Texas ştatının Ostin şəhərindəki Intimate Life Ministries-in direktoru Devid Ferqyusona «911: Təcili Psixoloji Yardım» silsiləsinə böyük əmək sərf etdiyinə görə minnətdarıq. Bu silsilənin hər kitabında Intimate Life Ministries-in prinsipləri ilə yanaşı Devidin də təsiri hiss olunur. Devid bizə başqaları üçün Allahın təsəllisinin, dəstəyinin və ruhlandırmasının necə olduğunu göstərir.

Eləcə də Coş Makdauellin iyirmi üç illik həmkarı Deyv Bellisə «911: Təcili Psixoloji Yardım» silsiləsində göstərdiyi köməyə görə təşəkkür edirik. Bu silsilədəki hekayələr onun «Youth in Crisis Resource» («Gənclər böhran vəziyyətlərində») proqramından götürülüb. Biz Deyvə istedadına və bu işdə iştirakına görə çox minnətdarıq.

Nəhayət, nəinki bu layihəyə inanan, həm də onu davamlı olaraq dəstəkləyən naşirimiz Word Publishing-dən Coui Pola minnətdarıq.

Bobbi Franklin əlində toxmaqla bazaya yaxınlaşanda, azarkeşlərin alqışlarını çətinliklə eşidirdi. Tribunada onun valideynləri və sevgilisi Eşli oturmuşdu. Məbəddən çoxlu dostları da gəlmişdi. Bobbi onların hamısını çox sevirdi və matçda iştirak etmələrini arzulayırdı. Amma indi onun diqqəti oyuna yönəlmişdi. Görəsən, onun komandası məğlub olacaq, yoxsa qalib gələcək? Bu onun orta məktəbdəki son oyunu idi. Buna görə də bütün diqqətini oyuna cəmləməli idi. Əla oynamaq bacarığı onu məktəb komandaları arasında ilin ən yaxşı oyunçusuna çevirmişdi.

Bu gün bütün çempionatın taleyi həll olunacaqdı. Dəfetmə zonasında mövqe tutan Bobbi toxmaqla bir neçə sınaq zərbələri endirdi. O, nə edəcəyini dəqiq bilirdi. Komandasının oyunçuları artıq birinci və üçüncü bazaları tutmuşdu. İndi isə o, topu daxili sahədən kənara atmalı idi. Onun beysbol karyerası orta məktəbdə sona çatırdı. Beləcə yaxşı bir zərbə komandasına qələbə gətirə bilər, bir səhv isə məğlub edərdi.

«O, topu aşağıdan və zonadan kənar atacaq, — Bobbi topu atan uzundraz pitçerə baxaraq öz-özünə dedi. — O, mütləq səhv edəcək. Gözlə. Sonra topu vur» .

Pitçer topu atmağa hazırlaşanda, Bobbi toxmağı qaldıraraq ürəyində dua etdi: «Ya Rəbb, Sənin üçün əlimdən gələn hər şeyi etməyə kömək et». Bobbi beysbolu çox sevirdi. Eyni zamanda o, istedadı ilə Allahı izzətləndirmək istəyirdi.

Birinci iki atış onun gözlədiyi kimi, zonadan kənara çıxdı. Üçüncü top qaytarılsa da, yan xətdən çıxaraq diyirlənib yerə düşdü. Növbəti top bazanın qarşısında yerdən sıçradı. Yalnız üçüncü bazadakı hücumçuya xal qazandırmağa mane olan ketçer yaxşı oynadı.

«Mən sənin topuna zərbə endirəcəyəm, — Bobbi pitçerə baxa-baxa düşündü. — Bilirəm, sən onu zərbə zonasının yuxarı küncünə atacaqsan».

Bobbi topu diqqətlə izləyirdi. O, topu oyun meydançasının üstündən sol tərəfə vurdu. Birinci bazaya qaçan Bobbi topunun yerə düşdüyü vaxt sol oyunçunun yavaşladığını, daha sonra topun oyunçunun tələsinə düşdüyünü gördü.

Həmin ərəfədə Mayk Brayan ev bazasına qaçdı. Eyni şeyi meydan oyunçusu da etdi. Bobbi yerində dayanıb «kaş ki topa lap güclü zərbə vuraydım» deyə düşündü. O, çox istəyirdi ki, Mayk zərbəni vurub hesabı bərabərləşdirsin.

Top və hücum oyunçusu sanki eyni vaxtda bazaya çatmışdı. Toz buludları arasında hakimin sağ əli yuxarı qalxdı və Bobbi «Aut!» sözünü eşitdi. Çempionatı uduzdular. Bobbinin məktəbdəki beysbol karyerası kimi, oyun mövsümü də bitdi.

Rəqib komanda sevincdən atılıb-düşürdü. Bobbi yoldaşları ilə birlikdə qalibləri təbrik etmək üçün bir-birinin ardınca sıraya düzüldülər. «Əla oynadınız! Əla oynadınız!» deyə o, hər bir oyunçuya səmimi şəkildə bildirdi. Məğlubiyyət acı olsa da, bu gün güclülər qalib gəlmişdi. Bobbi isə məyus görünüşü ilə onların zəfər bayramını korlamaq istəmirdi.

Bir neçə dəqiqə sonra yerli televiziyanın idman müxbiri Bobbinin yanına gəldi. Yerli qəzetlər və televiziyalar Bobbini ulduz adlandıraraq onu tərifləyirdilər. O, isə həmişə buna məhəl qoymamağa çalışırdı. İdman xəbərləri üçün bir neçə dəfə ondan müsahibə alınmasına baxmayaraq, Bobbi hələ də kamera qarşısında özünü narahat hiss edirdi.

