət axtarmayacağına etibar edə bilərdi. O, özünə məxsus olmayan şeyin iddiasında deyildi. Hətta, o, Mələyin onu mükafatlandırdığı «cəsur cəngavər» tituluna da şübhə ilə yanaşdı. Sanki Allah ona deyirdi: «Bu, mənim xoşuma gəlir. Həqiqətə can atanların hamısı mənim xoşuma gəlir. Mənə elə insan lazımdır ki, öz gücünün mənbəyinin yalnız Rəbdə olduğunu bilsin. Mən məhz belə bir insan axtarıram. Bu qüvvətinlə get. O, çox qüdrətlidir».

İnsan həqiqətlə qarşılaşanda o, doğrudan da qorxa bilər. Əgər biz öz gücümüzlə hərəkət ediriksə, acınacaqlı reallığı görəndən sonra həqiqətən dünyanı dəyişməyə çalışmaq adi insan üçün çox böyük bir işdir. Amma Allah Ona çətin suallar verən və həqiqətin gücü ilə hərəkət etmək üçün bu sualların cavabını gözləyən adi insanlardan istifadə edir.

Fikrimcə, Müqəddəs Kitab — adi olub düzgün suallar verən, sonra da Allahı öz həyatlarına buraxaraq qeyri-adi olan insanlar haqqında kitabdır. Adi insanların qeyri-adi insanlara çevrilməsi Allahın çağırışına cavab verdikləri anda baş verir. Bu çağırış həm də sizin üçündür.

Konkret problemin müəyyənləşdirilməsi

Düzgün suallar verməyi və uğurlu hərəkət etmək üçün Allahdan cavab almağı bacaran Müqəddəs Kitab qəhrəmanlarından biri də Nehemya idi. Nehemya Yerusəlim haqqında soruşanda ona dedilər ki, şəhərin divarları dağıdılıb, darvazaları isə yandırılıb. Dağıdılmış şeylərin təmirə ehtiyacı olmasından başqa bu xəbərin nə əhəmiyyəti vardı? Bu xəbərin mənası əsasən belə idi: insanlar müdafiəsiz qalmışdılar. Əgər insanların müdafiəsi yoxdursa, onlar Allahın istədiyi kimi yaşaya bilməzdilər. Məzmur tərənnümçüsü deyir: «Əgər hər şey təməlindən dağılarsa, salehlər nə edə bilər?» (Zəbur 11:3). Əgər müdafiəsi yoxdursa, hətta, Allahın xalqı da heç nə edə bilməz.

Allahın övladı olan insan avtomatik olaraq bu cür müdafiəni almır. Hətta, azad ölkənin hökuməti də öz xalqı üçün buna zəmanət verə bilməz. Bunu yadda saxlamaq vacibdir ki, Nehemyanın vaxtlarında məbəd artıq bərpa edilmişdi. Amma, hətta, ibadət mərkəzi olan məbəd mövcud olsa belə, həyati təhlükə yenə də qalırdı, çünki sığına biləcəkləri etibarlı divarlar olmadan insanlar rahat yaşaya bilməzdilər.

Bizdə hər yerdə Cəmiyyətlər və oraya gedən imanlılar var. Amma biz yalnız məsihçi birliyinin divarlarını bərpa edəndə, bir-birimizin qayğısına qalıb Məsihin Bədənindəki həyatı xarakterizə edən birliyi qoruyanda, Allahın iradəsini uğurla yerinə yetirməyə yardımçı olan müdafiəni alırıq.

Öz günahlarımızın etiraf edilməsi

Nehemyanın növbəti addımı təsirli tövbə duası idi; o, təqib olunanlar üçün dua etmirdi, çünki düşdükləri bu cətin vəziyyət onların təqsiri üzündən yaranmamışdı. Nehemya özünün, eləcə də komfortlu və təminatlı yaşayan digər ailələrin günahlarını etiraf edirdi: «...Mən, biz İsrail övladlarının Sənə qarşı etdiyimiz günahları etiraf edirəm. Mən də atalarım da günah etmişik. Hüzurunda təqsirimiz çoxdur. Qulun Musaya buyurduğun əmrlərə, qaydalara və hökmlərə əməl etmədik» (Nehemya 1:6,7).

Dünya əzab çəkir və onun ehtiyacları ödənilməyib, çünki biz Allahın əmrlərinə əməl etməmişik. Əminəm ki, diqqətsizlikdən etdiyimiz günahlarımız, ehtimal edilən günahlarımızdan daha ciddidir. Biz özümüzü çox nəzakətli apara bilərik, çox yüksək əxlaqlı, hətta, mömin bir insan ola bilərik, amma heç vaxt öz nailiyyətlərimizlə İsanı razı sala bilmərik.

Bir çoxumuz Allahın iradəsini yerinə yetirməyə heç vaxt can atmamışıq. Amma biz düzgün sual versək, bu da dəyişilə bilər: «Mənim qardaşlarım necə yaşayır?». Bu sual Nehemyanı Allahın iradəsini yerinə yetirən alətə çevirdi. Eyni şey sizinlə də baş verə bilər.

Hərəkət etməyə hazır olmaq

Nehemya məhz bu yolla — düzgün suallar verib Yerusəlimə səfərin təxirəsalınmaz olduğunu dərk edərək və keçmiş günahları etiraf edərək hərəkət etməyə hazırlaşdı. Allah onun etdiyi hər bir işə xeyir-dua verdi. Onun Yerusəlimə qayıtmaq qərarının həyata keçməsinə padşah da çox yardım etdi. Onun bütün işinə, əvvəldən axıra qədər xeyir-dua verilmişdi, lakin bu iş ona asan başa gəlmədi.

Şəhərin divarları bərpa olunduğu müddətdə Nehemya onun işini dayandırmaq üçün olan rişxənd və sui-qəsdlərə, düşmənin hücumlarına, yalan xəbərlərə, iftiralara görə çox əziyyət çəkmişdi. Onun öz həyatı təhlükə altında idi. Amma bütün bunlara baxmayaraq, Nehemya Allahın niyyətinə bağlı qalıb öz işini yerinə yetirdi.

Mənim Sibirlə çox maraqlanan bir dostum vardı. O bilirdi ki, Rəbb onu bu soyuq yerdə missioner olmağa çağırıb, amma öz çağırışını necə həyata keçirməli olduğunu bilmirdi. Bir rus məsihçi ona demişdi: «Sibirdə missioner olmağın yeganə yolu Rusiyada həbs olunub sonra isə Sibirə sürgün olunmaqdır».

Onun sualına verilmiş çox aydın bir cavab! Bəs dostum buna necə münasibət göstərdi? O, belə də etdi və iyirmi dörd il dəhşətli şəraitdə Sibir düşərgələrində oldu. Orada hər şey var idi — zorakılıq, qətllər və çox şiddətli soyuqda qul əməyi. Amma bütün bu müddət ərzində o, hər gün İsanın missioneri olaraq öz imanı haqda düşərgədəki digər insanlara danışmışdı. Onun təmənnasız xidməti vasitəsilə bir çoxları Məsihə gəlmişdilər.

Nəhayət, onu azad edəndə (onu Nyu-Yorkda tutulmuş iki rus casusla dəyişmişdilər) mən onunla görüşdüm. O de di: «Andrey, iyirmi dörd il ərzində mən bir dəfə də olsun xəstələnmədim, Allah bütün bu müddətdə məni qorudu».

Allaha düzgün suallar verərək öz sadiqliyinin dəyərini çox baha ödəməyə hazır olan hər kəsi qoruyur. Siz düzgün suallar verəcəksiniz? Siz bunun dəyərini ödəməyə hazırsınız?

Öz evinizdən başlayın

Gideonun nümunəsi onu da bizə göstərir ki, o, bütün bu bəlaların İsrailin başına niyə gəldiyini düzgün başa düşmüşdü. Düzgün suallar vasitəsilə Gideon düzgün məlumat aldı: İsrail itaətsizliyə və bütpərəstliyə görə əziyyət çəkirdi. Bununla yanaşı o, başa düşürdü ki, bu vəziyyəti düzəltmək üçün Allah onu çağırıb. Gideon dəyişiklikləri öz evindən başladı. Bir neçə əsr sonra İsa da Müjdəni öz evimizdə — «Yerusəlimdən başlayaraq» yaymağı tapşırmışdı. Əgər biz həqiqəti öz evimizdə elan edə bilmiriksə, başqa ölkələrdə müvəffəqiyyətimiz olmayacaq.

Beləliklə, Gideon Allahın tapşırığı ilə on adam götürüb onlarla birlikdə atasının həyətindəki yalançı allah Baalın qurbangahını dağıtdı! Biz bilirik ki, Gideon qorxurdu: «Lakin atasının ev xalqından və şəhər sakinlərindən qorxduğu üçün işi gündüz deyil, gecə etdi» (Hakimlər 6:27). Yadınızda saxlayın ki, Allah bizi, biz özümümzü tanıdığımızdan daha yaxşı tanıyır. Allah heç vaxt deməmişdi ki, Gideon qorxmayacaq. Gideonun ən güclü xüsusiyyəti sadiqliyi idi və Allah onun həmin xüsusiyyətinə əsaslanaraq, ondakı qorxulara əhəmiyyət verməyərək bu işi ona etibar etdi. Gideon isə öz çağırışını yerinə yetirdi. O, hərəkətə keçdi.

Düşünməyin ki, siz öz çağırışınızı dərhal yerinə yetirməyə hazır olacaqsınız. Siz bu qələbəyə doğru addımbaaddım yaxınlaşacaqsınız. Həmin gecə Gideon da qorxmuşdu. Amma o, qorxunun öhdəsindən gəlib düşmənə hücum etdi. O, hərəkətə keçdi və Allah da ona xeyir-dua verdi.

Görünür biz «cəsarət» anlayışına tərif verməli olacağıq. Cəsarət (və ya qəhrəmanlıq) qorxunun olmaması yox, qorxuya baxmayaraq, inadla irəliyə doğru can atmaqdır. Allahın oğulları və qızları, yəni iman qəhrəmanları mütləq qorxusuz olmalı olan insanlar yox, qorxuya baxmayaraq, etməli olduqlarını edən adi insanlardır.

Bilirsinizmi, imanın bu cür şəxsi aspektindən danışmaq nəyə görə mənim üçün bu qədər çətindir? Çünki mənim həyatımda iyirmi beş il birlikdə işlədiyim, Rəbdə sadiq dostum olan Korri Ten Boom adlı biri vardı. O, milyonlarla insanın kitablardan və filmlərdən tanıyıb heyran olduğu Allahın cəsarətli xidmətçisi, əsl iman qəhrəmanı idi. Bununla belə, o deyirdi: «Bir şeydən qorxuram ki, iflic olaram və bir daha kiminləsə ünsiyyətdə ola bilmərəm. Anam kimi mən də ölümdən əvvəl uzun illər yataqda qalmalı olaram».

Bu, Korrini qorxudan yeganə şey idi və sonda məhz bu, onun başına gəldi. Qorxuya yalnız imanla cavab vermək olar. Biz bütün ömrümüz boyunca imanımızı qorumalıyıq. İmanla dolu olanda heç nədən qorxmadığımızı belə iblisə elan edə bilərik. Müqəddəs Kitab qəhrəmanı Əyyubun da qorxacağı bir şey yox idi. Çünki iblisin də doğru qeyd etdiyi kimi, Allah onu hər tərəfdən Öz xeyir-duaları ilə qoruyurdu. Əgər biz Allahın iradəsinə itaətliyiksə, O, bizi də eynilə Əyyub kimi qoruyur.

Bəzən bizdə iman qəhrəmanının necə olmalı olması haqda səhv təsəvvür yaranır. Bizə elə gəlir ki, o, mütləq təhlükəli sərhədləri aşmalı, böyük kütlələrə təbliğ etməli, bütöv xalqları Məsih üçün qazanmalıdır. Amma xeyr, sadiqlik öz evindən başlanmalıdır. Övladlarını Məsihə gətirib Onun qanı ilə onları təqdis edən atalar və analar artıq qəhrəmandırlar!

Həqiqət başqalarına da azadlıq verir

Gideon hərəkət etməyə başlamayınca bütün ölkə israilliləri günaha aparan yalanın buxovlarında idi. Midyanlılar xalqa əziyyət verirdi və yalançı allah Baal insanların ağlını əsir etmişdi. Amma həqiqətin qələbə çalmağı üçün Gideonun hərəkətə keçməsi insanları azad etməyə başladı və bu əsarətdən ilk azad olan onun atası oldu. Gideon qurbangahı dağıtdığına görə bir çoxları qəzəblənmişdi. Onlar Baala görə qisas almağa hazır idilər. Amma Gideonun atası Yoaş oğlunu müdafiəyə qalxdı: «Bu Baal bütünün əvəzinə sizmi mübarizə aparacaqsınız? Ya sizmi onu qurtaracaqsınız? Baal üçün mübarizə aparan səhərə qədər öləcək. Əgər o, həqiqətən, allahdırsa, onun qurbangahını dağıdan adamla qoy özü mübarizə aparsın» (Hakimlər 6:31). Həqiqət Yoaşı azad etdi. Tezliklə digərləri də həqiqət vasitəsilə azad oldular və Gideon midyanlılara qarşı döyüşə başlamağa hazırlaşanda onun çağırışına cavab verməyə hazır olduqlarını hiss etdilər.

Yoaşın qəti etirazı bizim hamımız üçün nümunə olmalıdır. Bəs biz övladlarımızın müdafiəsində dururuqmu? Biz həqiqətin qələbə çalması uğrunda övladlarımızın bu dünyaya gedib təhlükələrlə üzbəüz qalmasına izn vermək üçün kifayət qədər cəsarətliyikmi? Gəlin, övladalarımızın iman qəhrəmanları olmaq arzusunu dəstəkləyək və deyək: «Övladlarım, mən sizinləyəm. Siz missioner olmaq istəyirsiniz? Siz Allah üçün təhlükəli işi yerinə yetirməyə çağırılmısınız? Yaxşı. Gedin və Allaha xidmət edin. Öz həyatınızı Əfqanıstan və ya İran, Kuba və ya Çinə görə qurban verin. Sizin valideynləriniz sizinlə olacaq. Orda təhlükəli olduğuna görə biz sizi evdə saxlamağa çalışmayacağıq».

O zaman Allahın Ruhu gəlir

Gideon ilk addımı atandan sonra onunla möcüzəli bir şey baş verdi. Düşmən hərəkətə gəlib Allahın xalqını təhdid etməyə başladı. «Gideonun üzərinə Rəbbin ruhu endi və o, şeypur çalıb...» (Hakimlər 6:34). O zaman Allahın xalqı da ruhlanıb müharibəyə hazırlaşmağa başladı.

Gideon həqiqəti dərk etdi və başqalarının da bunu anlamasına yol açdı, sonra isə Rəbbin Ruhu onun üzərinə endi. Müqəddəs Yazılarda Gideonun əvvəlcə «Müqəddəs Ruh və Onun fəaliyyəti» mövzusunu araşdırdığı deyilmir. Əksinə, onun həqiqətə tam itaəti Müqəddəs Ruhla vəftiz olunmaqla nəticələndi.

Gideonun sadiqliyinin sınağı davam edirdi, amma o, həqiqəti axtarmaqdan da əl çəkmirdi. Gideon Rəbbin ona tapşırdığını yerinə yetirirdi, amma Rəbbdən Öz tapşırığının həqiqiliyini indi bizim «yunun sərilməsi» adlandırdığımız əlamətlərlə təsdiq etməyi də xahiş edmişdi. Gideon qoyun yununu yerə sərib Allahdan xahiş etmişdi ki, onu şehlə örtsün, ətrafdakı torpaq isə quru qalsın. Sonra da xahiş etmişdi ki, torpaq şehlə islansın, yun isə quru qalsın (Hakimlər 6:36–40). Bizə elə gələ bilər ki, Gideonun xahişləri Allahın xoşuna gəlmədi, çünki bu onun şübhəsini də ifadə edə bilərdi, amma Allah Gideonu yaxşı tanıyırdı. Əslində, onun xahişləri səmimi həqiqət axtarışları idi ki, bu da onun Allaha itaətli olmaq istədiyini sübut edirdi.

Çox vaxt bizim Allahdan qorxumuz Ona suallar verməməklə ifadə olunur, həm də eyni zamanda biz heç nə etmirik. Yaxud da özümüz üçün vəziyyətdən rahat çıxış yolu tapmağa çalışaraq «yunu sərib» soruşuruq. Biz hərəkət etmək istəmiriksə, deməli, itaət eləmək də istəmirik.

Amma bu gün Allaha nəyə görə düşmənin hər yerdə Allahın xalqına əziyyət verdiyini aydınlaşdırmağa hazır olan Gideon kimi iman qəhrəmanları lazımdır. Allaha Ona düzgün sullar verən, sonra da həqiqətə uyğun olaraq hərəkət edən kişilər və qadınlar lazımdır. Əgər biz bunu etsək, Allah bizə hərəkət etmək üçün çox vacib olan əminliyi verəcək.

Gideon güclü ordu vasitəsilə qələbələr qazanmamışdı. Eynilə biz də öz fiziki gücümüzə arxalanaraq qələbə çala bilmərik. Allah Öz xalqını, əsasən, həqiqəti axtarıb itaət sayəsində gələn gücdən istifadə etməyə hazır olan insanların rəhbərlik etdiyi, Ona sadiq olan insanlardan ibarət kiçik qruplar vasitəsilə azad edir.

Qələbənin dəyəri

Təəssüf ki, məncə, bu gün bir çoxumuz ruhani «Monopoliya» oyunu oynayırıq. Biz kubiki atıb açıq xəritə üzrə hərəkət edirik: «Birbaşa Əllinciyə (pasxaya) doğru get, Getsemanidə ləngimə, Qolqotada dayanma, öz yüz dollarını götür». Bu, həm xidmətimizin effektivliyi, həm də dünyanın xilası üçün hədsiz dərəcədə təhlükəli oyundur.

Mən kommunist ölkələrində olanda çox vaxt cavan pastorlarla görüşürəm. Onlar öz ölkələrini tərk edib «azad» Qərb ölkələrinə, xüsusilə də Birləşmiş Ştatlara getməyə hazırdırlar. Amma mən həmişə onlara deyirəm: «Bunu etməyin». Əgər Allah sizin üzərinizə burada pastor olmaq məsuliyyəti qoyubsa, burada qalıb Onun qoyunlarını otarın, qaçmayın! Siz çağırıldığınız yerdə qalıb Allaha xidmət etməlisiniz. Siz Allahın düşməninin daha güclü olduğu yerdə Allah üçün daha səmərəli döyüşə bilərsiniz. Əgər siz döyüş meydanını tərk edib toqquşmadan qaçmağa çalışsanız, sizin xidmətiniz həm daha səmərəsiz olacaq, həm də siz özünüzü Allahın müdafiəsindən məhrum edəcəksiniz.

Qəhrəmanın yolundakı maneələr

Öz maraqlarını güdmək cəhdi

Mən bilirəm ki, öz ölkəsindən daha «təhlükəsiz» yerə getmiş bir çoxları, adətən, imanlarını itirmişdilər. Allah onları yerləşdikləri şəraitdə mübarizə aparmaq üçün zəruri olan hər bir şeylə təmin etmişdi. Amma onlar çox vaxt can atdıqları ölkələrdəki zəngin həyata qətiyyən hazır olmurlar.

Bir dəfə Kubadakı Cəmiyyətlərdən birində bu fikirlərim haqda bölüşdüm. Təbliğdən sonra pastor mənə yaxınlaşdı və susmuş auditoriyanın qarşısında dedi: «Andrey qardaş, mən Amerikaya getməyə hazırlaşırdım. İndi mənim sənədlərim yoxlamadan keçir, amma qalıb öz qoyunlarını otarmalı olan çoban haqqındakı təbliğinizi eşidəndən sonra qərara gəldim ki, heç bir yerə getməyəcəyəm».

Bütün iştirakçılar bir nəfər kimi ayağa qalxıb əl çalmağa başladılar. Onlar deyirdilər: «Çox sağ ol, pastor!». Pastor onlarla qalmağa qərar verdiyi üçün insanlar çox xoşbəxt idilər. Sonradan mən eşitdim ki, həmin pastor öz ölkəsində Allah üçün çox səmərəli işlər görür.

Müqəddəs Kitabın bir səhifəsi

Mən otuz il bundan əvvəl ilk dəfə Sovet İttifaqına gələndə bu ölkədə pastorların bir çoxunda Müqəddəs Kitab yox idi. Mən bir çox Cəmiyyətlərdə təbliğ edərkən bir nəfər belə sitat gətirdiyim ayələri Müqəddəs Kitabda izləyə bilmirdi. Həmin Cəmiyyətlərdəki imanlılar hərarətlə dua edirdilər ki, Allah nə yollasa onlara Müqəddəs Kitab göndərsin. İnsanlar Müqəddəs Kitab, yəni sadəcə bir kitab nümunəsi üçün dua edirdilər! Bir dəfə Allah onların dualarına cavab verdi — onların şəhərinə Müqəddəs Kitab çatdıran kuryer gəldi.

Bəlkə də həmin insanların yaşadığı sevinc və həyəcanı siz heç vaxt başa düşə bilməzsiniz, çünki onların pastoru öz şəxsi Müqəddəs Kitabını əldə etmişdi. Yəqin ki, o öz Müqəddəs Kitabını çox sevirdi! O, sevincdən ağlayır, qışqırır, bu qiymətli kitabını qucaqlayır və öpürdü. Mən bu insanların buna necə münasibət göstərdiyini bilirəm, çünki özüm həmin sevincin şahidi idim.

Bazar günü olanda ağzına kimi dolu olan Cəmiyyətdə pastor öz Müqəddəs Kitabını çıxarıb yuxarı qaldırdı. İnsanlar «haleluya» deyə qışqırmağa başladılar və bütün Cəmiyyət Allahı izzətləndirməyə başladı. Qüdrətli Allaha necə böyük sevinc, minnətdarlıq, alqış bildirilirdi! Mən əminəm ki, pastorun həmin günkü təbliği daha zəngin idi, çünki onun əlində Müqəddəs Yazıların mətni var idi.

Amma təbliğin sonunda o elə bir şey etdi ki, mən bunu heç vaxt edə bilməzdim. O, kafedradan aşağı enib Müqəddəs Kitabın vərəqlərini cırıb insanlara paylamağa başladı. Beləliklə, pastorun yenicə əldə etdiyi yeganə Müqəddəs Kitabdan bütün gələnlərə bir vərəq düşdü. Həmin gün hər insan öz evinə Müqəddəs Yazıların bir hissəsi olan yazılmış Kəlamla getdi.

Bir qədər sonra, elə həmin həftə pastor küçədə öz Cəmiyyətindən olan bir nəfərlə qarşılaşdı. O, pastorunu həmişəkindən daha sevinclə, təbəssümlə salamladı.

— Qardaşım, — pastor dedi — yəqin ötən bazar sənə yaxşı səhifə düşüb.

Kişinin gözləri sevincdən parladı:

— Bəli, pastor, inanmazsınız ki, mənə necə gözəl bir vərəq vermisiniz!

— Sizə hansı vərəq düşüb ki?

— Mənə Yeremya peyğəmbərin kitabından bir vərəq düşüb.

— Ooo, — pastor dedi — çox maraqlıdır. Bilirsiz, Yeremya fəlakət carçısı idi. O, günahkar insanlar üzərində Allahın məhkəməsini elan etdiyi üçün onu təqib edirdilər. Onu həbs etmişdilər, döymüşdülər, əzab vermişdilər. Onu quyuya salmışdılar, sürgündə olanda isə öldürmüşdülər. Bir o qədər də ruhlandırıcı kitab deyil, elə deyilmi?

— Əksinə, pastor, bu kitab məni çox ruhlandırır. Siz bilirsiz orada nə deyilir? Yeremya deyir: «Mənə Rəbbin sözü nazil oldu». Pastor, əgər Yeremyaya Rəbbin sözü nazil olmuşdusa, deməli, mənə də bu söz nazil ola bilər. Məhz bu, Allahın mənə nazil etdiyi sözdür!

— Amma mənə qulaq asın, istəyirsiz mən sizə başqa vərəq verim? Məndə Mattanın Müjdəsindən vərəq var, onu götürün. Həftənin sonuna qədər mən vərəqi sizinlə dəyişdirərəm.

— Xeyr, xahiş edirəm — deyə kişi etiraz etməyə başladı. — Mənə Rəbbin sözü nazil olub və bu mənim bütün həyatımı tamamilə dəyişdirib.

Biz də məhz bu cür münasibət göstərməliyik. Bu qarma-qarışıq, həyəcanlı, günahlı və qanunsuz dünyada Allahın Sözünün bizə nazil olması faktı həyatımızda baş verməyə başlayan böyük dəyişikliklərdən xəbər verir. Allahın Sözünə sahib olmağın bizə hansı səlahiyyətləri verdiyini biz nə vaxtsa dərk edə biləcəyikmi? İnsanın həyatında bundan böyük möcüzə yoxdur, çünki bu, xilas gətirir.

Gerçək hekayət

İnsanın həyatında Rəbbin Sözünün nazil olması ilə bağlı Müqəddəs Kitabda yüzlərlə nümunə var. Yunus məhz bu səbəbdən həyatı dəyişilən insanlardan biri idi. Yunusun kitabı belə başlanır: «Rəbbin sözü Amittay oğlu Yunusa nazil oldu».

Bir çox insanlar üçün Yunus haqqında hekayətin gerçəkliyinə inanmaq çox çətindir. Amma mən inanıram ki, bu, gerçək hekayətdir. Bu kitabdakı hər bir söz həqiqətdir. Yunus İsanın Özünü müqayisə etdiyi yeganə peyğəmbərdir. Qanunşünaslar və fəriseylər İsadan əlamət istəyəndə, İsa cavab verdi: «Pis və vəfasız nəsil bir əlamət axtarır; lakin ona Yunus peyğəmbərin əlamətindən başqa əlamət verilməyəcəkdir. Çünki Yunus üç gün, üç gecə nəhəng balığın qarnında necə qalmışdısa, İnsan Oğlu da üç gün, üç gecə yerin bağrında elə qalacaqdır. Nineviya əhalisi qiyamət günündə bu nəsil ilə bərabər qalxacaq və onu məhkum edəcək. Çünki onlar Yunusun təbliği ilə tövbə etdilər; və budur, Yunusdan daha böyüyü buradadır» (Matta 12:39–41).

İsa Özünü gözləyən ölümünü və dirilməsini Yunusun nəhəng balığın qarnında qalması ilə müqayisə edirdi. Bu, məni Yunus haqqındakı hekayənin gerçəkliyinə əmin edir. Belə olmasaydı, İsanın müqayisəsinin nə mənası olardı? Yunus peyğımbərin kitabı yaxşı mənəvi dərs verən mistik nağıl deyil. Bu, çoxlu fayda götürə biləcəyimiz həqiqi hekayədir.

Yunus — ilk missioner

Yunus adı «göyərçin» mənasını verir. Göyərçin Müqəddəs Ruhun simvoludur. Buna görə də tamamilə təbiidir ki, Müqəddəs Ruhla eyniləşmək səlahiyyətinə malik olan insan Allahın müraciətini çatdırmaq kimi böyük məsuliyyəti öz üzərinə götürməli idi. Səlahiyyətlər və məsuliyyət həmişə yanaşıdır.

Allah Yunusla danışana qədər biz onun haqqında İsrailin şimal padşahlığındakı Qalileyadan olan peyğəmbər olmağından başqa heç nə bilmirik (2 Padşahlar 14:25). Allah Yunusa Nineviyaya gedib günahlarına görə bu şəhərin üzərinə Allahın hökmünün gəldiyini elan etməyi tapşırdı. Bu şəhərin günahı o qədər böyük idi ki, qırx gündən sonra Allah oranı dağıtmaq istəyirdi.

Müqəddəs Kitabda Yunus başqa ölkəyə missioner kimi göndərilmiş ilk peyğəmbər idi. Bu ölkə yad olmaqla yanaşı, həm də İsraillə düşmən idi. Əgər biz Yunusun Nineviaya getmək istəmədiyini deyiriksə, deməli, onun hekayəsini heç də düzgün başa düşməmişik. Bəs əslində onun reaksiyası necə olmuşdu? O, Allahın sözünü yerinə yetirməkdən qaçırdı və əks tərəfə qaçırdı!

Bəzilərimizin onun bu halına ürəyimiz yana bilər, çünki biz özümüz də çox vaxt Rusiya, Nikaraqua, Çin və Kubaya o qədər də həvəslə getmirik. Yunus kimi biz də belə düşünə bilərik: «Əgər mən ora getsəm, mənim müjdələməyim sayəsində nə isə dəyişilə bilər. İnsanlar tövbə edəcəklər. Allah onlara xeyir-dua verməyə başlayacaq və bizim düşmənimiz daha güclü olacaq. Biz isə bunu istəmirik». Amma Allah dünyanı bizim fantaziyamıza və geopolitik² prinsiplərimizə əsasən bölmür. Biz Allahın Padşahlığını yer üzündəki siyasi strukturlarla müqayisə edə bilmərik.

Allahın Sözü gələndə bütün həyatımızı başqa sahələrə aparır. O zaman biz «düşmənlərin», məsələn, kommunistlərin, müsəlmanların, yaxud bütpərəstlərin ölkəsinə getsək və orada effektli şəkildə Müjdəni təbliğ etsək, çox təəccüblü olsa da, tezliklə onların artıq bizə «düşmən» olmadığını görəcəyik.

İtaətkarlıq qəhrəmanın geyimidir

Bir çoxumuz düşünürük ki, Yunus uğursuz, qaçaq və ya itaətsiz peyğəmbər idi. Amma mən deyərdim ki, Yunus ən böyük peyğəmbərlərdən biri, əsl iman qəhrəmanı idi. Görün o, nə etmişdi! O, çox böyük bütpərəst şəhərinə getdi, orada o qədər böyük oyanışa nail oldu ki, hamı tövbə etdi, bunun nəticəsində Allah nəzərdə tutduğu hökmü ləğv etdi və şəhər salamat qaldı.

Doğrudur, başlanğıcda Yunus nəinki bundan boyun qaçırdı, hətta, itaətsizlik etdi. Bununla bağlı biz də özümüzdən soruşmalıyıq ki, bəs biz nə qədər tez-tez Allahın iradəsini yerinə yetirməkdən boyun qaçırırıq. Etiraf etməliyəm ki, mən elə ilk imkandaca Allaha xidmət etməyə atılan insanlar siyahısına daxil deyiləm. Bəzən Allah məni Onun iradəsinə görə olmalı olduğum yerə sürüyüb aparmalı olur və çox vaxt bu, mənim seçimimdən asılı olmur. Yunus da Nineviyanı seçməmişdi, eləcə də Qolqota İsanın Öz seçimi deyildi.

İnsanları olmalı olduqları yerə göndərmək üçün Allah müxtəlif üsullardan istifadə edir. Bəzən O, sadəcə bu haqda söz deməli olur, bəzən isə Öz seçdiklərini müxtəlif vəziyyətlər vasitəsilə azacıq itələməli olur. Bundan başqa, bəzən Allah bizim diqqətimizi Özünə cəlb etmək üçün Yunusda olduğu kimi həyatımıza bəlalar buraxmağa məcbur olur. Yalnız bundan sonra nəhayət ki, Yunus çox güclü nəticələrə nail olmuş böyük peyğəmbər oldu.