Kamera Bobbiyə tuşlananda, idman müxbiri reportajına başladı:

— Mən ilin oyunçusu adına iddialı Bobbi Franklinin yanında dayanmışam. Bobbi, sən liqanın ən yaxşı oyunçusu olmusan. Belə uğurlu mövsümdən sonra komandanız məğlub olanda, nə hiss edirsən?

— Təbii ki, bugünkü məğlubiyyətə görə çox üzüldük. Amma bu, gözəl mövsüm idi. Mən onu heç vaxt unutmayacağam.

Oyunla bağlı bir neçə sual verəndən sonra müxbir gələcək planlar haqqında soruşdu:

— Bobbi, indi hər kəs bundan sonra nə edəcəyinlə maraqlanır. Sən kollecdə beysbol oynamağa davam edəcəksən?

Son vaxtlar Bobbiyə bu sual dəfələrlə verilib. Bunu gizlətməyə çalışsa da, gələcəyi ilə bağlı şübhələr ona çox əzab verirdi.

— Hələ bilmirəm, — həmişəki kimi cavab verdi. Əlbəttə o gələcəyini bilmək istəyərdi. Amma Allahın onun üçün hansı gələcəyi hazırladığını necə bilərdi?

— Sənə bir idmançı kimi çoxlu təqaüd təklif olunub, elə deyilmi?

— Bir neçə təqaüd, — Bobbi düzəliş etdi. — Mənə qarşı bu qədər maraq göstərilməsi, təbii ki, xoşdur. Əgər etməli olduğum budursa, məncə, kollecə daxil olmaq heç də pis fikir deyil.

«Təbii ki, Allah bunu məndən gözləyirsə» deyə öz-özünə əlavə etdi. Bobbi üçün bu, son dərəcə vacib idi. Uşaqlıqda Məsihə iman etdiyi andan o, həyatının bütün sahələrində həmişə Allahın iradəsini bilməyə və ona tabe olmağa çalışırdı. Lakin itaət onun gözündə asan görünürdüsə, Allahın iradəsini bilmək ona çətin gəlirdi. Xüsusilə indi, Bobbi orta məktəbi bitirdiyi vaxt növbəti addımı atmalı idi. Amma hansı addımı? O, bunu hələ bilmirdi.

— Bəs beysbolda peşəkar olmağa necə baxırsan? — müxbir davam etdi. — Bildiyimə görə, bu il oyunlarında böyük liqa təmsilçiləri olub.

Bobbi beysbol papağını qaldırıb, fikirli halda alnını qaşıdı. Böyük Liqada oynamaq onun çoxdankı arzusu idi. O, bunun üçün kifayət qədər bacarıqlı idimi? Görəsən, ona müqavilə təklif olunacaqmı? Əgər olunacaqsa, görəsən, Allahın bu işdə iradəsi varmı? Bobbinin bu barədə heç bir məlumatı yox idi.

— Beysbol forması geyinən hər bir uşaq nə vaxtsa Dünya Seriyasında iştirak etməyi xəyal edir. Mən də istisna deyiləm, — Bobbi təbəssümlə dedi. — Mən həmin nümayəndələrlə görüşmüşəm. Onlar hələ mənimlə danışmayıblar. Əgər mənə nəsə təklif etsələr, bu barədə düşünməli olacağam.

Əslində, o, yazdan bəri bu barədə çox fikirləşib. Lakin Allah ona bu sahədə peşəkar olacağına dair heç bir açıqlama verməyib.

— Eşitdim ki, gələn il, ümumiyyətlə, oynamamaq ehtimalın var, — müxbir dedi.

— Ola bilər, — deyə Bobbi cavab verdi. — Düşündüyüm variantlardan biri də beysbolun olmadığı Müqəddəs Kitab kollecinə daxil olmaqdır.

— Doğrudanmı, üç il belə möhtəşəm oyundan sonra beysbol oyunundan uzaqlaşacaqsan?

Bu fikir Bobbini çaşdırdı. O, beysboldan imtina etmək istəmirdi. Ancaq Allah onu Müqəddəs Kitab kollecinə göndərsə, onun sevimli oyunu orada olmayacaqdı.

— Bəli, əgər Allah bunu məndən istəyirsə, mən beysboldan uzaqlaşa bilərəm, — Bobbi məyusluğunu gizlətməyə çalışaraq dedi.

Müxbir Bobbiyə müsahibə üçün təşəkkür etdi, sonra operatorla birlikdə qalib komandanın pitçerini tapmağa tələsdi.

Bobbinin valideynləri səbirlə oğullarını gözləyirdilər. Oğlunun komandası uduzsa da, onlar qürur hissi ilə onu qucaqladılar və yaxşı oyuna görə təbrik etdilər.

Burada Bobbi Eşli Şepard ilə üz-üzə gəldi. Beysbol karyerasını davam etdirməli olub-olmadığını bilmədiyi kimi, eynilə Tanrının Eşlinin onun arvadı olmaq niyyətini də bilmirdi. Buna baxmayaraq, Bobbi istəyirdi ki, onun həyatında həm Eşli, həm də beysbol olsun. Gələcəyə gəlincə, Eşli Allahın ona hələ açmadığı sirrin bir hissəsi idi.

Bobbi bu qızın onun həyatında hansı rol oynayacağını bilmədiyinə görə, gələcəkləri haqqında susurdu.

Eşli onu qucaqlayıb yanağından öpdü:

— Oyunu uduzduğunuza görə təəssüf edirəm, Bobbi. Sən əla oynadın. Amma bütün bunlar elə də vacib deyil. Çünki sən mənim üçün həmişə qalib olacaqsan!

Bobbi Eşlinin üzünün qəfil tutulduğunu gördü. O, başını Bobbinin sinəsinə dayayaraq ağladı. Qızın ağlamasına təəccüblənən Bobbi də onu qucaqladı. «Əgər söhbət oyunla bağlı deyilsə, bəs nəyə görə o ağlayır?» deyə öz-özünə düşündü.

Eşli göz yaşlarından utansa da, özünü saxlaya bilmirdi. Oyun bitəndən sonra o, birdən düşündü: «Bu bizim münasibətimizin sonudur. İki aydan sonra o, təhsilini başa vuracaq və Müqəddəs Kitab kollecinə oxumağa gedəcək və ya başqa yerdə beysbol oynayacaq. O, başqa qızlarla tanış olub məni unudacaq. Bəs mən nə edim?»

Üç il əvvəl onlar görüşməyə başlayanda Eşli Bobbi ilə nə vaxtsa evlənəcəyinə əmin idi. O, yeni soyadını yazmağı məşq edirdi: Eşli Canin Franklin, xanım Robert Franklin, cənab və xanım Robert Franklin, Bobbi və Eşli Franklin. O, çini qabların, xörək servizlərinin və mebel kataloqlarını toplamağa, ev dizaynı üçün jurnallar almağa başlamışdı. Hətta bir gün doğulacaq uşaqları üçün adlar da seçmişdi: kiçik-Bobbi, Brett, Brittani, Bess.

Lakin o, bütün bunları gizli edirdi, bu barədə heç kimə, xüsusən də Bobbiyə heç nə demirdi. Bobbi dərsləri, beysbol və məbəddəki gənclər qrupu ilə o qədər məşğul idi ki, yəqin, onların bir yerdə olması barədə düşünməmişdi. Bu işdə Allahın iradəsinin olmasında Eşlinin heç bir şübhəsi yox idi. Onlar bir-birinə çox yaraşırdılar. Bobbi bunu başa düşməli idi.

Amma o başa düşəcəkmi? Məhz bu sual onun göz yaşlarına səbəb olmuşdu. Bəs birdən Bobbi bütün bunları görmürsə, onda necə? Bəs birdən onun bütün həyatı beysbol və ya məbəddəki xidmətə həsr olunubsa? Yoxsa o özünə başqa, ona daha uyğun olan qız tapıb? Eşlinin valideynləri onun universitetə ​​qəbul olunmasını istəyirdilər. Əgər Bobbi də başqa yerə oxumağa getsə, artıq onun başqa qızlarla görüşməsinə mane ola bilməyəcək. Beysbol mövsümünün bitməsi qəfildən bu qorxuları yaratmışdı.

— Niyə birdən ağladın? — Eşli gözlərini siləndə Bobbi ondan soruşdu. Onlar birlikdə Bobbinin komandasının mindiyi avtobusa tərəf getdilər. Bobbi duş qəbul etməli, paltarını dəyişməli və dolabını səliqəyə salmaq üçün məktəbə qayıtmalı idi.

— Heç nə, hər şey qaydasındadır. Bu, sadəcə oyundan yaranan emosiyadır, — deyə Eşli cavab verdi. O, daha ağlamırdı. Bobbiyə göz yaşlarının əsl səbəbini deyə bilmədiyinə görə özünü günahkar hiss edirdi.

— Hə, mən bu gün yaxşı oynamadım, amma bu, sadəcə bir oyundur.

— Haqlısan, bu, sadəcə bir oyundur, — Eşli Bobbinin çox dərinə getmədiyinə görə bir qədər rahatlanaraq cavab verdi.

Onlar avtobusa çatanda Bobbi dedi:

— Məktəbdə bütün işlərimi bitirməyim təxminən bir saat çəkəcək. — Bobbinin komanda yoldaşları və dostları ora-bura vurnuxurdular. — İstəsən, bir az sonra görüşə bilərik.

— Yaxşı, işlərini bitirəndən sonra gəl. Anam bu axşam işdə olacaq. Yemək üçün harasa gedə bilərik.

— Əla. Onda bir saatdan sonra görüşərik.

Eşli ilə sağollaşanda Bobbi onun alnından öpüb avtobusa mindi. Eşli yenidən göz yaşlarını gizlətmək üçün üzünü çevirdi. «Tezliklə biz həmişəlik vidalaşmalı olacağıq» deyə özlüyündə düşündü.

Bobbinin valideynləri Eşlini evinə qədər apardılar. Evdə heç kimin olmadığını görəndə, Eşli rahatlandı. Çünki onun əsəbləri gərgin idi, anası onu başa düşməyəcəkdi. Eşli zəiflik göstərdiyinə görə özünü danlayırdı. «Əgər Allah bizim bir yerdə olmağımızı istəyirsə, belə də olacaq» — deyə özünü sakitləşdirirdi. — «Bobbi də mənim kimi Allahın iradəsini yerinə yetirməyə çalışır. Hətta o, kollecə oxumağa getsə və ya yenidən beysbol oynasa belə, yanıma qayıtmağın bir yolunu tapacaq».

Suallar zəhlətökən ağcaqanadlar kimi, yenə onu təngə gətirməyə başladı. Son bir neçə ayda o, bu sualları özündən uzaqlaşdırmağa çalışırdı. «Bəs birdən Allahın iradəsi ilə bağlı yanılırsansa, onda necə? Bobbi ilə evlənəcəyini haradan bilirsən? Bunun təsdiqini Müqəddəs Kitabda hansı ayədən tapmısan? Bəlkə arzularını reallıq kimi görürsən? Birdən bu, Allahın yox, sənin istəyindirsə, onda necə?»