Biz özümüzü Allahın sakit və məlahətli səsinə dərhal cavab verdiyimizə inandırmağı çox xoşlayırıq. Amma İsa əbəs yerə Öz şagirdlərindən soruşmamışdı ki, nə daha yaxşıdır — edərəm deyib heç nə etməmək (ya da çox az bir şey etmək), yaxud əvvəlcə boyun qaçırmaq, sonra isə tövbə edib Allahın buyurduğu hər şeyi yerinə yetirmək?

Qəhrəman olmağa passivlik, yoxsa başqa bir şey mane olur

Bəlkə də Yunus kimi Allahın təyin etdiyinin əks istiqamətinə qaçmaqdan daha pis olan bir şey var. Bu, daha pis olan variant, ümumiyyətlə, passiv olub heç bir şey etməməkdir. Əgər biz heç hərəkət etmiriksə, dənizdə tam sakit havaya düşmüş gəmini idarə etmək mümkün olmadığı kimi, bizi də idarə etmək mümkün olmur. Məsih Yəhyaya tapşırmışdı ki, Laodikiyadakı passiv Cəmiyyətə yazsın: «Sənin əməllərindən xəbərdaram: sən nə soyuqsan, nə də isti; kaş ki, sən ya soyuq, ya da isti olaydın! Madam ki, sən nə istisən, nə də soyuq, amma ilıqsan, səni ağzımdan qusacağam» (Vəhy 3:15–16). Allah daha çox boş vaxt keçirməni sevmir. Aydındır ki, cəhənnəmdə ən isti yer problemdən və onun həlli yollarından xəbəri olan, amma bunun üçün heç bir şey etməyənlər üçün hazırlanacaq.

Yunusu necə istəsəniz adlandırmaq olar, yalnız ona passiv demək olmaz. O, Allahın pullarını Aralıq dənizində səyahətə sərf etdi, amma bundan zövq almadı. Yunus Allahın ona tapşırdığı işi yerinə yetirməkdən boyun qaçırmaq üçün əlindən gələn hər şeyi etdi. Amma Allah Yunus üçün başqa «nəqliyyat» növü hazırlamışdı. Çünki Allah həmişə insanları sevir. Allah Nineviyanı sevirdi və məhkum edilmiş şəhəri xilas etmək üçün Yunusu seçmişdi ki, onu ora göndərsin.

İman qəhrəmanları haqqında danışanda səhv etməyin. Allah seçdiklərindən birinin Onun çağırışına cavab verəcəyi ümidi ilə iki-üç yaxşı namizəd seçmir. Allah bir insanı çağırır. Allah sizi çağırır. Əgər siz Onun çağırışına cavab vermirsinizsə, Allahın bir kənarda oturub öz növbəsini gözləyən ehtiyatda olan oyunçusu yoxdur. Onun ikinci variantı yoxdur. Allah hər bir insana müraciət edir və hər bir insan öz hərəkətlərinə görə məsuliyyət daşıyır. Yunus Allahın çağırışına cavab verməyəndə Allah başqasını axtarmadı. Bu peyğəmbər Allahdan qaçmağa çalışsa da, Allahın Yunus üçün olan çağırışı qüvvədə qalırdı.

Dünyanın ehtiyaclarını ödəmək

Yunus Yafodakı ən yaxın limana yollanıb Tarşişə gedən bir gəmi tapdı, bir tərəfə bilet alıb gəmiyə mindi. O, gəminin aşağı hissəsinə enib yatdı. Allah gəminin böyük fırtınaya düşməsinə izn verəndə Yunus yatırdı.

Mənim anam çox vaxt deyirdi ki, vicdanı sakit olmayan insan rahat yata bilmir. Amma Yunusun nümunəsində görürük ki, təqsirlə yüklənmiş vicdanla da rahat yatmaq olur. Hətta, fırtına da onu oyatmırdı. Gəmi az qala parçalanacaqdı, dənizçilər dəhşət içində idilər, amma Yunus bütün bu müddətdə bərk yatırdı. Necə ki, biz rahat yatırıq. Bəs belə bir vaxtda yatmaq olarmı? Dünya həlak olur, nə qədər insan yarıac-yarıtox yaşayır, üsyanlar baş verir, daima nüvə müharibəsi təhlükəsi altındayıq, biz məsihçilər isə rahat yatırıq.

Nəhayət, dənizçilər Yunusu oyadanda ondan soruşdular: «Bizə de, başımıza gələn bu bəla kimə görədir? Sənin sənətin nədir? Haradan gəlirsən? Vətənin haradır? Hansı xalqdansan?» (Yunus 1:8). Bizi əhatə edən qəzəbli dünya da eynilə bu cür tələb edir ki, məsihçilər həqiqətin əslində nədən ibarət olduğunu izah etsinlər.

Müqəddəs Kitabın kompromisli məktubları, xoşbəxtlik nəzəriyyəsi, yalnız bəzi insanların rifahı üçün olan şeylər, yaradılış və təkamül haqqındakı hekayələr insanları razı sala bilməz. İnsanlara yer üzündəki hər bir insana xoşbəxtlik gətirən xəbər lazımdır. Onlara Allahın məhəbbəti haqqında xəbər lazımdır. Biz məsihçilər olaraq başa düşməliyik ki, yalnız bu həqiqəti elan etməklə iman qəhrəmanları ola bilərik.

Səmimilik həmişə cəlbedicidir

Yunus həqiqəti açmaq istəyirdi, buna görə də o, Allahın tapşırığını yerinə yetirməkdən qaçması haqda şəhadət etməyə başladı. Bir çoxumuz da məhz bundan başlamalı olacağıq. Yalnız o zaman insanlar bizim çatdırdığımız xəbərə inanacaqlar. Maraqlıdır ki, Yunus öz qətiyyətsizliyini etiraf edəndə dənizçilər onun Allahın elçisi olduğuna dərhal inandılar. Peyğəmbər üçün necə də effektli başlanğıc idi! O, ən çətin maneənin öhdəsindən gəldi. Müqəddəs Kitabda deyilir: «Onlar çox qorxdular və dedilər: “Sən bunu nə üçün etdin?”. Çünki Yunusun Rəbdən uzaqlaşmaq üçün qaçdığını bilirdilər, bunu onlara özü nəql etmişdi» (Yunus 1:10).

Amma Yunus, hətta, bundan sonra da Nineviaya getməyə hazır deyildi. Dənizçilər soruşdular: «Səninlə nə edək ki, dəniz bizim üçün sakitləşsin?». Çünki dəniz sakitləşmək bilmirdi. Yunus cavab verdi: «Məni götürüb dənizə atın».

Təqsirkarlıq hissi depressiya yaradır. Güclü depressiya bir çoxlarını böyük ümidsizliyə atır və intiharla bağlı fikirlərə sövq edir. Yunus da bu cür vəziyyətə düşmüşdü. Yunus onun təqsirinə görə fırtına qopduğunu və Allaha itaətsizlik etdiyini bilirdi. Ona elə gəlirdi ki, onun sonudur və o ölməlidir. Amma əslində onun fikirləşmək, sakitləşmək və Allahın xasiyyəti haqqında dərindən düşünmək üçün zamana ehtiyacı vardı. Və o, bu vaxtı nəhəng balığın qarnında aldı. Ölməyə hazırlaşan Yunusun diqqətini bəlkə də bu fakt cəlb etmişdi ki, Allah onun ölməyinə yol vermədi. Allahın bu mərhəməti sonda Allahın Nineviaya üzərinə tökdüyü lütfünün əlaməti idi.

Allahın xasiyyətini əks etdirmək

Əgər biz Allahın xidmətçiləri kimi Onun xasiyyətini yaxşı bilsəydik, bizi məyus etmək asan olmazdı. Biz hamımız günah və ya səhvlər edirik, amma təqsir hissinin bizə hakim kəsilməyinə yol verməməliyik. Bəziləri özlərini səhvlərində təqsirləndirərkən o qədər depressiyaya düşürlər ki, təslim olub geri çəkilməyə hazır olurlar. Müqəddəs Kitabda mənim üçün ən vacib olan yerlərdən biri Çıxış Kitabında Allahın Musaya Öz xasiyyətini açıqladığı hissədir: «Musanın qarşısından keçərək dedi: “Rəbb Mənəm, rəhmli və lütfkar Rəbb Allaham. Mən hədsiz səbirli, bol məhəbbətli və sədaqətliyəm, minlərlə nəslinə məhəbbətimi göstərərəm, cəzanı, asiliyi və günahı bağışlayaram...» (Çıxış 34:6,7).

Əgər bu ayələri yadımızda saxlayıb bütün vəziyyətlərdə (tənha olarkən, təqsirləndirilərkən, səhv başa düşülərkən, tənqid edilərkən ümidsizliyə düşəndə, yaxud bizə hücum çəkiləndə, özümüz günah işlədəndə və ya Allahın qəzəbinə layiq olduğumuzu hiss edəndə) xatırlasaq, Allahın əsl xasiyyəti haqqında bilgimiz bütün çətinliklərin öhdəsindən gəlib yolumuza davam etməyimizə kömək edəcək.

Allahın Öz xasiyyəti haqqında verdiyi açıqlama Onun bağışlamasını qəbul etməyimizə, bizim xidmətimiz vasitəsilə başqa insanları həqiqətən dəyişdirəcəyinə və yalnız əzizlərimizi deyil, hətta, düşmənlərimizi də xilas edə biləcəyinə inanmağımıza kömək etməlidir. Əgər biz, həqiqətən, Allaha inanırıqsa, Rusiyada Allaha nifrət edən, Müqəddəs Kitabları yandıran, Cəmiyyətləri bağlayan, pastorları həbsxanalara atan, gənc imanlıları sürgünə göndərən kommunistlərə müraciət edərək hücum xarakterli müjdəçilik siyasətini həyata keçirə bilərik. Biz inanacağıq ki, Allah Rusiyanı dəyişdirə bilər və biz daha bu ölkədən qorxmalı olmayacağıq.

Yunus nəhəng balığın qarnında dua etməyə başladı. Onun duası Yunus Peyğəmbərin Kitabının ikinci fəslində təsvir olunmuşdur. Bu duanın bəzi hissələrindənsə Müqəddəs Yazıların başqa kitablarında, məsələn, Zəbur 31, 42, 69, 120 və 130-da sitat gətirilir.

Allahın Yunusa verdiyi möhlət işə yaradı. O, Allahın xasiyyəti haqqında düşünməyə başlayanda onun şüuru aydınlaşdı və o, belə nəticə çıxardı: «Amma mən Sənə şükür nəğməsi ilə qurban gətirəcəyəm, əhdimi yerinə yetirəcəyəm. Xilas Rəbdədir!» (Yunus 2:9).

Nəhayət, Yunus Ninevaya getməyə hazır idi. Nəhəng balıq Yunusu ağzından quruya atdı, Allah Öz çağırışını ikinci dəfə təkrar etdi və bu dəfə «Yunus qalxıb getdi» (Yunus 3:3).

Biz getməsək bizim düşmənlərimiz gələcək

Nineviya yollarını azmış, günahın kor etdiyi insanların yaşadığı şəhər idi. Onlar sadəcə azmış insanlar deyildilər, şəhər tamamilə məhv ediləcəkdi. Yunus şəhərə xilas gətirə biləcək yeganə insan idi. Bəs insan məhkum edilmiş şəhərdəki azmış adamları necə xilas edə bilərdi? Yalnız itaətkarlıqla, yalnız Allahın Sözünü gətirməklə, çünki məhkum edilmişlərin yalnız buna ehtiyacı vardı.

Allah hər nə əmr etsə, biz yerinə yetirməliyik. O, nə söyləsə, biz təkrar etməliyik. Biz Onun müjdəsini dünyaya yaymalıyıq. Nineviyanı xilas edə biləcək başqa bir xəbər, başqa ümid yox idi. Onların həyatlarının xilasının açarı yalnız Yunusda idi. Məhz bu onu iman qəhrəmanı etmişdi.

Biz iman qəhrəmanları haqqında danışanda azmış insanların yanına getmək məsuliyyətini öz üzərinə götürmüş adamları nəzərdə tuturuq. Mən «getmək» deyirəm, çünki Allah Yunusa getməyi tapşırmışdı. Mattanın Müjdəsində (28-ci fəsil) də İsa Böyük Tapşırıqda məhz bu, əmri vermişdi.

Nineviya, əslində isə bütün Assuriya İsrailin düşməni idi. Allah İsrailə belə də deyə bilərdi ki: «Gözlə, onlar sənin yanına gəlsinlər». Amma onlar hansı tərzdə İsrailə gələ bilərdilər? Onlar yalnız qadınları və qızları zorlayan, kişiləri öldürən və bütün var-dövləti talan edən işğalçı və qəsbkar əsgərlər ordusu kimi gələ bilərdilər.

Eyni şey bu gün də baş verir. Əgər biz bütpərəstlərin yanına Müjdə ilə getməsək, onlar özləri bizim yanımıza gələcəklər. Amma onların nə ilə yanımıza gələcəkləri bizim xoşumuza gəlməyəcək. Onlar terroristlər, cinayətkarlar, işğalçı ordu kimi gələcək. Onlar bizim ərazimizdə müharibə etməyə gələcəklər, çünki biz onların yanına Müjdə ilə getmədik. İsa demişdi gedin, gedin və təbliğ edin.

Düzgün xidmətin səmərələri

Allahın getmək və Onun Sözünü təbliğ etmək çağırışına itaət göstərmək adi insanı peyğəmbər edir. Məhz bu əmrin yerinə yetirilməsi Müqəddəs Kitab personajlarını iman qəhrəmanı edir. Onlar güclü xarakterə malik olduqlarına görə iman qəhrəmanları olmayıblar. Yunusun çox alicənab insan olduğunu düşünmürəm. Allahın lütfü olmadan Yunus özü görkəmli şəxsiyyət deyildi. Amma Allahın ən adi insanlardan istifadə etməsi faktı mənə və sizə ümid verə bilər.

Mən kiməm? Siz kimsiz? Amma Allahın Sözü bizə gəlib və biz bu Sözün sayəsində qalxırıq. Biz tamamilə başqa insana çevrilirik. Biz həlak olan dünyanın suallarına cavabı bilirik! Və cinayətkarlığın, iğtişaşların, qanunsuzluqların artmasını, dünyada vəziyyətin getdikcə daha çox pisləşməsini müşahidə etdikcə biz məsihçilər kimi daha qətiyyətli olmalıyıq. Ona görə yox ki, insanların əziyyət çəkdiyini görmək xoşumuza gəlir və ya biz göylərdə olacağımıza görə bütün bu bədbəxtliklərdən uzaq olacağıq. Əksinə, ona görə qətiyyətli olmalıyıq ki, əgər biz itaətli olub nələrisə qurban versək, başqa insanların da həyatı dəyişiləcək.

Təcili tövbə

Yunus Nineviya əhalisinə şəhərin dağılmasına qırx gün qaldığını xəbər verəndə ən qəribə hadisə baş verdi. İnsanlar dərhal tövbə etdilər. Onlar günahlı həyatdan zövq alaraq otuz doqquz gün gözləmədilər. Bəs niyə? Axı Yunus onlara tövbə edəcəkləri təqdirdə Allahın mərhəmət edəcəyini söz verməmişdi. Onlar hökmün ləğv ediləcəyinə heç cür ümid edə bilməzdilər. Nineviya padşahı öz əmrində əhaliyə tövbə etməyi əmr edərək bildirmişdi: «Kim bilir, bəlkə Allah rəhmə gəlib, qızğın qəzəbini bizdən döndərər və biz məhv olmarıq» (Yunus 3:9). Mən əminəm ki, əgər onlar hökm gününə qədər günaha uyub tövbəni uzatsaydılar, Allahın lütfü onların üzərinə tökülməyəcəkdi.

Bir yəhudi oğlan ravvinə baş çəkməyə gəlir. Oğlan soruşur: «Ravvi mən nə vaxt tövbə etməliyəm?». Çox müdrik insan olan ravvin cavab verir: «Oğlum, sən ölümündən bir gün əvvəl tövbə etməlisən». Oğlan qorxur və deyir: «Axı mən bilmirəm nə vaxt öləcəyəm». «Bəli, oğlum, — ravvin deyir. — Elə isə nə üçün indi tövbə etməyəsən?».

Bax, bu da cavab. Müqəddəs Allahla zarafat etmək olmaz.

Dünyaya Allahın gözləri ilə baxmaq

Yunusun hekayəsində diqqət etməli olduğumuz daha bir məqam var. Bu, Nineviya əhalisi tövbə edəndən sonra Yunusun qəzəblənməsidir. Amma mən bunun yalnız bir tərəfinə — uğurda gizlənmiş təhlükəyə toxunmaq istəyirəm. İnsanlar tövbə edəndən sonra Allah onları məhv etməyib bağışlayanda, Yunus çox məyus olub dedi: «İndi isə, ya Rəbb, yalvarıram, mənim canımı al, çünki mənim üçün yaşamaqdansa, ölmək yaxşıdır» (Yunus 4:3). Bu vəziyyətdən nə dərs götürə bilərik?

Yunus ağır təqsir hissi altında gəmidə üzəndə də depressiyaya düşmüşdü və özünə ölüm arzulayırdı. Amma Allah onun ölməyinə imkan vermədi. Nəhəng balığın qarnında Yunus Allahla münasibətlərini qaydaya saldı və artıq qəlbində ölməklə bağlı heç bir fikir yox idi. O, bütün varlığı ilə Allaha xidmət etmək istəyirdi. «Nə vəd etmişəmsə yerinə yetirəcəyəm» — deyə cəsarətlə bildirmişdi. Amma indi, böyük uğurdan sonra o, yenə də ölüm haqqında düşünürdü. Bəs bu dəfə onu nə ümidsizliyə salmışdı?

Məncə uğur, müvəffəqiyyət və bolluq insanın dünyaya Allahın gözləri ilə baxmaq bacarığını itirməsinə səbəb ola bilər. Bu cür baxış olmadan ürək çox asanlıqla yüklənə bilər və insan dünya üçün nə isə etməyə çalışmaqdan imtina edə bilər. Bəs nə üçün nəhəng balığın qarnında olanda Yunusda Allahın tapşırığını yerinə yetirmək üçün belə güclü istək yaranmışdı? Məncə, bu vəziyyəti Çindəki müasir Cəmiyyətdə yaranmış vəziyyətlə müqayisə etmək olar. Orada oyanış baş verir, çünki ağır şərait, əsarət və psixi təzyiq insanları öz əsl vəziyyətlərini görməyə vadar edir: onlar Allahsız əziyyət çəkirlər. Onlar dünyaya Allahın nöqteyi-nəzərindən baxırlar və onlarda güclü yaşamaq arzusu var. Onlar Məsihi elan etməyə hazırdırlar. Eyni şey Rumıniyada, Kubada, Nikaraquada, Polşada, Şərqi Almaniyada və Rusiyada da baş verir.

Bir dəfə mən Korri Ten Boomun qonağı idim. Mənimlə sağollaşanda o, əlimi sıxıb mənə dedi: «Andrey, aşağı baxmağı unutma».

Mən düşündüm ki, maraqlıdır, adətən, yola salanda başqa cür sağollaşırlar: «Başını dik tut, dostum».

Korri mənim çaşqınlığımı görüb izah etdi: «Bəli, Andrey, aşağı bax. Dünyaya Allahın mövqeyindən bax və sən tamamilə fərqli bir şey görəcəksən».

Bu yaxınlarda bir amerikalı müjdəçi Rusiyadan qayıdandan sonra mən onunla görüşəndə belə mövqeyin nə qədər vacib olduğuna bir daha əmin oldum. Mən də Rusiayaya çoxlu sayda rus dilində Müqəddəs Kitab aparıb yenicə oradan qayıtmışdım. O dedi: «Andrey, sən daha Rusiyaya Müqəddəs Kitab aparmamalısan, çünki orada bir pastor Müqəddəs Kitabın birini səksən manatdan satır (o zaman bu məbləğ təxminən orta aylıq əmək haqqının yarısı idi)».

Əlbəttə, bunu eşitmək xoş deyildi, çünki biz Müqəddəs Kitabları belə baha qiymətə satmaq üçün yox, pulsuz paylamaq üçün aparırdıq. Mən ona dedim: «Qardaş, sən düz deyirsən, amma düzgün nəticə çıxarmırsan. Biz daha kitab aparmamaq əvəzinə, daha çox kitab aparmalıyıq ki, onların qiyməti çox aşağı düşsün». Görürsünüzmü, alınan məlumata əsasən müxtəlif qərarlar vermək olar: işi davam etdirmək, yaxud da dayanmaq. Hər ikimiz eyni vəziyyəti görmüşdük, amma müxtəlif mövqelər fərqli nəticələrə gətirib çıxardı.

İman qəhrəmanı olmaq üçün biz Allahın mövqelərini yadımızda saxlamalıyıq. Bəlkə Allah sizə Onun Sözünü təbliğ etməyi tapşıranda siz bundan boyun qaçırmışdınız. Bəlkə də çevrilib başqa yolla getmişdiniz, indi isə hiss edirsiniz ki, öz şansınızı əldən buraxmısınız. Amma dünya elə Nineviyadır, əvvəlki kimi ümidsiz və azmış vəziyyətdədir. Dünya hələ də Allaha itaətli olmağımızı gözləyir. Əgər biz Yunusun hekayəsindən və onun Allahın əmrini yerinə yetirməkdən inadkarcasına boyun qaçırmaq istəyinə qalib gəlməyindən (Qüdrətli Allahın «kiçik» köməyi sayəsində) dərs götürsək, bizdə güclü şəkildə Allaha tərəf dönmək və Onun tapşırığını yerinə yetirməyə tələsmək istəyi yaranacaq. Nəticədə isə insanlar xilas olacaqlar.

Daniel: düşmən düşərgəsindəki qəhrəman

Bir neçə il əvvəl mən kommunist ölkəsində təbliğ edirdim və tərcüməçi ilə Müjdənin təbliğini məhdudlaşdıran hakimiyyətə nə dərəcədə itaətsizlik edə biləcəyimiz haqqında danışırdım. O vaxt biz özümüzü kifayət qədər cəsarətli aparırdıq və bəzən bəlaya düşür, pis hadisələrlə üzləşirdik. Bizi həbs edib ölkədən çıxarırdılar, amma biz başqa pasportlar alıb yenidən ora gəlirdik və bizi yenə də həbs edirdilər.

İndi də Şərqi Avropada olan dostum o vaxt dedi: «Andrey, Danieli yadına sal. Onu şirlər olan quyuya atanda Allah Danieli qorudu. Amma Daniel özü şirlərin yanına girməmişdi və onların quyruqlarından tutub dartmırdı».

Biz təhlükələrə nə dərəcədə əhəmiyyət verməyə bilərik? Bəs biz düşmənə nə dərəcədə etinasızlıq edə bilərik? Nə vaxta qədər İsa Məsihin Rəbbimiz olduğunu təbliğ edə bilərik?

Qarşılığında bütün auditoriyadan «amin» cavabını eşidəcəyini biləndə «haleluya» deyə qışqırmaq asandır.

Amma kim kommunistlərin hakimiyyəti dövründə Qızıl meydanda, yaxud da məsihçiliyə düşmən olan başqa ölkənin ictimai yerində durub «haleluya» deyə qışqıra bilər? Kim düşmən mühitində Allahın məhəbbət olduğunu insanlara elan edə bilər? Siyasi sistem və ya başlıca dinin Məsihin Cəmiyyətini yer üzündən silməyə hazır olduğu mühitdə, hakimiyyətin iblisin birbaşa silahına çevrildiyi bir şəraitdə lazım gələrsə qalxıb təklikdə İsa Məsihin Rəbb olduğunu elan etməyə hazır olan insanlar varmı? Əks təqdirdə kim insanlara Allahın Sözünün həqiqət olduğunu və iblisin məğlubiyyətə məhkum olunduğunu deyəcək?

Məncə, Daniel məhz bu cür insan idi. Onun etdiyi iş şirin quyruğundan tutub dartmaq qədər təhlükəli idi.

Böhranın əlamətləri

Daniel İsrail tarixinin elə bir dövründə yaşayırdı ki, o vaxt hər şey çox pis vəziyyətdə idi. Yerusəlim dağıdılmışdı, məbəd xarabalığa çevrilmişdi, xalqın rəhbərləri öldürülmüşdü, cavanları isə Babilə əsir aparmışdılar. Onların arasında Daniel və dostları da vardı.

İsrailin düşmənlərinin ruhlandırıcısı olan şeytan əbəs yerə israilliləri bir xalq kimi məhv etməyə cəhd etdi, amma onun əsas məqsədi Allahın bəşəriyyəti xilas etmək planını məhv eləmək idi. Şeytanın bütün hücumlarının arxasında həmişə bu məqsəd dayanır. Hətta, belə demək olar ki, şeytan ayrı-ayrı insanlara qarşı yox, bizim Allahın planını yerinə yetirmək hazırlığımıza qarşı çıxır. Məhz buna görə bəzi imanlı olmayan insanlar sanki imanlılardan daha yaxşı yaşayırlar. Şeytan sadəcə onlara toxunmur.

73-cü Məzmurun müəllifi də buna təəccüblənirdi: «Pislərin firavanlığını görərkən bu məğrurlara həsəd aparırdım ...Belədir pis adamlar, daim arxayındırlar, var-dövlət artırırlar. Məgər mən boş yerə qəlbimi təmizləmişdim, günahsızlıq içində əllərimi yumuşdum? Həmişə əziyyətə düşürəm, hər səhər töhmətə rast gəlirəm» (Zəbur 73:3, 12–14). Amma məzmur tərənnümçüsü onların öz həyatlarını necə başa vurduqlarını (yalnız həyatın sonu əhəmiyyətlidir) görəndə dedi: «Bunu anlamaq üçün düşünəndə çətin bir iş kimi gözümə durdu. Yalnız Allahın müqəddəs məkanına girərkən onların aqibətini dərk etdim. Doğrudan da, onları sürüşkən yerə qoymusan, onları məhvə yuvarlayırsan» (Zəbur 73:16–18). Son isə əvvəldən asılıdır.

Allahsızların zəifliyi

Danielin hekayəsində daha bir dərs var. Burada allahsızların nə qədər zəif olduqları göstərilir. Daniel peyğəmbərin kitabında (2:1) oxuyuruq ki, Navuxodonosor pis yuxu görür, onun ruhu təşvişə düşür və o, rahatlığını itirir. Məgər bu təəccüblü deyilmi? Dünyanın ən güclü imperiyasının hökmdarı yuxusunun mənasını izah edə bilmədiyinə görə qorxu içində əzab çəkir. Nə isə fövqəltəbii bir şey baş verirdi və bütün imperiya təməlinədək sarsılırdı. Bunda günahkarların zəifliklərinin təzahürünü görmək olar.

Bu əsrin kommunistlərinin planına əsasən inqilabdan altmış-yetmiş il sonra Rusiyada Cəmiyyət artıq mövcud olmayacaqdı. Amma bu gün nə baş verir? Oyanış! Və heç bir qüvvə ilə bunun qarşısını almaq olmaz. Bu oyanış dövlətin bütün təməlini sarsıdır və hökümət bununla nə edəcəyini bilmir.

Mərhum Çin rəhbəri Mao da düşünürdü ki, 1965-ci ildən 1975-ci ilə qədər davam etmiş mədəni inqilabdan on-on beş il sonra ölkədə bir dənə də olsa Cəmiyyət qalmayacaq. Amma kommunist rəhbərləri dərin yuxudan sonra ayılırlar. Onlar görürlər ki, Cəmiyyət nə vaxtsa olanla müqayisədə on, iyirmi, hətta, əlli dəfə artmışdır. Rəhbərlər bunun səbəbini heç cür anlaya bilmirlər.

Biz məsihçilərin təqib olunduqları ölkələrə gedəndə bunu görüb sevinirik. Deməli, biz faydasız bir iş üçün mübarizə aparmırıq. Biz qalib gəlirik! Məsihə zidd olan dövlət quruluşları əsir, çünki onların izah edə bilmədiyi bir şeylər baş verir. Rusiyada valideynlər öz uşaqlarını vəftiz olunmağa aparırlar. Şərqi Avropada gənclər Rəbbə gəlirlər. Nikaraquada sandinistlər hakimiyyətə gələndən sonra Cəmiyyət üç dəfə böyümüşdü. Qəsbkarlar nə baş verdiyini anlaya bilmirlər. Ruhani mübarizə aparanlar üçün necə də gözəl ümiddir.

Öz Rəbbini yaxşı tanıyan Allahını xalqı nə baş verdiyini anlayır. Bizim gücümüz Müqəddəs Ruhdadır, amma şərə qarşı durmaq üçün güclü xarakterimiz, cəsarətimiz və mənəvi gücümüz də vacibdir. Daniel peyğəmbərin kitabında (11:33) deyilir: «xalqın ağıllı adamları çoxlarını öyrədəcəklər». Biz də məhz bunu etməliyik. Biz şəri ifşa etməli, aşkara çıxarmalı və İsa Məsihin Rəbbimiz olduğunu elan etməliyik. Biz Allahın xalqının biliksizliyə görə təqiblər zamanı əziyyət çəkməsinə yol vermərik.

Amma başqa insanları öyrətmək üçün biz özümüz bu gün mövcud olan problemləri başa düşməliyik. Məhz buna görə biz iman qəhrəmanlarına baxmalı və ətrafda baş verənləri başa düşmək baxımından onlardan nümunə götürməliyik.

Ruhani müharibə

İman qəhrəmanlarının birinci düşməni

Atalığım — Hoppi dayı heç vaxt məndən «Andrey, saat neçədir?» — deyə soruşmazdı. Əvəzində isə «Andrey, düşmənin vəziyyəti necədir?» — deyə xəbər alardı.

Hoppi dayı həmişə düşmənlə mübarizə aparır, onun hiylələrini, yaxud planlarını alt-üst etmək üçün daim yeni yollar axtarardı. O, ruhani mübarizələrdən yaxşı baş çıxardır və müntəzəm sayıqlığın dəyərini yaxşı bilirdi. Mən onun bu mübarizə ruhuna ehtiramla yanaşır və bu istiqamətdə özümü inkişaf etdirirdim.

Ruhani müharibənin bizim kitabla nə əlaqəsi ola bilər? Birbaşa. Əvvəlcə qeyd etmək lazımdır ki, məsihçilərin əksəriyyəti, ətrafında baş verən pislik və bədbəxtliklərin onları sevən Allah tərəfindən baş verdiyinə inanmaqla böyük yanlışlığa yol verirlər. Halbuki bu, düşmənin işidir. İblis daim sizə qarşı çıxacaq. Çünki o, yer üzündə pisliyin varlığına çalışır. İblis Allahla olan münasibətimizə və Ondakı xidmətimizə maneçilik törətməkdən ötrü əlindən gələn hər şeyi edir. Şeytan insanların günahda və qaranlıqda yaşamasına səy göstərir. Bu səbəbdən o, iman qəhramanlarının birinci düşmənidir.

Mənim üçün çox qəribədir ki, hələ indiyə kimi bir çox məsihçilər iblisin onların həyatına təsirini dərk etmirlər. Həmçinin dərk etmirlər ki, iblis qurduğu planların bizim tərəfimizdən dağıdılmasını istəmir. Hətta, Allahla iblisani qüvvələrin mübarizəsini canlı təsvir edən məşhur kitabların geniş yayılmasına baxmayaraq, olduğum bir çox məbədlərdə ruhani müharibə haqqında məlumatsızlıq insanı vahimələndirəcək dərəcədədir. Ən qəribəsi isə, belə hallara daha çox Müjdənin geniş yayıldığı xalqlar arasında rast gəlinir.