Bu sualların ardınca başqa suallar yaranırdı. «Əgər mən Bobbiyə ərə getməsəm, onda nə olacaq? Karyeramı qurum? Bobbidən başqa oğlanlarla görüşüm? Axı Bobbidən başqa heç kimlə görüşmək istəmirəm. Birdən Bobbini sevdiyim kimi, başqasını sevə bilməsəm və onunla evlənsəm, onda necə?»

Eşlinin bütün bu suallara cavabı yox idi. Bu kimi şeyləri dəqiq bilmək mümkündürmü? Bunu necə bilmək olar? Məktəbi bitirməyə cəmi ay yarım qalmışdı, qeyri-müəyyənlik isə get-gedə artırdı.

Eşli sevinirdi ki, Bobbi gələnə kimi göz yaşları qurumuşdu. Onlar pizza yeməyə getdilər. Eşli susqun görünürdü. Xoşbəxtlikdən, onun danışmağa ehtiyacı qalmamışdı. Çünki Pizza kafesi uduzmuş çempionatı unutmağa başlayan məktəb dostları ilə dolu idi. Eşli yaxşı vaxt keçirəndən sonra Bobbidən onu evə ötürməsini istədi.

Onunla bir daha sağollaşanda Eşli az qala yenə göz yaşlarına boğulacaqdı. O başa düşdü ki, kiminləsə bölüşməlidir. «Mən Allahın iradəsini nə olduğunu bilməliyəm, yoxsa dəli olacağam». Onun heç ağlına da gəlmirdi ki, ürək dostu yol gedə-gedə eyni şeyləri düşünür.

Bobbi Franklin səbirsizliklə həftə sonunu gözləyirdi. Gənclər qrupundan dörd imanlı qarşıdan gələn məzuniyyətlərini qeyd etmək məqsədilə balıq tutmaq və sadəcə yaxşı vaxt keçirmək üçün üç günlük dağlarda gəzmək qərarına gəldilər. Onlardan ikisi — Bleyk və İen başqa ştatda kollecdə oxumağı planlaşdırırdı. Bobbi ilə Ceff isə payızda harada olacaqlarını hələ bilmirdilər. Buna görə də yayın sonunda ayrılmazdan əvvəl birlikdə vaxt keçirməyə qərar verdilər.

Onların dördü də yekdilliklə Daq Şounu öz aralarına dəvət etdilər. Daq və həyat yoldaşı Cenni məbəddə gənclərlə işləyən könüllü xidmətçi idilər. Gəzinti həvəskarı olan Daq böyük məmnuniyyətlə razılaşdı. Cenni isə Eşli Şepard da daxil olmaqla, bir neçə qızı evlərinə qonaq dəvət etdi.

Bobbi ilə Daq bir il ərzində sıx əməkdaşlıq etmişdilər. Bobbi gənclər qrupunun rəhbərliyində iştirak edirdi. O, Daqı Məsihdə böyük qardaş hesab edirdi. Bleyk, İen və Ceff də dəfələrlə Daqdan mənəvi dəstək və nəsihət almışdılar. Bobbi əmin idi ki, onlar birlikdə yaxşı vaxt keçirəcəklər. Həm də o, Daqla ünsiyyət qurmaq və gələcəklə bağlı suallarına cavab almaq imkanının olacağına ümid edirdi.

Cümə günü yuxarı sinif şagirdlərinin istirahət günü idi. Buna görə də onlar səhər tezdən dağlara yollandılar. Günorta çağı bir qədər dincəlib nahar etdilər, sonra kəmərlərini sıxıb meşəyə tərəf getdilər. Axşam saat altı radələrində şəffaf suyu olan gölün yaxınlığında düşərgə salmaq üçün əla yer tapdılar. Saat yeddinin yarısına dəbdəbəli şam yeməyi hazırlamaq üçün kifayət qədər alabalıq tutdular.

Şam yeməyindən sonra çırtıldayan ocağın ətrafına toplaşaraq, Daq və dörd yeniyetmə məktəb həyatından hekayələr danışıb-gülüşdülər. Onlar beysbol haqqında çox danışır və zarafat edirdilər. Zarafatların çox hissəsi şəhərlərində məşhur olan Bobbiyə tuşlanmışdı. Bobbi də hamı ilə zarafatlaşırdı.

Ara bir anlıq sakitləşəndə Bobbi bütün günü düşündüyü sualı vermək qərarına gəldi:

— Daq, harada təhsil alacağına, həyatda nə işlə məşğul olacağına və bu kimi şeylərə necə qərar verdin?

Daq ocağa bir neçə odun atdı:

— Sən istedadımı və qabiliyyətlərimi necə müəyyən etdiyimi nəzərdə tutursan?

— Bəli. Bacarıqlarınla nə edəcəyinə necə qərar verdin?

Daq gülümsədi:

— Yəni mən sənin yaşında olanda Allahın həyatımla bağlı iradəsini necə bildim?

Bobbi qızardı. Əslində, onun soruşmaq istədiyi də məhz bu idi.

— Bəli, belə də demək olar.

Ocağın işığında başqaları onun üzünün rənginin necə dəyişdiyini hiss etmədilər. Həm də Bleyk, İen və Ceff Daqdan cavab gözlədiyinə görə ona baxırdılar.

Daq bir neçə saniyə səssizcə ocaqda kömürləri qarışdırdı. Sonda dilləndi:

— Mən məktəbi bitirəndə sizin kimi imanlı idim. Gələcək həyatımla bağlı Allahın planının nə olduğunu çox bilmək istəyirdim. Texniki fənlərdən yaxşı idim, təşkilatçılıq qabiliyyətim də pis deyildi. Düşünürdüm ki, kompüter biznesi, satış, xidmət və ya buna bənzər bir işlə ilə məşğul olacağam.

— Sənin mini-çap mətbəən var, — Bleyk əlavə etdi. — Yəni indi də istədiyin işlə məşğulsan.

— Düzdür. Amma əvvəl mini-çap mətbəəm olmayıb.

Bobbi başa düşdü ki, o, son üç il istisna olmaqla, Daq və onun həyatı haqqında, demək olar ki, heç nə bilmir. Ona Daqın həyatı barədə bilmək çox maraqlı idi.

— Bəs əvvəllər nə işlə məşğul idin? — deyə soruşdu.

Onun üç dostu da maraqla cavab gözləyirdi.

— İki ilimi donanmada, dörd ilimi kollecdə və yeddi ilimi atamın mebel mağazasında keçirtdim.

Bobbinin gözləri təəccübdən böyüdü.

— Bəs Allah səni donanmada xidmətdən kollecə, sonra mebel mağazasına, sonra isə mini mətbəəyə necə gətirib?

Daq gülümsədi:

— Bu, uzun hekayədir. Böyük məmnuniyyətlə sizinlə bölüşərəm. Ancaq əvvəlcə sizə Allahın iradəsi haqqında bir az danışmaq istəyirəm. Mən bunu hələ məktəbdə oxuyanda pastorumdan öyrənmişəm. Bu mənə həyatda çox kömək etdi. Bunun sayəsində mən indi olduğum yerdəyəm. — Daq bir çubuq götürüb yerə üfüqi bir xətt çəkdi. — Allahın iradəsi iki hissədən ibarətdir. Birincisi, Allahın hamı üçün olan iradəsidir. Yəni pastorumun dediyi kimi, Allahın ümumi iradəsidir. — Daq çubuqla çəkdiyi xəttin üstündəki boş sahəni göstərdi. Sonra çubuğun ucu ilə aşağıdakı sahəni göstərərək davam etdi: — İkincisi, hər bir fərd üçün olan Allahın iradəsidir. Çoxları Allahın şəxsən onlar üçün iradəsini bilmək istəyirlər, lakin Onun bütün insanlar üçün olan iradəsinə məhəl qoymurlar. Bu, ciddi problemdir. Əgər biz Onun ümumbəşəri iradəsini yerinə yetirmək istəmiriksə, nəyə görə O Öz konkret iradəsini bizə açıqlamalıdır?

— Sən Allahın ümumi iradəsini deyərkən nəyi nəzərdə tutursan? — deyə Bleyk soruşdu.

Daq cavab verdi:

— Müqəddəs Kitabda açıq şəkildə bildirilən Tanrının hər kəs üçün olan iradəsini. Məsələn, Müqəddəs Kitabdan bilirik ki, Allah hər kəsin xilas olunması üçün Məsihə iman etməsini istəyir. Gəlin Saloniklilərə birinci məktub beşinci fəsil on yeddinci ayədə nə deyildiyini xatırlayaq: «Durmadan dua edin». Bilirik ki, daim dua etmək və Onunla ünsiyyətdə olmaq Allahın iradəsidir. Allah Öz iradəsini bizə Müqəddəs Kitab vasitəsilə açıqlayır. Bəlkə siz də nəsə əlavə etmək istəyirsiniz?

— O bizim bir-birimizi sevməyimizi istəyir, — Bobbi dedi.

— Əlbəttə, başqalarını sevmək Allahın hamı üçün olan iradəsidir, — deyə Daq razılaşdı.

— Bəs valideynlərə hörmət etmək və onlara itaət etmək necə? — İen əlavə etdi.

Daq razılaşaraq başını tərpətdi.

Uşaqlar Müqəddəs Kitabdan daha bir neçə əmri xatırladılar.

Sonda Daq dedi:

— Məktəbdə sonuncu sinifdə oxuyanda pastorumun yanına gedib, ondan kollecə daxil olmağımın Allahın istəyi olub-olmadığını necə öyrənə bilərəm deyə soruşdum? Cavabında o məndən soruşdu ki, mən Məsihi Xilaskarım kimi qəbul edirəmmi, valideynlərimə itaət edirəmmi, bəkarətimi qoruyurammı? Onun sualları məni o qədər təəccübləndirdi ki, pastor izah etdi: «Əgər sən Allahın ümumi iradəsini yerinə yetirmirsənsə, onda həyatınla bağlı Onun iradəsini axtarmağın mənası yoxdur» . Mən bu sözləri ömrümün sonuna qədər yadımda saxladım. Allahın bizim üçün olan iradəsini bilməyin sirri — bildiklərimizi yerinə yetirməkdədir.

Daq danışa-danışa Bobbi özünü yoxlamağa başladı. Doğrudanmı, o, hər zaman Allahın ümumi iradəsini yerinə yetirir? Bobbinin bütün qəlbi ilə Allahın Kəlamına tabe olmağa çalışmasına baxmayaraq, kamillikdən nə qədər uzaq olduğunu öz-özünə etiraf etməli oldu. O, iman yoluna çox ciddi yanaşırdı. Hətta ata-anasına itaət etməmək və ya öz iffət məsələsində güzəştə getməklə bağlı imtahan olunanda belə. O, hələ ruhən çox böyüməli idi. Lakin Məsihə və Onun Kəlamına itaət etmək Bobbi üçün çox vacib idi.

Bobbi Daqın hekayəsinin ikinci hissəsinə keçməsini səbirsizliklə gözləyirdi. Çünki o, yaxın gələcəyi ilə bağlı Allahın iradəsini öyrənmək istəyirdi.

— Cenni, — Eşli dedi, — hamımız sənin Daqla necə tanış olduğunu və bir-birinizə nə vaxt aşiq olduğunuzu bilmək istəyirik.