Məbədlərdə olduğum zaman tez-tez rast gəldiyim ifadələrdən biri də budur: «İblis haqqında olan bu söhbətlərdə iştirak etmək istəmirəm. Böyük məmnuniyyətlə Allahdan bəhs edən söhbətlərə qoşulardım». Elə təsəvvür yaranır ki, insanlar şeytandan söz düşəndə yaranan xoşagəlməz fikirlərdən sanki qorxurlar. Belə olan halda, onların edə biləcəyi ən yaxşı hərəkət — onu hürən it kimi rədd etməkdir. Necə deyərlər, «İt hürər, karvan keçər».

İblisi rədd edəndə

Təqibə məruz qalan məbədlərin bu məsələyə münasibəti tamamilə başqadır. Onlara yaxşı məlumdur ki, iblisi rədd edib, ondan eyni münasibəti gözləmək nə deməkdir. Əlbəttə, iblisə qeyi-sağlam münasibət həmişə mövcuddur. Bəlkə də bəzi məsihçi çevrələrində onu həddindən artıq ittiham edirlər. Lakin rastlaşdığım məsihçilərin böyük əksəriyyəti bu səhvə yol vermirlər. Onların zənnincə, bu və ya digər səbəbdən iblisə əhəmiyyət verməyə dəyməz.

Nəticədə, belələri iblisin bu gün istifadə etdiyi ruhani müharibədə aciz qalırlar.

Bəzi imanlılar ruhani mübarizədə qalib gəlmək şansını qaçırdırlar. Çünki onlar bu cür qələbələrin əhəmiyyətini dərk etmirlər. Məsələn, onlar pisliklə mübarizədə duanın vacibliyini görmürlər. Belələri Müqəddəs Kəlamı düzgün şərh etmədən və kontekstə diqqət yetirmədən hansısa ayəyə əsaslandıqları üçün şeytanın fəaliyyətinə laqeyd yanaşırlar. Onların fikrincə: «İsa Məsih Ona iman edən hər kəsin əvəzinə pisliyə qalib gəlib. Buna görə də iblis heç cürə mənə yaxınlaşa bilməz. Mən Allaha məxsusam və O, insani nöqteyi-nəzərindən pislik kimi görünənlər də daxil olmaqla, hər şeyi idarə edir. Mən bunlarla mübarizə etmək fikrində deyiləm, çünki yalnız Allahın iradəsinə uyğun olanlarla mübarizə aparacağam».

Bu cür mövqe üç vacib səbəbdən məni narahat edir.

Birincisi, iblisin məsihçilər üçün təhlükəsiz olması yalana əsaslanır. Müqəddəs Kitab tam əksini öyrədir. Məsih iblisi qatil və «yalan atası» (Yəhya 8:44) adlandıraraq, Öz ardıcıllarını onların Müjdəni yaydıqları vaxt rastlaşacaqları iblisani qarşıdurmalarla bağlı xəbərdar etmişdi. İblis «dünyanın bütün padşahlıqları və şan-şöhrətinə» (Matta 4:8) malik səlahiyyətləri ilə öyündüyü vaxt Məsih ona qarşı durmadı. O, hətta, iblisi «dünyanın hökmdarı» (Yəhya 14:30) adlandırdı.

Əhdi-Cədid müəllifləri iblisi bizə — inadkar ittihamçısı (Vəhy 12:10), sınağa çəkən (1 Saloniklilərə 3:5), maneə yaradan (1 Saloniklilərə 2:18), «bu dövrün allahı» (2 Korinflilərə 4:4), «havada olan hakimiyyətin... Allaha itaətsiz insanlarda fəaliyyət göstərən ruhun hökmdarı » (Efeslilərə 2:2), hiyləgər (Matta 4:4), düşmən (Matta 13:39) kimi təsvir edir. Həvari Paul xəbərdarlıq edir ki, «şeytan işıq mələyi», xidmətçiləri isə «salehlik xidmətçilərinin» cildinə girir (2 Korinflilərə 11:14, 15). Həvari Peter onu kimisə «aşırmaq üçün nərə çəkən aslan» kimi təsvir edir. Və məsləhət edir ki, ayıq duraq, çünki düşmənimiz daim bizə və bacı-qardaşlarımıza əzab-əziyyət verir (1 Peter 5:8–9).

Bunları bilə-bilə məsihçi necə düşünə bilər ki, iblis bizim üçün bugünkü gündə heç bir təhlükə yaratmır?

İkincisi, qarşı çıxdığımız biganəlikdir. Məntiqə əsaslansaq, bu vəziyyət belə səslənir: «Mən və sevdiklərim təhlükəsizlikdəyiksə, başqaları heç vecimə də deyil». Sizin imanınız yalana əsaslananda, bir görün, nələr baş verir. İblis tərəfindən məsihçiyə heç bir pislik gəlmədiyinə inanmaqla, siz yanılmaqla günaha yol açırsınız. Bu halda günah — ətrafında baş verənlərə eqoistcəsinə daş ürəklə yanaşmaqdan ibarətdir. Eyni anda Allahı tanıyıb sevmək və Onun bizə əmr etdiyi kimi, sevib xilas etməli olduğumuz insanlara arxa çevirmək mümkün deyil. Təbii ki, şeytanın yalanlarına uymuruqsa... Belə olan halda, hər şey mümkündür (iblis də bunu yaxşı bilir).

Məni kədərləndirən üçüncü səbəb ondan ibarətdir ki, «pisliyə qarşı çıxmağa dəyməz» nəzəriyyəsi ilə razılaşmaqdır. Bəs, birdən pislik dediyimiz o şey, yaxşılığın cildinə girmiş olsa? Bu, sadəcə müdrik Qamlielin məsləhətindən bir hissədir.

Xatırlayırsınızsa, fəriseylərin lideri Qamliel Peter və digər həvarilərin təbliğinə qarşı çıxan sinedriona öz etirazını bildirdi. Arqumentlər? «...Əgər bu hərəkat, bu iş insandandırsa, məhv olub gedəcək. Yox, əgər Allahdandırsa, bu adamların işini məhv edə bilmərsiniz. Allaha qarşı çıxanların vəziyyətinə düşə bilərsiniz» (Həvarilərin İşləri 5:38, 39).

Məsihçi kimi belə yalanlardansa, biliyə əsaslanaq. Çünki Rəbb vəd edib ki, nəyin insan, nəyin Allahdan gəldiyini ayırd edə bilməyimiz üçün lazım olan müdrrikliyi bizə verəcək (Yaqub 1:5, 1 Yəhya 4:1–6). Hər şey öz-özünə həll olunacaq deməklə, dindar üzürxahlıqlara yer verməməli və Allahın kamil məqsədini rədd etməməliyik. Mahiyyətcə, Qamliel elə bu cür etdi.

Biz dərk etməliyik ki, iblis, hücuma keçənədək Məsihin Bədənini hissiyyatsız etməkdən ötrü mühitə keyləşdirici vasitələr yeridəcək. Süstlük, qismətə inanmaq, biganəlik, daşürəklilik — bunlar onun sevdiyi keyləşdirici vasitələrin yalnız bir hissəsidir. Digərləri haqqında isə sonra danışacağıq.

Mehriban, buynuzlu yaramaz?

Əminəm ki, Hoppi dayının «Düşmən necədir?» sualını hamımıza versələr, pis olmazdı. Çünki düşmənimizin hər addımına diqqətlə yanaşmalıyıq. Lakin Allahın bizdən gözlədiyi kimi, güclü vəsatətçi olmaq istəyiriksə, onda cavab verməli olduğumuz iki daha vacib sual da var: düşmən kimdir və ona necə qalib gəlməliyik? Gəlin, şeytanın əslində kimliyinə və hansı strategiyasının daha uğurlu olduğuna nəzər salaq. Sonra isə düşmənin üzərində qələbə çalmaq üçün hansı silahlardan və üsullardan istifadə edəcəyimizdən danışacağıq.

Şeytan, iblis, Baal-Zevul, Lüsifer kimi adlara rast gələndə, təsəvvürünüzdə nə canlanır? Qəzəbli üzə, gülməli buynuzlara və nazik uzun quyruğa malik, əlində yaba tutmuş al qırmızı geyimli cizgi filmi personajımı? Əminəm ki, bu imicdən iblis də məmnundur! Nəticədə, kim bu axmaq fiquru ciddi qəbul edə bilər? Şübhəsiz, insanlar övladlarına buynuzlu yaramaz təsvir olunmuş «BALACA İBLİSCİĞAZ» və ya «ŞİRİN ŞEYTANÇA», yaxud da (zənnimcə ən gülməlisi) «ATANIN SEVİMLİ ŞEYTAN BALASI» sözləri yazılmış futbolkalar alanda, iblis istehza edir.

Bir çox məsihçilərin problemi ondan ibarətdir ki, onlar iblisi məhz bu cür məzəli komiks kimi təsəvvur edirlər. Onlar onu real varlıq deyil, nağıllardakı şər qüvvə kimi qəbul edirlər. İblis əlindən gələn hər şeyi edir ki, insanlarda özü haqda yalnış təsəvvür yaratsın. Çünki iblis yaxşı bilir ki, onun kimliyi haqda düzgün təsəvvürümüz olsa, ondan ötrü real təhlükəyə çevrilirik. İblisi olduğu kimi qəbul etməklə, onun addımlarını duya, onun iç üzünü aça və Rəbbin təchiz etdiyi silahlarla ona qalib gələ bilərik. Elə bu səbəbdən də iblis, çoxlu vaxtını və enerjisini sərf edir ki, onun həqiqi üzünü aşkar edə bilməməyimiz üçün bizi kor edə bilsin.

«Bu dünyanın rəisi»

Müqəddəs Kitabda iblisin xarakteri və şəxsiyyəti haqqında real təsvir yaradan bir neçə yer var. Məlumdur ki, əzəldən iblis Lüsifer adını daşıyıb və Allahın ən yüksək səviyyəli mələklərindən sayılırdı. Bu mələklərə eynilə bizdəki kimi imtiyazlar verilmişdi: onlar Allaha itaət edib-etməməkdə sərbəst idilər. Lüsifer heç vaxt dərk edə bilməyəcəyimiz səbəblər üzündən öz möhtəşəmliyindən elə qürrələndi ki, nəticədə kainatın yeganə Hakiminin — Allahın taxtına özünü layiq gördü (Yeşaya 14:12–15; Yezekel 28:12–19). Bu, göylərdə baş verən ilk və yeganə «hakimiyyət çevrilişi» idi. Bu çevriliş baş tutmadı. Lüsifer, onun qiyamına qoşulan Allahın mələklərinin üçdə bir hissəsi ilə birlikdə göylərdən qovuldu.

Onlar indi haradadır? Ətrafınıza baxın! İblis bu gün «dünyanın rəisidir». Planetimiz onun idarəçiliyi altındadır, onun qaydaları ilə yaşayır. Bura sözün əsl mənasında iblisin şəxsi səltənətidir. Onun məqsədi odur ki, hər bir insan Allaha deyil, ona itaət etsin. Gördüyünüz kimi, onun ssenarisi heç də dəyişilməyib. Dəyişilən yalnız iştirakçılar və hadisə yeridir.

Dünyamız üzərində belə bir səlahiyyəti iblisə kim verib? Xeyr, Allah deyil! Allah Yer üzünü bizlər üçün — Özünə bənzər yaratdığı, Ona itaət etməkdə və sevməkdə sərbəstlik verdiyi insanlar üçün qurub yaratdı. O, yer üzünü bizə etibar etdi. Biz isə onu iblisə təslim etdik. İlbəil, əsrbəəsr iblisin yalanlarına uymaqla, onun yeni-yeni əsirlər götürməsinə, daha böyük sahələri zəpt etməsinə, hətta, öz işlərini Allahın işləri kimi təqdim etməsinə imkan verdik.

Bu gün bizlərdən iblisə zərrə qədər yer verməyənlər də, onun hakimlik etdiyi dünyada yaşamağa məcburdur. Allahın Şəxsi hökmranlığından ötrü məhəbbətlə yaratdığı bu planet düşmən tərəfindən zəpt olunduğundan biz hamımız ona xərrac ödəyirik. Məsihçilər xüsusidirlər, çünki iblisin nəzərindən biz yağlı tikəyik. Onun zənnincə, biz məsihçilər onun hakimiyyəti üçün yeganə təhlükəyik. Bəlkə də, daha pis, biz daim ona məğlubiyyətini xatırladırıq. Biz məsihçilər onun yer üzündəki hakimiyyətinin bütövlüyünə yeganə maneəyik. Əgər biz olmasaydıq, hökm günündə onun bədxahlıqcasına Allaha: «Görürsən, yaratdığın bütün insanlar Səni yox, məni seçdilər!» deməsi üçün şansı olardı.

Hər bir məsihçi iblisə heç vaxt Allahın taxtına sahib olmayacağını xatırlayır. Bu dünya onun hökmranlıq edə biləcəyi yeganə yerdir. Şeytan hiss edəndə ki, bizlərdən kimsə onun hakimiyyətini dağıtmaq və insanları Allaha qaytarmaqdan ötrü canından belə keçməyə hazırdır, qəzəbinin həddi-hüdudu olmur.

Düzünə qalsa, biz kiçik və bəzən nizamsız bir orduyuq. Lakin şeytanın bizdən qorxması üçün kifayət qədər əsas var. Bizim Allahla birbaşa əlaqəmiz var. Şeytanın şəxsi ordusundan dəfələrlə çox olan mələklər ordusu bizim tərəfimizdədir və bu, iblisə yaxşı məlumdur. Yadda saxlayın ki, şeytan süqutu zamanı yalnız mələklərin üçdə bir hissəsini özü ilə götürdü. O, mələk yaratmaq iqtidarında deyil. Beləliklə, mələklərin üçdə ikisi əvvəlki kimi Allahın tərəfindədir, demək, bizim tərəfimizdədir. Əmin ola bilərsiniz ki, iblis bu sarsıdıcı faktı həmişə yadına salır. Bu faktı biz də unutmamalıyıq.

Şeytanın qəzəbdən, hətta, qəzəbdən belə böyük lərzəyə salan daha bir qorxu vardır. Bu da Məsihin Bədəni kimi məhəbbətdə birləşərək şeytanın hakimiyyətinə qarşı mübarizə aparmağımıza yönələn fikirdir. Ona görə də şeytanın məqsədi nəyin bahasına olursa olsun məhəbbətdə birləşməyimizə mane olmaqdır. O, dünyanı və dünyada yaşayan insanları qaranlıqda saxlamalıdır ki, Allahın məhəbbətini dərk etməyə və duymağa imkanları olmasın. Əgər o, buna nail olarsa, onda məsihçilər heç vaxt bilməyəcəklər ki, Allah dünyanı Özünə qaytarmaq və şeytanın əsarətində olan insanları azad etmək üçün onlara səlahiyyət vermişdir. Bu isə hər şeyin əvvəlki kimi davam edəcəyi deməkdir.

Məhz buna görə şeytan hələ də ümid bəsləyir ki, Allahın məhəbbətini və xidmətini könüllü olaraq seçən insanlar üçün qorunub saxlanılan Allahın yeni göy və yeni yer haqqında planlarını alt-üst edə bilər.

İblis gözəl anlayır ki, insanlar onun kimliyini və onun hakimiyyətinə alternativ olduğunu dərk etsələr, onun ardınca gedən çox az olar. Buna görə də o, qaranlıqda həqiqət nurunun parlamasına və məsihçilərə ona qarşı olan səlahiyyətlərindən istifadə etməyə imkan verməmək üçün bütün enerjisini sərf edir.

Şeytanın strategiyası

Şeytan öz məqsədinə nail olmaq üçün hansı strategiyalardan istifadə edir? Mən bunlardan daha təsirli olan altısına nəzər salmaq istəyirəm. Tamamilə aydındır ki, biz kimə qarşı mübarizə apardığımızı və Allahın bizi təchiz etdiyi silahlardan necə istifadə etməli olduğumuzu bilsək, qalib gələ bilərik. «...Çünki sizdə olan Ruh dünyada olandan üstündür» (1 Yəhya 4:4).

Birinci strategiya

Şeytan məsihçiləri ona qarşı yönələn güclərinin mənbəyindən, yəni duadan və Allahla ünsiyyətdən ayıraraq, onların fəaliyyətini dayandırmağa çalışır.

Bu, şeytanın ən vacib strategiyasıdır. Onun bizim Allahla ünsiyyətimizi pozmaq, Allahı və Onun iradəsini dərk etməməyimizə yönələn planının qarşısını heç kim ala bilməz. Biz məhz duada gücümüzü öz Sərkərdəmizlə biləşdirir və düşmən istehkamlarına hücüm edirik. (Duamızın təsir gücünü qiymətləndirmək üçün şeytanın buna necə maneə olduğuna diqqət yetirməliyik).

O, bizi duadan necə yayındırır? Bizi Allahdan və bir-birimizdən uzaqlaşdırmaqla. Uzaqlaşdırmaq — bu, sınaqdan keçirilmiş yaxşı hərbi fənddir. Əgər o, bizi Allahdan ayırmağa nail olarsa, onda ona bizim müdafiəmizi zəiflətmək və Müqəddəs Ruhun dəstəyindən ayırmaq asan olar.

Həmçinin bizi imanlı dostlarımızdan ayırmaq iblisani qüvvələr üçün olduqca vacibdir. Çünki iki və ya daha artıq şəxs İsa Məsihin adı ilə bir yerdə dua edərsə, bütün səmavi qüvvələr onlara kömək və dəstək olmaq üçün bir araya gəlir. Əgər şeytan bizi şəxsi duadan ayırmaq üçün daima fəaliyyətdədirsə, onda o, digər imanlı dostlarımızla duadan bizi ayırmaq üçün daha çox fəaliyyətdədir. Bizim ümumi duamız onun üçün fəlakətdir. Bu cür dualar onun hakimiyyətinə qarşı ciddi təhlükə yaradır.

Şeytan bizi Allahdan və bir-birimizdən ayırmaq üçün ilk növbədə günahla imtahan edir. Səbəb nədir? Əgər biz günah ediriksə, onda bunu etiraf etməyəcəyimizə həmişə ehtimal var. Günah bizi Allahdan daha çox ayırır, nəinki başqa bir şey. Mən bir şey aşkar etdim ki, şeytan tarix boyu ona daha çox bəhrə verən iki sahədə günahla imtahan edir.

Səlahiyyətlə imtahan

İlk imtahan — bu, səlahiyyətdir. Şeytan bizi səlahiyyət sahibi olmaq üçün həvəsləndirməyi məharətlə bacarır. O, yaxşı bilir ki, tezliklə biz aza qane olmayacağıq. O, bir dəfə səlahiyyəti daddırmaqla qürurumuzu daha da artırır. Biz getdikcə daha çox ona bənzəyir və Allahdan asılı olmadığımızı dərk edirik. Bizim dövrümüzdə okkultizmin inkişafı bunu daha yaxşı göstərir. Şeytan milyonlarla insanı okkultizm təcrübəsinə yiyələnməyinə nail olub (ulduz falı, falçılıq, Taro kartları, dəyişikliklər Kitab üzrə falçılıq, spiritik seanslar, «Yeni Era» hərəkatı). Bu cür təcrübələr əsasında iblis təlqin edir ki, biz öz həyatımızı və başqalarının həyatını nəzarətdə saxlaya bilərik.

Okkultizm təcrübələri şeytanın bizim Allahla olan səmimi ünsiyyətimizi əvəz etməyə çalışdığı saxta vasitələrdir. Bu vasitələr gələcəkdə bizi nələrin gözlədiyinə maraq oyadır. Əksər insanları sabahları o qədər maraqlandırır ki, hətta, onları darıxdırıcı, mənasız həyat gözləsə də, bundan qorxmurlar. Milyonlarla insan bir tərəfdən həyatlarının köhnə ssenariya bənzədiyindən şikayətlənir, digər tərəfdən də onları gələcəkdə gözləyən sirləri məhv edə bilən ulduz falı açıb oxumamaqdan çəkinmirlər.

Lakin okkultizmin cəlbediciliyi inandırıcı deyil. Zənnimcə, onun gücünü bizim dövrümüzdə məşhur olan saxta parıldayan daş-qaşlarla müqayisə etmək olar. Reklamlarda da görmək olar: «Hətta, zərgər belə fərqinə varmaz! Həqiqi brilyanta (zümrüdə, yaquta) bənzəyir!» Əgər bu, həqiqi daş-qaş kimi görünürsə, nə üçün dəyəri qəpik-quruşdur? Halbuki, həqiqi daş-qaş çox bahalıdır. Və hansı səbəbdən bu qədər insan orijinalı əldə etmək üçün nələrisə qurban verir?

Həqiqət isə bundan ibarətdir ki, orijinalı tanımayanlar ilk baxışdan bahalı görünən şeyləri əldə etməyə çalışır. Bunu başqalarına guya onlarda orijinalın olduğunu göstərmək üçün edirlər. Nəticədə, onları məyusluq gözləyir. Hər halda bu, okkultizmdir. Onun hansı cildə girməyi vacib deyil. O, insanları zahiri parıltını həqiqi ləl-cəvahirat kimi, yəni yanlışlığı həqiqi ruhanilik kimi qəbul etməyə cəlb edir. Nəticədə isə, bizi Allahdan ayırır.

Həzz alaraq imtahan

Şeytanın məharətlə imtahan etdiyi ikinci sahə — həzz alaraq imtahan etmədir. Rəbb bizi zövq almaq üçün yaradıb. Allahla münasibətimiz düzgün olanda, yalnız Allahın dostlarına məlum olan zövqü dada bilərik. (Səmavi Səltənətdə isə bu, bizə hədsiz vəd olunub). Lakin şeytan bizə təbiətinə görə təhrif olunmuş başqa bir şey vəd edir.

Həzz — bizi günaha sürükləyən effektli üsuldur. Çünki həzzi dadmaq üçün hər şey etməyə hazır oluruq. Ani həzzi duymaqdan ötrü biz alçalmağa, sürünməyə, özümüzü, hətta, başqalarını belə öldürməyə hazır dayanırıq. Elmi tədqiqatlar sübut edib ki, heyvanlara könüllü olaraq istədikləri qədər kokain istifadə etməyə imkan verilsə, onlar ürəkləri dayanana qədər dozanı artırmağa davam edəcəklər. Onlar tamahkarcasına daha çox zövq almaq üçün özlərini öldürürlər.

İnsanlar da eynilə bunu təkrar edir. Hər il minlərlə insan doza artıqlığından həyatını dəyişir. Çünki onlar həzz almağa can atmaları səbəbindən narkotikdən asılı vəziyyətə düşüblər. Artıq həmin zövqü almaq üçün onların qarşısını heç kim kəsə bilməz. Bir çox hamilə qadınlara uşaqları tələf olacaq deyə narkotikdən imtina etməyi məsləhət görəndə belə, onlar dinləmək istəmirlər. Onlar narkotikin verdiyi həzdən məhrum olmaq istəmirlər. Şeytan bu sahədə bizi necə asan imtahan etməyi yaxşı bilir.

Sözsüz ki, qarışıq və təhrif olunmuş seks də bu sahəyə aiddir. Bu sahəyə pornoqrafiyadan tutmuş uşaqların üzərində zorakılıq və daha müxtəlif variasiya daxildir. Əgər insan seksin necə yoldan çıxaracağını və Allahdan uzaqlaşdıracağını dərk etmirsə, o, həddindən artıq cazibəli görünə və insanı iblisdən asılı vəziyyətə sala bilər.

Bu sahəyə həmçinin pul və var-dövlət də daxildir. Bir dəfə bir reportyor dünyanın ən zəngin insanlarından biri olan Con C. Rokfellerdən müsahibə alarkən soruşdu: «Bəs olmaq üçün sizə nə qədər pul lazımdır?» Milyonçu kədərli təbəssümlə cavab verdi: «Həmişəkindən bir az çox».

Unutmayın ki, zövq öz-özlüyündə səlahiyyət, seks, pul, yaxud var-dövlət kimi şər deyil. Lakin biz onlara Allahdan daha çox üstünlük verəndə və onları əldə etməkdən ötrü Allahın əmrlərini pozmağa belə hazır olanda, onlar bizim üçün bütə çevrilir. Şeytan bizi saxta və təhrif olunmuş zövqlə imtahan etməyi xoşlayır. Biz həqiqi zövqü yalnız Allahla ünsiyyət vasitəsilə ala bilərik. Çünki bütün bunlar bizə mükafat olaraq vəd olunub.

İkinci strategiya

Şeytan hakimiyyət, yaxud da həzz vasitəsilə bizə təsir göstərə bilmədikdə, o, daha təsirli hiylələrə əl atır. Məsələn, ürəyimizdə şübhə yaratmaqla imanımızı sarsıdır. Əgər biz imanımızı itirsək, təbii ki, günah qarşısında aciz olacağıq. O, Həvvaya ünvanladığı sualı dəfələrlə bizim qulağımıza pıçıldayır: «Doğrudanmı Allah... deyib?»

Əgər o, günah vasitəsilə bizi Allahdan ayırmağa nail olsa, bunu daima təkrarlayacaq və bizi inandırmağa çalışacaq ki, bağışlanmanı yenidən əldə edə bilmərik. Beləliklə, biz imtahanlara qarşı ayıq olmalı, eyni zamanda şeytanın bizi yanlışlığa aparmağına imkan verməməliyik ki, günah bizim xilas ümidimizi məhv etsin. Çünki belə bir fikir bizim məğlubiyyətimizə səbəb olacaq. Biz Allahdan bağışlanma diləyəndə, O, bizi bağışlamağa həmişə hazırdır.

Şeytan bizi inandırmaq istəyir ki, biz Allaha həm iman edə, həm də itaətsizlik edə bilərik. Bunu öz təcrübəmdə görmüşəm. Məsələn, o, birbaşa, yaxud insanlar vasitəsilə (bəlkə də imanlılar vasitəsilə) inandırmağa çalışır ki, Allah məndən Beyrut kimi təhlükəli yerlərdə xidmət etməyi gözləmir. Halbuki, Allah həqiqətən də məni orada xidmət etməyə çağırıb, hətta, təsdiqləyib ki, mən bu regionda xidmət etməklə Allaha bəhrəli ola bilərəm.

Bəzən daxilimdə belə bir fikir yaranır: «Andrey, sən İsa Məsihə daha gərəklisən, nəinki təhlükəli yerlərdə xidmət etmək üçün. Əgər sən ölsən, İsa Məsihin Bədəni üçun nə fayda vermiş olacaqsan? Sən evdə qalıb əldə etdiyin bilikləri gənc və güclü nəslə ötürsən, daha müdrik olarsan. Və beləcə öz xidmətini genişləndirə bilərsən. Məgər sən kifayət qədər xidmət etməmisən? Allah bilir ki, sən Ona etibar edirsən. O, səni Livan və digər qaynar nöqtələrə göndərdikdə, sənin təhlükəli yerlərdə deyil, evdə qalıb öz gücünü başqa xidmətlərə həsr etmək istəyini başa düşər».

Hiylənin nə qədər incə olduğunu görürsünüzmü? Şübhə etmirəm ki, milyonlarla potensiallı missioner və müjdəçilər bu cür hiylələr vasitəsilə neytrallaşıblar.

Şeytan deyir: «Əlbəttə, ola bilsin ki, Allah sizin bütün dünyaya Müjdəni yaymağınızı istəyir. Lakin O, bunu hər kəsdənmi tələb edir? Bu, ağılsızlıq olardı! Əgər hamı getsə, bəs, məbədlərdə kim qalacaq? (Yeri gəlmişkən, əla sualdır! Əgər bütün məbədlər onlara əmr ediləni etsələr, onlar boş olacaq. Orada yalnız yeni imana gəlmiş insanlar və müəllimlər qalacaq. Çünki digərləri Allahın iradəsini yerinə yetirməyə gedəcəklər! Məhz həmin gün dünyəvilər məbədi ciddi qəbul etməyə başlayacaqlar. Nəticədə, məbədlər növbəti həftələrdə yeni insanlarla dolacaq)».

Şeytan bu strategiyanı davam etdirməyi xoşlayır: yəni siz Allaha iman edə və Ona qulaq asa bilərsiniz. Öz kiçik çırağınızı yandırmaqla, ailənizin qayğısına qalmaq və məsuliyyətlə işinizi yerinə yetirməklə ətrafdakılara nümunəvi həyat tərzinizin olduğunu göstərə bilərsiniz. İsa Məsih haqqında insanlara danışmaq elə də vacib deyil. Və başqaları üçün də vəsatət etmək lazım deyil. Narkotik, abort, okkultizm, siyasi rüşvətxorluq ya da pornoqrafiya ilə mübarizə aparmaqla Allaha xidmət etməyə məcbur deyilsiniz. Özünüzü bu cür qurban etməyə dəyməz. Bu, iblisin məsihşilərin gücündən istifadə etməyinə mane olan üçüncü strategiyasına baxmağımıza şərait yaradır.

Üçüncü strategiya

Şeytan bizi xoşbəxt olmağa haqqımızın olduğuna inandırmağa çalışır.

Xeyr, insani nöqteyi-nəzərindən bizim xöşbəxt olmağa haqqımız yoxdur. Bizim təminatlı gözəl ailəyə, evə, gözəlliyə, inkişafa, şöhrətə sahib olmağa haqqımız yoxdur. Həqiqətdə isə, Rəbb deyib ki, bu dünyada yeganə xoşbəxtliyimiz Onu tanımaqdan və Onun planlarında iştirak etməkdən ibarətdir.

60-cı illərdə Şərqi Avropa olkələrinin paytaxtlarının birində şəxsi evdə xidmət etdiyimi heç vaxt unutmaram. Mən Allahın Kəlamına susamış bir məsihçı qrupuna Allahın Sözünü təbliğ edirdim. Bir gün təbliğ etdiyim zaman qapı açıldı və içəri köhnə dostum daxil oldu. Mən çox təəccübləndim. Onun adı Karl idi. Mən onun hələ də həbsxanada olduğunu düşünürdüm. Karlla birlikdə bu günə qədər də məbədlər yerlə yeksan edilən, imanlılar həbs olunan və Müqəddəs Kitablar yandırılan bir ölkədə xidmət etmişəm. Karl müjdəçilik etdiyinə görə üç il həbs olunmuşdu. İndi isə mən təbliğ etdiyim ölkədəki evə gəlmişdi.

Təsəvvür edə bilməzsiniz mən necə də sevinirdim! Biz tullanıb-düşür, qucaqlaşır və qışqırırdıq. Yəqin ki, siz də bu vəziyyətdə eynilə mənim kimi edərdiniz. Nəhayət, biz sakitləşdik, lakin heç cürə dilim söz tutmurdu. Mən danışmaq deyil, dinləmək istəyirdim. Yaxşı bilirdim ki, Karl adamları məndən də yaxşı öyrədir. Onu dinləyən hər kəs dərk edirdi ki, Karlın ödədiyi dəyəri bir gün onlar da ödəyə bilər. Buna görə də onlar Karlın hər sözünə diqqətlə qulaq asırdılar. O, həbsxanada başına gələnləri nəql etməyə başladı. Sonra mənə — qrupun yeganə əcnəbi üzvünə tərəf çevrilib dedi: «Andrey, Holandiyada imanına görə həbsxanada yatan pastora rast gəlmisənmi?»

Heç kim heç vaxt mənə bu cür qəribə sual verməmişdi. Lakin verəcəyim cavaba görə çox düşünməli olmadım. Çünki yaxşı bilirdim ki, əgər Hollandiyada hansısa pastor həbsxanaya düşübsə, demək o, imanına görə deyil, pis vətəndaş olduğuna görə bu, baş verib. Cavabımın Karlı incidəcəyini bilsəm də, «xeyr» deyə dilləndim. Onun ölkəsində yalnız əsl məsihçilər dustaq həyatı yaşayırdı.

Karl bir qədər fikirləşdikdən sonra «Nə üçün yox?» deyə soruşdu. Bax, burada mən əməlli-başlı əsəbləşməyə başladım. Mən imana görə təqib olunan bacı və qardaşlarıma bunu necə başa sala bilərdim? Mən isə malik olduğumuz azadlıqdan — bütün məsihçi dükanlarından, əlçatan Müqəddəs Kitabdan, istədiyimiz vaxt müjdələmək, bu barədə harada gəldi — küçədə, televizor, radio, jurnal vasitəsilə sərbəstliklə danışmaq imkanımızın olmasından bəhs etməyə başladım. Mən onlara Hollandiyada bunlar vasitəsilə Xoş Müjdəni necə yaydığımdan, qonşumu məbədə mənimlə getməyə dəvət etməyimdən danışdım. Karlın doğulduğu ölkədə isə bunlara görə üçillik həbs cəzası kəsilirdi. Birlikdə işlədiyimiz insanlara İsa haqqında müjdələmək, istənilən birisinə Müqəddəs Kitabı bağışlamaq imkanımızın olmasından da bəhs etdim.

Sonra ətrafıma nəzər saldıqda gördüm ki, adamlar mənim nələrdən bəhs etdiymi heç də anlamırlar. Bu, onlar üçün təsəvvüredilməz idi. Utandığımdan qızardığımı hiss etdim. Təqib olunan imanlılara bütün bunlarlı danışmaqla özümü axmaq vəziyyətə salmışdım. Buna görə də sözümü kəsməli oldum. Lakin Karlın heyrətdən mənə zillənmiş mavi gözlərini və ciddi üzünü gördüm. Bir qədər sükutdan sonra o dilləndi: «Əgər dediklərin həqiqətdirsə, onda mənə izah et görüm, Timoteyin ikinci məktubu 3:12-yə Hollandiyada necə münasibət bəsləyirlər?». Bu, onun sevdiyi ayələrdən biri idi. Lakin bu ayəni əzbərdən bilmədiyim üçün ona nəzər salmalı oldum. Müqəddəs Kitabı açıb, ucadan oxumağa başladım. Orada yazılanları heç vaxt unutmaram: «Məsih İsada möminliyə yaraşan bir həyat sürmək istəyənlərin hamısı təqibə məruz qalacaq». Növbəti ayələrdə «təqib» sözünün daha iki dəfə təkrarlandığını sezdim.

Bir anlığa heç nə deyə bilmədim. Sonra isə bizlərdən böyük əksəriyyətin belə vəziyyətlərdə göstərdiyi reaksiyanı verdim. Həmin anda ilahiyyatçılar kimi izah etməyə başldım ki, bu ayə məbədlərin ilk təsis olunduğu vaxtlara aiddir. Çünki Paul onun təqib olunduğu, qamçılandığı, həbs edildiyi yerləri konkret olaraq qeyd edirdi. Ona görə də, həqiqətdə, bu ayə bu günə yox, iki min il öncəyə aiddir. Bu andan etibarən daha çox həyəcanlanmağa başladım.

Bundan sonra məni əhatə edən qəmli, əmin olmayan üzlərə nəzər salıb dərindən nəfəs alaraq dedim: «Ola bilsin ki, bu ayə sizin kimi «qapalı», eləcə də, inqilabın və müharibənin özü ilə bərabər iztitirab gətirdiyi ölkələrə aiddir. Lakin Hollandiyada, Amerikada və digər azad ölkələrdə biz imana görə təqib olunmaqdan əziyyət çəkmirik. Yeri gəlmişkən nə üçün biz əziyyət çəkməliyik?». Bu andan başlayaraq məni tər bürüdü. Mən sözümü bitirdim. Araya dərin bir sükut çökdü. Karl isə baxışlarını məndən çəkmirdi. Mən ayəni dəfələrlə oxumağa başladım. Orada hər şey aydın yazılmışdı. «Məsih İsada möminliyə yaraşan bir həyat sürmək istəyənlərin hamısı təqibə məruz qalacaq».

Bu, məni lap böyrü üstə qoydu. «Azad» dünyada yaşayan bizlər azad deyilik. Əgər təqib olunmuruqsa, onda Karl kimi özümüzə «Nə üçün yox?» sualını verməliyik. Yer kürəsinin böyük əksəriyyəti Allahın Sözünə ciddi yanaşmayaraq təqib olunmadan, həbsxanalara düşmədən, imana görə öldürülmədən «allahsayağı» həyat yaşayır.

Nəhayət, gözlərini məndən çəkməyən Karlın üzünə baxdım. «Bağışla məni, Karl, — dedim, — bu ayəyə bizim heç bir aidiyyatımız yoxdur». O, kədərlə başını yellədi. Eyni şeyi mən də təkrarladım.

Bu anı heç vaxt unutmaram. Bu, mənə iblisin bizə unutdurmaq istədiyi çox mühüm bir faktı xatırladır. O istəyir ki, təkcə «qapalı» ölkələrdə deyil, bizlərin də hamımızın düşmənin ərazisində yaşadığımızı unudaq. Əgər Allahı seviriksə, Məsihin bizi öyrətdiyi kimi yaşayırıqsa, onda bizi təqib edəcəklər, bizə nifrət, kinayə edəcəklər, bizi həbsxanalara atacaqlar, hətta, imanımıza görə bizi öldürəcəklər də. Biz xalqın sevimlisi, qəhramanı olmayacağıq. Bəlkə çox az qismi belə olsun. Əmin olun ki, bizi alqışlamayacaqlar. Rəbbin düşmənlərinin əhatəsində heç də bizə səbir etməyəcəklər.

Ona görə biz gələcəyə ümidimizi daha aydın təsəvvür etməliyik. Xatırlamalıyıq ki, qarşıda xoşbəxt olmaq üçün əbədiyyatımız var. Xoşbəxtlik indi bizim üçün müzakirə mövzusu olmamalıdır. İsa Məsih hər bir imanlıya xəbərdarlıq etdi ki, «dünyada əziyyətiniz» olacaq (Yəhya 16:33). Lakin bu, həyatımızın fasiləsiz əzab-əziyyətlə keçəcəyi demək deyil. Halbuki, bu gün bir çox məsihçilər bu tərz həyat yaşayırlar. Ancaq unutmamalıyıq ki, düşmənimiz Allahla rahat həyat yaşamağımıza imkan verməyəcək. Əgər ona qarşı təhlükəli olub mane olsaq, o, daima bizə hücüm edəcək.

Dördüncü strategiya

Şeytan qorxu vasitəsilə məsihçiləri dayandırmağa çalışır. Qorxu iki səviyyədə — şəxsi (məsələn, qonşulara və əməkdaşlara müjdələmək qorxusu) və milli səviyyədə təzahür edir.

Şeytan qorxu yaratmaqda mahirdir. O, Allah haqqında bütün bilikləri məhv edən kommunizm, yaxud faşizm kimi sərt siyasi sistemlər və psixoloji təzyiq yaradaraq insanları, hətta, dua etməmək üçün qorxudur. Nəticədə, iyirmiyə yaxın ölkədə yüz milyondan çox insan Müjdədən məhrum olmuşdur. Unutmaq lazım deyil ki, «azadlıq» və «yenidənqurma» dövründən sonra da Sovet İttifaqında milyonlarla insan işgəncə, həbs və ölümdən qorxaraq hələ də Müqəddəs Kitabı oxuya və İsa Məsih haqqında açıq müjdələyə bilmirlər.

Şeytan millətlərə nəzarət etmək və həmin ərazidə yaşayan məsihçilərə əzab-əziyyətdə saxlamaq üçün yalnış dini sistemlər tətbiq edir. Bu cür sistemlər məbədləri gizli fəaliyyətə sürükləyir. Hətta, bu gün bir çox qərb ölkələrində də yalnış dini sistemlərin təsiri məsihçilərə Müjdəni yaymaqda maneə törədir. Məsihçilər xilasın yalnız Məsihdə olmasını israr edəndə, onları məhdudlaşdırma, yolverilməzlik və yalnış fikirdə olmaqda ittiham edirlər.

Belə hallar getdikcə daha çox müşahidə olunur. Bu yaxınlarda Amerikada televiziyada yayımlanan tok-şouda geniş baxışların tərəfdarı olan bir şəxs hansısa şərq mistik inancını qəbul etdiyini bəyan edərkən auditoriyanın böyük alqışını qazanmışdı. O deyirdi ki: «Mən dünyada yalnız bir günahın mövcud olduğuna inanıram. Bu da məhdudiyyətlikdir». Əslində o, yalnız tək Allahın və Onu tanımağın bir yolunun mövcudluğunu iddia edən məsihçilərin böyük günahkarlar olduğunu nəzərdə tuturdu. Mənə çox maraqlıdır ki, bu fikri onun beyninə kim yeridib?

Mən tez-tez məsihçi dostlarıma missioner fəaliyyətinə evlərində hazırlaşmağın daha yaxşı olduğunu söyləyirdim. Çünki tezliklə onlara kömək üçün müraciət edəcəkdik. Qərbdə yaşayan bizim kimi imana görə təqib olunmayanlar Timoteyin ikinci məktubu 3:12 ayədə yazılanlarla tezliklə qarşılaşacaqlar. Biz təqib, istehza və heç vaxt qarşılaşmadığımız nifrət obyektinə çevriləcəyik. Çünki çox zəif və aciz mövqe tuturuq. Əgər növbəti onillikdə bizi nəyin gözlədiyinə hazırlaşmasaq, nələrin baş verəcəyi bizi qorxuya salacaq. İblisin bugünkü fəaliyyətini daha çox gördükcə, fikirlərimdə haqlı olduğuma əmin oluram.

Beşinci strategiya

İblis qardaşlar arasında mübahisə, qəzəb, etibarsızlıq toxumları səpməklə məsihçiləri neytrallaşdırmağa nail olur. O, məsihçilərin arasındakı məhəbbəti məhv edir, onları bir-birindən ayrı düşən və hücuma keçmək üçün birləşə bilməyən imanlılara çevirir. Başqa sözlə, əgər düşmən bizi bir-birimizə qarşı qoysa, onda onunla mübarizə aparmaq gücünə malik olmayacağıq.

Adətən, məbədləri və məsihçi təşkilatları heç bir zahiri qüvvə məhv edə bilməz. Əslində zahirdən gələn hücümlar münasibətləri daha da möhkəmləndirir və məsihçiləri mübarizəyə səfərbər edərək həmrəy edir. Şeytan gözəl anlayır ki, məsihçi qruplarına hücüm etməyin ən yaxşı üsulu — daxili hücümlardır. O, özünü nur mələyi kimi göstərir, yaxud imanlılar arasına salehlik qulları simasında öz qullarını göndərir və məsihçiləri çaş-baş salaraq aralarında etibarsızlıq yaradır. Başlanğıc üçün o, bir və ya iki nəfərdən istifadə edir. Tədricən isə aralarında qəzəb, kinayə, paxıllıq, ayrılığa səbəb olan və diqqətimizi Allahdan yayındıran bütün murdarlıqları ürəklərində əkməyə başlayır.

Mən böyük uğura yaxınlaşdıqları zaman dağılan dua və Müqəddəs Kitabi araşdıran qruplar haqqında az eşitməmişəm. Bu, necə baş verir?

Bu, eşitdiyim çox səciyyəvi hadisələrdən biridir. İllərlə Müqəddəs Kitabı araşdırmaqla məşğul olan qrupa yeni bir cütlük qoşulur. Ron və Karla (onları belə adlandıraq) liderliyə namizəd kimi daha ruhani yetkin göründülər. Onlar qrup üzvlərinin fikirlərinə görə Müqəddəs Kitabdan daha yaxşı biliyə və liderliyə müvafiq olan uzaqgörənlik ənamına malik fəal şəxslər kimi özlərini göstərmişdilər.

Bu xüsusiyyətlərə görə onlar əvvəlcə məxvi liderlər olublar. Ron və Karla çoxlu ruhani kredit kartları paylayırdılar, yəni dualarına möcüzəli şəkildə cavab aldıqları, peyğəmbərlik röyası və görüntülərini gördükləri və Allahdan birbaşa istiqamət aldıqları barədə əhvalatlar danışırdılar. Bütün bunlar qrup üçün yalnız bir məna daşıyırdı: onlar tezliklə Allahın izzəti naminə cəmiyyətə böyük təsir göstərəcəklər.

Bununla bərabər Ron və Karla qrup üzvlərinə tez-tez zəng etməyə və baş çəkməyə ərinmirdilər. Bu ziyarətlərin məqsədi adətən, bir idi: əvvəlcə sakit şəkildə onlar bəzi üzvlərin qrupun inkişafına maneə olduqlarını söyləyirdilər. Ron və Karlanın düşüncəsinə görə, bu üzvlər qrupun yüksək ruhani səviyyəsinə cavab vermirlər. Çünki həmin üzvlər bu cütlüyə Allah tərəfindən verilən görüntünü qəbul etmirdilər. Ona görə də bu üzvləri qrupdan uzaqlaşdırmaq daha yaxşı olardı.

Uzun və əzablı daxili mübarizədən sonra qrupun bəzi üzvləri nə baş verdiyini anladılar. Onlar bir yerdə toplaşıb dua edərkən, Karla və Ronu qeyri-düzgün davranışlarına görə ifşa etdilər. Təbii ki, cütlük onları ifşa edənləri həqiqi məsihçi olmadıqlarına və Müqəddəs Ruha qarşı çıxdıqlarına görə ittiham edərək qarşılıqlı cavab verirdilər. Qrup bir müddət görüşməyə davam edir, lakin sonda təəssüfləndirici olsa da ayrılmağa qərar verdilər. Bir yerdə toplaşmaq mümkün deyildi, çünki qrupda etibarsızlıq var idi və əksər qrup üzvləri ruhən incidilmişdilər. Ron və Karla iblisin hücumlarının qurbanlarına çevrildiklərini bildirərək (çox güman ki, başqa qrupa qoşulmaq üçün) qrupu tərk etdilər.

Dəhşətli olsa da, onlar haqlı olduqlarını təsəvvür edə bilmirdilər. Şeytanın qulları həm də onun qurbanlarıdır. O, bizə nifrət etdiyi kimi öz qullarına da nifrət edir. Onlar bizdən daha çox əziyyət çəkir.

Altıncı strategiya

Əgər iblisin əvvəlki strategiyaları uğursuzluqla nəticələnirsə, o, bizim ona qarşı istifadə etdiyimiz gücü dayandırmaq üçün birbaşa həmlə edir.

Bu həmlələr müxtəlif formada təzahür edə bilər. Lakin öz üzərimizə və ailələrimizə yönələn fiziki, yaxud emosional həmlələr çoxluq təşkil edir. Mən bu cür hücumların qurbanı o qədər olmuşam ki, artıq onlar gündəlik həyatımın ayrılmaz hissəsinə çevrilib.

Uzun illər əvvəl Şərqi Avropada müjdəçi pastorun dul arvadının danışdığı bir hekayəni xatırlayıram. O, müjdə etdiyi hər yerdə möcüzəli oyanma və dirçəliş baş verirdi. Bir axşam təbliğ etməyə hazırlaşarkən ona teleqram gətirdilər: «Evə qayıdın. Həyat yoldaşınız ölümcül haldadır». Təbliğçi ruhən imtahan olunaraq nə baş verdiyini anladı. Dua edərkən belə deyirdi: «Bu, Allahın iradəsi deyil. O, Özünün məni bura təbliğ etməyə göndərdiyi bir vaxtda həyat yoldaşımın ölməsinə imkan verməz. Mən evə getməyəcəyəm. Və o, ölməyəcək». O, dostlarından həyat yoldaşı üçün dua etmələrini xahiş etdi, sonra isə cədvəlində qeyd olunan görüşlərə getdi. Təbliğçi evinə qayıdanda həyat yoldaşı sap-sağlam idi.

Bu hadisəni danışan qadın gülümsədi: «Görürsünüzmü, o, Allahı tanıdığı üçün Onun nəyə icazə verib-verməyəcəyini yaxşı bilirdi. Allahı tanıdıqda yaranan vəziyyətdə qorxmadan «bəli» ya da «yox» deməyə sərbəst olursunuz. Mənim həyat yoldaşım əmin idi ki, yalnız iblis bəlkə bir daha Müjdəni eşitməyə şansı olmayacaq insanlara Müjdənin yayılmasına mane ola bilər. Məhz buna görə o, əmin idi ki, qalmalıdır. O, iblisin həmin anda qələbə qazanmasına imkan yaratmayıb. Şeytanın hücumuna baxmayaraq, o, tamamilə Allaha etibar edə bildi».

Əksinə, bu cür hücumlar bizi ruhlandırmalıdır. Bütün bunlar şeytanın bütün vasitələrdən istifadə edərək bizi dayandırmağa nail ola bilmədiyinə işarədir. Bununla belə, fiziki və emosional hücumlar üzücü, yorucu və ağrılı ola bilər. Əgər biz onları ayırd edə bilməsək, onda ruhani düşkünlüyə məruz qalarıq. Buna görə də biz ehtiyyatlı olmalıyıq.

Əksər hallarda şeytanın gətirdiyi xəstəlik və daxili yaralar bizi məhv etmək cəhdləri kimi qiymətləndirilə bilər. Yadda saxlayın ki, şeytan bizim əzab çəkməyimizi istəyir. Çünki bununla bizi Allahdan ayıra biləcəyini və Allahın izzətinə yönələn səylərimizə son qoyacağını düşünür. Adətən, bu yolla istədiyinə nail ola bilmədiyini görəndə, geri çəkilir. Beləliklə, əziyyətə dözümlük və mətanətlilik göstərməyimiz, şeytanın hədələrindən qorxmamağımız vacibdir.

Aydındır ki, bu cür hücumlara məruz qalanda özümüz üçün effektli dua edə bilmirik. Təsirli dua diqqət və məqsədyönlülük tələb edir. Buna görə də əzab çəkdiyimiz vaxt ilk öncə dualarımızı düzgün istiqamətləndirməliyik. Çox vaxt biz çəkdiyimiz əziyyətdən başqa bir şey barədə düşünə bilmirik. Bu, tamamilə normaldır. Belə olan halda, digər məsihçilərə müraciət etməliyik ki, bizim üçün dua etsinlər. Belə vəziyyətlərdə mən ilk olaraq sevimli həmkarlarıma zəng edərək mənim ehtiyacım üçün dua etmələrini xahiş edirəm. Belə hallarda düşmənin necə məyus olduğunu düşünəndə zövq alıram!

Şeytanın strategiyaları haqqında çox danışmaq olar. Lakin düşünürəm ki, cəlb olunduğumuz ruhani mübarizəni aydın təsəvvür etməyimiz üçün kifayət qədər müzakirə aparmışıq. Gəlin, şeytanı necə məğlub edəcəyimiz haqda vacib məsələni araşdıraq!

Bu gün Allahdan nə diləməliyik?

Durmadan dua edin

Efeslilərə məktubda durmadan dua etməyimiz yazılıb (eləcə də 1 Saloniklilərə 5:17-ə baxın). Təcrübə olaraq bu, mümkündürmü? Yəqin, bu, hərfi mənada deyil. Mən düşünürəm ki, həvari bütün hərəkətlərimizi Müqəddəs Ruhla razılaşaraq etməyimizi nəzərdə tuturdu. Analarımız «Özünlə daim çətir daşı» dediyi kimi, həvari də bizə «Durmadan dua edin» deyir. Biz çətiri yalnız özümüzün müdafiəsi üçün deyil, bacı-qardaşlarımızın da müdafiəsi üçün daşımalıyıq. Hamımız bu fırtınanın mərkəzində dayanmışıq.

Biz harada və necə olmasından asılı olmayaraq, Allaha xidmət etdiyimiz kimi, dua etməli və Ona qulaq asmalıyıq. İstər uşaq əskisini dəyişəndə, istər tıxacdan çıxmağa cəhd edəndə, istər ofisdə məktub yazanda, istərsə də dəniz sahilində gəzişəndə dua etməliyik. Və elə bir yer yoxdur ki, biz dua edə bilməyək.

Mənim yaxın dostum Ceffri Bul Corc Pattersonla birlikdə Tibetdə sonuncu missioner idi. O, kommunistlər tərəfindən həbs edildikdən sonra həyatının üç ilini dəhşətli həbsxanada keçirtmişdi. Məhbuslar ona çox ağır işgəncə vermişdilər. Nəticədə o, düşünmə qabiliyyətini itirmişdi. O, mənə işgəncələr nəticəsində aydın dua edə bilməməyindən danışırdı. Onda o, Allaha müraciət edərək dedi: «Ya Rəbb, əgər mən hər hansı vəcdlə öz otağımda ayaq üstə dura bilsəm, bunu Sənə xidmət kimi qəbul edərsənmi?» O vaxtdan o, həbsxanadan azad olunana qədər hər gün öz otağında həlimcəsinə ayaq üstə dayanırdı. Bu, onun bacardığı səssiz-səmirsiz duası və xidməti idi.

Əgər Ceffri Bul beyninin fəaliyyətinin dayandığı vaxtda dua etməyin üsulunu tapıbsa, düşünürəm ki, hər vəziyyətdə dua etmək mümkündür.

Bilirəm ki, hətta, biz yatanda da dua edə bilərik. Dəfələrlə kiməsə görə vəsatət etdiyim anda yuxudan oyanmışam. Düşünürəm, bu, nəinki mümkündür, həm də vacibdir ki, əqlimizin yatdığı vaxtda Müqəddəs Ruh bizi duaya səsləsin. Kim bilir, bəlkə də bu, daha təsirli dualarımızdandır.

Böhran zamanı dua

Biz düzgün dua etməyi öyrənməliyik. Mən dualarımızın vasitəsilə pis ruhi qüvvələri sarsıda və salehliyimizi bərpa edə biləcəyimizi nəzərdə tuturam. Öz şəxsi təcrübəmdən bir nümunə gətirmək istərdim.

Son illər Şərqi Avropada bir çox pastor yetişdirmişəm. Təlim zamanı əksər hallarda onları baxdıqda şəhərin mənzərəsi canlanan bir təpə, yaxud dağa aparırdım. Oradan bu şəhər və onun sakinləri, Allahı sevən və salehliyə can atan insanlar üçün dua edib, onlara xeyir-dua verirdik. Biz Məbədə kömək edənlərin adlarını çəkir və sakit şəkildə Allahın məqsədlərinə xidmət edən tanımadığımız insanlara xeyir-dua verirdik.

Mən inanıram ki, bu dualar sayəsində Dəmir Pərdə arxasında yaşayan ölkələrdə çox dəyişikliklər baş verib. Əgər xalqı üçün vəsatətdə duran, hətta, mərhəmət diləməyə cəsarət tapan, Allahın gözündə iman qəhramanı olan bir şəxs belə varsa, Allah çətin zamanlarda o xalqı unutmur.

Nümunə olaraq Babildə Allahın xalqının başına gələnlərə nəzər salaq. Daniel peyğəmbərin kitabı 9:2-də Daranın hakimiyyətinin ilk ilində baş verənlər təsvir edilir: «Onun padşahlığının birinci ilində mən Daniel Yerusəlimin viranə qalacağı müddətin yetmiş il olduğu barədə Rəbbin Yeremya peyğəmbərə göndərdiyi sözü kitablardan anladım.» Bu hadisələr baş verən zaman Daniel peyğəmbərin doxsana yaxın yaşı vardı. O, üç dostu ilə birlikdə odlu sobanın içinə atılmışdı, şirlərin yuvasında sınaqdan keçirilmışdi. Onun ibranilərin imanını sındırmaq istəyən, bununla da ibraniləri özlərini Allahın xalqı kimi hiss etmələrinə mane olmağa çalışan babillilərlə toqquşması çox olub. Lakin Allahın xalqı həmişə qələbə qazanırdı, çünki həqiqət uğrunda həyatlarını qurban verməyə hazır olan qəhramanları vardı. Buna görə bütpərəst padşahlar onlara hörmət etməyə məcbur idi.

Bir səhər Daniel Yeremya peyğəmbərin kitabını açıb oxudu: «Çünki Rəbb belə deyir: “Babildə yetmiş iliniz bitəndə Mən sizə yenə baş çəkəcəyəm və sizi buraya qaytaracağım barədə verdiyim xoş sözü yerinə yetirəcəyəm. Çünki sizin barənizdə olan fikirlərimi Özüm bilirəm» Rəbb belə bəyan edir. «Mən sizin pisliyiniz deyil, salamatlığınız barədə düşünürəm ki, sizə ümidli bir gələcək verim. Siz Məni çağıracaqsınız, gəlib Mənə dua edəcəksiniz, Mən də sizi eşidəcəyəm. Məni axtaracaqsınız, əgər bütün qəlbinizlə axtarsanız, tapacaqsınız. Məni tapmağınıza izin verəcəyəm» Rəbb belə bəyan edir. “Sizi sürgündən geri qaytaracağam, sürgün etdiyim bütün yerlərdən və millətlərin arasından toplayacağam. Oradan sizi sürgün olunduğunuz yerə qaytaracağam” Rəbb belə bəyan edir» (Yeremya 29:10–14).

Bütün qəlbi ilə Allahı axtaran bu qəhraman kim idi? Daniel. O, Allahı axtaran yeganə insan idi. Bilirdi ki, peyğəmbərlərin kitabında əsarətin yetmiş ildən sonra bitəcəyi yazılıb. Sonra o, təqvimə baxib vaxtın yaxınlaşdığını anladı. Həmin il vacib hadisə baş verməli idi. Allah Öz xalqını əsarətdən azad etmək niyyətində idi!

Lakin xalq bunu istəyirdimi? Bu sualın cavabını bilmək çox vacibdir, çünki vəsatətin sirri həmin cavabdadır. Siz peyğəmbərliklərdə əsarətin nə vaxt bitəcəyini bilə bilərsiniz. Hətta, təyin olunan vaxtın çatdığını da bilə bilərsiniz. Lakin peyğəmbərlikdə deyilir: «Siz Məni çağıracaqsınız, gəlib Mənə dua edəcəksiniz...» Allahın vədi həyatda rast gəlinən çətinliklərdən avtomatik və təminatlı qurtuluşdan daha üstündür. Allah bizimlə qarşılıqlı münasibət qurur. Peyğəmbərlik olmasına baxmayaraq, Nineviyanın nə üçün dağılmadığını yadınıza salın. Üzərlərinə gələn ölümdən xəbər tutan insanların tövbəsi fəlakətin qarşısını almış oldu.

Allahın planına uyğun olan dua

Bir kimsə vəsatətdə durursa və Allahın şərtlərinə əməl edirsə, vəziyyəti dəyişmiş olur. Daniel peyğəmbər nə etdi? Vaxt-vədə tamam olanda o, Müqəddəs Kəlamı nə bağladı, nə də ki, əllərini yanına salıb «Allaha şükür! Əsarət sona yetdi!» dedi. Əlbəttə ki, yox. Düşünürəm ki, əgər Daniel öz qərarında möhkəm durmasa idi, İsrail xalqı əsarətdən qurtulmazdı.

O, Yeremya peyğəmbər vasitəsilə danışan Allahın dediklərini oxudu və çox vacib bir addım atdı. Daniel Allaha müraciət etdi, çünki peyğəmbərlik olmasına baxmayaraq, qurtuluşun baş verməsi üçün insanlar lazım idi. Buna görə də Daniel dedi: «Allahım Rəbbə dua etdim və etiraf edərək dedim» (Daniel 9:4). Bu təsirli duada o, Qüdrətli və Möcüzəli Allaha səcdə edir. O Allaha ki, Onu sevən və qanunlarına əməl edənlərə qarşı əhdinə və sevgisinə sadiqdir.

Sonra Daniel etiraf edir ki, xalqı xırda səhvlər deyil, böyük günahlar edərək əxlaqsız həyat tərzi sürüb. «Biz günah və təqsir etdik, pislik edib Sənə asi olduq. Sənin əmrlərindən və hökmlərindən üz döndərdik. Padşahlarımıza, başçılarımıza, atalarımıza və ölkənin bütün xalqına Sənin adınla söz deyən qulların peyğəmbərlərə qulaq asmadıq». Daniel bu duasında özünü xalqından ayırmadı. Danielin həyatı ilə tanış olduqda, görürük ki, o, Müqəddəs Kitabda (İsa Məsihdən başqa) haqqında mənfi yazılmayan demək olar ki, yeganə insandır. O, Allahın güclü cəngavəri idi. Lakin özünü günahlı xalqla bir tutub həlimliklə başına kül tökürdü.

Daniel günahları etiraf edə-edə Rəbbə izzət verərək deyirdi: «Ey Allahım, qulaq verib eşit, gözünü açıb bizim viranlıqlarımızı və Sənə məxsus olan şəhəri gör. Çünki öz salehliyimizə görə deyil, Sənin böyük mərhəmətinə görə yalvarışlarımızı Sənin önünə təqdim edirik. Ey Xudavənd, eşit, ey Xudavənd, bağışla, ey Xudavənd, diqqət et və hərəkətə gəl. Ey Allahım, Öz adın naminə gecikmə, çünki şəhərin və xalqın Sənə məxsusdur»».

Bu, mənim üçün böyük təsəllidir. Bizim də Rusiya və Çində təqib olunan məbədlər üçün vəsatətdə durmağımıza əsas var. Allahın bütün qapıları və sərhədləri açması, bütün maneələri dağıtmasından ötrü dua etməyimizdə bir əsas var. Ona görə yox ki, öz dualarımıza cavab almağa layiqiq. Ona görə ki, Allahın mərhəməti böyükdür və insanlar Onun adını daşıyır.

Allahın planının iştitakçı kimi dua etmək

Görəsən, Daniel peyğəmbər dua etməsə idi yəhudilər İsrailə qayıda bilərdimi? Məsələ burasındadır ki, sual özü düzgün qoyulmayıb. Allah Öz Sözünün təbliği üçün Onun mərhəmətini və bağışlanmasını Ona xatırladan, həlimcəsinə özünün və xalqının günahlarını etiraf edəndən istifadə edir. Sualı bu cür qoymaq lazımdır: dua vasitəsilə Allahın planlarında iştirak edən həmin qəhramanlar haradadır?

Allahın vədlərini insanın iştirakından ayırmaq olmaz. Hətta, Allah belə nəsə vəd etsə də, bunu həyata keçirtmək üçün insanlar lazımdır. İman qəhramanı olmaq — bu, böyük bir prosesdir. İnsanlar İsa kimi «Budur, gəlmişəm, Sənin iradəni yerinə yetirim» deyəndə, Məsihə bənzəmiş olurlar.

Allah Danieldə olduğu kimi, hər birimiz vasitəsilə də bu cür güclü hərəkət edir. Daniel peyğəmbərin həyatından görürük ki, o, dua vasitəsi ilə xalqı bürüyən ruhani düşgünlüyə qarşı durdu. Çünki o zaman xalq şeytanın hücümları nəticəsində iflic olaraq ümidini itirmişdi. Nəhayət, möhtəşəm gün gəlib çatdı. Daniel Babil darvazası önündə dayanmışdı. O, əhalinin təhlükəsizlikdə yaşayaraq Allaha ibadət edə bilməsi üçün məbədi və şəhəri bərpa edəcək Yerüsəlimə qayıdan bir qrup ibranini gördü.