Eşli rəfiqələri ilə birlikdə Cennigildə gözəl və maraqlı vaxt keçirirdilər. Eşli Cennini dost kimi sevirdi və ona ruhani müəllimi kimi hörmət edirdi. Oğlanlarla bağlı söhbət Cenni və əri Daqla olan münasibətlərinə keçdi. Qızlar onun hekayəsini eşitmək üçün yaxın oturdular. Eşliyə bu, daha maraqlı gəlirdi. Çünki Bobbi Franklinlə onları necə bir gələcək gözlədiyini bilmirdi.

— Mən Daqla kollecin ikinci kursunda oxuyanda tanış olmuşdum, — deyə Cenni sözə başladı. — O, donanmada xidmətdən təzəcə çıxmışdı və birinci kursda oxuyurdu.

— Oh-oh-oh, dənizçi! — Eşlinin rəfiqəsi Dana heyrətlə dedi. Hamısı güldü.

Cenni sözünə davam etdi:

— Biz Daqla kampusda müjdə xidməti ilə məşğul idik. Daq yüz faiz özünü Rəbbə xidmət etməyə həsr etmişdi. Bunu aydın görürdüm. Mənim də kişidə axtardığım xüsusiyyət məhz bu idi. Üstəlik, o, çox yaraşıqlı idi!

Qızlar yenə qımışdılar.

— Bu, ilk baxışdan məhəbbət idi? — Eşli marağını gizlətməyə çalışaraq soruşdu. — Onun sənin üçün yarandığını dərhal başa düşdün?

— Əslində, yox, — Cenni dedi. — Bir şeyi başa düşdüm ki, Allah Öz iradəsini birdən yox, tədricən açıqlayır. Daq dərhal diqqətimi çəkdi. Bizim birlikdə Rəbbə xidmət etməyimiz xoşumuza gəlirdi. Bununla belə, Allahın onu mənim üçün seçdiyini başa düşməyim, demək olar ki, iki il çəkdi.

— Bəs bunu necə başa düşdün? — Eşli təkidlə soruşdu.

Cenni gülümsədi:

— Bir sözlə desək, o mənə evlilik təklifi etdi, mən də razılaşdım.

Bu dəfə Eşli qızlara qoşulub gülmədi.

Onun üzündəki ifadəni görən Cenni sözünə davam etdi:

— İcazə verin, bütün hekayəni sizə danışım. Daqla görüşdüyümüz iki il ərzində həyatımın dörd sahəsində Allahın məndən nə istədiyini anlamağa çalışırdım. Daq da eyni şeyi edirdi, halbuki bundan xəbərim yox idi.

Birincisi, bizim münasibətimizdə mən Müqəddəs Kitab prinsiplərini üstün tuturdum. İkimiz də imanlı idik, ona görə də Müqəddəs Kitabın qadağan etdiyi «imansızlarla eyni boyunduruğa girməyin» məsələsi yox idi. Mən münasibətlərimizdə imtahandan qaçmaq və ilk öncə ruhani böyümək qərarına gəlmişdim.

— Sən ailə quranda bakirə idin? — Ceym birbaşa soruşdu. Rəfiqələrinin gözləri təəccübdən böyüdü.

— Bəli, mən bakirə idim, — Cenni dedi. — Hər ikimiz, asan olmasa da, nikahdan əvvəl iffətimizi qorumaq qərarına gəlmişdik.

Eşli bu məsələdə Cenninin səmimiyyətinə görə ona minnətdar idi. O da, Bobbi də paklıqlarını qorumağa qərar vermişdilər. Ancaq elə vaxtlar olurdu ki, Bobbi israr etsəydi, Eşli təslim olmağa hazır idi. O isə heç vaxt bunu etmirdi.

— İkincisi, mən dua vasitəsilə Allahın iradəsini öyrənməyə çalışırdım, — deyə Cenni davam etdi. — Mən Allahdan xahiş etdim ki, əgər bir yerdə olmağımızda Onun iradəsi varsa, münasibətlərimizə yaşıl işıq yandırsın, ya da əksinə, əgər iradəsi yoxdursa, münasibətlərimizin inkişafına mane olsun. Üçüncüsü, mən ruhani cəhətdən yetkin məsihçilərdən məsləhət istəyirdim. Mən Daqla münasibətimiz barədə obyektiv rəy eşitmək istəyirdim. Dördüncüsü, bizi bir-birimizə yaxın edən şəraitə diqqət yetirirdim. İkimiz də bütün varlığımızla Allaha xidmət etməyə çalışırdıq. Lakin nə o, nə də mən peşəkar xidmət etmək çağırışını hiss etmirdik. Biz bir komanda kimi yaxşı işləyirdik və birlikdə vaxt keçirtməkdən zövq alırdıq. Allah da iki il münasibətimizə yaşıl işıq yandırdığına görə biz evlənmək qərarına gəldik.

— «Qərar verdik» deyərkən nəyi nəzərdə tutursan? — Eşli soruşdu. — Sən «Allah qərar verdi» demək istəyirsən?

— Əslində, bu, «korporativ bir qərar idi» — deyə Cenni gülümsəyərək cavab verdi. — Mən bilirdim ki, Daqla münasibətimiz Allaha xoş gəlir, amma Allah mənim yerimə qərar verməmişdi. Qərarı Daqla mən verməli idik. Rəbb bizi çox sevir. Əgər bizim əsas istəyimiz Onu sevməkdirsə, O, ürəyimizin istəklərindən zövq almağımızı istəyir. Əgər mən Daqla evlənməmək qərarına gəlsəydim, ya da o mənimlə evlənmək istəməsəydi, yəqin ki, Allahın iradəsinə uyğun başqa bir məsihçi ilə tanış olub ailə qurardım. Amma ürəyimin arzusu məhz Daq idi, mən onu, o da məni seçdi. Evlənməyimizdən on bir il keçməsinə baxmayaraq, bir dəfə də olsun peşman olmamışam.