Problemi öz biliyi ilə həll etməyə çalışan və bu biliklər sayəsində cəmiyyətdə imtiyazlı mövqelərə sahib olmağa şirnikləşdirən ətrafımızdakı dünya bizi azdırmaq istəyirsə, biz necə dayana bilərik? Harada yaşamağımızdan asılı olmayaraq, Allahın övladı olan bizlər bu dünyada qəribik. Və bu fikir bizim ayıq olmağımıza imkan verir. Hətta, din baxımından azad ölkələrdə insanlar həm təhsil, həm siyasi, həm icma, həm də ailə çərçivəsində ilahi təsiri məhv etməyə çalışan düşmən qüvvələri ilə qarşılaşırlar.

Biz də iman qəhramanı olaraq Daniel və onun dostları kimi həm yaxşı gündə, həm də təqib olduğumuz vaxtlarda öz əqidəmizi qoruyub saxlaya biləcəyikmi? Şeytan bizi sonsuz hücümları ilə əldən salmağa cəhd etsə də, sona kimi Allaha güvənə biləcəyikmi? Biz sadiq qalıb özümüzün və xalqımızın günahlarını etiraf edərək torpaqlarımızda Allahın iradəsinin icra olunması üçün dua edə biləcəyikmi?

Əgər bu gün sonuncu olarsa

Bir neçə il bundan əvvəl bir qadın müsahibəsində mənə məşhur sual verdi: «Əgər ömrünüzün bitməsinə 24 saat qaldığını bilsəydiniz, həyatınızın son vaxtlarını necə keçirərdiniz?» Sual gülümsəməyimə səbəb oldu, çünki o, mənə bir oğlanı xatırlatdı. Bir dəfə bu oğlan mənə belə demişdi: «Əgər hər gününüzü həyatınızın son günü kimi yaşasanız, bir gün siz haqlı olacaqsınız!».

Bu, məsihçilərin özlərinə tez-tez ünvanlamalı olduğu ciddi və yaxşı sualdır. Əgər bir gün daxilində vacib şeyləri yerləşdirə bilməsək, öz üstünlüklərimizi necə qura bilərik? Görəsən, nə edərdik? Hara gedərdik? Bu son qiymətli vaxtımızı kiminlə keçirərdik? Necə dua edərdik? Nəinki bizim üçün, hətta, sevdiklərimiz və daha olmayacağımız bu dünya üçün Allahdan nə etməyimizi istəyərdik?

Etiraf etməliyik ki, Məsihin Bədəni ilə Başı arasındakı əlaqə möhkəmlənmək əvəzinə zəifləyir. Öz növbəsində, bizim dualarımız Yaradanla ünsiyyət əvəzinə «dua ehtiyaclarımıza» yönəlməklə tənəzzülə uğrayır. Dualarımızın sayəsində nəyinsə dəyişəcəyinə inanmırıq. Buna görə də heç nə baş vermir. Təəccüblü deyil ki, duadan qaçmaq üçün çoxlu bəhanələr tapırıq! Bizim ehtiyacımıza nəzər salmayan və çətinliklərimizdə kömək üçün barmağını belə tərpətməyən dostla gün drzində bir neçə dəqiqə keçirtmək istəyərdikmi?

Əgər Allahla necə danışmaq lazım olduğunu dərk ediriksə, yenə də O, bizə cavab verir. Əgər biz ruhani prinsipləri dərk edəriksə, Musa və İlyas peyğəmbər üçün etdiyi kimi, bizim hər birimizə görə də yeri və göyü sarsıtmağa hazırdır. Hətta, bu gün, ətrafımıza baxsaq Allahla sıx təmasda olan məsihçiləri görə bilərik. Onlar dua edir və aldıqları cavaba heç təəccüblənmirlər! Onlar Allahın nəyə qadir olduğunu bilirlər. Və böyük şeyləri əldə etmək üçün Ona tamlığı ilə etibar edirlər. Lakin belə dua edənlər bugünkü gündə azdır, elə deyilmi? Biz artıq o zamanda yaşayırıq ki, İsa Məsihin əmr etdiyi kimi yaşayan insanlar bizdə təəccüb doğurur. Biz onları hətta, İsa Məsihi bizdən çox sevən pərəstişkarlar adlandırırıq.

Müqəddəs Kitabda təsvir olunan peyğəmbərlərin və həvarilərin dualarına aldıqları cavab bizi heyrətləndirir. Müasir nümunələrdən isə mənim keçmiş dostum Korri Ten Boomun başına gələn hadisələr bizi ruhlandırır. O, alman həbs düşərgəsində dövrümüzün sarsılmaz dua qəhramanlarından biri olub. (Mən Korri ilə necə dua etməyimizi və nə düşündüyümü xatırlayıram: «Bu, Allahın heç vaxt etiraz etmədiyi qadındır!»)

Zaman və məkan çərçivəsindən kənarda

Dua həyatımızda böyük əhəmiyyət kəsb edən vacib sual: İsa Məsihin ikinci gəlişinədək necə dua etmək lazımdlr? Bu o demək deyil ki, biz yalnız bir istiqamətə diqqətimizi yönəltməliyik. Çünki belə etsəydik dua anlayışımızı məhdudlaşdırmış olardıq. Lakin atalar sözü əbəs yerə səslənmir: «Əlmizdə yeganə olan vaxt — indikidir». Necə ki, Müqəddəs Kitabda deyilir: «Budur, indi münasib vaxt, budur, indi xilas günü» (2 Korinflilərə 6:2).

Duanın gözəlliyi onun zaman və məkan çərçivəsindən kənara çıxmasıdır. Biz indi dua edə bilərik. Lakin keçmişdə yaranan dalğalar daha da uzağa gedə bilər. Bizim dualarımız məzardan çıxaraq əbədi ola, həyatları və gələcəkdə baş verəcək hadisələri dəyişə bilər. Baxmayaraq ki, bunu təsəvvür etmək bizim üçün çətindir.

Bundan xəbərdar olub-olmasaq da, əksəriyyətimiz dünyaya gəlməzdan əvvəl bizim üçün edilən dua sayəsində xeyir-dua alırıq. Bu gün ölü olan və dualarının cavabını görməyən insanların vəsatəti nəticəsində demək olar ki, tarix hər gün dəyişilir. Onlar İbranilərə məktubdakı iman qəhramanlarına bənzəyir: «Onların hamısı iman vasitəsilə müsbət şəhadət aldı, amma və’d edilənə nail olmadılar. Çünki Allah bizim üçün daha yaxşı şey hazırlamışdır ki, onlar bizsiz kamilliyə çatmasın» (İbranilərə 11:39, 40).

Mənim aqnostik ailəsində boya-başa çatan amerikalı dostum heç vaxt görmədiyi məsihçi nənəsi haqqında mənə danışmışdı. Çünki o, doğulmazdan əvvəl nənəsi vəfat etmişdi. Mənim dostum heç vaxt Müjdə eşitmədiyi və heç bir məsihçi tanımadığı halda, gənc yaşlarında ikən məktəbdə Müqəddəs Kitabı oxuyaraq imana gəlmişdi.

Bir neçə il keçdi. O, xidmətə başladığı zaman nənəsini tanıyan və ölümünə qədər onunla birlikdə dua edən bir qadından məktub aldı. Məktubda «Nənən sənin dünyaya gələcəyini və özünün həyatda olmayacağını biləndə, xilasın üçün onunla birlikdə dua etməyi xahiş etdi» yazılmışdı. Nənəsinin ölümündən on beş il keçdikdən sonra duaya cavab verilmişdi.

İllər keçməsinə baxmayaraq, duanın təsiri zəifləməmişdi. Ailənin digər üzvləri də Rəbbi qəbul etmişdilər. Şübhəsiz ki, bu, gələcək nəsillərdə də öz təsirini göstərəcək. Çünki nənəsinin duaları onun həyatına təsir etdiyi kimi, dostumun da duaları başqalarının həyatına və gələcək hadisələrə öz təsirini göstərəcəkdir.

İnanılmazdır, elə deyilmi? Dualarımızın təsir gücü sərhədsizdir. Əgər bu dünyada silinməz iz qoymaq istəyiriksə, onda dua vasitəsilə Allahın planının icraçısının iştirakçısına çevrilməkdən yaxşı üsul yoxdur. Əlimizin çatmadığı yerlərə duamız asanlıqla çata bilər (baxmayaraq ki, biz ora getməsək, onlar bizi əvəz edə bilməz). Dua etdiyimiz zaman bizim üçün sərhədlər, həbsxana divarları, bağlı qapılar maneə yarada bilmir. Dünyanın siyasi, iqtisadi, hərbi və ruhani liderləri bizi tanımaya bilər. Lakin biz onların planlarına ətrafında olan dünyadakı bütün müşavirlərdən daha çox təsir göstərə bilərik.

Bəzi şeylər insanın nöqteyi-nəzərindən qeyri-mümkün görünə bilər. Lakin dua ilə əldə olunacaq qeyri-mümkün heç nə yoxdur. Ən maraqlısı da budur ki, dostumun nənəsi kimi dua vasitəsilə gələcəyə daxil ola və indiki zamanda köməyimiz imkansız görünən insanlara toxuna bilərik.

O, yeni yol açır

Əgər bu gün son gününüzü yaşadığınızı bilsəydiniz, necə dua edərdiniz? Bu sual cavaba layiqdir, çünki o, duada üstünlükləri nizamlamağa kömək edir. Bu sual barədə dərindən düşünsək, həm Allah, həm də bizim üçün önəmli olan daha düzgün qərarı verə bilərik. Eyni zamanda düşüncələrimizə və dualarımızın keyfiyyətinə müsbət təsir göstərə bilər.

Beləliklə, Allahdan nə diləməliyik? Əgər düşünmədən cavab versəm, belə deyərəm: «Həvarilərin və peyğəmbərlərin dilədiklərini istəməliyik». Həqiqətdə isə bu, o qədər də yaxşı cavab deyil, yaxud da yarımşıq cavabdır. Çünki Rəbb yeni nəsə etməyi sevir. O, pərdədən, yəni Öz cismindən keçən yeni, diri yol açan Yaradan Allahdır (İbranilərə 10:19, 20). Hətta, Allah yeni şeylər etmək istəyəndə, məsələn, insanları xilas edəndə, onlara şəfa verəndə, onları xidmətə çağıranda və s. bunları yeni üsulla etməkdən zövq alır.

Nə vaxtsa iki nəfərin eyni yolla Məsihə gəlməsini eşitmisinizmi? İki qar dənəciyinin və iki barmaq izinin eyni olmadığı kimi, Yaradan Allahın da iki eyni işi mövcud deyil.

Allahın necə hərəkət edəcəyi barədə bəlkə də bir az təsəvvürümüz var. Çünki Musanın, Yəhyanın və Paulun dövründə Onun necə hərəkət etdiyini bilirik. Lakin Allah originaldır. «İnsanların şəfa tapması üçün həvarilərin etdiyi kimi kəmər və dəsmalları paylayaq» — dediyimiz anda bizi sürpriz gözləyə bilər. Allah tamamilə yeni bir şey edə bilər! O istəmir ki, dünənki təcrübəmizi dini ayinə çevirək. Allah Özünü böyük həvəslə bizə tanıtmaq və heç vaxt etmədiyini bizim üçün etmək istəyir.

Çox vaxt Onun yeniliklərini qəbul edə bilmirik. Çünki hər şeyi nəzarət altında saxlaya bilmədiyimizə görə Allahın necə hərəkət edəcəyindən qorxuruq. Qorxuruq ki, Allah bizim istəmədiyimizi və gözləmədiyimizi edər. Tez-tez unuduruq ki, Allahın xasiyyəti və prinsipləri dəyişilməz qalsa da, digər başqa vəziyyətlərdə O, «hər səhər... təzələnir» (Mərsiyələr 3:23) və Onun planı «hər şeyi yeni» yaratmaqdır (Vəhy 21:5).

Bu, həyatda maraqlı macəralar yaşamağımıza həvəs yaradır. Əgər Allahın sabah nə edəciyini bilsəydik, onda yataqdan qalxmağa ehtiyac olmazdı, elə deyilmi? Həqiqətdə isə Onun sürpriz ehtiyatı bizə kifayət edir, çünki hər səhər oyanarkən bu gün bizi nə gözlədiyini təəccüblə Allahdan soruşa bilərik. Allah məni hara göndərəcək? O, mənə nə etməyi tapşıracaqdır? Kim üçün dua etməli olduğumu söyləyəcəkdir? Və duama necə cavab verəcəkdir?

Əgər biz Allahın keçmişdə etdiklərini təkrarlamasını və başa düşdüyümüz tərzdə hərəkət etməyini istəsək, onda Allahın böyük xeyir-dualarını itirər və Onu məhdudlaşdırmış olarıq. Ona görə də Ondan heç vaxt rastlaşmadığım və diləmədiyim şeyləri mənə göstərməyini xahiş etmək daha çox xoşuma gəlir. Mən ürəyimin qapılarını Allah üçün açıq saxlayıram ki, O, «Onu sevənlər üçün hazırladıqlarını nə göz görüb, nə də qulaq eşidib, nə də insan ürəyi dərk edib» məndən ötrü edə bilsin.

Düşünürəm ki, məhz buna görə mənim dualarım kiçik deyil, böyük şeylər haqqındadır. Hansı səbəbdən kiçik şeylər haqqında qayğı çəkməliyik? Əgər ABŞ-nın prezidenti sizi ağ evə çağırıb bütün istəklərinizi yerinə yetirəcəyini vəd edərsə, ondan toster, yoxsa daha böyük şeylər tələb edərsiniz?

Toster və bir dilim tort haqqında

Hamımız Allahı layiqincə qiymətləndirmədiyimizə görə yanılırıq. Əgər biz Allahı Onun istədiyi kimi tanısaydıq, dualarımızın hansı gücə malik olduğunu dərk etsəydik, onda hər gün yüz dəfə diz çökərək Ondan dünyanı dəyişməsini diləyərdik. Biz Rəbbin «Əgər Mənim adımla Məndən bir şey diləsəniz, onu edəcəyəm» (Yəhya 14:14) dediyini xatırlasaq, Onda bizə yeni toster verməsi üçün vaxt itirməzdik.

Biz toy vaxtı kiçik tort dilimi üstündə dalaşan qonaqlara bənzəyirik. Kiçik şeylər haqqında dua etməyə daha çox vərdiş edirik, çünki bunu təvəzökarlıq əlaməti olduğunu fikirləşirik. Həqiqətdə isə hər şey başqa cürdür. Biz həqiqətən də təvəzökarıqsa, onda Allahın qüdrətini və hər şeydən üstün olan böyük ehtişamını görə biləcəyik. Allahdan bizi Onun Şəxsi imtiyazlarının öz şəxsi imtiyazlarımıza çevirməsi üçün yüksək bir səviyyəyə qaldırmasını istəyəcəyik. Sonra Allahdan daha vacib şeylər istəməklə, Onun planının icrasının iştirakçısı olacağıq.

Mən konkret nə demək istəyirəm? Vəsatət dualarımda çox şey haqqında dua edirəm. Ruhani mübarizənin əsas hissəsi bizim dünya üçün Allahın planlarını məvh etməyə çalışan şeytanın istifadə etdiyi «təbii» qüvvələrə qarşı durmaqdır.

Mən əminəm ki, bizim «təbii fəlakət» kimi qəbul etdiyimiz hadisələr həqiqətdə şeytanın hücumudur. Fırtınalar, zəlzələlər, daşqınlar, meşə yanğınları bütün bunlar (həmişə olmasa da) Allahın Səltənəti, yaxud hansısa insanlar üçün dəyərli olan lahiyələrin məhv edilməsi üçün iblisin cəhdləridir. Hansısa bədbəxt hadisə baş verəndə, biz dua ilə pis ruhi qüvvələrə qarşı durmağa hazır olmalıyıq. Əslində, əminəm ki, əksəriyyətimiz nə etdiyimizi dərk etməsək də, belə ruhani mübarizəyə cəlb olunmuşuq.

Çox analar tanıyıram ki, uşaqları qızdırma içində olduqda onların başları üzərində durub dua edirlər. Bəlkə də onlar ruhani mübarizəyə cəlb olunduqlarını dərk etmirlər. Lakin bilirlər ki, dua vasitəsilə gözləri önündə baş verənlərə qarşı dura bilərlər. Buna görə də baş verənlərə qarşı durmaq üçün bütün güclərini sərf edirlər. Onlar bununla uşaqlarının şəfa tapması üçün dua etdiklərini düşünürlər. Həqiqətdə isə ruhani mübarizə apardıqlarını dərk etmirlər.

Bu cür ruhani mübarizə haqqında məlumatımız olanda Allahın iradəsinin həyata keçməsinə mane olan şeytan və «təbii fəlakət» adlandırdığımız qüvvələrə qarşı çıxmaq üçün düzgün silah seçə bilərik. Məsələn, bir dəfə Cənubi Afrikada böyük toplantıda təbliğ edərkən, qəflətən fırtına başladı. Bizim toplantımız hündür, dəmir təbəqə ilə örtülmüş və səs-küydən müdafiə olunmayan bir binada keçirilirdi. Bu, həyatımda gördüyüm ən dəhşətli fırtına idi. Binanın ətrafındakı ağaclar kökündən çıxarılmışdı, dam isə elə titrəyirdi ki, sanki indi yerindən qopacaq. Heç kəs nə danışdığımı eşidə bilmirdi. Ona görə də təbliği dayandırıb firtınaya qarşı durmaq üçün dua etdim. Bir neçə saniyə içində güclü külək sakitləşdi və biz toplantımıza davam etdik.

Buna bənzər hadisələr mənim üçün artıq vərdiş halını alıb. Onlar mənə Allahın bizim ixtiyarımıza verdiyi silahlardan düzgün istifadə etməyi öyrədib. Allahın iradəsini yerinə yetirməyə maneə olan qüvvələrə nə vaxt dua ilə qarşı durmaq lazım olduğuna bir an belə şübhə eləmirəm. Siz də sübhə etməməlisiniz. Bu silah yalnız dünya xalqları uğrunda mübarizə aparan iman nəhəngləri üçün yaradılmayıb. O, bizim hər birimiz üçün nəzərdə tutulub.

Dua «yükü»

Şübhəsiz, elə problem və hallar olacaq ki, onlara görə dua etməyə Müqəddəs Ruh sizi təhrik edəcək. Təbii ki, buna böyük önəm verəcəksiniz. Çox güman ki, Allah vəsatət dualarına ciddi yanaşan hər bir məsihçiyə xüsusi dua «yükü» verəcək. (Bəlkə də bu termin çox da uğurlu deyil, çünki əslində söhbət ənamdan gedir. Amma biz bu sözdən istifadə etməyə məcburuq, çünki artıq buna vərdiş etmişik). Yük — xüsusi səylə dua etdiyimiz və Müqəddəs Ruhun duanın köməyi ilə nəyəsə təsir etməyə yönəlmiş tarixin bir hissəsidir.

Əgər özümüzü Allahın iradəsinin icraçısı kimi qəbul edəriksə, onda Allahın bizi müəyyən yerdə dəyişiklik etmək üçün çağırdığını daha aydın dərk edə bilərik. O zaman öz üzərimizə xüsusi məsuliyyət götürürük. Bu, hansısa insana, yaxud millətə, eləcə də materializm kimi icma xəstəliyinin səbəblərinə, yaxud hansısa müəyyən problemə, məsələn, şəhərinizdə müəyyən yeniyetmələrdən ibarət qrupun qəddarlıq və amansızlığına aid ola bilər. Hər bir məsihçinin baş verən böyük problemlərdən ötrü hər gün dua etməli olduğundan əlavə, biz Müqəddəs Ruhdan konkret nə üçün dua etmək lazım olduğunu soruşa bilərik. Rəbb hər zaman cavab verəcək. Biz Allahdan Onun işinin icraçısına çevirməyimizi xahiş edəndə, O, çox sevinir.

Əlbəttə ki, vəsatətlə digər dualar arasında fərq var. Məsələn, şəxsi ehtiyaclar, ruhani inkişaf və üzərimizə gələn təhlükələrdən qorunmaq üçün təcili dualar. (Əgər Beyrutun küçələri ilə gedirəmsə və arxadan güllə səsi eşidirəmsə, təbii ki, Pekin üçün dua etməyəcəyəm).

Vəsatət vasitəsilə biz Allahın dünyamız üçün böyük planlarına aid olan dərin proseslərə cəlb olunuruq. Lakin eyni zamanda vəziyyəti dəyişməyə qadir olan müəyyən hadisə və insanlar üçün konkret dualarda toplanırıq. Biz bütün dünyada Səmavi Səltənəti yaxınlaşdıra və düşməni məğlub edə biləcək Məsihin Bədənində güclü dua vasitəsilə birləşirik. Beləliklə də, Allahdan müəyyən istiqamətdə hərəkət etməyini xahiş edirik.

Mənim də övladlarım var. Onları bir yerdə duaya toplamaq bəzən mümkün olmur. Onların öz həyatları və öz işləri var. Lakin Əyyub öz övladları üçün duada mətanətli idi. O, hər bir övladı üçün hər gün qurban gətirərdi ki, birdən onlardan hər hansı biri Allahdan üz çevirər. Bu, mənim üçün gözəl nəsihət nümunəsidir.

Səhər duası

Bu, mənə baha başa gəlsə belə, etiraf etməliyəm ki, mən heç də hər səhər Allahın iradəsini həvəslə yerinə yetirməyə oyanmıram. Bəzən Müqəddəs Kitabi əlimdə tutur, diz çökərək dua və etiraf edib özümlə mübarizə aparıram. Lakin İsa Məsihin hər cür çətinliyi dua ilə dəf etməsi mənim üçün yaxşı nümunədir.

Markın Müjdəsi 1:35-də yazılıb: «Səhər alaqaranlıqda İsa qalxıb evdən çıxdı və kimsəsiz bir yerə gedib orada dua etdi». Allahın iradəsini yerinə yetirmək üçün İsa Məsihin hazırlanmasında beş bəndə nəzər salın:

1. Səhər. Əksəriyyətimiz üçün yerimizin içində nazlandığımız zaman günün ən şirin vaxtıdır. Təbii ki, biz daha çox yatmağa üstünlük veririk və həvəssiz yataqdan qalxırıq. Kim qəzet oxuyur, kim televizora baxır. Sonra geyinib işə tələsirik. Günün sonunda isə yadımıza düşür ki, dua etməyə vaxt ayırmamışıq. Həmin an fikirləşirik ki, Allah məşğul olduğumuza görə bizi başa düşür. Lakin İsa Məsih günə dua ilə başlayırdı.

2. Səhər erkən. Hadson Teylor uzun illər Çində missioner kimi fəaliyyət göstərmişdir. Həyatının sonlarında yazdığı sözlər məni çox ruhlandırmışdır: «Çində yaşadığım dövrdə doğan günəş məni həmişə diz üstündə qarşılayırdı». Böyük şəhadətdir, elə deyilmi? O, İsa Məsihdən nümunə götürmüşdü.

3. Qalxmaq. Yataqda dua etməyə cəhd etməyin. Çünki sizdə heç nə alınmayacaq. Bu mövqe həm istirahətinizi, həm də duanızı pozacaq.

4. Kimsəsiz bir yerə gedib... İsanın kimsəsiz yerə getməyinin səbəbi nə idi? Çünki Onun şəxsi evi yox idi. O, həmişə dostlarının evində qonaq olurdu. O, kimsəsiz yerə Ata ilə ünsiyyətinə kimsənin mane olmaması üçün gedirdi. Çoxlarımız telefondan və digər diqqətimizi yayındıran şeylərdən uzaq olmaq üçün tənha yerə çəkilməliyik.

5. Orada dua etdi. Həqiqi dua — böyük zəhmət tələb edir. Allahın xahişini etmək üçün dua başlanğıcdır.

İsanın xidmətinə hazırlığın dəyəri belə idi. Əgər biz də bu dəyəri ödəməyə hazır deyiliksə, demək, imanımız da əbəsdir. Biz çox ödəmədiyimiz halda, çox qazana bilmərik. Biz isti yataqdan qalxıb diz üstə çöküb dua etməliyik.

Otuz il əvvəl xidmətimin ilk ilində Allah mənə dedi: «Oyaq ol və sağ qalıb ölmək üzrə olan nəyin varsa, onu möhkəmləndir» (Vəhy 3:2). Bu sözlər mənim şəxsi tapşırığıma çevrildi. Mən bununla yaşamalı idim. Lakin əvvəlcə oyanmaq lazım idi. Mən oyananda yatan adamların heç vaxt görmədiyi şeylər görürdüm. Allah səhərlər Özünü mənə açmağa başladı. Ağlım yeni və gümrahdır, ürəyim sakit və azaddır, ruhum isə Allahın səsinə həssasdır. Günə Allahla başlamaq vacibdir!

Axşam duası

Dua qurban tələb edir. Lakin yorğun olanda yatmaq adama xoş gəlir. İsa Məsihin həyatını oxuyanda Onun Özünü tez-tez yorğun hiss etdiyini görürəm. O, saatlarla şagidləri ilə vaxt keçirdiyinə, çox səyyahət etdiyinə, ardınca gələn izdihama xidmət etdiyinə, yəni onlarla söhbət etdiyinə, dua etdiyinə, şəfa tapmaları üçün əllərini üzərlərinə qoyduğuna görə taqətdən düşürdü. O, heç vaxt ruhani əmin-amanlığını yaddan çıxartmırdı.

Gecə, xidmətlə zəngin günün sonunda «...hər kəs öz evinə getdi. Lakin İsa Zeytun dağına getdi» (Yəhya 7:53; 8:1). Luka isə yazır ki, hamı yorğun olduğundan yatmağa getdiyi zaman O, «çıxıb adətinə görə Zeytun dağına getdi» (Luka 22:39).

O, buna necə nail olurdu? O, gücü haradan alırdı? Çox güman ki, sual düzgün qoyulmayıb. Biz dua edə bilmək üçün güc və dözüm haqqında düşünürük. Lakin bu məsələyə digər tərəfdən yanaşmaq lazımdır. İsa Məsih məhz duada Öz qüvvəsi üçün güc toplayırdı. İsa Məsih göstərdi ki, hətta, Allahın Oğlu Səmavi Ata ilə təklikdə qamağa vaxt ayırmasa, Allahın istədiyi kimi xidmət edə bilməz.

Yalnız dua

Deməli, dua vaxtı sən tək qalırsan. Onda bütün xüsusiyyətlərimiz aşkara çıxır. Əgər bizi projektorlar altında televiziya kameraları qarşısında, yaxud səhnədə qoysalar, onda mən də daxil olmaqla bir çoxumuz aktyorlar kimi «ruhani» səhnəcikdə oynaya bilərik. Lakin Allahla mən tək olanda riyakarlıq etməyə ehtiyac olmur. Məni Allah adamına çevirən məhz budur.

Allahla təklikdə olanda, dünyaya Onun gözləri ilə baxmaq istəyirəm. Əgər səhər erkən oyanıb diz üstə çökərək dua etməsəm, onda başqalarının görmədiyini görə bilmərəm. Allah istəyir ki, Onun nöqteyi-nəzərindən dünyanın ehtiyaclarını görən gözlərimiz olsun. Bunun üçün böyük səy tələb olunur. Lakın biz Allahla təklikdə qalmağa nə qədər çox vaxt ayırırıqsa, bir o qədər də alırıq.

Biz həmişə ünsiyyətə can atırıq və düşünürük ki, bir-birimizlə hər zaman vacibdir. Buna görə nadir hallarda təklikdə qalırıq. Lakin belə etməklə Allahın bizim üçün hazırladığı yaxşı şeyləri ötürə bilərik. Biz həmişə İsa Məsihin ardınca getmirik, çünki başqaları ilə olan ünsiyyətimiz Onunla olan ünsiyyətimizdən daha sıxdır. Təklikdə dua etməyə çox vaxt ayırsanız, daha çox görünən, hiss olunan və güclü nəticələr görəcəksiniz. Buna özünüz əmin ola bilərsiniz.

Düşməni məğlub etməyin yolu

Mükəmməl termostat

Bir neçə il bundan əvvəl «Açıq qapı» təşkilatının keçirdiyi dua konfransında keçmiş dostum pis ruhların idarəsi altında olan dünyaya Müjdənin çatdırılmasının çətinliyindən danışarkən qeyd edirdi: «Bilirəm ki, biz həmrəy olub daha qətiyyətlə hərəkət etməliyik. Lakin belə dünyada düşmənlə mübarizə aparmaq, eyni zamanda İsa Məsihin məhəbbətini çatdırmaq necə mümkündür?».

Mən ona Korri Ten Boomla Hollandiyada təşkil etdiyimiz görüşdə qrupun həmin problemi müzakirə etdiyi zaman cavab verdim. Onda biz mövzudan kənara çıxaraq istilik və soyuducu sistemləri üçün nəzərdə tutlmuş termostat haqqında danışmağa başladıq. Korrinin texnika ilə maraqlandığını nəzərə alsaq, bu mövzu müzakirə üçün o qədər də təəccüblü deyildi. Saatsaz olduğuna görə insanlardan tutmuş saatlaradək hərəkət edən hər şeyi xoşlayır.

Həmin görüşdə iştirak edən hər kəsin az da olsa termostat haqqında məlumatı var idi. Korri termostatın iş prinsipi ilə maraqlanırdı. Biz onun marağına cavab verəndən sonra, o soruşdu: «Termometrlə termostat arasındakı fərq nədədir?».

Korri fərqi anlayana qədər izahlar davam etdi. «Hər şey aydındır, — deyə cavab verdi. — Termometr yalnız temperaturu göstərir. Termostat isə onu dəyişir». O, qəfildən yerindən atlandı. «Andrey!» — uca səslə dedi. — Problemin həlli elə budur! Bizə termometr deyil, termostat olmaq lazımdır!».

Həmişəki kimi Korri yenə də hədəfə vurdu. Yaşadığımız dünyada məsihçi üçün termometr olmaq termostat olmaqdan daha asandır. Hamımız qəzet oxuyur, televizora baxır, beynəlxalq hadisələri və öz ölkəmizdə baş verən hadisələri izləyirik. Müharibə, inqlab, girov, cinayət, hakimiyyətdəki rüşvət, mənəvi iflas və s... Görürük ki, bütün bunlar mənəvi və ruhani dəyərlərin aşağı düşməsini əks etdirir.

Biz həmçinin müsbət hadisələri də izləyə bilirik. Məsələn, Rusiya, Şərqi Avropa və dünyanın başqa yerlərində uzun illər Müjdə yayılmasına maneə olan Dəmir pərdənin süqutu, imana görə kommunist rejimində həbs olunan, yaxud ruhi xəstəxanalara yerləşdirilənlərin azad olunması.

Əgər biz bunları hər gün izləyir və «böyük faciədir!», yaxud «nə gözəl!» deyiriksə, onda termometrdən fərqlənmirik. Korri haqlı idi: əgər biz iblislə mübarizədə qalib gəlmək və dünyanı dəyişmək üçün Allaha fəryad etmək istəyiriksə, yalnız termometr olmalı deyil, termostator olmalıyıq.

Termostat vəziyyəti dəyişmək üçün nəzərdə tutulub. O, sadəcə soyuq və ya isti olduğunu qeyd etmir, toxunmaqla mühiti dəyişir. Qış vaxtı mən ofisdə termostatın işə salındığını eşidə bilirəm. Əgər onun iş rejimini diqqətlə izləsək, onda kontakt qığılcımlarını müşahidə edə bilərik. Sonra buxarla işləyən mərkəzi qazan hərəkətə başlayır! Və bu an nəsə dəyişilir! Deməli, ofisdəki istilik sistemi soyuqla mübarizə aparacaq. Çünki otaqda hansı dərəcədə temperaturun olmasına mən qərar verirəm və termostat qərarlaşdırdığım temperaturu tənzimləyir.

Məsihçi olduğumuz səbəbindən biz də belə hərəkət etməliyik. Biz dərk etməliyik ki, dünya üçün dilinin altında danışan, başını yelləyən, temperaturu ölçən termometrlər kimi yaradılmamışıq. Biz Müqəddəs Ruhun toxunuşuna cavab verərək, dəyişikliklərə səbəb ola bilən mühərriki işə salmaq üçün yaradılmışıq. Bunu həyata keçirtmək üçün Allah bizə güc və səlahiyyət verib.

İsa Məsih Öz ardıcılları ilə şeytana zərbə endirməyin yolunu öyrətməkdən ötrü çox vaxt keçirirdi. O, eləcə də Onun ardınca gələnlər üçün nümunə qoydu. O, Öz ərazisində şeytana qalib gəlməyə və dünyadakı insanları heç vaxt kimsənin sevə bilmədiyi kimi sevməyə nail oldu. İsa Məsih Korrinin analogiyasından istifadə edən mükəmməl termostat idi. O getdiyi hər yerdə dəyişiklik yaradırdı.

Müqəddəs Kəlam şeytana qarşı ən yaxşı silahdır

İsa Məsihin səhradakı imtahanının hekayəsi (Matta 4:1–11; Mark 1:13; Luka 4:1–13) ruhani mübarizənin ən vacib prinsiplərindən birini öyrədir. Gəlin, şeytana qalb gələn İsa Məsihin istifadə etdiyi strategiyanı müşahidə etmək üçün Lukanın Müjdəsinə gözucu nəzər salaq.

İsa Məsihin qırxgünlük orucundan sonra şeytan birinci dəfə Ona yaxınlaşaraq dedi: «Əgər Sən Allahın Oğlusansa, bu daşlara əmr et ki, çörəklərə dönsün». «Şeytan yaxşı bilirdi ki, heç bir «əgər» sözü mövcud ola bilməz. İsa Məsih məhz Allahın Oğlu olduğuna görə iblis də səhrada idi. İsa Məsihin şeytana nəyisə sübut etməyə ehtiyacı yox idi. Buna görə də Onun əks hücumu sadə və birbaşa idi: «İnsan yalnız çörəklə deyil, Allahın ağzından çıxan hər kəlmə ilə yaşayar» deyə yazılmışdır».

Şeytan Ona tarixdəki ən böyük rüşvəti təklif edəndə də, İsa Məsih Öz strategiyasına sadiq qaldı. O, eyni güclü silahdan istifadə edərək, iblisə əks zərbə endirdi: «Allahın Rəbbə səcdə et və yalnız Ona ibadət et» deyə yazılmışdır”.

Bu an şeytan öz adi taktikasından istifadə edərək daha uzağa getməyəcəyini başa düşdü. O, atəşə atəşlə cavab vermək qərarına gəldi. Öz üçüncü hücumunda çirkin məqsədinə nail olmaq üçün Müqəddəs Kəlamdakı ayəni təhrif edərək İsa Məsihə sitat gətirir (bu, əsrlər boyu şeytanın istifadə etdiyi sevimli taktikasıdır; yeri gəlmişkən, o, bundan böyük uğurla istifadə etməyə davam edir). Bu dəfə o, İsa Məsihi Yerusəlimdəki məbədin qülləsinə qaldıraraq deyir: «Əgər Sən Allahın Oğlusansa, Özünü aşağı at. Axı: “Allah Sənə görə mələklərinə əmr edər ki, Səni əlləri üstündə aparsınlar, ayağın bir daşa dəyməsin” deyə yazılmışdır».

Təsəvvür edə bilirsinizmi? Şeytan qarşısına məqsəd qoyub Allahın Sözünə Onun Sözü ilə hücüm etdi! Bununla belə şeytanın Kəlamdan dəqiq — nümunə gətirmədiyinə diqqət yetirin. O, Allahın Kəlamını təhrif edərək oradan bir parçanı «Gedəcəyin hər yerdə səni qorusun» (Zəbur 91:11) götürür. Əgər İsa Məsih bu imtahanın təsiri altına düşsə idi, onda Allahın iradəsini yerinə yetirməkdən uzaqlaşaraq Allahın müdafiəsindən məhrum olardı.

Bu, şeytanın qürurunun gözəl nümunəsidir. Lakin İsa buna da hazır idi. Mahiyyətcə, O, buna da Kəlamda yazıldlğı kimi cavab verdi: «Allahın Rəbbi sınama» deyə də yazılmışdır”. Bu, İsa Məsihlə şeytan arasındakı duel idi. Onların qılıncı isə Müqəddəs Yazı idi. Lakin şeytan anladı ki, bu mübarizə onun gücünə müvafiq deyil. Ona görə də tez yaralarını yalamağa getdi.

İmtahan zamanı İsa Məsihin Kəlamdan silah kimi istifadə edərək şeytana necə qalib gəldiyini görürsünüzmü? İsa Məsihin şeytan tərəfindən məruz qaldığı imtahanların hamısı Müqəddəs Kəlamda əks olunmayıb. Yalnız bir yerdə yazılıb ki, O, «hər xüsusda bizim kimi sınağa çəkilmiş, lakin günah etməmişdir» (İbranilərə 4:15). Lakin bu üç nümunədən görürük ki, İsa Məsihin ən təsirli silahı Müqəddəs Kəlam idi.

Hər bir nümunədə görürük ki, şeytan İsa Məsihi imtahana çəkməklə günah edəcəyinə ümid edirdi. İsa Məsihin qırx günlük orucdan sonra Özünü yedirmək və Allahın Oğlu kimi göstərməklə, dünya üzərindəki səlahiyyəti ələ almaq qüvvəsini Özü üçün eqoist şəkildə istifadə etməsinə təhrik edirdi. Şeytan Allahın müdrikliyini və qurban verən məhəbbətini kifayət qədər qiymətləndirməyərək, öz ağlını üstün tutdu. (Bu, şeytanın süqutunu ifadə edirdi).

İblis bu gün də oxşar ssenarisindən istifadə edir. O, bizi səlahiyyətlə imtahan etməyi xoşlayır. Çünki onun gözəlliyini hamıdan yaxşı dərk edir. İmana gəldiyimiz və Allahla ünsiyyətə girərək Onun gücünə malik olduğumuz andan şeytan üzərimizə hücum edərək bizi yoldan çıxarmaq və həmin gücdən öz mənafeyimiz üçün istifadə etməklə imtahan edir. Əgər şeytan bizi dünyadakı temperaturun dəyişməsi və dünya üzərində qalib gəlməyimiz üçün vəsatət etmək əvəzinə öz eqoist arzularımıza görə dua etməyə inandıra bilsə, onda biz neytrallaşdırılacağıq.

Silahı özümüzlə gəzdirmək daha yaxşıdır

İsa Məsih pisliyə qarşı durmaq və şeytanın bütün imtahanlarına qalib gəlmək üçün ən güclü silahı seçib. İsa Məsih yaxşı bilirdi ki, şeytanın sınaqlarından Onun yeganə və ən yaxşı müdafiəsi Allahın Sözüdür. Həmçinin bizim üçün də bu, ən mükəmməl silahdır.

Bu və digər səbəblərə görə mən Müqəddəs Kəlamın əzbər öyrənilməsinin tərəfdarı idim. Belə nəticəyə gəlmişəm ki, bir çox məbədlərdə, xüsusilə də Müqəddəs Kəlamın sərbəst oxunulduğu yerlərdə onun əzbər öyrənilməsi dəbdən düşüb. İnsanlar deyir ki, əgər Kəlamı açıb istənilən ayəni istədiyimiz vaxtda tapa biliriksə, nə üçün Kəlamın əzbərlənməsinə vaxt və güc sərf etməliyik. Bu insanlar nə qədər xoşbəxt olduqlarını anlamırlar. Eyni zamanda onların əlindən bu imtiyazın alına biləcəyini başa düşmədiklərinə görə qorxuram.

Onlar anlamırlar ki, Müqəddəs Kitabın əzbər öyrənilməsi ruhani mübarizədə böyük zəfər gətirə bilər. Əgər düşmən ordusunun əsgəri qapınızı döyüb ailə üzvlərinizi güllələmək üçün sıraya düzsə, sizin «Ey əsgər, dayan! Atəş açma, mənim silahım var! Sənə müqavimət göstərmək üçün onu gətirəcəm! Amma o qarajdadır!» deməyiniz köməyə çatarmı? Xeyr. Əgər silahınızın sizə fayda gətirməsini istəyirsinizsə, o, lazımi anda və lazımi yerdə əlçatan olmalıdır.

İblisə qarşı ən gözəl vasıtə — Müqəddəs Kəlamdır. Əgər siz ondan istifadə etmək istəyirsinizsə, onda onu qarajda saxlamaq lazım deyil. Müqəddəs Kəlamı əzbər öyrəndiyiniz zaman onu daima sizinlə olan xəzinənizdə daşıyırsınız. O, fövqaladə hallarda həmişə əlçatandır. Əgər hücum gözlənilmədən olarsa, onda əlinizin altında şeytanın hücumlarına qarşı durmaq üçün Allahın gücü və səlahiyyəti ilə bol olan canlı Söz olacaq. Mübarizə zamanı həmin Söz sizə qüvvət verəcək.

Bir neçə insan tanıyıram ki, uşaqlıqda bir neçə ayəni əzbərləməklə, sadəcə onları xatırladıqlarına görə dəfələrlə həyatlarını xilas ediblər. Digərləri isə Kəlamı əzbərləyən insanlar vasitəsilə ötürülən qırıntılarla kifayətləniblər.

Mən məsihçilərin zirzəmidə Müqəddəs Kitabıdakı vərəqləri cıraraq əzbərlədikləri və sonradan həmin vərəqləri dəyişdirdikləri ölkələrdə olmuşam. Bəzən vərəqlər dəyişdirilmirdi. Çünki məsihçilər əllərindəki Müqəddəs Kitabdan olan kiçik hissəni başqalarına ötürmək istəmirdilər. Bu vərəqlər onların həyatındakı ən böyük xəzinələri idi. Mən bu cür məsihçilərin yanına gəldikdə Müqəddəs Kitabı açan zaman onların gözlərini Kitaba necə zillədiklərini görürəm. Sanki acından ölən insanların qarşısında nemətlərlə bol süfrə açılıb.

Çox vaxt belə imanlıların içərisində mən dərin imana malik olanları görürdüm. Bəlkə də onlar bir səhifəni, yaxud bir ayəni əzbər bilirdilər. Lakin şeytanın yaratdığı ən qəddar iztirablar üzərində qələbə çalmaq üçün bu, onlara kifayət edirdi. İstədiyi qədər əllərində Müqəddəs Kəlamı saxlaya bilən bizlər bu ruhani dinamitin dəyərini az bilirik.

Müqəddəs Kitabın təhrifi

Əvvəlcə danışdığımız Eden bağındakı təcrübə digər münasibət baxımından səciyyəvidir. Şeytan nəinki insanı Allahın Kəlamına şübhə etməyə təhrik etdi, hətta, Həvva Allahın Sözünə istinad edərək yanlışlığa yol verdi. O, Allahın qadağası barədə səhv dedi. Allah dedi: «Bağdakı bütün ağacların bəhrəsindən istəyəndə yeyə bilərsən. Ancaq xeyirlə şəri bilmə ağacının meyvəsindən yemə, çünki ondan yeyən gün hökmən öləcəksən» (Yaradılış 2:16–17). Lakin Həvva bu sözləri sitat gətirəndə bir az da əlavə etdi: «Ondan yeməyin və ona toxunmayın, yoxsa öləcəksiniz!» (Yaradılış 3:3. — kürsiv müəllifindir).

Allahın Kəlamına əlavə etmək, yaxud ondan nəsə götürmək çox təhlükəlidir. Allah Adəm və Həvvaya «toxunmayın» deməmişdi. Buna görə şeytan «Yox, əsla ölməzsiniz» — deyə cavab verəndə strateji baxımdan tam da olmasa haqlı idi.

Həqiqətən də, Həvva ağaca toxunduqda ölmədi. Buna görə də o, düşüncəsində daha da irəli gedərək «nə üçün də meyvədən dadmayım?» fikirləşdi.

Bir çox insan Allahın Kəlamı kimi təqdim olunan insan əmrləri ilə qarşılaşanda Müjdədən üz çevirir. Gec-tez bu, aşkara çıxır və bu, baş verəndə insanlar Müjdəyə inamlarını itirirlər.

Həvvanın Allahın Sözünün düzgün çatdırmamasına onunla bəraət qazandırmaq olar ki, o vaxt Kəlam yazılmamışdı. Lakin bizim belə bəraətimiz yoxdur. Kəlamı oxuyarkən orada nəyin yazılıb-yazılmadığını dəqiq görə bilərik. Ona görə də Allahın Kalamından düzgün istifadə etmək baxımından üzərimizdə böyük məsuliyyət var. Allahın Kəlamından düzgün istifadə olunmamasının ilkin nəticəsinə diqqətlə baxın: bütün insan nəsli günaha batdı.

Şeytan Müqəddəs Kəlamdan pislik üçün istifadə edir

İsa Məsihin səhrada imtahan olunmasından nümunə gətirərək qeyd etmişdik ki, şeytan da Müqəddəs Kəlamdan sitat gətirə bilər. Lakin həqiqətən imanlı olmayan insanlar Müqəddəs Kəlamdan sitat gətirəndə ehtiyyatlı olun! Siz soruşa bilərsiniz: müxtəlf etiqadlara məxsus insanlar Müqəddəs Kəlamdan istifadə edərək öz mövqelərinə bəraət qazandırdığı halda, onlara necə etibar etmək olar?

Məsihçilərin öz aralarında apardığı mübarizəni anlamaqda sizə kömək edə bilmərəm. Lakin biz qeyri-məsihçi mənbələrdən, hətta, sonrada Müqəddəs Kitabdan sitat gətirən insanlarla rastlaşdığımız vaxt olduqca ehtiyyatlı olmalıyıq. Həvari Yəhya deyir: «Ey sevimlilər, hər ruha inanmayın; ruhların Allaha məxsus olub-olmadığını bilmək üçün onları sınaqdan keçirin. Çünki dünyada çoxlu yalançı peyğəmbər meydana çıxıb. Allahın Ruhunu bundan tanıya bilərsiniz: İsa Məsihin cismani varlıq olaraq gəldiyinə şəhadət edən hər ruh Allaha məxsusdur» (1 Yəhya 4:1–2). Əgər biz bu ayəni daim lakmus³ kağızı kimi istifadə etsək, onda bir çox yanlışlıqdan azad ola bilırik.

İsa Məsih səhrada imtahana uğradığı zaman Allahın Sözündən istifadə etdiyi kimi, şeytan da Müqəddəs Yazıdan istifadə etməyə cəhd etdi. Lakin o, ağzını açan kimi özünü ifşa etdi. Şeytan İsa Məsihin ilahiliyinə şübhə etdi: «Əgər Sən Allahın Oğlusansa...» (Matta 4:3).

İsa Məsihi yaşayan Allahın Vahid Oğlu kimi iqrar etməyən insanların təliminə çox ehtiyyatla yanaşmaq lazımdır. Onların olduqca savadlı və «ruhani» olmaları vacib deyil. Onlar özləri də bilmədən pisliyin icra olunması üçün alətə çevrilə bilərlər.

İblisin oxlarını dəf etmək

İblisin də öz silahı var. Müvəffəqiyyətli cəngavər olmaq üçün düşməni və onun bizə qarşı istifadə etdiyi silahları yaxşı bilməliyik. İlk növbədə şeytan Allahın Kəlamına şübhə etməyimizə çalışır. İlk dəfə o, bu silahdan Eden bağında istifadə etdi. O, Allahın ədalətli olduğuna şübhə ilə yanaşdı: «Doğrudanmı, Allah.... deyib? » (Yaradılış 3:1). Əgər o, bizim yeganə silahımızı — Allahın Sözünə etibarımızı yararsız hala salmağa nail olsa, o, böyük imtiyaza sahib ola, bizi tərkisilah edə və istənilən iman qəhramanına üstün gələ bilər.

İblis bu hücumdan hər bir insana qarşı istifadə etməyə cəhd edəcəkdir. O, bu taktikasından hətta, İsa Məsihə qarşı da istifadə edib. Şeytan gözəl anlayırdı ki, İsa Məsih qırx günlük dua və orucdan sonra fiziki çox zəifləmişdi. Allahın Kəlamına etibarına şübhə salmaq üçün o, İsa Məsihə yaxınlaşmağı qərara aldı.

Bugünki məbədlərdə ən böyük çatışmamazlıq Allahın Kəlamını bilməməkdir. Biz bilməli olduğumuzu bilmirik. Allahımızı tanımırıq. İsa Məsihin qanını dərk etmirik. Kəlamdan necə sitat gətirməyi bilmirik. Müqəddəs Ruhun qılıncına sahib deyilik. İsa Məsih imtahana uğrayanda Onun hər bir cavabı «yazılmışdır» sözü ilə başlayırdı. Bu sözdən sonra O, dəqiqliklə Kəlamdan sitat gətirirdi. Sizcə, biz belə edirikmi?

Unutmamalıyıq ki, hər dəfə şeytana qarşı yazılmayan Allahın Sözündən istifadə edəriksə, məğlub olacağımız yəqindir. Şeytan insanları imtahan etməkdə min illik təcrübəyə malikdir. Bizim ən müdrik fikrimizi təkzib etmək üçün onun kifayət qədər vaxtı olub. Ən effektli və yenilməz silah Allahın Sözüdür. Yalnız Allahın Sözü bizi iman qəhramanına çevirə bilər.

İblis, rədd ol və bir daha daxil olma!

1966-cı ildə Müjdə üzrə Ümumdünya konqresində iştirak etməyimi xatırlayıram. Berlində təşkil olunan konqresdə Xoş Xəbərin insanlara müasir üsullarla çatdırılmasını bölüşmək üçün minlərlə missioner və müjdəçı toplanmışdı. Bu konqresin ən yadda qalan anlarından biri amerikalı missioner Reyçel Seyntin rəngbərəng milli geyimində ibtidai Auka hinduları ilə səhnəyə çıxması idi. Bu hindular əsrlər boyu Ekvadorun ən əlçatmaz tayfalarından biri hesab olunurdu. Onlar dünyadan təcrid olunmuş, cəngəllikdə sağ qalmaq üçün mübarizə aparan öz tayfalarının ilk məsihçiləri idi.

Kimsə onlardan Müqəddəs Kitabdakı öz sevimli ayələrini oxuya bilərlərmi, deyə soruşdu. Hamı onların Yəhyanın Müjdəsi 3:16, yaxud da xilasa aid digər ayələri sitat gətirəcəklərini gözləyirdi. Çünki Müqəddəs Kitab onların dilinə hələ tam tərcümə olunmamışdı. Lakin hindular bizim üçün sürpriz etdi. Onlar bir-birinə baxıb tez məsləhətləşdilər. Sonra onlardan biri irəli çıxıb təbəssümlə «İblis, rədd ol və bir daha daxil olma!» dedi. Bu, gurultulu alqışlarla qarşılandı.

Baş verənləri müşahidə edərkən, düşünürdüm ki, konqresdə yığışan və hinduların qarşısında çıxış edən «imtahana uğramış» məsihçilərin əksəriyyəti Müjdənin ən vacib məqamlarından birini ötürüblər. Bu, mübarizə edən hinduların göstərdiyi kimi, həyatın gedişatını dəyişməyə qadir olan ən güclü amil idi. İsa Məsih dünyaya yalnız Allahın məhəbbətini göstərməyə və bizi Səmavi Ata ilə barışdırmağa gəlməyib. O, eyni zamanda «İblis, rədd ol və bir daha daxil olma!» demək üçün gəlib. Beləcə, üç sadə məsihçı vasitəsi ilə Müjdənin əsas mahiyyətini dərk etdik. O vaxtdan mən iblislə mübarizədə Markın Müjdəsi 9:25-ki ayəni hinduların tərcümə etdiyi variantda istifadə edirəm.

Məğlubiyyət qələbəyə çevriləcək

Mən həvari Paulun sözlərini xatırlayanda, həmişə ruhlanıram: «dəfələrlə mən Paul bunu istədim, amma şeytan bizə mane oldu» (1 Saloniklilərə 2:18). Hər müharibədə iki tərəfdən də zərər çəkən olur. Biz həmişə bu müharibədə qalib gələn tərəfdə olmağımıza baxmayaraq, kifayət qədər yetkin və dürüst olmalıyıq ki, bəzən məğlub olacağımızı etiraf edək. Qələbəyə və müvəffəqiyyətə o qədər köklənmişik ki, məğlubiyyətimizi etiraf etməklə Allahımızın nüfuzuna xələl gətirəcəyimizi düşünürük.

Bu təsdiq qədər başqa həqiqət yoxdur. Hər halda Məbədin yer üzündəki həyatı İsa Məsihin yer üzərində həyatı kimi çarmıxda bitəcək. Məsihçilər bu dünyada saflıq yaratmaqla qələbə qazanmayacaq. Lakin İsa Məsihin çarmıxdakı zahiri məğlubiyyəti əslində Onun böyük qələbəsinə çevrildi. Bizdə də məhz bu cür olacaq. Döyüşə girərək Rəbbin tutduğu mövqeyə biz də sahib olmalıyıq.

Əgər biz səhvlərimizi müdrikliklə öyrənməyə başlasaq, onda Allah məğlubiyyətimizi böyük qələbəyə çevrəcək. Kimsə bilə bir ifadə işlətmişdi: «Məni məhv etməyən bir şey, məni daha da güclü edəcək». Allah uzaqgörəndir. Biz də bu cür olmalıyıq. Əgər şeytan həyatımızdakı bir neçə döyüşdə qalib gələ bilsə, onda kifayət qədər təcrübə yığaraq, şeytanın bizə hücum etdiyi və Allahın iradəsini ötürdüyümüz yerə qayıdıb, hər şeyi yenidən başlamaq üçün Rəbdən kömək istəyə bilərik. Burada qəbahətli heç nə yoxdur. Allah bizdən qüsursuzluq gözləmir, «çünki necə yarandığımızı bilir, torpaqdan düzəlməyimizi unutmur» (Zəbur 103:14). Bizim məğlubiyyətimiz bizə və ardımızca gələnlərə gələcəkdə daha əhəmiyyətli və vacib döyüşlərdə qalib gəlməyə kömək edir.

Yadda saxlayın: biz bir neçə raundda iblisə məğlub olsaq da, döyüşdə qalib gələcəyik. Məğlubiyyət və müvəffəqiyyətsizlik bizi karıxdıra və qarşımızı ala bilməz. Çünki son qələbə İsa Məsihə və Onun vasitəsilə də bizə məxsusdur!

Qarşı durmaq, düşündüyümüzdan də böyükdür

Həvarinin sözlərinə əsasən, biz şeytana qarşı durmalıyıq, onda o, bizdən qaçacaq (Yaqub 4:7). Bu prinsip o qədər aydındır ki, bunu asanlıqla unudurlar.

Bu ayə həqiqətdə nəyi nəzərdə tutur? «Qarşı durmaq» sözünü müxtəlif cür şərh edirlər: «döyüş, meydan oxuma, mübahisə, duel, müqavimət, dəf etmə, hücum, həmlə, təzad, təkzib, təqibdən qaçma, planların pozulması, maneə, əngəl».

Artıq təsəvvür etdinizmi? Şeytana qarşı durmaq imtahanlara sadəcə «yox» deməkdən daha böyük məna kəsb edir. Hərçənd ki, «yox» demək də vacibdir. Bu, Allahdan şeytana töhmət verilməsini xahiş etməkdən daha böyük bir şeydir. Halbuki, bəzən bu da nəzərdə tutulur. Bilin və dərk edin ki, Qolqota dövründən etibarən bizim baş mələk Mikayıldan da böyük səlahiyyətimiz var (Yəhuda 9).

Beləliklə, şeytana qarşı durmaq, «İblis, rədd ol və bir daha daxil olma!» ifadəsindən daha böyük əhəmiyyətə malikdir. Bu o deməkdir ki, biz termostat kimi şeytana təslim olmaqdan imtina edib mühiti dəyişmək üçün fəaliyyət göstəririk. Münasib vaxt yaranan kimi Müqəddəs Ruhla ilhamlanmış dua və əməllərimizlə düşmənə hücum etməyə davam edirik. İlahi silahları qəbul edib Allahın Sözünü qılınc kimi istifadə edərək, əminliklə həqiqəti bərqərar edirik. Biz pisliklə qarşılaşanda və ona müqavimət göstərməyə başlayanda deyirik: «Mən buna qarşıyam!». Ədaləti və salehliyi dəstəkləyəndə isə deyirik: «Mən bunun tərəfdarıyam!» Başqa sözlə, dünyamızın kiçik hissəsini də mübarizəsiz şeytana güzəştə getməkdən imtina edirik. Bununla da unutmuruq ki, insanlar bizə düşmən deyil.

Bir dəfə məsihçi telekanalında müsahibə zamanı mənə belə bir sual verilmişdi: «Andrey, necə düşünürsünüz, bizim ən böyük düşmənimiz kommunistlərdir, yoxsa ərəblər? Yaxud terroristlər, inqlabçılar, yoxsa narkodillerlərdir?». Mən cavab verdim: «Onlar düşmən deyillər». Məndən müsahibə alan qadın karıxdı: «Bəs, düşmənlərimiz kimdir?». «Şeytan» — deyə cavab verdim. Bu sözlərim onu daha da çaşdırdı. Hətta, bizlərdən öndə gedənləri belə, bu vacib həqiqəti unuda bilər.

Paul — qarşıdurma həvarisi idi

Havanada xəstəxanaya baş çəkərkən qəbul şöbəsinin divarında Kuba inqlabının qəhramanı Çe Qevarinin ifadələrini gördüm: «Əgər bu inqilab insanların həyatını dəyişməyə yönəlməzsə, onda o mənə maraqlı deyil».

Məhəbbətə əsasən İsa Məsihdə hər birimiz inqilaba çağrılmışıq. Bu inqilab bizə İsa Məsihin ardınca getməyə, ixtilaf və qarşıdurmalardan qorxmamağa cəsarət verir. Məsihçiliyin mahiyyəti qismən bundan ibarətdir.

Heç kəs Paul — qarşıdurma həvarisi qədər bu cəsarəti göstərə bilməyib. O, məsihçilərin cəlb olunduğu ruhani mübarizədən çox bəhs edirdi və heç vaxt pis qüvvələrə qarşı mübarizədən çəkinmirdi. Eyni zamanda o, məhəbbət həvarisi və güclü emosiyaya malik canlı nümunə idi: «Allah məhəbbəti... ürəklərimizə tökülüb». Qarşı durmaq üçün Paul məhz bu məhəbbətdən güc alırdı.

Paulun uğurlarının səbəbi nə idi? Bunun səbəbləri çoxdur. Səbəblərdən biri onun daim fəaliyyətdə olması idi. O, mübariz və cəngavər idi. Hətta, İsaya gəlməzdən əvvəl Paul Ona qarşı mübarizə aparırdı. Məhz İsanın onunla maraqlanmasına bu amil səbəb oldu. İsa Məsih bilirdi ki, Paul Allaha qarşı çıxdığını dərk edəndə və Ona iman edəndə, o, Müjdə uğrunda mübarizə aparmaq üçün istiqamətini dəyişəcək.

Kimsə Paul qədər məsihçilərin pis qüvvələrə qarşı durmalı olduğunu dərk etmirdi. Çünki bir vaxt o özü də qarşı tərəfdə idi. O, qanunu qəti icra edən və Stefanın ölümünə imkan yaradan həmin Paul idi. Stefanın ölümü məsihçilərin təqibinə böyük təkan verdi «Amma Şaul imanlılar cəmiyyətini dağıtmağa başladı. Belə ki o, evdən-evə gedərək qadın-kişi bilmədən imanlıları sürüyüb zindana salırdı» (Həvarilərin İşləri 8:3). Lakin Dəməşq yolunda İsa Məsihin səsini eşidəndə «Rəbbin şagirdlərinə qarşı hələ də ölüm hədələri yağdırırdı» (Həvarilərin İşləri 9:1) Şaul sadiq məsihçi Paula çevrildi. Əgər əvvəl o, dini fanatizm mövqeyindən Allahın həqiqətlərinə qarşı çıxırdısa, indi isə həyatını satın alan həqiqətlə silahlanaraq şeytanın yalanlarına qarşı dururdu. Bunun üçün cəsarət tələb olunurdu. Və Paul əsaslandığı təmələ əmin idi.

Qarşıdurma cəsarəti

Cəsarətli insanlar çox vaxt öz cəsarətlərini dərk etmir. Şücaətlilik onların həyatının bir hissəsidir. Əks halda, onlar aktyor olardılar. Cəsarət özünüzün elan etdiyi deyil, başqalarının sizdə gördüyü xüsusiyyətdir.

Bəs, Paulun cəsarəti nəyə əsaslanırdı? İsa Məsihə. Paul deyirdi: «Mən Məsihdən nümunə götürdüyüm kimi siz də məndən nümunə götürün» (1 Korinflilərə 11:1). Necə də böyük şəhadətdir! O, bütün həyatı boyu Məsihə yaxınlaşmağa çalışdığı üçün qəlbi Allahın məhəbbəti ilə dolub-daşırdı. Bütün bunlar onun başqa vasitələrlə edə bilməyəcəyi işi yerinə yetirməyinə səbəb oldu. Onun bu cür xüsusiyyəti xasiyyətinin ayrılmaz hissəsinə çevrilmişdi.

Düşünməyin ki, siz hakimiyyətin hədə-qorxularına baxmayaraq, Dəmir pərdə arxasına keçib insanları xilas etmək üçün xarabalıqlara getməklə və başqa xidmət göstərməklə xüsusi bir iş görürsünüz. Bu, sizin öz cəsarətiniz deyil, Müqəddəs Ruhun idarəsi nəticəsində yaranan qüvvədir. Paulda da bu, baş vermişdi.

Sözsüz ki, Paul əsl mübariz və cəngavər kişi idi. Lakin bu xüsusiyyətlər onda həvari olandan sonra yaranmayıb. O, məbədi böyük entuziazmla təqib edirdi və məsihçiləri məhv etmək üçün onların ardınca Dəməşqə qədər getmək səyində idi. Lakin Dəməşq yolunda Paul İsa Məsihlə qarşılaşandan və həyatını ona verəndən sonra (Həvarilərin İşləri 9), onun əvvəlki təcrübəsi və xasiyyəti lazımi istiqamətə yönəldi. Eynilə Allah yaxşı məqsədlər üçün keçmişimizdən istifadə edir. Keçmişdə nə dərəcədə günahkar olduğumuz vacib deyil.

Həvarilərin İşləri kitabında görürük ki, Paul olduğu yerlərdə canlanma yaratmağı xoşlayırdı. O anlayırdı ki, Allahın Kəlamı fəaliyyətdə olanda hər şey dəyişməyə başlayır, nəticədə, dəyərlərin dəyişməsi baş verir. O, məhz buna nail olmaq istəyirdi. Xidmətin ilk vaxtlarında Müjdəni yaymaq üçün o, Dəməşqə qayıtdı. Bir müddət keçəndən sonra yəhudi rəhbərləri qəzəblənərək onu öldürmək qərarına gəldilər. Paulun şagirdləri gecə ikən gizlicə onu səbətin içinə qoyub şəhər divarlarından aşağı endirdilər (Həvarilərin İşləri 9:19–25). Paul qəzəblənmiş izdihamdan qorxmadı.