Bu, Eşlinin elə də xoşuna gəlmədi. Tanrıdan sonra onun ürəyinin arzusu Bobbi idi. Bəs Bobbi də eynilə onun kimi hiss etmirsə, onda necə? O, Allahın qərar verməsini istəyirdi. Daha doğrusu, istəyirdi ki, Allah onları bir-biri üçün seçsin. Gələcəyi barədə Allahdan başqa daha bir nəfərlə danışmalı olacağı fikri onu çox həyəcanlandırırdı. Həmin bu «bir nəfər» Bobbi Franklin idi.

Bazar günü axşam gəzintidən qayıdandan sonra Bobbi dərhal Eşliyə zəng etdi. Bu üç gün ərzində Bobbi onun üçün darıxmışdı və ümid edirdi ki, birlikdə yaxşı vaxt keçirə biləcəklər. Eşli də Bobbi üçün darıxmışdı və onun zəngini gözləyirdi. Xoş bir gün idi. Onlar gözəl güllərin bitdiyi parkda görüşmək qərarına gəldilər. Bobbi dedi ki, gəzinti zamanı özü ilə fotokamera da götürəcək. O, daha bir neçə şəkil çəkmək istəyirdi.

Parkda gəzə-gəzə onlar həftə sonlarının necə keçdiyi barədə danışdılar. Bobbi balıq tutmaqdan, Daq Şou və dostları ilə necə yaxşı vaxt keçirdiyindən bəhs etdi. Eşli ona Cennigildəki qonaqlıqdan və mağazalarda etdikləri alış-verişdən danışdı. Lakin onların heç biri ciddi söhbətdən söz belə açmadı.

Eşli bu məsələyə toxunmaq istəyirdi ki, Bobbi qəfildən dedi:

— Biz ocağın ətrafında oturanda, maraqlı söhbət etdik.

— Deyəsən, beysbol və balıqçılıq haqqında? — Eşli gülümsədi.

Bobbi güldü:

— Hə, o barədə də danışdıq. Amma mən həyatımızda Allahın iradəsi kimi ciddi şeyləri nəzərdə tuturam. Biz Daqdan xahiş etdik ki, o bizə Rəbbin onu indi məşğul olduğu işə və xidmətə necə gətirdiyini danışsın. Hətta bunun üçün dua da etdik.

Təəccübdən Eşlinin gözləri böyüdü.

— İşə bir bax! Biz də Allahın iradəsindən danışdıq və sonra dua etdik. Biz Cennidən öz həyat hekayəsini bizə danışmağı xahiş etdik. — Eşli təfərrüatlara varıb onu maraqlandıran şeylərdən, Cenni ilə Daqın bir-birini necə tapmasından söz açmadı.

Onlar birlikdə «ciddi söhbət»lərinin eyni olmasına görə güldülər. Bobbi kollecdə oxumaq üçün pul qazanmaqdan ötrü donanmada xidmət etməyə gedən, sonra öz işini qura bilməsi üçün atasının yanında çalışan Daq barədə danışdı. Eşli isə nikah hissəsi istisna olmaqla, bir az Cenninin hekayəsindən bəhs etdi. Bobbi və Eşli razılaşdılar ki, Daq və Cenni Şou Allahın ümumi və şəxsi həyatla bağlı iradəsi haqqında çox şey bilirlər. Onların həyat tərzi bunun canlı təsdiqidir.

Parkda gəzişərkən nərgiz gülləri onların diqqətini çəkdi. Bobbi gözəl çiçəklərin fonunda Eşlinin bir-iki şəklini çəkdi. Sonra yoldan keçən adamdan onların birlikdə şəklini çəkməsini xahiş etdi.

Nəhayət, Eşli özünü toplayaraq, il boyu vermək istədiyi, amma soruşa bilmədiyi sualı verdi:

— Səncə, Tanrı sənin üçün nə istəyir? Mən kollec, beysbol və hər şeyi nəzərdə tuturam, — o, «hər şeyi» dedikdə, əslində, özünü nəzərdə tuturdu.

— Son vaxtlar bu haqda çox fikirləşirəm. Çünki bir neçə həftəyə məktəb bitəcək. Hər kəs də kollec və beysbol haqqında qərarımı bilmək istəyir!

— Sən beysbolla çox məşğul idin və buraxılış imtahanlarına hazırlaşırdın, — deyə Eşli onun əvəzinə izah etməyə çalışdı. — Həm də sən məbəddə gənclər qrupunun liderisən.

— Düz deyirsən, mən, həqiqətən, çox məşğul idim. Amma hələ də qərar verməməyimin səbəbi bu deyil.

Eşli gözləyirdi. O bilirdi ki, Bobbi hazır olanda daha çox şey söyləyəcək.

— Əslində, Allahın mənim üçün nə istədiyini necə öyrənəcəyimi bilmədiyimə görə yubanırdım. Daqın mənə böyük kömək oldu. İndi mən Allahın Müqəddəs Kitabda Onun iradəsini axtarmaq haqqında nə dediyini daha yaxşı başa düşürəm.

— Elə mən də, — Eşli dedi.

Onlar bir qədər susdular. Yolun qırağında skamya görəndə Bobbi zarafatla dedi ki, yorucu həftəsonu gəzintisindən sonra istirahətə ehtiyacı var və əyləşməyi təklif etdi.