Həmin Paul Efesdəki ağsaqqallara dedi: «...üç il boyu, fasiləsiz, gecə-gündüz göz yaşı tökərək hər birinizə necə nəsihət verdiyimi yada salın» (Həvarilərin İşləri 20:31). Əhdi-Cədidin ən güclü kişilərindən birinin yolunu azmış canlar üçün şəfqətlə ağladığı haqqında düşünün. Lazarın qəbri üzərində insanların imansızlığına görə İsa Məsihin göz yaşı tökdüyü kimi, Paul da yunan-roma hakimiyyəti dövründə bütpərəst padşahlığında yaşayan günahkarlar üçün göz yaşı tökürdü.

Qarşıdurmanın məqsədi

Paulun vəziyyətini dərk etməyin açarı — şəfqətli və ədalətli qəzəbdir. Qəzəblənmək heç də çətin deyil. Əksər insanlar qırmızı işıqda dayananda qəzəblənirlər. Lakin qəzəbi məhəbbətindən doğurdu. Romadakı məbədə ünvanladığı məktubda yazılanları bir daha sitat gətirək: «qardaşlarımın, yə’ni cismani soydaşlarımın xatirinə mən özüm Məsihdən uzaqlaşıb lənət qazanmağımı istərdim;» (Romalılara 9:3). İsrailin müqəddəs yerlərini ziyarət etmək istəyən bizlərdən çoxu bu ifadələrdən istifadə etməyə cəsarət edə bilərmi? Əgər ürəyimizdəki şəfqət bu qədər böyük olsa idi, başqalarının xilası naminə öz xilasımızdan imtina edərdik və bununla da İsrail çoxdan dəyişərdi.

Paul həm həbsdə, həm də azadlıqda yalanız biş şeyi — Allahın silahı olmağını arzu edərdi. Hətta, onu Filipida həbs edəndə, o, Allahı izzətləndirirdi. Bu qədər böyük təhlükə ilə üzləşəndə onun güclü qalmağının səbəbi nə idi? Bəlkə, Dəməşq yolunda bu suala cavab tapa bilərik.

Qarşı durma hüququ

Paul İsa Məsihlə ilk dəfə qarşılaşanda, Rəbdən nə etməli olduğunu soruşdu. Allah cavabında ona çox əziyyət çəkəcəyini söylədi. Başqa sözlə desək, Allah Paula konkret olaraq hansı işi görəcəyini izah etmədi. Ona kim olacağını göstərdi.

Allahın bizi necə görmək istədiyinə can atmadan tez-tez Onun üçün nəsə etməyə çalışırıq. Biz qarşıdurma hüququna malik olmaq üçün inadkar olmalıyıq. Əgər kimsə olmaq istəmiriksə, onda əməllərimiz yetərli deyil. Allah Paula izah etdi ki, dünyanı dəyişməkdən ötrü böyük gücə və səlahiyyətə sahib olmaq üçün yüksək dəyər ödəmək lazımdır. Bu dəyər bizim itaətliliyimiz və Allaha xasiyyətimizi dəyişməyə imkan verməyimizdir.

Həvarilərin İşləri 17-ci fəsildə görürük ki, Paul hansı şəhərdə olmasından asılı olmayaraq, sinaqoqa daxil olurdu. Orada Paul Məsihin əzabları, ölümü və yenidən dirilməsi haqqında Müqəddəs Yazıdan şəhadətlər gətirirdi. Bütün bu şəhadətlər ibranilərin intizarına müvafiq deyildi. Paul qəsdən yəhudilərə qarşı çıxırdı. Çünki o, Müqəddəs Yazıda Məsihin əzabları haqqındakı peyğəmbərliklər vasitəsilə ibranilərə gözlədikləri Məsihin İsa olduğunu sübut edirdi.

Paul əsas məsələdən başladığına görə qarşıdurma hüququnu əldə etmişdi. O, Məsihin gəlişi haqqında danışırdı. O, xalqa yaxşı məlum olan Müqəddəs Yazıdan istifadə edirdi. Bundan əlavə, o, özünü xalqla bərabər tuturdu. O, Müqəddəs Kitabı araşdıran və qanunu qoruyan ibrani idi. O, Qanunu eşitdirmək hüququ qazanmışdı.

Qarşıdurmanın nəticələri

Paul və onunla birlikdə digər Xoş Xəbəri yayan şəxslərin şəhərə daxil olması nəinki böyük canlanma yaradırdı, həm də təlaşa səbəb olurdu. Paul şəhər hakimindən özünə böyük hörmət göstərilməsini və təmtəraqla qarşılanmasını tələb etmirdi. O, yalnız gətirdiyi Müjdənin dinləmələrini xahiş edirdi. Bu, bəzən qəzəblə qarşılanırdı.

O dövrdə də bu gün olduğu kimi dünyada qarmaqarışıqlıq hökm sürürdü. Allah hər şeyi İsa Məsih vasitəsi ilə nizama salmaq istəyirdi. Yəhudi rəhbərlərin romalılara nifrət etmələrinə baxmayaraq, birdən-birə onların tərəfdarına çevrilib Paulu qeysərdən başqa ibranilərin padşahının olduğunu dediyinə görə ittiham edirdilər.

Bu, çox ciddi ittiham idi. Lakin araşdırsaq, bunun əsaslı olduğunu görərik. Paul insanlara hansı qeysər Allahın qanununa zidd hökm verərsə, ona tabe olmamağı öyrədirdi. Yəhudilər də eynilə belə etmələrinə baxmayaraq, İsa Məsihin Müjdəsinə qarşı çıxmaq üçün gözlənilmədən nifrət etdikləri istilaçılarla birləşdilər.

Gördüyümüz kimi, bu gün də dünyada bu hallar baş verir. Biz həmişə radikal məsihçiliyi təbliğ edirik. Çünki yalnız o, insanların həyatını dəyişə bilər. Lakin Allahın qanununu qoruyan bizləri qanunu pozmaqda ittiham edirlər. Mübahisəli məsələlər abort problemi, yaxud məktəbdə dua icazə verilməsi ilə bağlı ola bilər. Amma bizə qarşı ittiham hər zaman tapılacaq.

İsa Məsihin ardinca getməyə və Onun iradəsini yerinə yetirməyə hazır olduğumuz qədər müxalif qüvvələrlə də rastlaşmağa hazır olun. Həmişə bir sual rastımıza çıxır: İsa Məsih Rəbdimi? Paul İsa Məsihin Rəbb və Padşah olduğunu söyləyir. Əgər bu, belədirsə, onda Onun padşahlığı həyatımızın hər bir sahəsində — fiziki, əqli, ruhani, emosional, maddi və s. sahələrdə təzahür etməlidir. Onda İsa Məsihə qarşı çıxan insanlar tərəfindən ittiham və nifrətlə qarşılanmaq böyük şərəfdir.

Təəssüf ki, bəzən biz güzəştə getməyə meyl göstəririk. Biz İsa Məsihə nifrət edənlər arasında məşhur olmaq istəyirik. Hətta, Rəbbimizi ittiham etmələrinə baxmayaraq, güzəştə gedib sag və sol tərəflə müqavilə bağlamağa hazırlaşırıq. Belə etmək olmaz! Onların nifrəti bizim doğru yolda olmağımıza və Məsihin izləri ilə getdiyimizə şəhadət edir.

Qarşı durmanın nəticələri

Eşitdiyim ən təsirli hekayələrdən biri Leninqraddan olan gənc baptist Aidə Skripnikovanın başına gələn hadisədir. Aidə on yeddi yaşında imana gəlmışdi. Tezliklə, onun hakimiyyətlə problemi yaranmışdı. Tez-tez onu milis şöbəsinə çağıraraq sorğu-sual edirdilər. Beləliklə, yaranan hər bir fürsətdən istifadə edərək o, cəsarətlə Məsih haqqında şəhadət edirdi. Dini və ateizm muzeyinin qarşısında — şəhərin mərkəzi küçəsində o, məsihçi ədəbiyyatlarını paylayırdı. Tezliklə, bu əməlinə görə onu həbs etmişdilər.

Buna baxmayaraq, o, öz imanı uğrunda dəyər ödəməyə hazır idi. O, üç il ən ağır şəraitdə həbs həyatı yaşamışdı. Gizlin olaraq tanışlarına məktub yaza bilmişdi. Həmin məktubda kiçik bir hissədə bu sözlər yazılmışdı: «Mənə dəfələrlə demişdilər ki, mən Allaha iman edə bilərəm. Lakin bunu heç kəsin xəbəri olmadan etməliyəm. Bu şərtlərə əməl etdiyim hallarda mənə azadlıq təklif olunurdu. Sanki şeytan qulağıma pıçıldamağa başlayırdı: “Allahı rədd etmə! Sadəcə Onun əmrlərini yerinə yetirməkdən imtina et”. Lakin mənim nəzərimdə bu, eyni şeydir».

Bu məktubu oxuyarkən mən hərbi düşərgələrdə olan insanları düşünürdüm. Onlar əməllərində sadiqliklərini və İsa Məsihin Rəbb olduğunu cəsarətlə elan etməyə hazır olduqlarını göstəriblər. Aidə ilə birlikdə iki ağsaqqal baptist də həbs olunmuşdu. Onlardan birinə izah etdilər ki, o, Müqəddəs Kəlama əsasən yer üzündə deyil, göylərdə yaşaya bilər. Cavabında o, belə dedi: «Əgər yer üzündə Müqəddəs Kəlama əsasən yaşamasam, onda heç vaxt göylərə getməyəcəm».

Mən əminəm ki, o, bu cavabla Müjdənin mahiyyətinə toxundu. Qarşı durmanın nəticəsi daima aydın şəkildə İsa Məsih haqqında şəhadət edir. Bir çox məsihçilər hesab edirlər ki, onlar Müjdəni qəbul edib, yalnız ondabir verməklə həyatlarını istədikləri kimi yaşaya bilərlər. Bəlkə də onlar Allahın lütfü və mərhəmətinə görə göylərə gedə bilərlər. Lakin onlar bu dünyadakı vaxtlarını boş yaşayır və heç vaxt Allahın bizi görmək istədiyi məhəbbət inqlabçıları olmayacaqlar.

Paul belə deyildi. Dəməşq yolunda tozun içərisində Allahın izzətindən kor olmuş Paul dərhal Rəbdən soruşdu: «Ya Rəbb, nə etməyimi istəyirsən?». İsa Məsih Rəbbin adına görə çox əzab-əziyyət çəkəcəyini, ancaq düşmənin hücumuna qarşı durmaq üçün ona lazımi gücü verəcəyini söylədi.

Nəyin bahasına olursa olsun, şeytana qarşı durmaq və qalib gəlmək həqiqi sevincdir!

Məğlubiyyətin dəyəri

Paul başa düşürdü ki, qarşıdurmada məğlub olarsa, daha böyük dəyər ödəyəcək, nəinki mübarizə aparsa. Qolyatla Davudun hekayəsini xatırlayırsınızmı? Filiştlilər Allahın xalqının ərazisinə basqın etdilər, lakin israillilər onlarla döyüşə hazır deyildi.

İsraillilərin silahı yox idi, çünki filiştlilər onlara silah hazırlamağa imkan vermirdi. Lakin burada məsələ yalnız alçaldılmaqda deyil. Eyni vəziyyət bu gün də davam edir. Belə ki, ateist hakimiyyəti Allahın xalqının nə qədər Müqəddəs Kitab saxlamalı olduğunu diktə edir. Məgər biz düşmənə fəaliyyətimizi dayandırmağa və Məbədin dünyanı qazanmasına əngəl olmasına imkan verəcəyikmi? Yoxsa biz İsa Məsihin iradəsinə tabe olub «bütün xalqları öyrədəcəyik»? (Matta 28:19).

Siyasi inqlabçıların fəaliyyəti haqqında oxuyanda, istər-istəməz sual verirəm: bəs, Məbəd öz düşmənini məğlub edən bu inqlabçılarla müqayisə oluna bilərmi? Kommunistlər heç vaxt öz partiyalarına onda bir qoyub-qoymamaları barədə düşünmürlər. Əgər onlar partiyanın inkişafına öz gəlirlərinin səksən faizə qədərini ayırmasalar, onda partiya üzvlülüyündən azad olurlar. Onlar nə nikah, nə də dostluq haqqında düşünürlər. Çünki azad və könüllü şəkildə öz həyatlarını inqilabın fəaliyyətinə həsr edirlər. Lakin nə qədər məsihçi Müjdənin xeyrinə bazar günü televiziya verilişlərindən imtina edə bilər?

Bizim məğlubiyyətimizə səbəbkar kimdir? Qolyat Allahın Öz xalqına verdiyi torpaqda dayanıb israil ordusunu təhqir edərkən əslində nifrətini İsrailin Allahına göstərirdi. Paul bunula əlaqədar Yeşayanın kitabından nümunə gətirərək yazır: «Sizin üzünüzdən millətlər arasında Allahın adına küfr edilir» (Romalılara 2:24). Davranışımızla məsihçi olmağa layiq olmadığımızı göstərəndə məsuliyyətdən qaçmaq üçün kifayət qədər fərasətli oluruq. Hər halda bütün bu mühakimələr və rişxəndlər Allaha ünvanlanacaq.

Qolyat, eynilə şeytan kimi bütün sözlərini yalanla başlayırdı. O, israillilərə bağırırdı: «Müharibəyə niyə çıxmısınız?». O, filiştlilərin basqın etdiyi İsrail torpağında dayanmışdı. İsraillilər yalnız onlara məxsus olanı tələb edirdi. Buna baxmayaraq, Qolyat özünü elə aparırdı ki, sanki israillilər onun ərazisinə hücum etmişdi.

Hər dəfə özümüzü imanlı kimi müdafiə edəndə düşmən ona qarşı ədalətsiz olduğumuzu israr etməyə çalışır. Lakin biz Allahın bizə verdiyi — Müqəddəs Kitaba malik olmaq, uşaqlarımıza məsihçi təhsili və tərbiyyəsi vermək, doğulmamış körpələrə yaşamaq imkanı vermək haqqına əsaslanırıq. Heç nəyə baxmayaraq, öz müvqeyimizdə möhkəm dayanmalıyıq.

Kamil qəhrəman

İsa Məsih kamil qəhrəman idi

Mən ingilis təbliğçi və onun oğlu haqqındakı hekayəni sizə danışmaq istəyirəm. Bu, həqiqətən də baş vermiş hadisədir.

Hər bazar günü səhər təbliğçi oğlu ilə birgə öz kiçik məbədinə gəlirdi. Məbəddə bir nəfər olsa da, o, öz xidmətinə davam edirdi. Girişdə ianə üçün qutu var idi. O, hər dəfə oradan keçəndə qutuya qəpiklər atırdı. Ondan başqa heç kəs məbədə ianə vermirdi. Xidmətdən sonra ata qutuya atdığı pulları geri götürürdü.

Bir gün oğlanın ağlına gözəl bir fikir gəldi. O dedi: «Ata, əgər sən qutuya çox pul atsan, çox da götürəcəksən!».

«Sən haqlısan, amma bu, asan deyil» — deyə ata cavab verdi.

İşimizə həqiqətən də böyük imanla yanaşmaq asan deyil. Bəlkə də öz borcumuzu səylə yerinə yetiririk, amma daha böyük risk etmək və güc sərf etmək istəmirik. Ola bilsin ki, öz həyatımızı Kəlamdakı hər hansı iman qəhramanının, yaxud müasir məsihçi liderinin həyatına bənzədirik. Biz onlardan nümunə götürməyə çalışırıq. Bu, çox yaxşıdır. Gəlin, həvari Paulun məsləhətini bir daha xatırlayaq. Onun Məsihdən nümunə götürdüyü kimi, biz də ondan nümunə götürək. Lakin burada hər şeydə Paula oxşamalı olduğumuz vurğulanmır. Həvari İsa Məsihin kamil obrazını bizə göstərir.

Bizdən öndə gedənlər Məsihin ardınca getməkdə bizə kömək edə bilərlər. Biz isə onlardan daha irəli getməyə çalışmalıyıq. Əsas qəhrəmanımız İsa Məsih olmalıdır. Biz Onun ardınca getməli, Ona bənzəməli və itaət etməliyik. Onu bütün qəlbimiz, bütün əqlimiz və bütün gücümüzlə sevməliyik. İndi və gələcəkdə malik olacağımız hər şey Ona məxsus olmalıdır.

Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədiddə məlum olan qəhramanlar içərisində ilk Məbəd təsis olunandan bu günə qədər İsa Məsihdən daha böyüyü yoxdur. Buna görə də məsihçi qəhramanlığı hər şeydə İsa Məsihə bənzəməkdir.

Markın Müjdəsinin ilk fəsli İsa Məsihə bənzəməyin nə demək olduğuna aydınlıq gətirir.

Xasiyyətin dəyişilməsi

Mark öz Müjdəsində yazır ki, İsa səhər erkən oyanıb duaya gedəndə «Şimon və onun yanındakılar İsanın ardınca düşdülər. Onu tapıb dedilər: «Hamı Səni axtarır» (Mark 1:36, 37). Bəs, sizi kimsə axtarıbmı? Kimsə sizi tapmaq üçün uzun yol qət edibmi?

İnsanlar sizi bu vəzifəyə təyin etdiyinə görə cəmiyyətin ağsaqqalı və lideri olmaq olmaz. İnsanlar sizə öz problemləri ilə müraciət edərkən, siz artıq ağsaqqala çevrilirsiniz. Yalnız şəxsi xidmətinizə başladığınız zaman təyin olduğunuz mövqeyi rəsmiləşdirə bilərlər. Bu, məhz belə olmalıdır. Vəzifəniz sizi lider etmir. Allahın məhəbbətinə ehtiyac duyan insanlar üçün ağsaqqal və ya məsləhətçi, böyük qardaş və ya bacı olduğunuzu sizin şəxsi həyatınız, xasiyyətiniz və ruhani ənamlardan necə istifadə etməyiniz təyin edir.

İsa Məsih Lazarı diriltməklə Öz qüdrətini göstərdi (Yəhya 11). Müjdənin növbəti fəsillərinə baxdıqda, Lazarı görməyə çoxlu insanın gəldiyini müşahidə edirik. Ardınca Müqəddəs Yazıda yazılır: «Onda başçı kahinlər öz aralarında Lazarı da öldürməyi qərara aldılar. Çünki Lazara görə çoxlu Yəhudi gedib İsaya iman edirdi» (Yəhya 12:10–11). Allah bizim vasitəmizlə böyük işlər görəndə, ətrafımızdakı əksər insanlar Ona iman etməyə başlayır. Xasiyyətimizin dəyişməsi nəticəsində bu gücə sahib oluruq. İlahi qüvvə Allaha məxsusdur. O, İsa Məsihin ardınca dəqiqliklə getməyimizin nəticəsində yaranır.

Məqsədə doğru

İsa Məsih dua üçün sakit bir yerə çəkiləndə və şagirdləri gəlib Onu tapanda, onlara dedi: «Gəlin başqa yerlərə — ətrafdakı şəhərlərə gedək və orada da təbliğ edim, çünki Mən bunun üçün gəlmişəm». Beləliklə, İsa gedib bütün Qalileyanı gəzib-dolaşaraq oradakı sinaqoqlarda təbliğ etməyə, cinləri qovmağa davam etdi” (Mark 1:38, 39). İsa Məsih həmişə konkret məqsədlə idarə olunurdu. O, daima nə etmək lazım olduğunu bilirdi. Biz də müəyyən missiya ilə göndərildiyimizi dərk edəndə, dərhal böyük nəticələr görməyə başlayacağıq.

İsa Məsih Qalileyanın bütün sinaqoqlarında olub, təlim verir və pis ruhları qovurdu. Təbliğ hücum xarakterli müjdədir. Bu gün biz böyük məbədlər tikir və insanların oraya gələcəyini düşünürük. Lakin bu, Əhdi-Cədidin Müjdə üsulu deyil. Balıqçı toru dənizə atmalıdır ki, balığı tuta bilsin. Əgər sahilə gözəl toru sərib mahnı oxumağa başlasanız və balığın oraya düşəcəyini gözləsəniz, heç nə əldə etməyəcəksiniz. Siz özünüz balıq tutmağa getməlisiniz.

Əzaba qatlaşmağı öyrənmək

Bir dəfə İsa Məsih insanların arasında ikən «cüzamlı bir adam İsanın yanına gəldi və diz çöküb yalvardı: «Əgər istəsən, məni pak edə bilərsən». İsanın ona rəhmi gəldi. Əlini uzadıb ona toxundu və dedi: «İstəyirəm, pak ol!» (Mark 1:40, 41). Şəfqətin nə olduğunu bilirsinizmi? Bu, başqasının ağrısını hiss etdiyiniz zaman yaranan məhəbbətdir. Biz əzab çəkən insanları sevməyi öyrənməliyik. İzdihamın İsa Məsihi hər tərəfdən sıxışdırmasına baxmayaraq, O, hər zaman cüzamlıları və pis ruha tutulanları görə bilirdi. O, indi də xəstələri, məzlumları, ehtiyac duyanları və qorxudan əzab çəkənləri görür.

Bəs, cüzamlıya yaxınlaşmağa İsanı vadar edən nə idi? Onun pis ruhları qovmağa təhrik edən nə idi? Onda yaşayan Allahın məhəbbəti. İsa Məsih barədə yazılıb ki: «Çünki Allahın tam bütövlüyü bədəncə Məsihdə yaşayır» (Kolosselilərə 2:9). İsa Məsih həddindən artıq Allahın hüzuru ilə dolduğuna görə əzaba və pisliyə göz yuma bilmirdi. Və İsa Məsihin malik olduğu hər şeyə biz də malikik. Biz də Müqəddəs Ruhun dolğunluğuna malik ola bilərik. Bizə qeyri-adi bacarıqlar verən və başqa insanlara yönələn Allahın məhəbbətinə biz də sahib ola bilərik.

Salehlik zirehinə bürünmək

Paul Zəburdan sitat gətirəndə İsa Məsihin xasiyyətini vurğulayır «Salehliyi sevib qanunsuzluğa nifrət etmisən. Ona görə Allah, sənin Allahın sevinc yağı ilə yoldaşlarından çox Səni məsh edib» (İbranilərə 1:9). İsa Məsih nəinki günaha, hətta, günahın nəticəsinə də nifrət edirdi. Biz həmişə günahın diaqnozunu və analizini edə bilmirik. Lakin daim onun nəticəsini görə bilirik. Məsələn, valideynlərinin boşanmasına görə əziyyət çəkən uşaqlar, barmaqları ilə bir-birini hədələyən və yumruqları ilə qardaşlarına hücum etməyə hazır olan məsihçi liderləri, spirtli içki və narkotik nəticəsində məhv olmuş həyatlar, havanın zəhərlənməsi, heyvanların qırılması, hüquqlarından məhrum edilmış bir qrup insanlar, daima müharibəyə səbəb axtaran xalqlar, bütün dünyada təqib olunan məbədlər.

Lakin salehlik yalnız görməklə kifayətlənmir, həm də hərəkət edir. Pis ruhlar insanları məhv edir. İsa Məsih isə əsirləri qaranlıq dünyada hökm sürən pis ruhların köləliyindən azad etməyə gəldi. Xəstəliklər üstün gəlir. O isə şəfa verməyə gəldi. Bəs, O, günahla nə etdi? Müjdə gətirdi. Ölüm təhlükəsi yaranır? O, həyat bəxş edir. Qiyam başlayır? O, barışıq yolunu göstərdi. Ədalətsilik və qanunsuzluq hökm sürür? O, Allahın qanunlarını təbliğ etdi. Bu, İsa Məsih kimi bizim də dünyaya təklif etməli olduğumuz problemlərin həlli yoludur.

Bir məsihçi kimi biz iztirab çəkən məbədin qayğısına qalmalıyıq. Biz gözləməli deyilik ki, yer üzərindəki hakimiyyət onların nə vaxtsa həqiqi müdafiəsini təmin edəcək. Unutmayın ki, biz ruhani mübarizənin mərkəzindəyik. Heç bir hakimiyyət problemlərin həll olunması üçün real həll yolu təklif edə bilməz. Bu, bizim tapşırığımızdır və onun icrası üçün biz tamamilə təchiz olunmuşuq.

Biz pis ruhlara insanları əsas hüquqlarından məhrum etməyi qadağan etməliyik. Hər kəsin İsa Məsihin kim olduğunu bilməyə, Allaha ibadət etməyə, Müqəddəs Kitaba sahib olmağa, Müqəddəs Kitabın həqiqətlərinə inanmağa, Məsihi təbliğ etməyə və Allahın Kəlamına əsasən yaşamağa haqqı vardır.

Düzgün zaman və sadiq insanlar

Müqəddəs Kitabın hər səhifəsində yazılıb ki, biz müharibə şəraitində yaşayırıq. Yaradılış kitabında Allah şeytana qarşı Özü müqəddəs müharibə elan edib. Təbii ki, şeytan əvvəlcədən göylərdə hazırlanan Allahın planını pozmaq üçün müqavimət göstərməyə çalışır.

Dünya yaranandan İsa Məsihə kimi bütün pislik Onun Bet-Lehemdə doğulmamasına yönəlmişdi. Buna görə də Allah sizin və mənim kimi insanları iman qəhrəmanı olmaq üçün çağırıb ki, ölüm bahasına olsa da şeytanın planlarını puç etsin.

Əhti-Ətiq qəhrəmanlarının öz işini görməsi nəticəsində dünya yaranmazdan əvvəl təyin olunan və Quzu kimi kəsilməyə aparılan İsa Məsih doğuldu. Allah günahın həlli üçün hər şeyi əvvəlcədən hazırlamışdı. Öz məqsədini həyata keçirtmək üçün Ona yalnız düzgün vaxt və sadiq insanlar lazım idi. Allahın məqsədinə çatmaq üçün biz öz növbəmizdə sadiq olacağıqmı?

Müharibədə əleyhdarlarından birinin qələbə qazanması onun haqlı olmasından xəbər vermir. Adətən, böyük dəyər ödəyən qalib gəlir. Çünki qələbə baha başa gəlir. Hətta, ciddi qarşıdurma ilə qarşılaşsaq belə, Müjdənin həqiqətlərini təbliğ etməyə hazırıqmı? Biz yer üzərində İsa Məsihin Müjdəsinin qələbəsini görmək üçün bütün dəyəri tamlığı ilə ödəməyə hazırıqmı?

Həqiqi iman qəhrəmanları olmaq istəyiriksə, özümüzə sual verməliyik ki, doğrudanmı İsa Məsihin insanları dəyişdiyinə inanırıq? İsa Məsihlə hər görüş insanları dəyişirdi. Belə ki, zəiflər güclü, xəstələr şəfalı, qorxaqlar cəsarətli, əsirlər azad, şübhə edənlər və özünə inanmayanlar tam şəxsiyyət olurdu. Bunun həqiqət olduğuna inanırıqmı? Müjdənin bu mövqeyində mətanətlə dayanırıqmı? Əgər cavabımız «xeyr»dirsə, onda iman qəhrəmanları ola bilmərik.

Dünya ehtiyac duyduğunu alacaq

Azadlıq — Müqəddəs Kəlamda möhkəm təmələ əsaslanan idealdır. Allaha azad şəkildə ibadət etmək üçün Allah tərəfindən verilmış xüsusi haqdır. Lakin düşünmürəm ki, Müqəddəs Kitabda hansısa siyasi, yaxud iqdisadi sistemin üstünlüyü, eləcə də məsihçilərin bu sistemlərin — kapitalizm, kommunizm, müstəmləkə siyasəti və monarxiya hakimiyyətinin lehinə, yaxud əleyhinə işləmələri haqqında danışılır. Dünyanın bunlara ehtiyacı yoxdur.

Çin və Rusiyadakı məbədlər, əgər digər azad ölkələrdəki məbədlərə nisbətən daha sürətlə böyüyürsə, hansı səbəbdən həmin ölkələrdə məbədləri təqib edən sistemlərə müqavimət göstərməlyəm? Biz bu dünyadakı hakimiyyətə qarşı mübarizə aparmalı deyil, Allahın Səltənətinin kök salmasına imkan yaratmalıyıq. Əgər mən İsa Məsihin salehliyinin tərəfdarıyamsa, onda pisliklə toqquşmalarım qaçılmazdır. Mən hər bir haqsızlığa qarşı duracam və Müjdəyə ehtiyacı olanlarla bölüşmək üçün hər bir sərhədi keçəcəyəm. Lakin bu cür dünyagörüşü «ədalətsizlik» uğrunda siyasi mübarizə aparan tərəfdarın mövqeyindən fərqlənir. Toqquşmalar siyasi proqramlara görə deyil, Müjdəyə görə baş verir.

Bəziləri deyir ki, ölkədə Müjdə haqqında təbliğ etmək olmaz. Digər ölkədə isə uşaqlara İsa Məsih haqqında danışmaq qadağandır. Cəfəngiyyatdır! Sizi Peter, Paul və İsa Məsih kimi həbs edə bilərlər. Lakin istəsəniz hələ də Müjdəni yaya bilərsiniz. Çünki heç bir hədə-qorxu əsrlər boyu təqib olunmuş iman qəhrəmanlarını susmağa vadar edə bilməyib.

Müjdə hər kəsə təbliğ olunacaq

Bu yaxınlarda Asiyadakı «Açıq qapı» missiyasının müxbiri Ron Makmillan xəbər vermışdi ki, Çində hakimiyyət məbəd üzərindəki nəzarətini daha da ciddiləşdirəcək. Çin dövlətininin təhlükəsizlik orqanlarının əllərinə təzəlikcə bir tanınmış müjdəçinin iki yeni imana gəlmış çinliyə göndərdiyi məktub keçmişdi. Məktubda körpə məsihçilərə bəzi məsləhətlər və Müqəddəs Kitabda sitat gətirilən bir ayə yazılmışdı: «Allah ədalətli, xeyixah və məhəbbətlə boldur ».

Məktubun ünvanlandığı şəxsləri həbs edərək səkkiz saat ərzində sorğu-suala tutmuşdular. Sonra isə onlara yeddi bənddən ibarət qadağa siyahısını təqdim etmişdilər. Bu qadağalar onların dini fəaliyyətlərini məhdudlaşdırırdı. Qadağalar: 1) Məsih haqqında müjdələmək olmaz. Bu haqq yalnız Çində Üçlü vətənpərvərlik hərəkatında qeydiyyatdan keçmiş pastorlara verilirdi. 2) Üçlük hərəkatının yerli pastorunun icazəsi olmadan insanları vəftiz etmək olmaz. 3) Ev toplantılarındakı ibadətlərə baş çəkmək olmaz. 4) Məsihçi radio verilişlərini izləmək olmaz. 5) Xaricdən gələn dini ədəbiyyatı və Müqəddəs Kitabı əldə etmək olmaz. Hakimiyyət onlara bu fərmanın pozulmasına görə aqibətlərinin yaxşı olmayacağı, eləcə də bunun yalnız fərman deyil, sözsüz itaət tələb edən dövlət qanunun olduğu barədə ciddi xəbərdarlıq edib.