— Başa düşürəm, hazırda mənim üçün vacib olan üç şey var, — Bobbi Eşlinin gözünə baxa-baxa dedi. — Birincisi, Allahdır. İkincisi, sənsən, yəni biz... bizim birlikdəki gələcəyimiz. Üçüncüsü, beysboldur. Məktəbdə oxuyanda bütün bunların öhdəsindən gələ bildim. İndi isə bəzi qərarlar verməliyəm. Bütün bu müddət ərzində gözləyirdim ki, Allah mənə nə etməli olduğumu bildirsin. Amma bu həftəsonundan sonra anladım ki, O da məndən hərəkət gözləyir.

— Bilirsən, mən də eyni şeyi düşünürdüm, — Eşli əlavə etdi. — Valideynlərimlə ali məktəbə qəbul olunmaq fikri ilə razılaşsam da, hələ də hansı ixtisası seçəcəyimi bilmirəm. Allahın seçimi bizə verməsi mənim üçün əsl vəhy idi.

— Bir şərtlə ki, biz Onun ümumi iradəsini yerinə yetirək və Onun həyatımız üçün olan iradəsini bilməyə çalışaq, — Bobbi Daqın sözlərini xatırlayaraq əlavə etdi.

— Düzdür, — deyə Eşli razılaşdı. — Bəs nə istəyirsən, Bobbi? — qəfil onun ağzından çıxdı və nəfəsini dərmədən cavab gözlədi.

Bobbi səmaya baxıb bir anlıq fikirlə getdi. Sonda o dedi:

— Hazırda mən peşəkar xidmətə çağırış hiss etmirəm. Ona görə də Müqəddəs Kitab kolleci mənim üçün indi birinci dərəcəli deyil. Bəlkə nə vaxtsa orada oxuyacağam, amma indi yox.

— Hmm... — Eşli heç olmasa bu bəndin siyahıdan silinə biləcəyindən məmnun idi.

— Peşəkar idmana gəlincə, — Bobbi davam etdi, — mən indi buna hazır olduğumu düşünmürəm. Mənim səviyyəmdəki idmançılar illərini kiçik liqalarda keçirir. Onlar ailələrindən uzaq düşüb, daim səfərə hazır vəziyyətdə yaşayırlar. Kollecdə beysbola davam etmək və sonda diplom almaq mənim üçün daha yaxşı olardı. Dörd ildən sonra, əgər peşəkarları yenə də maraqlandıraramsa, bu məsələyə qayıda bilərəm.

Eşli ürəyində gülümsədi. Buraya qədər onların istəkləri üst-üstə düşürdü.

— Bəs harada oxumaq istəyirsən? — deyə o soruşdu. — Məncə, sənə bir neçə kollecdə təqaüd təklif ediblər.

Bobbi başını tərpətdi:

— Bu məsələ mənə həyatımdakı digər prioritetləri müəyyənləşdirməyə kömək etdi. Ümid edirəm ki, asudə vaxtlarımda bəzi xidmətlərlə məşğul ola biləcəyəm. Həm də gələn il burada olsam, Daq məbəddə gənclərlə işləməyi təklif etdi. Bu məni qane edir. — Bobbi yüngülcə Eşlinin əlinə toxundu: — Bundan başqa, səndən ayrılmaq istəməzdim. Allah mənə buyursaydı, bunu edərdim. Amma bu həftə sonu başa düşdüm ki, Allah mənim ürəyimin istəyini yerinə yetirmək istəyir. Ürəyimin arzusu sənin yanında olmaqdır.

Eşli onun əlini möhkəm sıxdı və gözləri sevinc yaşları ilə doldu.

Bobbi davam etdi:

— Uzaq gələcəkdə bizi nə gözlədiyini bilmirəm, Eşli. Daq və Cenninin dediyi kimi, Allah, adətən, Öz iradəsini yavaş-yavaş açır. Amma yaxın gələcəkdə mən bizim bir yerdə olmağımızı istəyirəm. Bizim ştatımızın universitetində beysbol komandası var. Orada mənə yaxşı təqaüd təklif ediblər. Ona görə də mən səninlə birlikdə universitetdə oxumaq istəyirəm, təbii ki, sən də bunu istəyirsənsə.

Eşlinin yanaqlarından göz yaşları süzülürdü.

— Mən ən çox Allahın iradəsinin yerinə yetirilməsini istəyirəm, — o dedi. — Əgər Onun iradəsi ürəyimin istəyini yerinə yetirməkdirsə, mənim üçün sənin qərarını qəbul etməkdən başqa böyük sevinc yoxdur.

Onlar bir saata yaxın gələcəklə bağlı arzularını bir-biri ilə bölüşdülər. Sonra əl-ələ tutub arzularını duada Allaha bildirdilər və bir-birlərinə möhkəm sarıldılar. Daha sonra Allah onların yemək yeməyini istəyir deyib, zarafat edə-edə Meksika restoranına getdilər.

Coş Makdauell Amerikada tanınmış vaiz, yazıçı, eləcə də dünyanın müxtəlif yerlərində müjdəçilik və şagirdliklə məşğul olan «Campus Crusade for Christ» beynəlxalq missioner təşkilatının nümayəndəsidir. O, 128 dilə tərcümə edilmiş 150-dən çox kitabın müəllifi və həmmüəllifidir. Coş və həyat yoldaşı Dotti təxminən yarım əsrdir ki, evlidir. Onların dörd övladı və on nəvəsi var.

Ed Styuart bir çox məsihçi kitabının müəllifi və həmmüəllifidir. Böyük yazıçılıq təcrübəsinə malik olan Ed Styuart Coş Makdauell ilə birlikdə gənclər üçün bədii ədəbiyyat üzərində çalışmışdır. Sonradan böyüklər üçün də dörd triller-romanı yazmışdır. Ed və həyat yoldaşı Kerolun iki böyük övladı və dörd nəvəsi var.