Bu hadisədən bir neçə ay keçəndən sonra Çinin şimal əyalətində olan «Məsih ailəsi» adlı ən böyük məsihçi qrupundan altı nəfər həbs olundu. Keşikçilər onların ünsiyyətini kəsmək üçün əl-qollarını bağlayıb amansızcasına döyürdülər.

Bütün bu təqiblərə baxmayaraq, Çindəki məbələr sürətlə inkişaf edir. 1949-cu ildə Çində kommunistlər hakimiyyətə gələndə missionerlərin yüz illik fəaliyyəti nəticəsində orada artıq yeddi yüz min imanlı var idi. İndi isə müşahidəçilərin hesablamalarına görə Çində əlli milyondan çox imanlı var.

İsa Məsih tərəfindən şəfa alan cüzamlının hekayəsi göstərir ki, Xoş Müjdənin qarşısını heç nə kəsə bilməz. Hətta, İsa Məsih onun yayılmasını müvəqqəti olaraq saxlamaq istəsə də, bunu edə bilmirdi.

«İsa o an onu yola salıb ciddi tapşıraraq belə dedi: «Bax heç kəsə bir söz demə, lakin get, özünü kahinə göstər. Hər kəsə şəhadət olsun deyə sənin cüzamdan paklandığın üçün Musanın buyurduğu təqdimləri apar». Lakin o çıxıb bu sözü təbliğ edərək hər yanda yaymağa başladı. Ona görə də İsa artıq heç bir şəhərə açıq girə bilmirdi, ancaq kənarda, kimsəsiz yerlərdə qalır və adamlar hər tərəfdən Onun yanına gəlirdi» (Mark 1:43–45).

Kimlərsə öz həyatında həqiqətən də Məsihə bənzəməyə çalışırsa, onlar yer üzərində ən cazibədar insanlardır. Bənzəməyə çalışdığımız Şəxs icmanın hər təbəqəsindən və hər yaşında olan insanları Özünə cəlb etməyi bacarırdı. İsa Məsih vaxtını həm böyüklər, həm də uşaqlarla keçirirdi.

O, kamil iman qəhrəmanıdır.

Atanın yanına qayıtdıqda O, Öz dövründəki və gələcəkdəki şagirdlərinə xilas haqqında müjdələməyi, Müqəddəs Ruhla başladığı işini onların davam etdirməyini tapşırdı. Biz Onun ardınca sadiqliklə getməyi, Onun kimi yaşamağı, sevməyi, gördüyü işləri davam etməyi qərara alsaq, onda Onun həyatında baş verənlər hər gün, hər saat, hər dəqiqə bizim həyatımızda baş verəcək.

Necə iman qəhramanı ola bilərsiniz

Cihadın nə olduğunu bilisinizmi? Bu anlayışı Quran kitabında tapmaq olar. İran dini lideri Ayətulla Xomeyni İranla qonşu olan İraq və digər ərəb ölkələrinə qarşı cihad etdi. Bir çox ərəb ölkələri İsrailə qarşı cihad etmək istəyərdi. Cihad bütün güc və ehtiyyatları toplamaqla aparılan ümumi «müqəddəs müharibədir».

Təəccüblüdür ki, cihadı Allah Özü elan edib. Yaradılş kitabında (3:15) O, şeytana bəyan edir: «Mən səninlə qadın arasına, sənin balanla onun övladı arasına düşmənçilik salıram. Bu övlad sənin başından vuracaq, sən də onu dabanından sancacaqsan». Allah Özünün müqəddəsliyinə, salehliyinə, ədalətinə və məhəbbətinə qarşı çıxan hər şeyə müqəddəs müharibə elan edir. Bizim ruhani mübarizəmizə gəldikdə isə dəqiq başa düşməliyik ki, şərlə xeyir arasında heç bir güzəştə yol verilə bilməz. Allah bu sahədə heç bir siyasəti qəbul eləmir. Allah Sərkərdə olduğuna görə Öz xalqını ruhani müharibəyə səsləyir.

Bu gün ruhani mübarizə hər yerdə cərəyan edir. Şər qüvvələrə qarşı durmaq Çində imanlıların qeyr-qanuni toplanmasına və islam ölkələrində müjdənin təbliğinə qadağa qoyulmasına görə mübarizə aparmaqdan ibarət deyil. Açıq müharibə gedəndə imanda möhkəm dayanmaq və mübarizə aparmaq daha asandır! Lakin ruhani mübarizə gizli şəkildə də təzahür edə bilir. Hər halda hər birimiz onun müxtəlf tərəfləri ilə rastlaşırıq. Biz Allahın iradəsinə qarşı durmanı həvəsləndirici və geniş yayılan «Yeni era» hərəkatında, intim sahədə özü ilə mənəvi saflığı əvəz edən «təhlükəsiz seksdə» (hamiləliyin qarşısını alan vasitədən istifadə edərək), şəfqət maskası altında abortun və evtanaziyanın⁴ qanuniləşdirilməsində, nikahda ər-arvad arasında sadiqlikdə deyil, «özünə idarəetmədə», «dini azadlığın» başlanması «dindən azad» olunmaqdır deyilməsində, maddi və şəxsi maraqlarımız nəticəsində yaxınlarımızın əzab-əziyyətlərinə qarşı hissiyatsızlıqda, narkodillerlərin gənc insanların həyatlarını korlamaları bahasına varlanmasında, təhlükəsizliyi təmin etmək üçün nüvə silahına sahib olmaqda görürük.

Hər müharibədə qələbə üçün öz prinsipləri uğrunda həyatlarını qurban verməyə hazır olan qəhrəmanlar gərəkdir. Ruhani mübarizə aparmaq üçün bizə məhz bu cür qəhrəmanlar lazımdır.

Bu kitab məhz belə insanlar haqqında yazılıb. Müqəddəs Kitabdakı qəhramanlar ruhani mübarizəyə qoşulan kişi və qadınlardan ibarət olan iman qəhrəmanlarıdır. Allah onlardan çox bacarıqla istifadə edib. Bu gün onlar bizim gözümüzdə ruhani nəhənglər kimi görünürlər. Lakin onlar öz dövrlərində Allahın həqiqətinə uyğun yaşamağa, onu elan və müdafiə etməyə hazır olan sadə insanlar idi. Biz eyni işi görməyə çağrılmışıq.

Ruhani mübarizədə qələbə üçün bizə münasib təchizat lazımdır. Bu isə o dəməkdir ki, biz Allahın Kəlamını bilməli, ona əsasən yaşamalı və iqrar etməliyik. Biz Allahın Sözünü bütün xalqlara çatdırmalıyıq.

İman qəhrəmanlarının təchizatı

Qalib gəlmək üçün biz mübarizədə silahlanmalıyıq. Paul bizə «Ruhun qılıncını, yəni Allahın Kəlamını götürün» deyə məsləhət verir. Bizim ruhani silahlanmağımızın digər hissəsi müdafiə xarakteri daşıyır. Lakin qılınc hücum silahıdır. Qılıncla biz irəli gedib düşmənə qalib gəlirik.

Allahın məsihçiləri təchiz etdiyi silah — bomba və avtomat, məqsədə çatmaq üçün iqdisadi vəsaitlər, boykotlar, xüsusi təhsil və diplomatik danışıqlar deyil. Paul dediyi kimi «Çünki mübarizəmiz qandan və ətdən təşkil olunanlara qarşı deyil, şərə başçı və hakim olanlara, bu qaranlıq dünyanın hökmranlarına, səmadakı şər ruhani qüvvələrə qarşıdır». Şər qüvvələr insanları əzib zülm etməklə görünən və hiss olunan iztirablara səbəb olur. Və biz Allahın bizi təchiz etdiyi silahla — Müqəddəs Ruhun qılıncı və Allahın Sözü ilə bu qüvvələrə qarşı mübarizə aparırıq.

Əksəriyyətimiz Paulun Efesdəki cəmiyyətə ünvanladığı ruhani mübarizəyə dair nəsihətlərini oxumuşuq (bəlkə də əzbərləmişik):

«Nəhayət, Rəbdə və Onun böyük qüvvəsində möhkəmlənin. İblisin hiylələrinə qarşı dura bilmək üçün Allahın verdiyi bütün zireh və silahlara bürünün. Çünki mübarizəmiz qandan və ətdən təşkil olunanlara qarşı deyil, şərə başçı və hakim olanlara, bu qaranlıq dünyanın hökmranlarına, səmadakı şər ruhani qüvvələrə qarşıdır. Buna görə Allahın bütün zireh və silahlarını götürün ki, pis gündə müqavimət göstərib, əlinizdən gələn hər bir şeyi etdikdən sonra dayana biləsiniz. Beləliklə, belinizə həqiqəti kəmər kimi bağlamış, döşünüzə salehliyi zireh kimi taxmış, ayaqlarınıza barışıq Müjdəsini yaymaq hazırlığını geyinmiş olaraq yerinizdə durun. Bütün bunlara əlavə olaraq şər olanın bütün yanar oxlarını söndürə bilmək üçün iman qalxanını əlinizə götürün. Xilas dəbilqəsini və Ruhun qılıncını, yə’ni Allahın kəlamını götürün. Hər cür dua və yalvarışla, həmişə Ruhun idarəsi ilə dua edin. Bu məqsəd uğrunda tamamilə mətin olub oyaq qalaraq bütün müqəddəslər üçün dua edin» (Efeslilərə 6:10–18).

Daha aydın söyləmək mümkün deyil. Əgər çöldə fırtına varsa və mən də vacib görüşə getməliyəmsə, təbii ki, özümü soyuqdan qorumaq üçün əvvəlcə geyinib, sonra yola düşəcəyəm. Bu, sağlam düşüncə məsələsidir. Paul bu ayələrlə konkret deyir: «Çöldə leysan yağır. Çıxmazdan öncə yaxşıca geyinin. Bunu etməsəniz, islanacaqsınız!».

Paulun bu ayədəki nəsihətinin tətbiqi nəzəriyyədən təcrübəyə ruhani keçid tələb edir. Əgər yaraq-yasağınızın əhəmiyyətli olmasını istəyirsinizsə, onları daim daşımağınız vacibdir. Bu, nə deməkdir?

Biz həqiqətə əsasən yaşamalıyıq. Bu isə o deməkdir ki, əksər iman qərəmanlarının etdiyi kimi, biz həqiqəti deməli, müdafiə etməli və lazım gələrsə həqiqət uğrunda ölməyə hazır olmalıyıq. Həyatımızda yalana yer olmamalıdır. Çünki yalanın atası şeytandır.

Biz saleh həyat tərzi yaşamalıyıq. Çünki Rəbbimiz salehdir. Bir halda ki, O, bizdə yaşayır, getdikcə hər kəsdən çox Ona bənzəyəcəyik. Təbii ki, biz İsa Məsihin çarmıxda ölümü sayəsində salehlik əldə etmişik və Məsihin Bədən üzvləri kimi Onun əmrlərinə əsasən yaşamalıyıq. Bi isə o deməkdir ki, biz hər zaman saleh həyat tərzi seçməli və hər işimizdə Rəbbin iştirakına izn verməliyik. Bütün dünyanın şərə bürünməsi müşahidə olunsa da, biz həqiqətə əsasən hərəkət edənləri və həqiqət uğrunda mübarizə aparanları dəstəkləməli və salehlik məşəli kimi daim nur saçmağa hazır olmalıyıq. Buna görə də biz Allahın bizdə yaşamasına və bizim vasitəmizlə hərəkət etməsinə imkan verməliyik.

Biz özümüzü dünyaya Müjdəni çatdırmaq üçün hazırlamalıyıq. Biz Məsih haqqında danışmağa hazır olan səfirlər olmalıyıq. Məhz insanlara Müjdə haqqında danışanda şeytanın dünyamıza vurduğu buxovları qırır və Allahın Padşahlığını genişləndiririk.

Biz iman qalxanını götürməliyik. İbranilərə məktubun müəllifinin dediyi kimi «İman ümid edilənlərə e’tibar etmək, görünməyən şeylərə əmin olmaqdır» (İbranilər 11:1). İman sayəsində həm Allahın Səltənətində, həm də iblisin idarə etdiyi bu dünyada heç kəsin görə bilmədiyini biz görürük. Bu, özümüzü və yaxınlarımızı gözlə görünməyən hakimlərdən, qaranlıq dünyaya nəzarət edən hökmranlardan müdafiə etməyə imkan verir.

Biz xilas dəbilqəsini geyinməliyik. Xilas və Məsihlə birlikdə olmaq haqqında məlumatımız bizi məyusluqdan müdəfiə etməyə və zirək olmağımıza kömək edəcək.

Biz ruhani qılıncı — Allahın Sözünü daşımalıyıq. Bir daha qeyd edək ki, Allahın Sözü İsa Məsihin ən güclü silahı olduğu kimi bizim də ən güclü silahımız olmalıdır.

Geriyə yol yoxdur

Bütün bunlarla yanaşı kürəyi qorumaq üçün heç bir tədarük nəzərdə tutulmayib. Allah təsəvvür etmir ki, biz toqquşmalardan qaça və ya döyüş meydanında geri çəkilə bilərik. Bu fakt Allahın planına görə bizim üçün təyin olunan vəzifəmizi daha yaxşı dərk etməyimizə kömək edir. Əgər biz düşmənlə toqquşma zamanı qaçmağa cəhd etsək, heç vaxt mübarizədə qələbə qazanmayacağıq. Əksinə, əsgər olaraq hücum edərək düşmənlə üz-üzə gəlməli və ondan qorxmamalıyıq.

Məşhur çexoslav kommunist bir dəfə belə demişdi: «Əgər disskusiya zamanı əleyhdarımın məni öz dininə tərəf döndərməsi cəhdini görürəmsə, onda ona olan hörmətim artır». Lakin bizim əleyhdarlarımız əksər hallarda bizə nifrət edir, çünki kommunist fəlsəfəsinə Allahın Sözü ilə meydan oxuyan məsihçilər çox azdır. Əleyhdarlarımıza qarşı çıxmaqdan imtina etməklə, biz heç vaxt onları əldə edə bilmərik. Əgər açıq qarşıdurmada öz həqiqətimizlə onların saxtakarlığını və yalanlarını ifşa etsək, böyük zəfər çala bilərik.

Buna görə də biz imanlı kimi Müqəddəs Kitabı olmayan məsihçilərə ehtiyac duyduğu bu kitabı əldə etməyə kömək etməliyik. «Açıq qapılar» təşkilatı insanları Allahın Kəlamı ilə təchiz edib imtiyazlı missiyanı yerinə yetirməklə ruhani mübarizədə uğur əldə etməsi üçün əziyyət çəkən məbədlərə köməklik edir.

Qaçmağımız gərəkən təhlükə

Bir dostumun oğlu orta əsrlərin tarixi ilə maraqlanır. O, hərbi-zadəgan yaraq-yasağını geyinib, taxta qılınc və qalxanla silahlanıb, dostları ilə oynamağı xoşlayır. Çox vaxt o, evə taxta qılıncla aldığı sıyırtı ilə gəlirdi.

Lakin həqiqi qılınclar daha böyük təhlükə yaradır. Müasir silahın yaratdığı təhlükələrdən isə danışmağa ehtiyac yoxdur. Ov və özünü müdafiə üçün, eləcə də hərbi xidmət zamanı silahlanmış insan silahla düzgün davranmağı bacarmırsa, həm özü, həm də ətrafdakılar üçün təhlükə yarada bilər.

Allahın seçdiyi yol ilə getmək

İsa Məsihin səhradakı imtahanından daha bir nümunə götürə bilərik. Yadda saxlayın ki, şeytan İsa Məsihi Allahın Oğlu olduğunu sübut etməyə məcbur edirdi. Şeytanın istəyinə görə Məsih məbədin qülləsindən Özünü aşağı atmalı idi. Öz istəyini əsaslandırmaq üçün mələklərin Məsihi daim qoruyacağından bəhs olunan 91-ci Zəburu misal gətirir. Gözəl səslənir, elə deyilmi? Bəlkə də, İsa Məsih Allahın Oğlu olduğunu sübut edərdi. Lakin 91-ci Zəburda çox vacib məqam var: Zəburun müəllifinin bəhs etdiyi insan Allahın yolu ilə getməli idi.

O, lazımi yerdə dayanmışdı. Birinci ayədə deyilir: «Haqq-Taalanın pənahında yaşayan, Külli-İxtiyarın kölgəsində oturan insan...»

O, əməlisaleh idi. Doqquzuncu ayədə «Ya Rəbb, sığınacağımsan!» dediyin üçün, Haqq-Taalaya sığındığın üçün müdafiə vəd olunub.

O, Allahla düzgün münasibətdə idi. On dördüncü ayədə razılıqla deyilir: «Mən Rəbbi sevdiyimə görə...»

Şeytan İsa Məsihə sitat gətirdiyi ayədə bir neçə sözü ötürür. Kəlamda yazılmışdır ki, mələklər Onu gedəcəyi «hər yerdə» qoruyacaq. Şeytan bunu xatırlatmadı. Bəlkə də, o, İsaya Allahın hər bir yolunun müdafiə olunduğunu xatırlatmaq istəmirdi.

Bu qədər zəif və təsirsiz məsihçilərin mövcudluğunun səbəbi nədir? Çoxları Müqəddəs Kəlamı bilməklə, qayğıkeşlik göstərməklə, psixologiya və psixiatriyanın köməyi ilə Allahın onlar üçün təyin etmədiyi yollarla iman qəhrəmanı olmaq istəyirlər.

Əgər Allah sizi əsgər kimi çağırırsa, əsgər olun. Əgər vəsatətçi olmağa çağırırsa, vəsatətçi olun. Əgər O, sizi «Açıq qapılar» təşkilatında Allahın qaçaqmalçısı olmağa çağırırsa, qaçaqmalçı olub Müqəddəs Kitabı digər ölkələrə çatdırın. Lakin Allah sizi uşaqlara tərbiyə verməyə, yaxud işinizdə Onun şəhadətçisi olmağa çağırırsa, onda başqa heç nə etməyin.

Yeni imana gəldiyim vaxt ilk arzum missioner olmaq idi. Hollandiyada keçmiş pastorumun yanına gedib missioner olmaq istədiyimi söylədim.

Düşünürdüm ki, o, başıma sığal çəkərək «Andrey, sən yaxşı oğlansan!» deyəcək. Xeyr, əksinə, o, çox ciddi şəkildə dedi: «Nə etmək olar, Andrey, bəlkə də imandan dönməmək üçün bu, yeganə yoldur». Bu cür cavab heç xoşuma gəlmədi, çünki mənim haqqımda yüksək fikir söylənilməmişdi. Lakin imanda böyüdükcə, mən keçmiş pastorumla razılaşırdım.

Məsələ doğru yolda olub-olmamağınızdan getmir. Söhbət Allahın bizim üçün seçdiyi yoldan gedir.

Allah hər birimiz üçün xüsusi yol hazırlayıb. Və yalnız öz yolunuzla getməklə siz Məsihin əsgərləri ola bilərsiniz. Allah yalnız bu halda sizi müdafiə edəcək. Əgər İsa Məsih şeytanın təklifinə razı olub Özünü məbədin qülləsindən aşağı atsa idi, düşünürəm ki, həyatını itirər və yer üzərindəki məqsədinə heç vaxt çata bilməzdi.

Tək əldən səs çıxmaz

İman qəhrəmanları olmaq üçün Allahın çağırışını qəbul edəndə, hər birimiz düşünə bilərik ki, düşmənlə üz-üzə gələndə qorxuya necə qalib gələ və əminlik əldə edə bilərik? Nifrət, günah və şərlə dolu bu dünyada təkbaşına Allaha xidmət edə bilərikmi?

Əvvəlcə, qeyd etmək lazımdır ki, təkbaşına mübarizə aparmaq heç də yaxşı variant deyil. Allah bizi bir-birimizlə ünsiyyətə və məbəddə xidmətə çağırıb. Hamımız birlikdə Allahın ordusuyuq. Hər birimiz müxtəlif xasiyyətlərə malikik və əməkdaşlıq edərək Allahın Səltənətini qurmaq üçün O, bizə müxtəlif ənamlar verib. Məsihin Bədəni olaraq dünyaya gedərək onu Məsih üçün qazanmalıyıq. Biz tənha qəhrəman kimi hərəkət etməyə cəhd etməməliyik.

Eyni zamanda Məsih uğrunda təkbaşına da dayanmaq olar. Allahın Kəlamında Allahın vacib işlərini görmək üçün heç kəsin köməyi olmadan təkbaşına hərəkət edən kişi və qadınlara rast gəlirik.

İbranilərə məktubda 11-ci fəsli xatırlayın. Şeytana təkbaşına qarşı dura biləcəyimizi dərk etmək çox vacibdir. Çünki elə vaxtlar gələcək ki, biz yalnız özümüzə güvənməli olacağıq. Bundan əlavə, biz İlyas peyğəmbər kimi tək olduğumuzu düşünə bilərik. Halbuki, Allahın İsraildə Baala əyilməmiş yeddi min nəfər adamı vardı (1 Padşahlar 19:18).

Bəzən sizə elə gəlir ki, uşaqlarınızı başqa evdə gecələməyə qoymayan yeganə valideyn sizsiniz. Lakin möhkəm durun! Təsəvvür edə bilərsiniz ki, iş yerinizdə şit və çirkin lətifə danışmayan yeganə insansınız. Lakin möhkəm durun! Siz ailə üzvləriniz içərisində, vətəninizdə və xaricdə yaşayan yoxsul insanlar üçün böyük məbləğdə vəsait ayıran yeganə insansınız. Lakin bunda da möhkəm durun!

Bilməliyik ki, Allah Onun göndərdiyi döyüşə bir əsgər kimi hazır olmaq üçün Öz Müqəddəs Ruhu və Sözü vasitəsilə bizə güc verir. Bunda əmin omasaq əsəblərimiz əleyhdarımızın şiddətli atəşlərinə tab gətirə bilməz. Düşmənə baxmaq əvəzinə, biz insanlardan kömək umacaq, onu sağda və solda axtaracağıq.

Layiqli hədəf olun

Cihadı Allahla yanaşı şeytan da elan edib. Vəhy kitabında maraqlı ayəyə rast gəlirik: «Onların vahid bir niyyəti var, öz qüdrət və səlahiyyətlərini vəhşi heyvana təhvil verəcəklər. Onlar Quzu ilə döyüşəcək, lakin Quzu onlara qalib gələcək. Çünki O, ağaların Ağası, padşahların Padşahıdır və Onunla birgə olanlar da çağırılmış, seçilmiş və sadiq şəxslərdir» (Vəhy 17:13, 14).

Cihadı Allah Özü başladı. Lakin Məsihin bütün düşmənləri Quzuya qarşı mübarizə aparmaq üçün müvəqqəti birləşiblər. Onlar bir-birinə nifrət edə bilərlər. Amma Quzuya qarşı nifrətləri daha böyükdür. Buna görə də onlar birlikdə Quzuya qarşı cihad elan ediblər.

Diqqət yetirin, Vəhy kitabındakı bu ayədə də təşkilatla mübarizə aparıldığı kimi Məbədlə də mübarizə aparılacağı yazılmayıb. Hətta, bu gün məsihçiliyə qarşı çıxan lakin bütün məbədləri təqib etməyən ölkələr də mövcuddur. Əgər siz güzəştə gedərək dövlətin fəaliyyətinizi idarə etməsinə imkan verirsinizsə, yəni təbliğ etmir, fəaliyyətsiz dayanırsınızsa, onda əziyyətsiz həyat yaşamaq imkanına malik olacaqsınız.

Ayrı-ayrılıqda məsihçilər şeytanın hücumuna məruz qalmamaq üçün özlərinə rahat həyat təmin edə bilərlər. İnsan nominal məsihçi olub şərin hökm sürdüyü şəraitdə sakit həyat sürə bilər. Nümunə kimi Hitler və nasist hakimiyyəti dövründə yaşamış məsihçiləri götürmək olar. Onlar səssiz dayanıb, gözlərini möhkəm bağlayırdılar. Nəticədə, onları heç kim təqib etmirdi. Həqiqəti iqrar edən məbədlə nə baş vermışdi. O, bəzi insanlar, məsələn Məsihin iradəsini yerinə yetirərək yəhudiləri gizlədən Korri Ten Boom və onun ailəsi kimi gizli fəaliyyət göstərməyə məcbur idi.

Şeytanın əsas hədəfi Allahın Quzusuna yönəlib. Onun təqiblərinin səbəbi hər birimizdə və hər bir Cəmiyyətdə İsa Məsihin yaşamasıdır.

Təəssüflər olsun ki, bu gün bəzi məsihçilər şeytanın xeyrinə iş görürlər. Tanınmış məsihçilər kütlə qarçısında bir-biri ilə mübarizə etdyi zaman zərbəni Allahın Quzusu alır. Məbəd yaxınlarının ehtiyaclarına etinasız yanaşmaqla Məsihə etinasız yanaşır. Məsihçi təşkilatları Allahın pullarından düzgün istifadə etməyəndə Məsihin adı ləkələnir. Bir məsihçi digər məsihçini məhkəməyə verəndə, Məsihi mühakimə qarşısında qoyur.

Çox sevinirəm ki, mübarizə bununla dayanmır. Çox sevinirəm ki, biz hekayənin sonunu bilirik. Çünki Quzu qalib gəlib, həmişə də qalib gələcək. Müqəddəs Kitabda yazılmayıb ki, düşmən passiv Quzunu dişləmək üçün öz dişlərini sındırır. Xeyr. Quzu da mübarizə aparır! Ruhani mübarizə edir və hər bir məsihçi bu mübarizədə iştirak etməyə dəvət olunur. Biz sonda Kimin qalib gələcəyini bildiyimizə görə daha qətiyyətlə mübarizə apara bilərik! Allahın Quzusu üstün gələcək, çünki O, padşahların Padşahı, Rəblərin Rəbbidir. Onun tərəfindən dəvət olunanlar isə seçilmiş və sadiqlərdir.

Biz bütün dünyada iztirab çəkən məbədlərə xoş xəbəri çatdıra bilərik. Sizi təqib edirlərsə, sevinin! Bu, sübut edir ki, sizdə həqiqətən də Allahın Oğlu yaşayır. Əks halda təqib olunmazdınız. İnsanlara Allahın Sözü ilə yaxınlaşmaq üçün cəsur olun! Allahın Kəlamını bölüşəndə və araşdıranda Yaradılış kitabında (3:15) Allahın elan etdiyi cihaddan etbarən Vəhy kitabındakı (17:13) şeytanın elan etdiyi cihada qədər Müqəddəs Kitabın iman qəhrəmanlarının apardığı ruhani mübarizədən bəhs etdiyini anlayırıq. Onlar qeyr-adi fövqəltəbii gücə malik olduqlarına görə deyil, həyatlarını Məsihə həsr etdiklərinə görə iman qəhrəmanları olublar. Bu iman qəhrəmanları «Ya Rəbb, qoy həyatımda Sənin iradən olsun!» deməyə cəsarət tapıblar.

Müqəddəs Kəlamı yaymaqda ləngiməyin

Dünyadakı problemin böyük hissəsi siyasi deyil, ruhani mahiyyət daşıyır. İnsanların əqli və ürəyi üçün tükənməz mübarizə gedir. Düşmən yalan danışır, qorxudur, öz məqsədi üçün Müqəddəs Kəlamdan istifadə edir, yaxud yeni «müqəddəs yazılar» vasitəsilə yeni dinlər yaradır. Bu hücumlara yeganə tutarlı cavab Allahın Həqiqətindən doğru istifadə etməkdir. Çünki yalnız Allahın həqiqəti bütün insanlara və ictimaiyyətə azadlıq bəxş etməyə qadirdir.

İnsanlar Allahın Kəlamında nə yazıldığını bilməlidirlər. Buna görə də Allahın Kəlamını öyrənmək və Onun üzərində düşünmək üçün istiqamətləndirilməlidirlər. Məhz bu səbəbdən Allahın Kəlamını hər bir insan üçün əlçatan etmək vacibdir. Dünyada böyük dəyişikliklərə nə hərbi güclə, nə diplomatik danışıqlar vasitəsilə, nə də iqtisadi və humanitar yardımlarla nail olmaq mümkündür. Bu cür yardımlar heç nəyi dəyişməyəcək. Çünki o, insanların günaha, şeytana və Allaha münasibətini dəyişmək gücünə malik deyil. Həvari Peter deyir: Ya Rəbb, biz kimin yanına gedək? Əbədi həyatın sözlərini söyləyən Sənsən (Yəhya 6:68). Yazılan ifadələr bütün dünya üçün nəzərdə tutulub. Çünki yalnız İsa Kəlamda deyildiyi kimi həqiqi həyatı bəxş edə bilər. Buna görə də mən bəşərin ən dərin probleminin həll olunması üçün, hətta, siyasi sahədə də həyatımı Allahın Sözünün yayılmasına həsr etmişəm.

Məşhur amerikalı ictimai xadim və qul alverinin ləvğ edilməsinə dair hərəkatın rəhbəri Horaçi Qrili gözəl bəyanat vermişdi: «Müqəddəs Kitabı oxuyan insanların əqlini və iradəsini köləyə çevirmək mümkün deyil». Müqəddəs Kitabın prinsipləri insan azadlığının əsasını təşkil edir. Əgər bütün insanlar üçün Müqəddəs Kitabı əlçatan etsək, onda heç bir düşmən ideologiyası, yad fəlsəfə, yaxud bütpərəst dini insanları uzun müddət əsarətdə saxlaya bilməz. Müqəddəs Kitab yeganə kitabdır ki, müdafiəyə ehtiyacı yoxdur. O, zamanla sınaqdan keçib və əsrlər boyu insanların həyatını dəyişməyə xidmət edib. O, əbədi həyatın sözlərini söyləyən kitabdır.

Çıxış kitabı 15-ci fəsildə Musanın oxuduğu ilahidə belə bir ifadə var: «Rəbb döyüşçüdür, Rəbdir Onun adı» (Çıxış 15:3). Maraqlıdır ki, biz Müqəddəs Kitabı sonadək oxuduqda, Vəhy kitabında (15:3) müqəddəslərin Musanın oxuduğu ilahini oxuduğunu görürük. Şər əbədi olaraq məhv edilməyənə qədər Rəbb Öz xalqını Ondan nümunə götürməyə çağıraraq daima Döyüşçü kimi insanların vəsatətində dayanacaq.

Əziz bacı-qardaşlar, vaxt yetişib. Hər yerdə amansız döyüşlər gedir. Qorxursunuzmu? Onda başınızı yuxarı qaldırıb əsrlər boyu iman qəhrəmanlarını müşaiyyət edən Məsihin önünüzdə getdiyinə baxın. Onlardan nümunə götürün. Ruhun qılıncın götürün. Ondan istifadə edərək qaranlıq dünyaya nur gətirməyi, həqiqətlə yalan və saxtakarlığa zərbə endirməyi öyrənin. Gəlin, Allahın çağırışına cavab verib iman qəhrəmanına çevrilərək həvari Paul kimi söyləyək: «Mən yaxşı mübarizə aparmışam, yolumu sona çatdırdım, imanı saxladım» (1 Timotey 4:7).

Qeydlər

[←1]

Qəzavü-qədərə, olacağa, qismətə inanma.

[←2]

İctimai-iqtisadi münasibət və dövlətin inkişafının ancaq ölkənin coğrafi və təbii şəraitindən asılı olduğunu iddia edən nəzəriyyə.

[←3]

lakmus hopdurulmuş kagız.

[←4]

Sağalmaz xəstəlikdən əziyyət çəkən insanı və ya heyvanı həyatdan məhrum etmə təcrübəsi.